ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

ไม่เคยรู้จัก

ชื่อตอน : ไม่เคยรู้จัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 365

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2563 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เคยรู้จัก
แบบอักษร

วายุ........

 

    “คุณวาจะแวะที่ไหนก่อนมั๊ยครับ ลุงจะได้จอดให้”

    คนขับรถที่น้าณีส่งให้ไปรับผมที่สนามบินเอ่ยถามผมในระหว่างขับรถกลับบ้าน

    “ไม่ครับลุง กลับบ้านเลยครับ”

    “ครับคุณวา”

    ผมหลับตาลงเพื่อพักสายตา

    “ข้างหน้าเหมือนจะมีรถเสียนะครับ”

    คนขับรถเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อขับรถต่อมาได้ซักพัก

    “ไม่ใช่อุบัติเหตุใช่มั๊ย”

    ผมถามทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่

    “ไม่ใช่ครับ เจ้าของรถเหมือนจะเป็นผู้หญิง”

    ผมลืมตาขึ้นมองไปยังข้างทางข้างหน้า

    “คุณวาจะให้ลุงจอดช่วยเธอมั๊ยครับ”

    คนขับรถถามพร้อม ๆ กับชะลอความเร็วของรถลง

    ร่างเล็กที่ยืนพิงประตูรถ ในขณะที่เธอเหมือนกำลังโทรหาใครซักคน

    หัวใจของผมหล่นวูบ ผมดีดตัวขึ้นมานั่งตัวตรงพร้อมกับบอกคนขับรถให้จอดรถ

    “จอดรถครับลุง”

    “ครับคุณวา”

    คนขับรถตีไฟเลี้ยวขับเลยไปจอดด้านหน้ารถคันที่จอดเสียอยู่

    เมื่อรถจอดสนิท ผมรีบก้าวลงจาดรถเหมือนคนที่กำลังละเมอ

    “แม่คะเกียร์อาจจะกลับช้าหน่อยนะคะ”

    ผมได้ยินชัดเจนว่าเจ้าของรถบอกว่าเธอชื่อเกียร์

    “พอดีว่ารถยางรั่วน่ะค่ะแม่ เกียร์โทรเรียกช่างมาแล้วค่ะ”

    เธอบอกว่าเธอชื่อเกียร์อีกเป็นครั้งที่สอง

    “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ซ่อมรถเสร็จแล้วเกียร์จะรีบกลับค่ะ”

     เธอบอกว่าเธอชื่อเกียร์อีกเป็นครั้งที่สาม

    ผมเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของคนที่กำลังก้มดูยางรถของตัวเองอยู่

    “เกียร์”

    ร่างเล็กหันหลังกลับมาในทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากคนที่ไม่รู้จัก

    “........”

    “เกียร์จริง ๆ ด้วย”

    เจ้าของชื่อถอยหลังไป จนหลังของเธอชนเข้ากับประตูรถ

    “เราเคยรู้จักกันด้วยหรอคะ”

    เสียงเล็กสั่นเครือในขณะที่เอ่ยถามผม

    “จำฉันไม่ได้จริง ๆ งั้นหรอ”

    “ค่ะ ฉันจำได้ว่าฉันไม่เคยรู้จักคุณ”

    เธอจำผมได้ผมมั่นใจ

    “งั้นหรอ”

    “ค่ะ”

    ผมก้มลงมองทะเบียนรถที่เธอเป็นเจ้าของ พร้อมกับเมมโมรี่เลขทะเบียนไว้ในหัว

    “มีอะไรให้ผมช่วยมั๊ยครับ”

    “ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันโทรเรียกช่างแล้ว อ้อช่างมาพอดีเลยค่ะ”

    “ถ้าไม่มีอะไรให้ผมช่วยแล้ว งั้นผมขอตัวเลยนะครับ”

    “เชิญค่ะ”

    ผมเดินกลับไปที่รถด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ

    เธอลืมผมจริง ๆ หรือเธอแกล้งทำเป็นลืมผมกันแน่

    แต่ความรู้สึกของผมมันบอกว่าเธอจำผมได้ ผมยังมั่นใจ

    แต่ไม่เป็นไร ถ้าตอนนี้เธอไม่อยากรู้จักผม ผมก็จะไม่ฝืนใจเธอ

    แต่หลังจากวันนี้ไป ผมจะไม่มีทางปล่อยเธอไปแบบนี้แน่ ผมสัญญา

 

เช้าวันต่อมา

@ศิริอัครวาณิชกรุ๊ป

 

    ผมเข้ามาที่บริษัทในช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น

    เพราะโปรเจคใหม่ที่กำลังจะเริ่มก่อตั้งขึ้นที่สิงคโปร์ ทำให้ผมต้องทำงานอย่างหนักในช่วงนี้

    “สวัสดีค่ะท่านประธาน”

    หัวหน้าฝ่ายบุคคลเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของผมพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือแฟ้มนึง

    “เรื่องที่ผมให้จัดหา เรียบร้อยดีมั๊ยครับ”

    “เรียบร้อยดีค่ะ นี่ค่ะประวัติเลขาของท่านประธานค่ะ”

    เธอวางเอกสารไว้บนโต๊ะทำงานตรงหน้าผม 

    “แล้วเลขาคนใหม่สะดวกเริ่มงานวันไหนครับ”

    “ดิฉันนัดเริ่มงานวันนี้ค่ะท่าน”

    “ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณไปทำงานต่อเถอะครับ”

    “ค่ะท่านประธาน”

    ผมไม่รู้หรอกว่าเลขาคนใหม่ของผมเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

    ผมสนใจแค่ว่าเลขาที่รับมา จะช่วยแบ่งเบางานของผมได้แค่นั้น

    ผมหยิบแฟ้มประวัติมาเปิดดู อย่างน้อย ๆ ผมก็ควรรู้จักหน้าตาของคนที่จะมาทำงานกับผมไว้บ้าง

    “หืม?”

    รูปถ่ายสมัครงานที่เห็น ทำให้ผมครางออกมาด้วยความแปลกใจ

    “มันจะบังเอิญเกินไปมั๊ย”

    ผมไล่อ่านประวัติเลขาคนใหม่อย่างใจจดใจจ่อ

    แล้วผมก็ปิดแฟ้มลงเมื่ออ่านทุกอย่างในใบสมัครงานจนหมดทุกบรรทัด

    “ฉันจะทำให้เธอจำฉัน จนลืมไม่ลงเลยกฤชญา....”

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว