ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

SO PLAY BOY 20+ EP 23 ตาสว่าง!

ชื่อตอน : SO PLAY BOY 20+ EP 23 ตาสว่าง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 449

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SO PLAY BOY 20+ EP 23 ตาสว่าง!
แบบอักษร

 

“อีฟ่างมึงจะไปไหน?”

 

“เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง เจอกันพรุ่งนี้ละกัน”

 

ตึกๆๆ!

 

ฉันเดินออกมาจากห้องอีลีด้วยความรู้สึกที่มีมากมายในหัว สิ่งที่ฉันคิดมาตลอดว่ามันจะใช่มั้ยกลับกลายเป็นสิ่งที่มาทำร้ายคนใกล้ตัวของตัวเอง ฉันเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่ฉันเลือกที่จะทำตามใจตัวเองมันเริ่มจะไม่ใช่แล้วล่ะ ทุกวันนี้ตัวฉันเองมีความสุขมั้ยก็ไม่ แล้วทำไมฉันถึงต้องทนอยู่ต่อไปด้วย?

 

ก่อนจะรีบลงมาข้างล่างแล้วเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่นั่นทันที

 

@คอนโดลูอิส..

 

ฉันนั่งแท็กซี่มาสักพักใหญ่ๆเพราะตอนเย็นรถค่อนข้างติด ทางไปคอนโดเขาก็เป็นถนนใหญ่ซะด้วย รถเลยยิ่งติดเข้าไปใหญ่ในเวลาแบบนี้ เลยทำให้มาถึงคอนโดเขาช้ากว่าที่คิดเอาไว้และฉันก็ไม่ได้โทรบอกเฮียลูสด้วยว่าฉันจะมาที่นี่

 

“สวัสดีครับ”

 

พนักงานรักษาความปลอดภัยในคอนโดเฮียลูสเอ่ยทักทายฉัน ปกติฉันก็เจอบ้างไม่เจอบ้างเวลาฉันมาที่นี่ แต่ก็แค่ยิ้มให้พี่เขาแล้วก็ไม่เคยทักทายอะไรเลยอ่ะนะ

 

“มาหาคุณลูอิสใช่มั้ยครับ” พี่รปภยิ้มให้ฉันและเหมือนอยากจะบอกอะไรกับฉัน ฉันก็เลยหยุดแล้วหันมาคุยด้วย...

 

“ใช่ค่ะ”

 

“คุณลูอิสเพิ่งจะออกไปเมื่อกี้เองครับ”

 

“หรอคะ...”

 

“มีอะไรฝากไว้มั้ยครับ เดี๋ยวผมรับเรื่องไว้ให้” พี่เขาก็ทำหน้าที่ตามปกติฉันแค่พยักหน้ากลับไปเล็กน้อยเพราะคิดว่าเขาจะอยู่คอนโดไง

 

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวนั่งรอข้างล่าง ขอบคุณนะคะ”

 

“ครับ”

 

ฉันจึงเดินไปนั่งรอตรงโซฟารับแขกของคอนโดเพื่อที่จะรอเขากลับมา พยายามคิดว่าเขาน่าจะไปที่ไหนสักทีหรือเปล่า แต่ก็ไม่แน่ใจ ก็เลยหยิบมือถือออกมากดโทรหา แต่ก็ชะงักมือเอาไว้ได้ก่อนเพราะถ้าไม่มีอะไรที่สำคัญเขาไม่อยากให้โทรสักเท่าไหร่ ฉันเลยตัดสินใจรอไปก่อนสักพัก ถ้านานเกินไปแล้วค่อยโทรหาละกัน...

 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป...

 

ฉันเคาะโทรศัพท์กับพนักโซฟาเบาๆแล้วพลิกหน้าจอกลับมาดู ถ้ามันจะนานขนาดนี้ฉันก็คงต้องโทรแล้วล่ะ ก่อนจะกดไปที่เบอร์ของเฮียลูสแบบไม่รีรอ...

 

ตู้ดดดดด...

 

ตู้ดดดดด...

 

ตู้ดดดดด...

 

พอรอไปสักพักก็ไม่มีคนรับ ฉันเลยกดย้ำไปที่เบอร์เดิมอีกรอบ...

 

แต่ก็ยังเหมือนเดิม ไม่รับสาย? คราวนี้เลยลองส่งไลน์ไปบ้างเผื่อเขาจะเห็นมัน สายตาฉันจ้องอยู่กับแชทตลอดเวลาเกือบนาทีได้ แต่มันก็ไม่ถูกอ่านสักที ?

 

หรือเขาตั้งใจไม่รับไม่อ่านมัน?

 

ผ่านไปสักพัก...

 

ฉันก้มดูนาฬิกาบนข้อมืออีกทีคิ้วก็เริ่มขมวดเมื่อเห็นเวลาที่ฉันนั่งรอเขาที่นี่เกือบสามชั่วโมงแล้ว ถ้าเขากลับมาฉันก็ต้องเห็นสิเพราะฉันนั่งใกล้ๆกับประตูทางเข้าคอนโดเลยนี่ สักพักพี่รปภคนเดิมก็เดินเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่...

 

“ยังไม่กลับหรอครับ เห็นนั่งมาหลายชั่วโมงแล้ว” พี่แกก็ยิ้มๆมาให้ ฉันเลยยิ้มอ่อนๆกลับไปให้เพราะมันก็จริงอย่างที่พี่แกว่า...

 

“ห้องน้ำไปทางไหนคะ คือฉันปวดฉี่น่ะ”

 

“อ่อ เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายเลยครับ ห้องน้ำจะอยู่ทางขวามือ”

 

“ค่ะ”

 

ฉันพยักหน้ากลับไปแล้วเดินไปห้องน้ำตามที่พี่แกบอกมา... ไม่นานก็เดินกลับมาตรงที่เดิม มองจากตรงนี้ไปก็เห็นพี่รปภกำลังยืนโบกรถอยู่หน้าประตู สักพักพี่แกก็หันมาเห็นฉันพอดี ท่าทางกำลังวิ่งมาหาฉันนะ?

 

“เมื่อกี้ตอนคุณไปห้องน้ำ คุณลูอิสกลับมาพอดีเลยครับ”

 

“หรอคะ?”

พี่รปภรายงานฉันทันทีแต่แอบมีสีหน้าแปลกๆ แต่ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรเยอะหรอกแค่พยักหน้าเข้าใจและเดินไปยังลิฟต์ของคอนโดทันที...

 

แต่ในระหว่างเดินเข้าลิฟต์ก็มีแม่ลูกสามคนเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับฉันด้วย ผู้หญิงคนนั้นที่กำลังอุ้มลูกหันมายิ้มให้ฉันพอดี...

 

“ชั้นไหนคะ?” ฉันเลยถามพร้อมรอกดลิฟต์ให้

 

“ชั้นเจ็ดค่ะ ขอบคุณนะคะ”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันยิ้มกลับไปให้ก่อนจะกดชั้นยี่สิบเพื่อที่จะไปห้องของเฮียลูส สักพักก็หันไปมองลูกของผู้หญิงคนนั้นน่าจะสามขวบได้กำลังยืนหันหน้าเข้ากระจกในลิฟต์แล้วแอคท่าไปตามประสาเด็ก ในขณะนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาตอบแชทเพื่อนอีกคนในคลาสเพราะเหมือนงานกลุ่มจะมีปัญหานิดหน่อย

 

ติ้ง!

 

เสียงประตูลิฟต์เปิดออกและปิดลงตามปกติก่อนจะเลื่อนไปยังชั้นที่ฉันได้กดเอาไว้ ผ่านไปแค่ไม่กี่วิฉันก็เงยหน้าขึ้นมาจากมือถือเพราะบอกเพื่อนคนนั้นเอาไว้แล้วว่าพรุ่งนี้ค่อยคุยกันที่คณะ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อหันไปแล้วยังเจอเด็กคนนั้นที่ยังยืนยิ้มให้กับกระจกในลิฟต์อยู่ ส่วนแม่นั้นไม่ได้อยู่ในลิฟต์แล้ว?

 

“น้อง..”

 

“หม่ามี๊!! แงงง!!” เด็กคนนั้นเริ่มร้องหาแม่เมื่อหันมาแล้วไม่เจอแม่ตัวเอง ก็คงตกใจน่าดู แล้วนี่ลิฟต์ก็กำลังขึ้นไปชั้นยี่สิบด้วย...

 

“หม่ามี๊อยู่หนายยย ฮึกก ฮือออๆ”

 

“เดี๋ยวพี่พาไปส่งนะ อย่าร้องๆ”

 

“ฮือออ ฮึกก”

 

“ไม่ร้องๆ” ฉันกดไปยังชั้นเจ็ดทันทีก่อนจะหันไปพูดปลอบเด็กน้อยสามขวบไม่ให้ร้อง พอลงมาถึงชั้นเจ็ดแล้วประตูลิฟต์เปิดออกก็เห็นแม่เด็กคนนี้ยืนหน้าเครียดอยู่หน้าลิฟต์

 

“น้องเฌอ!”

 

“หม่ามี๊” เด็กก็วิ่งออกไปกอดแม่ทันที ก็คงจะไม่ได้ตั้งใจลืมลูกหรอกเพราะลูกอีกคนก็ยังแบเบาะอยู่เลย ให้เดาก็คงเป็นซิงเกิ้ลมัมมั้ง?

 

“ขอบคุณที่มาส่งน้องนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ โอ๋ๆไม่ร้องนะลูก”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ”

 

“น้องเฌอขอบคุณพี่คนสวยสิลูก”

 

“ขอบคุณพี่คนสวยค่ะ” เด็กคนนั้นหันมาขอบคุณฉันทั้งที่แก้มก็ยังเลอะไปด้วยคราบน้ำตา ฉันก็ยิ้มให้กับความใสซื่อของเด็ก ก่อนจะเดินเข้าลิฟต์แล้วกดไปชั้นยี่สิบอีกรอบ...

 

 

ก๊อกๆๆ...

 

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องฉันก็จัดการเคาะประตูทันทีเพราะรู้ว่าเขาอยู่ในห้องแน่นอน แต่ก็ยังต้องยืนรออีกเหมือนเดิมเพราะเฮียลูสไม่มาเปิดสักที ?

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงกดใส่รหัสแล้วเข้าไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ไง เขาเปลี่ยนทุกอย่างแม้กระทั่งรหัสเข้าห้อง ฉันเลยลองจิ้มเลขมั่วๆดูเพราะเคยเห็นเขาบอกว่าชอบเลขตัวนี้ ก็กดซ้ำจนครบหกตัวได้ แต่ที่แปลกใจก็คือ...

 

มันกลับใช่ไง?

 

แอดดดด...

 

ฉันเปิดประตูเข้าไปเบาๆแต่ก็ต้องชะงักกับไฟในห้องที่ไม่ยอมเปิดให้หมด ห้องตอนนี้เลยสว่างเป็นบางจุดเท่านั้น ฉันพยายามมองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไม่ได้ตะโกนเรียกหรอกนะ พอเห็นประตูห้องนอนเปิดอยู่ฉันเลยลองเดินเข้าไปในห้องนอนดู แต่ก็ต้องหยุดขาที่กำลังจะก้าวเดินเอาไว้เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า..มันไม่ไม่ได้ต่างจากการเอามีดมาแทงกันเลยสักนิด!

 

ผู้ชายที่กำลังคร่อมร่างผู้หญิงอยู่และกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันสุดๆ และที่สำคัญเขาคือคนที่ฉันบอกว่าเป็นแฟนฉันมาตลอด คนที่ฉันแสดงออกมาตลอดว่ารักมากและยอมเขาได้ทุกเรื่อง..กำลังมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาของฉัน และอยู่บนเตียงที่เราเคยนอนด้วยกัน?

เหมือนจะตอกย้ำให้ตัวฉันได้ตาสว่างสักที ใช่ มันควรรู้ตั้งนานแล้ว ก่อนจะยืนจิกเล็บเข้าหากันแล้วพยายามข่มอารมณ์เอาไว้ให้คงนิ่ง... ฉันยืนมองภาพนั้นอยู่สักพักก่อนจะไม่อยากทนดูอีกต่อไป!

 

ตึกๆๆ!!

 

ฉันเหลือบไปเห็นกรอบรูปตัวเองที่เคยเอามันมาวางไว้บนหัวเตียงของเขา พยายามสร้างความทรงจำทุกอย่างให้มันดีเท่าที่จะทำได้ แต่ก็เปล่าประโยชน์ ฉันเดินเข้าไปหยิบมันทันทีแล้วกระแทกเท้าให้แรงๆตามอารมณ์ในตอนนี้แบบชนิดที่ไม่กลัวอะไรแล้วถ้าหญิงเลวชายชั่วสองคนนี้มันจะเห็นฉันเข้า!

 

แต่ก็คงจะเห็นนะ เพราะฉันน่ะตั้งใจกระแทกเท้าแรงขนาดนั้น!!

 

“อ๊ายยย!! ขะ เข้ามาได้ไงอ่ะ!?” ผู้หญิงที่นอนใต้ร่างของเฮียลูสโผล่หน้าออกมาเหมือนจะตกใจไม่น้อยที่มีคนเข้ามาขัดจังหวะเข้า! แต่เมื่อเห็นหน้าของฉันชัดๆแล้วกลับเหยียดยิ้มมุมปากออกมาแทน...

“เอมมี่..”

ความคิดเห็น