ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 5

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 684

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2563 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ตอนที่ 5 

โครม!

“อ้าก!”

สิ่งรอบข้างพังทลายไปหมด ตอนนี้เหล่าปีศาจที่ได้แบ่งฝ่ายแล้วเริ่มมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อได้เห็นว่าเป็นพี่ลัคกับพี่ยอร์นที่กำลังต่อสู้กันก็เข้ามาตั้งทัพไว้ทั้งสองฝ่าย ตอนนี้ตรงหน้าห้องของผมกำลังถูกรายล้อมไปด้วยเหล่าปีศาจที่แข็งแกร่ง แม้ทางเดินจะแคบแต่มันก็แออัดไปด้วยปีศาจมากมาย

“มีย์อาร์หลบไปอยู่ฝั่งของพี่” พี่ยอร์นตะโกนออกมา

ผมรีบคลานไปฝั่งของพี่ยอร์นทันที มีปีศาจฝั่งนี้ช่วยพยุงให้ลุกขึ้น ฝั่งของพี่ยอร์นไม่เคยทำร้ายผมแต่มักจะช่วยเหลือผมเสมอเหมือนที่พี่ยอร์นทำ

“ท่านมีย์อาร์เกิดอะไรขึ้นทำไมทั้งสองคนถึงต่อสู้กัน”

“เพราะข้า พี่ยอร์นกำลังปกป้องข้าจากพี่ลัค”

“เช่นนี้เอง”

“เราต้องหยุดเอาไว้”

“สงครามได้เปิดฉากขึ้นแล้ว ท่านอย่าได้ถือโทษโกรธตัวเองที่เป็นต้นเหตุเลย”

“ไม่นะ มันยังเร็วเกินไป ยังมีเหล่าปีศาจที่ยังไม่ได้อพยพ”

“อย่าใส่ใจปีศาจชั้นต่ำพลังน้อยเลยครับ”

“ห้ะ!?”

“???”

เหมือนว่าเค้าจะรู้ตัวว่าคำพูดนั้นก็ได้กระทบผมด้วย ปีศาจชั้นต่ำพลังน้อยก็กำลังยืนอยู่ตรงนี้คนนึงไง ปีศาจตนนั้นเลยเงียบและพยุงผมไว้เงียบๆ เท่านั้น

“ข้าจะไปหาท่านพ่อ”

“ข้าจะพาท่านไปเอง”

ตึง!!!

ทันทีที่ผมกำลังจะหันหลังกลับแล้วไปหาท่านพ่อ ดาบเล่มหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าไปแต่ยังโชคดีที่ปีศาจฝั่งของพี่ยอร์นกันมันเอาไว้ได้แม้จะใช้ถึงสามคน ผมถึงกับอึ้งแล้วค่อยหันกลับมามองช้าๆ พี่ลัคกำลังจ้องมาที่ผมอย่างเดือดดาล หรืออาจจะเป็นเพราะได้ยินที่ผมพูดว่าจะไปหาท่านพ่อ

“เจ้าจะไปไหนนะ มีย์อาร์...”

“...”

น้ำเสียงนั้นทำเอาขนผมลุกไล่ทั้งสันหลัง พี่ยอร์นรีบถอยกลับมาหาผมแล้วตั้งท่าป้องกันเอาไว้

“ไหนพูดอีกทีซิ ว่าเจ้าจะไปไหน”

“ขะ...ข้า”

“หา!?”

เอาวะมีย์อาร์ เป็นไงเป็นกันถ้าเราสามารถหยุดการต่อสู้ของทั้งสองคนได้ก็ถือว่าคุ้ม

“ข้าจะไปหาท่านพ่อ”

“...”

“ขะ ข้าจะไปหาท่านพ่อ!”

“หึ! ช่างกล้านักนะ ทั้งที่ข้าเคยบอกไปแล้วว่าถ้าเจ้าไปหาท่านพ่อล่ะก็ตายแน่ คงอยากตายมากใช่มั้ย”

“หยุดนะท่านพี่!” พี่ยอร์นตะโกนขัดขึ้น “สงครามครั้งนี้มีย์อาร์ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย เหตุใดต้องทำร้ายน้องด้วย ข้าอยู่ตรงหน้าท่านแล้วหากอยากสู้มากนักก็มาสู้กับข้า”

“หึ รักกันจริงนะ...รู้มั้ยยอร์น ข้าเองก็เกลียดเจ้าเช่นกัน เจ้ามันไม่สมควรเกิดมาเป็นปีศาจ ไอ้จิตใจอ่อนไหวของเจ้ามันน่ารำคาญข้านัก ข้าเกลียดที่เห็นเจ้ายิ้มหน้าบานเวลาเห็นมีย์อาร์ เกลียดที่เวลาพวกเจ้ากอดกัน พวกเจ้าทำไมไม่ไปเกิดเป็นมนุษย์ห้ะ!”

“หากเลือกเกิดได้ข้าคงไม่ให้มีย์อาร์มาเกิดเป็นปีศาจหรอก”

“เจ้าเองก็ด้วยยอร์น อย่าคิดว่าแค่พลังที่แข็งแกร่งจะเอาชนะข้าได้นะ เหล่าบริวารของเจ้ามีเพียงหยิบมือเพราะปีศาจตนอื่นมองว่าเจ้าอ่อนแอ จิตใจอ่อนไหวจะนำพามาซึ่งความพ่ายแพ้”

“คอยดูเถอะข้าจะชนะท่านแล้วขึ้นเป็นราชาปีศาจ”

“ได้สิ งั้นก็เข้ามาเลย”

“หยุดนะ!” ก่อนที่การต่อสู้จะเกิดขึ้นอีกครั้งผมรีบตะโกนออกไปขวางเอาไว้ อย่างน้อยทั้งสองคนต้องยอมถอยออกไป สงครามจะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้แน่แต่ไม่ใช่วันนี้หรือตอนนี้ทั้งนั้น

“มีย์อาร์” พี่ยอร์นหันมามอง

“ข้ายอมแล้วครับพี่ลัค ข้าจะไม่ไปหาท่านพ่อแล้ว แต่หากพวกท่านยังต่อสู้กันอีกข้าไปหาท่านพ่อทันที สงครามจะยังไม่เกิดขึ้นในตอนนี้เพราะฉะนั้นขอให้ทั้งสองคนถอยกลับไปด้วย”

“โห...นี่เจ้ากำลังสั่งข้างั้นรึไอ้ตัวเล็ก”

“...”

“ทำไมข้าต้องฟังที่เจ้าพูดด้วยล่ะ ถึงข้ายอมถอยก็ใช่ว่าเจ้าจะไม่วิ่งแจ้นไปหาท่านพ่ออยู่ดี”

“...งั้นจะให้ข้าทำยังไงท่านถึงจะยอม”

“มากับข้าสิ”

“...”

แน่นอนว่าผมไม่มีทางไปอยู่แล้ว แต่ที่ทำได้มีเพียงจ้องหน้าพี่คนโตกลับเท่านั้น พี่ยอร์นที่เห็นแบบนั้นเลยหันมาสะกิดผมเหมือนไม่อยากให้ทำตามที่พี่ลัคสั่ง

“มานี่ซะมีย์อาร์”

“มีย์อาร์” พี่ยอร์นส่ายหน้า

ผมเลยยืดตัวขึ้นไปกอดพี่ยอร์นแน่นก่อนจะเดินไปหาพี่ลัคอีกฝั่ง เมื่อได้ตัวผมไปแล้วพี่ลัคก็แสยะยิ้มส่งไปให้พี่ยอร์นก่อนจะกระชากร่างผมให้เดินไปตามที่ตัวเองต้องการ

แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกเพราะช่วงที่กอดพี่ยอร์นนั้นผมได้ขอร้องให้พี่ยอร์นไปตามท่านพ่อมาแล้ว เพราะไม่บอกตอนนี้ผมคงอยู่ไม่พ้นคืนนี้แน่

ตุบ!

เข้ามาในห้องของพี่ลัคเสร็จร่างผมก็ถูกโยนขึ้นมาบนเตียง จากนั้นก็ตามขึ้นมาคร่อมร่างผมเอาไว้ ผมรีบถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียงแต่กลับถูกกระชากจนล้มหน้าฟาดกับเตียง ไม่จบเท่านั้นผมยังถูกกระชากหัวจนต้องเงยหน้าขึ้นไปสบตาของพี่ลัคอีก

“อยากรู้เหมือนกันว่าปีศาจอ่อนแออย่างเจ้าจะมีพลังในการฟื้นฟูร่างกายเร็วเท่าไหร่”

“จะ...ทำอะไร”

“ฆ่าเจ้ายังไงล่ะ หึๆๆ”

ตึง!

“อั่ก!”

จบคำนั้นร่างผมก็ถูกโยนไปกระแทกผนัง ร่างของผมร่วงลงไปกองกับพื้นแผ่วเบา นี่ยังไม่ใช่แรงที่คนเป็นพี่ใช้ในการต่อสู้ด้วยซ้ำ ถ้าแรงขนาดนั้นผนังห้องนี้คงแตกร้าวลงมาทับร่างผมไปแล้ว แต่เท่านี้ผมก็จุกไม่น้อย

“ลุกขึ้นซะ แล้วมานี่”

“อึก...”

“มานี่!”

ผมรีบลุกตามคำที่อีกฝ่ายบอกแล้วคลานเข้าไปหาเค้าอย่างจำยอม ไปถึงผมก็นั่งราบกับพื้นต่อห้าพี่ลัคเหมือนหมา คนเป็นพี่ไม่ได้อารมณ์ดีขึ้นที่ได้เหวี่ยงร่างผมไปจึงได้กระชากเส้นผมของผมต่อ

“รักกันมากใช่มั้ยกับไอ้ยอร์นน่ะ”

“เราจะรักกันหรือไม่ทำไมท่านพี่ต้องเข้ามายุ่งด้วย”

เพี๊ยะ!

“ยังจะต่อปากต่อคำอีกนะ”

ผมถูกตบจนหน้าหัน รู้สึกได้ว่าในปากมีกลิ่นคาวเลือดโชยออกมา พี่ลัคใช้มือหนาบีบปากผมก่อนจะสอดนิ้วโป้งเข้าไปงัดฟันให้เห็นโพรงปากด้านใน

“ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งมีย์อาร์”

“...”

“ยอมมาเป็นเมียข้าซะแล้วข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

“!?” ผมอึ้งจนต้องเบิกตาโพลง ไม่คิดว่าคำนี้จะออกมาจากปากของพี่ลัค เพราผมรู้ดีว่าท่านพี่เกลียดผมมากมายขนาดไหน คืนนั้นที่ผมถูกข่มขืนก็มีสาเหตุมาจากการที่ผมรูปร่างหน้าตาเหมือนผู้หญิงจนมันขัดใจท่านพี่เข้า แต่ไม่เคยคิดเลยว่าท่านพี่จะอยากได้ผมไปอยู่ในฐานะนั้น

“เลิกส่ายหางแล้ววิ่งตามชายอื่น จงอยู่สงบเสงี่ยมแต่ในห้องและรอคอยเพียงข้าเท่านั้น”

“ทะ...ทำไม”

“เพราะข้าเกลียดเจ้ายังไงล่ะ ข้าจะเก็บเจ้าไว้ย่ำยีแต่เพียงผู้เดียว”

“...”

เราสองต่างเงียบไปชั่วอึดใจก่อนที่ผมจะตัดสินใจและเอ่ยคำตอบออกมา ก่อนที่พี่ลัคจะโมโหไปมากกว่านี้ผมได้ตอบตกลงด้วยการพยักหน้ารับแล้วจึงตอบกลับไปเรียบๆ

“ข้าตกลง”

“...”

ดูจากสีหน้าของท่านพี่แล้วเหมือนว่าจะไม่คาดคิดเหมือนกันที่ได้รับคำตอบนี้จากผม อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มชนะออกมาเหมือนอย่างเคยแล้วค่อยกดร่างผมลงไปนอนราบกับเตียง เสื้อผ้าผมถูกปลดออกอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างหนาจะกดทับลงมา

ริมฝีปากหนาประกบจูบเบากว่าทุกครั้งและไร้ซึ่งการกัดดูดรุนแรงใดๆ มือทั้งสองข้างจับประคองใบหน้าผมให้ตอบรับรสจูบของคนด้านบนแต่โดยดี ผมเผยอปากต้อนรับลิ้นร้อนยาวของคนเป็นพี่ให้เข้ามาและกระหวัดเกี่ยวตอบรับอย่างว่าง่าย

“กอดข้า”

คนเป็นพี่ออกปากสั่ง ผมยกแขนขึ้นกอดรอบคอหนาไว้แล้วจ้องมองใบหน้าหล่อนั้นอีกครั้ง หากไม่ติดว่าเราเกลียดกันและผมต้องตกมาอยู่ในสถานการณ์ของผู้อ่อนแอที่ถูกทำร้ายมานานผมคงยอมรับการกอดจากพี่ชายคนโตเอาไว้ ใช่ว่าผมจะเกลียดเขาแค่อย่างเดียว

ผมทั้งเกลียดและยอมรับในความสามารถ ความแข็งแกร่ง พละกำลัง ถ้าจะมีคู่ครองผมก็อยากเลือกปีศาจที่แข็งแกร่งเหมือนท่านพี่ แต่แน่นอนว่าเหมือนท่านพี่แต่ไม่ใช่พี่แท้ๆ อย่างแน่นอน การมีเซ็กส์ในสายเลือดเดียวกันของปีศาจอาจจะไม่ผิดแต่สำหรับโลกมนุษย์นั้นผิดมาก ผมที่เรียนรู้และเตรียมพร้อมจะหนีไปอยู่โลกมนุษย์จึงไม่เคยคิดเกินเลยกับพี่คนใดเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ก็ใช่ว่าถ้าท่านพี่เป็นคนหยิบยื่นความรักให้และปฏิบัติกับผมอย่างดีไม่เหมือนกับที่คอยทำร้ายกันมานั้นผมก็จะเก็บไว้คิด และอาจจะยอมรับรักนั้นก็เป็นได้

00000000000 

ทำไมโหดร้ายอย่างนี้ อย่าให้ถึงทีต้องมาง้อเมียบ้างเถอะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว