ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

29 : ไม่มีผ้าอนามัย...

ชื่อตอน : 29 : ไม่มีผ้าอนามัย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29 : ไม่มีผ้าอนามัย...
แบบอักษร

เช้าแล้วความเงียบภายใต้อ้อมกอดอุ่นๆทำให้เพียวไผ่รู้สึกไม่อยากจะตื่นนอนสักเท่าไหร่ แม้จะเป็นการนอนที่แปลกที่แปลกถิ่นแต่ความอบอุ่นในเวลานี้กลับทำให้เขารู้สึกหลับอย่างไร้กังวล แต่ถึงอยากจะนอนต่ออีกสักพักยังไง นิสัยตื่นเช้าก็ทำให้เพียวไผ่ต้องลืมตาตื่นอยู่ดี รู้สึกหนักที่เอวตัวเองเล็กน้อย ลืมตามองก็เห็นเป็นแขนแกร่งของคนคุ้นเคยที่หลับไหล เมื่อคืนนี้นักรบบอกให้เขาเข้านอนก่อน นักรบเข้านอนเวลาไหนเพียวไผ่ไม่รู้ตัวแต่คิดว่าคงน่าจะดึกพอสมควร

 

ใบหน้าคมคายที่เวลานี้ดูดุน้อยลงมากเมื่อเทียบเมื่อยามที่ลืมตาตื่น เพียวไผ่พลิกตัวตะแคงข้างช้าๆเข้าหานักรบ ยกมือปัดผมปรกของคนร่างใหญ่เบาๆ แม้จะยามตื่นหรือยามนอนนักรบก็ดูดีเสมอ เคยจ้องมองคนร่างใหญ่อย่างชื่นชมจนเผลอไผลใจเต้นแรงยังไง นานวันเข้าเหมือนจะใจเต้นแรงมากขึ้นทุกวัน แม้เพียวไผ่จะกลัวแสนกลัวยามที่โดนนักรบดุ ทั้งๆที่มั่นใจว่าคนร่างใหญ่คงไม่ลงไม้ลงมือทำร้ายตัวเองแม้จะโกรธแค่ไหน แต่ในความกลัวเหล่านั้นกลับกันเพียวไผ่รู้สึกอุ่นใจที่มีนักรบเป็นที่พึ่ง อุ่นใจที่มีนักรบอยู่ข้างๆ

 

เพียวไผ่รู้ดี รู้ดีว่าคงไม่ง่ายที่จะให้นักรบนั้นมีความรู้สึกต่อเขาเช่นคนรัก ในขณะที่ความรู้สึกที่เขามีต่อนักรบมันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทางนั้นมากเข้าทุกวัน เพียวไผ่พยายามแล้ว พยายามที่จะไม่รู้สึกดีต่อนักรบให้มากกว่านี้ แต่ไม่ว่าจะตอนไหน ไม่ว่านักรบจะเฉยเมยใส่เขา จะดุเขา หรือแค่เพียงอีกคนลูบหัวเขาเบาๆ ทำท่าราวกับว่าใส่ใจความรู้สึกเขา การกระทำเหล่านี้แม้เพียงเล็กน้อยกลับล้วนส่งผลต่อจิตใจเขา เขารู้สึกเจ็บปวดเมื่อนักรบเฉยเมยต่อเขา เขารู้สึกน้อยใจเมื่อนักรบดุเขา เขาใจเต้นแรงเพียงนักรบลูบหัว หรือมองด้วยสีหน้าพึงพอใจต่อเขาแม้เพียงเสี้ยววินาที

 

ไม่จำเป็นต้องผ่านสนามรักอย่างโชกโชนเพียวไผ่ก็รู้ดีความรู้สึกเหล่านี้มันกำลังก่อตัวในใจเขาเรียกว่าความรักคงไม่ผิด มันมีมากขึ้นทุกวันในขณะที่เพียวไผ่รู้อย่างชัดแจ้งว่าในใจนักรบนั้นไม่เคยมีความรู้สึกต่อเขาเช่นเดียวกันเลย

จะทำยังไงให้นักรบรู้สึกต่อเขาให้มากกว่านี้เหมือนที่เขากำลังเป็น

จะทำยังไงให้นักรบรักเขาเช่นคนรักบ้างแค่เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

เพียวไผ่คิดว่าตัวเองคงไม่ใช่คนใจกว้างที่รักใครไปแล้วไม่อยากให้ใครคนนั้นรักตัวเองกลับมา ต้องการ...เพียวไผ่ต้องการความรักตอบกลับมาจากนักรบ ไม่ปฏิเสธความจริงข้อนี้เลย

 

มือขาวที่กำลังลูบใบหน้าคมชะงักเมื่อคนร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะพบว่าอีกคนยังคงหลับสนิท เพียวไผ่แกะแขนนักรบช้าๆแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง หันไปมองคนที่กำลังหลับอีกครั้ง ก้มลงจูบแก้มคนร่างสูงเบาๆก็ก้มหน้าอมยิ้มกับตัวเองเงียบๆ ได้ตื่นมาเห็นหน้านักรบอย่างวันนี้แล้วเพียวไผ่รู้สึกดี รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก คงจะดีหากตื่นมาแล้วเห็นหน้าอย่างนี้ทุกวัน อ่า...นับวันเขายิ่งโลภมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นเรื่องของนักรบแล้วเพียวไผ่รู้สึกตัวเองโลภไม่มีที่สิ้นสุด

 

เขากลายเป็นคนนิสัยไม่ดีไปแล้วรึเปล่านะ...

 

 

เช้าวันนี้เพียวไผ่ยังคงร่วมมื้อเช้ากับคนที่บ้านอิศรศวรก่อนจะลาพ่อแม่ของนักรบเพื่อกลับมายังสถาบันในเวลาต่อมา คุณหญิงหน้าง้ำงอเมื่อนักรบยืนยันว่าเพียวไผ่ต้องกลับไปทำงาน แต่ก็ยกยิ้มกว้างเมื่อลูกชายยืนยันว่าเย็นนี้จะกลับมาพักที่บ้าน ข้าวของเครื่องใช้ที่คุณหญิงณิชาซื้อให้เพียวไผ่ตัดสินใจเก็บทุกอย่างไว้ที่เรือนหลังเล็กของนักรบ เพราะหากกลับมาอีกครั้งก็จะยังมีเสื้อผ้าไว้สับเปลี่ยน

 

“ยิ้มขนาดนั้น มีความสุขมากรึไง”เสียงดุๆที่เอ่ยถามในขณะนั่งรถกลับทำเพียวไผ่ที่นั่งอมยิ้มน้อยๆหันไปมองนักรบ พยักหน้ารับไม่ปฏิเสธ

“ครับ เพียวมีความสุข”

“……”

“คุณแม่และทุกคนใจดีกับเพียวมาก”

“หึ”

“ตอนแรกเพียวนึกว่าท่านจะรังเกียจเพียว”เพียวไผ่ก้มหน้าพูดเสียงเบาก่อนจะยกยิ้มอีกครั้งบางๆ

“……”

“พวกท่านใจดีเหมือนคุณรบเลย”เพียวไผ่เอ่ยต่อก่อนจะหันไปทางนักรบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายเพียวไผ่ก็เงียบลงทันที

 

 

รถมาถึงสถาบันไม่นาน หมอวีนัสก็เรียกตรวจร่างกายทั้งของเพียวไผ่และนักรบตามแผนการทดลองที่จะเกิดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานก็เริ่มการประชุมอีกครั้ง โดยกันทิมาที่อยู่ไกลถึงต่างแดนประชุมผ่านการออนไลน์ด้วย ทุกอย่างดำเนินการไปเรื่อยๆจนเพียวไผ่อ่อนล้าและเพลียไปทั้งวัน ตกเย็นแล้วก็นั่งรถเงียบๆกับนักรบเพื่อกลับไปที่บ้านอิศรศวรอีกครั้ง

 

ร่างกายอ่อนเพลียจากการนั่งประชุมแล้วเข้าห้องตรวจร่างกาย แสกนร่างกายทั้งวันในวันนี้ ทำเพียวไผ่อยากจะนอนหลับให้สนิทเร็วๆแต่ตอนนี้ร่างกายเขากลับรู้สึกแปลกๆจนต้องบอกให้นักรบจอดที่ปั๊มน้ำมันข้างทางก่อนจะเข้าห้องน้ำ

 

 

นานสองนานที่ร่างเล็กไปเข้าห้องน้ำทำให้คนที่นั่งรอในรถต้องลงจากรถไปตามเพราะผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วเพียวไผ่ยังไม่ออกมา

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องแล้วห้องเล่าดังขึ้นจนกระทั่งได้ยินเสียงสั่นๆถามกลับมา

“ค..คุณรบหรอครับ”

“อืม”

“คุณรบ...”

“....”

“....”

“มีอะไร”ท้ายสุดคนที่รอข้างนอกเสียเองที่รอไม่ได้เมื่อเสียงจากข้างในเงียบลง

“พะ..เพียวมีเลือดประจำเดือน”

“…”

“เพียวไม่มีผ้าอนามัยด้วยครับ”เพียวไผ่ตอบกลับมาเสียงสั่น ยกมือกดหน้าท้องตัวเองเบาๆเพราะรู้สึกปวดประจำเดือนมากขึ้น ทั้งๆที่บางเดือนเขาไม่ปวดเลยแต่ตอนนี้ปวดมากจนแทบยืนไม่ไหว

“แล้วทำไมไม่ออกไปซื้อ”เสียงดุถามกลับมา เพียวไผ่กัดปากตัวเองเบาๆก่อนจะตอบ

“พะ..เพียวไม่กล้าออก กางเกงเพียวมันเปื้อนประจำเดือนนิดหน่อยครับ ถ้าเดินออกไปต้องเปื้อนมากกว่านี้แน่ๆครับ และเพียวก็ปวดท้องด้วย”ใบหน้าซีดเผือดตอบกลับมา

“ตกลงมีประจำเดือนหรือปวดท้อง”ส่วนคนร่างสูงก็ยังไม่เข้าใจ ส่วนคนข้างในก็ปวดจนทนไม่ไหวจนต้องน้ำตาเล็ดนึกน้อยอกน้อยใจอยากร้องไห้ออกมาดังๆ ทั้งๆที่นักรบทำวิจัยด้านนี้ไม่รู้รึไงว่าคนปวดท้องประจำเดือนมันปวดขนาดไหน

“เพียวมีประจำเดือนและปวดประจำเดือนด้วยครับ”เพียวไผ่ตอบ

“แล้วจะทำยังไงต่อ”ได้ยินคำถามแล้วเพียวไผ่ก็เงียบอึดใจก่อนจะถามออกไปด้วยความไม่แน่ใจ

“ค...คุณรบช่วยซื้อผ้าอนามัยที่เซเว่นใกล้ๆนี้ให้เพียวหน่อยได้ไหมครับ”จบคำถามแล้วก็เกิดความเงียบขึ้นมาจนเพียวไผ่ที่รออยู่ข้างในน้ำตาซึม เพียวไผ่ไม่เข้าใจเวลาที่มีคนมาบอกว่าผู้ชายบางคนอายที่จะต้องไปซื้อผ้าอนามัยแทนผู้หญิง ซื้อผ้าอนามัยมันแย่ยังไง เพียวไผ่ก็ยังไม่เข้าใจเพราะเขามักจะไปซื้อเพื่อตัวเองและแป้งพิมพ์ก็หลายครั้ง ไม่รู้เพราะมีประจำเดือนหรือเพราะน้อยใจนักรบ หรือเพราะทั้งสอง ก็ทำเพียวไผ่น้ำตาซึมไปแล้ว ดวงตากวางมีน้ำตาเม็ดใหญ่รื้นขึ้นมาไม่ทันจะไหลเผาะก็ได้ยินคำตอบสั้นๆจากข้างนอก

“อืม รอละกัน”

 

 

นานเกือบๆชั่วโมงที่เพียวไผ่รอในห้องน้ำจนห่อเหี่ยวได้ยินเสียงคนเข้าออกบ่อยครั้งก็พยายามเงี่ยหูเพื่อฟังว่าเป็นนักรบรึเปล่าที่เข้า รอแล้วรอเล่าก็ไม่ได้ยินเสียงนักรบ ครั้นจะโทรหาก็นึกได้ว่าไม่มีเบอร์อีกฝ่ายจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น เมื่อได้ยินเป็นเสียงนักรบอีกฝ่ายก้บอกให้เปิดประตูจะได้ยื่นให้ง่ายๆ

“คุณรบส่งมาด้านลงนี่ก็ได้ครับ”เพียวไผ่ตอบ ให้นักรบส่งผ้าอนามัยทางช่องเล็กข้างล่างของประตู ตอนนี้เขาถอดกางเกงเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียวแล้วเพราะไม่อยากให้กางเกงเลอะไปมากกว่านี้

“ฉันบอกให้เปิดก็เปิดสิ”แต่อีกฝ่ายก็ยืนกรานให้เปิดจนในที่เพียวไผ่ก็ต้องแอบหลังประตูแล้วแง้มให้นักรบส่งของเข้าพบเป็นถุงสองใบใหญ่ๆที่ทำเพียวไผ่ได้แต่จ้องตาปริบๆ

 

นักรบซื้อผ้าอนามัยทุกแบบที่มีอยู่ในเซเว่นมาให้เขาแน่ๆ เขาดูไม่ผิดแน่ๆ ในนี้มีทุกยี่ห้อ และแต่ละยี่ห้อก็มีทั้งแบบกลางวัน กลางคืน ไหนจะแบบมีปีก ไม่มีปีก และที่สำคัญยังซื้อผ้าอนามัยแบบสอดมาอีกด้วย เพียวไผ่มองสองถุงใหญ่ตรงหน้าก็อมยิ้มก่อนจะหัวเราะคิกออกมา

คุณรบน่ารัก...

 

เพียวไผ่ค้นถุงเอายี่ห้อผ้าอนามัยที่ตัวเองใช้ได้ไม่แพ้ซึ่งโชคดีที่นักรบหยิบมาด้วยมาใช้ อีกทั้งมีกางเกงในตัวใหม่กับกางเกงขาสั้นที่นักรบซื้อมาด้วย เมื่อกี้เห็นมีสโตร์ขายเสื้อผ้าเล็กๆอยู่ใกล้ๆนักรบอาจจะไปซื้อที่นั่น ไม่เพียงแค่นั้น ในถุงใบใหญ่ยังมีถุงยาใบเล็กที่มียาอยู่ในนั้น

ยาแก้ปวดท้องประจำเดือน...

 

ใบหน้าขาวผ่องเผยรอยยิ้มบางๆก่อนจะรีบจัดการกับตัวเอง แล้วก็เดินกลับไปที่รถ

“ขอโทษที่ให้คุณรบรอนานครับ”เพียวไผ่ยกมือขอโทษปลกๆคนที่รอก็ไม่พูดอะไร ปรายตามองคนร่างขาวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆขับรถออก

“เพียวเอาน้ำนี้กินยาได้ไหมครับ”เพียวไผ่ชี้ไปขวดน้ำสะอาดในรถ

“อืม”เมื่อได้รับคำอนุญาตก็จัดการทานยาแก้ปวดในทันที แม้จะทานยาไปแล้วอาการปวดก็ยังมีอยู่ไม่ได้หายไปในทันทีจนบางครั้งเผลอแสดงอาการกุมท้องน้อยบิดตัวก้มตัวลงเพราะห้ามไม่อยู่

 

จู่ๆรถที่ขับไปเรื่อยๆก็ชะลอเทียบข้างทางจนเพียวไผ่แปลกใจหันไปทางนักรบจะตั้งคำถาม แต่ไม่ทันเอ่ยปากพูด พนักเบาะรถที่เพียวไผ่นั่งก็ถูกปรับให้เอนไปด้านหลังโดยคนร่างใหญ่ เพียวไผ่ก็หันไปมองตาปริบๆ ก่อนจะตัดสินใจล้มตัวนอนงอตัวกุมท้องนิ่งๆ ผ่านไปครู่ใหญ่อาการก็ทุเลาลง

 

 

เพียวไผ่ไม่แน่ใจว่าตัวเองเผลอหลับไปบนรถเมื่อไหร่ ตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนในห้องนอนของเรือนเล็กแล้ว อาการปวดท้องที่หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อนอนหลับสนิทเริ่มมีอาการปวดหน่วงนิดๆ ก็ตัดสินใจลุกขึ้น กวาดตามองก็ไม่เจอนักรบ จึงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเปลี่ยนผ้าอนามัยผืนใหม่ ลืมไปเลยว่ามีกางเกงในอยู่แค่สองตัวโชคดีที่ยังมีกางเกงในที่เขาใส่มาเมื่อวานและคนใช้ที่นี่เอาไปทำความสะอาดพับไว้แล้วเพียวไผ่จึงมีไว้เปลี่ยน

ถ้าขอคุณรบนั่งแท็กซี่ออกไปซื้อข้างนอกไปซื้อผ้าอนามัยเพิ่มกับกางเกงในจะได้ไหมนะ

 

 

 

ก็อกๆๆ เสียงเคาะประตูบ้านทำให้เพียวไผ่เดินออกไปเปิดประตูเห็นเป็นคนรับใช้ในเรือนใหญ่คนหนึ่งเดินมา เธอเป็นคนอายุมากแล้ว ทราบมาว่าเป็นคนที่คอยดูแลนักรบเมื่อตอนยังเล็กๆ

“คุณเพียวตื่นแล้วหรอคะ ป้าเอาข้าวต้มมาให้ค่ะ เห็นคุณรบบอกว่าคุณไม่สบาย”

“ขอบคุณครับ”เพียวไผ่ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม ทำสตรีสูงวัยนึกเอ็นดูไม่น้อย บอกให้เด็กรับใช้อีกคนรีบเอาอาหารในถาดไปจัดแจงบนโต๊ะอาหารในบ้าน

“ไม่รู้ข้าวต้มจะถูกใจคนไม่สบายรึเปล่า คุณหญิงเธออยากให้คุณเพียวทานอาหารอ่อนๆก่อนค่ะ ถ้าคุณเพียวอยากกินอะไรบอกป้ามาได้เลยนะคะ”เธอพูดอย่างใจดีเพียวไผ่ก็ส่งยิ้มให้

“ข้าวต้มเพียวทานได้ครับ ขอบคุณคุณป้ามากๆนะครับ”

“งั้นคุณเพียวทานข้าวแล้วพักผ่อนเยอะๆนะคะ คุณหญิงเธอเป็นห่วงคุณเพียวมากๆ”

“ฝากขอบคุณคุณแม่ด้วยนะครับ”

“ค่ะ”เธอส่งยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะกลับไปยังเรือนใหญ่แต่เพียวไผ่ก็เรียกดักไว้เสียก่อน

“ป้าน้อมครับ”

“คะ”

“คุณรบอยู่เรือนใหญ่หรอครับ”

“เปล่าค่ะ คุณรบออกไปข้างนอกได้สักพักใหญ่แล้ว อีกสักครู่คงจะกลับ”เพียวไผ่ก็พยักหน้าเบาๆพลางขอบคุณป้าน้อมอีกครั้งก่อนจะปิดประตูแล้วกินข้าวเงียบๆ รอนักรบกลับมาอีกแป้บแล้วค่อยขอออกไปข้างนอกก็ยังได้ ตอนนี้ยังไม่ดึกมาก ผ้าอนามัยก็ยังมีพอใช้ถึงพรุ่งนี้อยู่หรอกแต่กางเกงในนี่สิ คงมีร้านเสื้อผ้าไม่ไกลมากนัก

 

 

 

เพียวไผ่นั่งรอนักรบอยู่ในบ้านเงียบๆ อาการล้าจากวันนี้ยังไม่หายเป็นปลิดทิ้งก็ทำให้ง่วงเป็นช่วงๆ อีกทั้งยังเริ่มปวดท้องประจำเดือนอีกครั้งแล้ว โดยปกติหากเขาปวดท้องประจำเดือนน้อยครั้งมากที่จะกินยา เพราะหากเดือนไหนกินยาปวดท้องประจำเดือน ในเดือนนั้นๆประจำเดือนก็จะมาแบบติดขัด แม่ครูเคยซื้อยาแก้ปวดประจำเดือนให้เขากินอยู่หลายยี่ห้อ แต่ไม่ว่าจะนี่ห้อไหนๆก็มีผลข้างเคียงเหมือนกันหมด หากไม่ปวดมากจริงๆเพียวไผ่จึงเลี่ยงที่จะกิน

 

 

 

นั่งรอไปสักพักก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ก็เห็นคนรับใช้สองคนถือของพะรุงพะรังเข้ามาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ตามด้วยคนร่างสูงที่ถือถุงกระดาษใบใหญ่เข้ามา เพียวไผ่ก็มองอย่างงุนงง เมื่อนักรบยื่นถุงกระดาษใบนั้นมาให้ เปิดออกมาก็เห็นว่าเป็นผ้าอนามัยเป็นยี่ห้อเดียวกันกับแบบเดียวกันที่เขาเลือกใช้ในห้องน้ำวันนี้ และมีเต็มถุงกระดาษที่นักรบไปซื้อมาเพิ่ม

“คุณรบซื้อให้เพียวหรอครับ”เพียวไผ่ถามโดยไม่ทันคิด

“ฉันคงไม่ซื้อให้ตัวเอง”เพียวไผ่ยู่ปากแล้วอมยิ้มให้กับคำตอบคนร่างสูง

“ส่วนนั่นกางเกงในกับชุดนอนเผื่อเธอต้องใช้”เพียวไผ่ก็ยิ้มกว้าง มองสีหน้าเรียบเฉยของนักรบก็ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ วางถุงกระดาษในมือลงบนเก้าอี้โซฟาแล้วเดินไปใกล้ๆคนร่างสูง แล้วเข้าสวมกอดเอวหนาเบาๆ คนร่างสูงก็ก้มมองกลุ่มผมนิ่มของคนร่างสูงก็ไม่ได้พูดอะไร ยื่นนิ่งจนเพียวไผ่ผละออก

“ขอบคุณครับ”ว่าพลางก็ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อมเช่นทุกครั้ง แม้จะได้รับสีหน้าเรียบเฉยจากคนร่างใหญ่ตอบกลับมา

 

 

 

ดึกแล้วเพียวไผ่นั่งสัปหงกที่โซฟา ไม่ได้ตามนักรบไปเรือนใหญ่ เขาหอบผ้าห่มกับหมอนมาที่โซฟา เพราะคืนนี้เขามีเลือดประจำเดือนคิดว่าไม่ควรเข้าใกล้นักรบกลัวจะทำให้นักรบหลับไม่สบายตัว แม้เพียวไผ่มั่นใจว่าตัวเขาไม่ได้นอนดิ้นถึงขนาดจะทำให้ประจำเดือนเลอะที่นอนก็เถอะ แต่ก็อดเกรงใจนักรบไม่ได้

“ทำไมไม่นอนบนเตียง”ไม่ทันจะได้หลับสนิทเสียงทุ้มก็ดังขึ้น เพียวไผ่ลืมตามองเห็นนักรบยืนไม่ไกลก็ลุกขึ้นนั่งแล้วส่ายหน้า ใบหน้าขาวตอนนี้ซีดเผือดเพราะอาการปวดท้องประจำเดือนไม่ทุเลาแม้จะกินยาไปอีกรอบ

“เพียวกลัวคุณรบอึดอัด”สีหน้าไม่พอใจเผยให้เห็นครู่หนึ่งจากคนร่างใหญ่ก่อนจะตวัดเสียงดุ

“ไปนอนบนเตียงซะ”

“แต่ว่าเพียว...”

“ไหนบอกจะไม่ดื้อกับฉัน”

“ครับ”ไร้ข้อโต้แย้ง เพียวไผ่หยิบหมอนและผ้าห่มหอบกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งก่อนจะนอนชิดจนแทบจะตกเตียงเงียบๆ ทั้งอาการเพลียจากการทำงานวันนี้ไหนจะปวดท้องประจำเดือนจนแทบจะไม่ไหวในเวลานี้ทำให้เพียวไผ่แทบไม่มีแรงพูดเลยด้วยซ้ำ ขดตัวนอนเงียบๆ จนนักรบเข้ามาแล้วปิดไฟภายในห้องจนสลัว พื้นเตียงก็ยวบตามแรงทิ้งตัวของคนร่างใหญ่

“ขยับมานอนดีๆ”เสียงดุเอ่ยอีกครั้ง

“แต่เพียว..”

“เพียวไผ่”

“ครับ”เพียวไผ่น้ำตาซึมในความมืดเมื่อโดนดุ อารมณ์อ่อนไหวของคนที่มีประจำเดือนเป็นเรื่องจริงที่อย่างหลายๆคนบอกและเพียวไผ่มักจะเป็นอยู่บ่อยครั้งไม่ว่าจะตอนแม่ครูยังอยู่จนถึงตอนนี้

 

 

 

ตกดึกในตอนกลางคืนเพียวไผ่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนผ้าอนามัยอีกครั้งเมื่อรู้สึกตัวแล้วรู้สึกไม่สบายตัวพบว่าเลือดเขาเต็มผ้าอนามัยทั้งผืนแล้ว ร่างกายเดินในแสงไฟสลัวเพราะไม่กล้าเปิดไฟในสว่างให้ห้อง เกรงนักรบจะตื่น เดินไปเปิดไฟที่ห้องน้ำจัดการเปลี่ยนผ้าอนามัยเสร็จแล้วก็เดินกุมท้องในความสลัวกลับมาที่เตียง ครั้นจะหลับตาลงอีกครั้งก็นอนไม่หลับ ปวดจนเหมือนสะโพกร้าว อยู่ท่าไหนก็ปวดจนต้องนอนร้องไห้กระซิกๆออกมาเบาๆ อยากจะปลุกคนข้างๆใจแทบขาดเพราะปวดจนแทบลุกไม่ไหว แต่ก็ไม่กล้าปลุก

 

น้ำอุ่นไหลอาบแก้มพรากๆ กดท้องน้อยข่มอาการปวดครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีแรงแม้จะก้าวลงจากเตียง

“ฮึก”ปวดท้อง....

เพียวไผ่นอนขดตัวจนไม่รู้จะขดตัวยังไง พลิกตัวนอนคว่ำเบาๆเอามือกดท้องน้อยตัวเองแรงเข้าๆ แต่ก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น

 

 

พรึ่บ!จู่ๆไฟในห้องก็สว่างจ้า เพียวไผ่หันไปทางคนข้างๆทั้งน้ำตา เห็นว่านักรบเดินลงจากเตียงไปเปิดไฟตอนไหนไม่รู้ตัว

“ค..คุณรบ”เพียวไผ่เบะปากน้ำตาไหล

“เป็นอะไร”คนร่างใหญ่ก็ถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“พะ...เพียวปวดท้อง ปวดท้องมากเลยครับ ฮรึก”เพียวไผ่สะอึกสะอื้น. มองนักรบทั้งน้ำตา คนร่างสูงมองนิ่งๆก็ออกจากห้องนอนกลับมาอีกครั้งพร้อมน้ำเปล่ากับยาที่ซื้อมาเมื่อตอนเย็น แกะออกมาแล้วยื่นให้เพียวไผ่ คนร่างขาวก็ค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นแล้วรับยามากินอีกครั้ง ก่อนจะล้มตัวนอนในทันทีที่กินเสร็จ

 

แม้จะกินยาไปแล้วเพียวไผ่รู้สึกว่ามันไม่คอ่ยทุเลาลงแม้แต่น้อย ปวดจนพลิกตัวไปมาไม่หยุดครั้นจะอยู่นิ่งๆก็ปวดแทบขาดใจ

“ค...คุณรบมีถุงน้ำร้อนไหมครับ”เพียวไผ่เอ่ยถามคนที่นั่งบนเก้าอี้ในห้องไม่ไกลเสียงแผ่ว

“ไม่มี จะทำอะไร”คนที่นั่งมองคนป่วยเพราะทำอะไรไม่ถูกก็ยืดตัวขึ้นตอบทันทีที่เพียวไผ่ถาม

“เพียวจะประคบท้องเผื่อจะดีขึ้นครับมันช่วยได้”เพียวไผ่ตอบเสียงเบา ขยับเข่าขดตัวอีกครั้ง มองนักรบที่ลุกขึ้น

“งั้นรอก่อนละกัน”

 

 

คนร่างสูงหายไปประมาณเกือบๆห้านาทีก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำหมาดๆกับถุงน้ำร้อน นั่งลงริมเตียง ถามเพียวไผ่

“เอามาแล้ว”เพียวไผ่รับถุงน้ำร้อนจากมือนักรบก็วางไว้ที่ท้องใต้สะดือของตัวเองกดเบาๆก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อผ้าขนหนูผืนเล็กหมาดๆแตะเข้าที่แก้มเบาๆจากคนร่างใหญ่ หันไปสบตาคมเห็นแววตาเคร่งเครียดคล้ายๆห่วงใยปนกังวลจากคนร่างสูง พลันบ่อน้ำตาแตกอีกครั้ง

“เป็นอะไรไป หรือยังไม่ดีขึ้น”เพียวไผ่ส่ายหน้าไม่พูดอะไร ปาดน้ำตาตัวเองออกเบาๆ ตั้งแต่แม่ครูจากไปต้องดูแลตัวเองแทบจะทุกอย่าง ไม่มีใครมาทำให้แบบนี้อีกเลย

“ขอบคุณครับ”เอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว

“หลับตาลงซะ ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็บอก ไม่ใช่นอนขดตัวแอบร้องไห้อย่างเมื่อกี้”เพียวไผ่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง รับรู้ถึงผ้าขนหนูผืนเล็กที่กำลังซับตามใบหน้าและลำคอตัวเองเบาๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ก็หลับสนิทไม่รู้ตัวจนถึงเช้าพร้อมกับอาการปวดท้องที่ทุเลาลงไปเยอะมาก

 

_________

แงงงงน้อนนน หายไวๆนะครับบบ

พี่รบเขาดูแลแล้วก็ต้องหายไวๆน้าาาา

 

โปรดไม่รู้นะว่ามีนักอ่านของโปรเป็นผู้ชายอ่านอยู่รึเปล่า แต่โปรดอยากจะบอกว่าการซื้อผ้าอนามัยให้ผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นแฟน เป็นพี่ เป็นน้องหรือเพื่อนในยามฉุกเฉินหรือตอนไหนก็แล้วแต่ เป็นเรื่องที่ไม่น่าอายเลยนะครับ โปรดไม่อยากให้สังคมปลูกฝังอะไรแบบนี้เลย อยากสนับสนุนอีกเสียงหนึ่งในสังคมว่าการทำอะไรแบบนี้เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นเรื่องปกติได้แล้ว อื้อออ. การที่มีเลือดประจำเดือนของผู้หญิงเป็นเรื่องปกติมากๆเลยนะครับ เพราะงั้นอยากให้เห็นสังคมให้ความสำคัญว่าไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงอย่างเดียวเท่านั้นที่แบบควรไปซื้อผ้าอนามัย ผู้ชายไปซื้อก็ไม่ผิด และไม่น่าอายด้วย โปรดก็หวังอยากให้หลายๆคนมีคนรอบๆข้างที่ไม่ถือว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องน่าอาย

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว