ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่ 4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 809

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4 

“อึก อืม”

ผมลืมตาตื่นมาในวงแขนของร่างสูง พี่ลัคยังนอนกอดผมอยู่ที่ห้องไม่ไปไหน ผมเลยขยับตัวออกและพยายามลุกแต่มันกลับปวดร้าวไปทั้งร่างกายตั้งแต่กล้ามเนื้อเข้าไปยันกระดูก ยกแขนขึ้นมาดูก็พบว่าร่างของผมมีแต่ร่องรอยเต็มไปหมด แม้แต่ใบหน้าก็ยังมีรอยถูกกัดที่แก้มซ้ายและรอยดูดที่แก้มขวา

กึก!

“เฮือก!”

อยู่ๆ พี่ลัคก็ตื่นขึ้นมาแล้วดึงผมเข้าไปกอด แต่ร่างของผมกลับเจ็บแปลบขึ้นมาจนต้องร้องอุทานเสียงดัง

“อ่อนแอ”

“...”

“แต่ก็นั่นแหละ ข้าข่มขืนเจ้าได้สองวันเต็ม”

“ห้ะ!?”

“ข้าไล่สาวใช้ของเจ้ากลับไปแล้ว หลังจากนี้ข้าจะไปบอกให้นางกลับมาทำงานและสั่งให้นางเก็บเรื่องนี้ไว้ และเจ้าจงอยู่แต่ในห้องห้ามให้ท่านพ่อรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

“...ทำไมล่ะ กลัวเหรอครับ” ผมแสยะยิ้มขึ้นมา

“อย่าทำตัวได้ใจไปนะไอ้ตัวเล็ก คิดเหรอว่าข้าจะกลัวท่านพ่อน่ะ ถึงตอนนี้ถ้าให้สู้กับท่านพ่อแล้วข้าต้องแพ้ก็ตามแต่ก่อนที่ข้าจะถูกลงโทษข้าจะกลับมาฆ่าเจ้าทิ้งซะ อีกอย่างเจ้าไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อเองได้แน่ หากมีสาวรับใช้นางใดคิดจะเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อล่ะก็ เจ้าคงรู้นะว่ามันต้องตายอย่างทรมานที่สุด” ประโยคหลังกลายเป็นเสียงกระซิบแทนคำพูดปกติ

ผมนอนนิ่งไม่พูดไม่จาเพราะรู้ว่าอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไม่ได้ ร่างกายของผมแค่ขยับยังเจ็บจะเอาแรงที่ไหนวิ่งไปหาท่านพ่อได้กัน แต่คอยดูเถอะผมไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องทนอยู่แบบนี้แน่ ท่านพ่อจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้และผมจะเป็นคนบอกเอง

เราจะได้เห็นดีกันท่านพี่...

ผมใช้เวลารักษาตัวพร้อมกับการใช้พลังเวทย์ถึงสามวันกว่าจะหายเป็นปกติ แม้มันจะเหลือร่องรอยอยู่บ้างแต่ก็สามารถขยับร่างกายไปไหนมาไหนได้เป็นปกติแล้ว และวันนี้ผมก็ออกมาเดินเล่นที่สวนเหมือนเดิม ทำตัวเป็นปกติทุกวันโดยทำเหมือนไม่ได้จะไปหาท่านพ่อ เพราะถ้าพี่ลัครู้ว่าผมจะไปหาท่านพ่อล่ะก็คงได้ตายก่อนแน่

“พี่รู้สึกว่าไม่ได้พบเจ้ามานานแล้วนะ”

ผมรีบหันไปมองทางต้นเสียงนุ่มละมุนนั้นทันที พี่ยอร์นเดินเข้ามาหาพร้อมดอกไม้ในมือ ความสูงของพี่ทั้งสามคนพอๆ กันเลย แต่ผมกลับรู้สึกถึงความเกรงขามกับพี่ยอร์นน้อยกว่าคนอื่น สีหน้าเปื้อนยิ้มและออร่าอบอุ่นที่แผ่ออกมานั้นทำให้ผมวางใจและชอบพี่ยอร์นมาก

“ไปโดนอะไรมาเหรอ” พี่ยอร์นพูดพร้อมยื่นดอกไม้มาให้

“เอ้ะ! เปล่าครับ” ผมรับมาแล้วหันหน้าหนี

“เจ้ามักจะบอกทุกเรื่องให้พี่รู้เสมอ”

“เพราะข้าไว้ใจท่านพี่”

“แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าไม่ไว้ใจจะเล่าเรื่องที่เจ้าโดนกลั่นแกล้งให้พี่รู้?”

“...”

“ใครทำอันใดเจ้างั้นรึ”

ท่านพี่พูดพร้อมกับเดินเข้ามาอุ้มผมขึ้น เพราะผมตัวเล็กการถูกเอาใจใส่เลยทำได้ง่ายราวกับการเลี้ยงแมวน้อยๆ การถูกอุ้มแม้แต่ท่านพี่เกลก็มักจะทำกับผมเสมอ มีแค่ผมที่ไม่สามารถอุ้มพี่ๆ ขึ้นได้เลยหากไม่ใช้พลังปีศาจช่วย แต่ผมมีพลังปีศาจน้อยจึงอุ้มได้แค่พี่เกลคนเดียว

“บอกพี่ได้รึยังว่าใครเป็นคนรังแกน้องพี่”

“...ช่างมันเถอะครับ”

“พี่ลัครึ? หรือพี่เฟย์?”

“...” ผมเบนสายตาหนี

“สองคนนี้สินะ ถึงจะไม่รู้ว่าคนใดแต่พี่ไม่ปล่อยเอาไว้แน่ หากสงครามเริ่มขึ้นพี่จะเอาชนะแล้วขึ้นเป็นราชา โลกปีศาจจะต้องเปลี่ยนไป เราจะไม่มีการกดขี่ปีศาจชั้นต่ำกว่าหรือปีศาจที่มีพลังน้อยกว่า และเจ้าจะปลอดภัย”

“พี่ยอร์น”

“ถึงพี่จะอ่อนโยนและใจดี แต่ใช่ว่าพี่จะยอมอ่อนข้อให้ใครก็ได้ และใครที่ทำร้ายน้องพี่มันจะต้องได้รับโทษ”

ผมยิ้มออกแล้วกอดรอบคอของคนเป็นพี่อย่างมีความสุข มันอบอุ่นและให้ความรู้สึกของครอบครับต่างจากกอดของพี่ลัคเมื่อคืนนั้น

“แล้วช่วงสงครามนี้เจ้าจะไปอยู่ที่โลกมนุษย์หรือไม่”

“ไม่ครับ ข้าจะอยู่ดูแลท่านพ่อ”

“มันอันตรายนะหากเจ้ายังอยู่ที่นี่ ย้ายไปอยู่ที่ห้องพี่ดีหรือไม่”

“...ได้เหรอ”

“ได้สิ เหตุใดจึงต้องถามเช่นนั้น”

“อื้ม งั้นคืนนี้ข้าจะนอนกับท่านพี่ แล้วก็จะตัวติดกับท่านพี่ตลอดเลย”

“ฮ่าๆ เจ้าก็พูดเกินไป หากอยู่กับพี่นานกว่านี้เจ้าอาจจะถูกทำร้ายได้นะ ช่วงนี้อยู่กับพี่ไปก่อนแล้วพี่จะขอห้องที่ปราสาทของท่านพ่อให้”

“อื้ม ขอบคุณนะครับ”

เราเดินเล่นอยู่ที่สวนด้วยกันทั้งวัน แล้วพี่ยอร์นก็มาส่งผมที่ห้อง ตลอดทางที่เราเดินมาด้วยกันนั้นเงียบสงบต่างจากที่ผมได้เดินคนเดียว เพราะทุกครั้งที่ผมเดินคนเดียวแล้วเจอกับพี่ลัคหรือพี่เฟย์ต้องมีเรื่องให้เจ็บตัวไม่มากก็น้อย ช่วงนี้เหล่าปีศาจก็เริ่มแบ่งฝ่ายกันแล้ว หากบังเอิญเจอกับปีศาจที่พลังแข็งแกร่งและอยู่ฝ่ายของพี่ลัคหรือพี่เฟย์ผมก็จะถูกแกล้ง

เดินมาถึงห้องของผมเราสองคนกลับหยุดเดินเพราะที่หน้าห้องมีพี่ลัคยืนพิงผนังรอผมอยู่ ทันทีที่พี่ลัคเห็นพวกเราก็ตวัดสายตาดุมาที่ผมแล้วหันไปจ้องพี่ยอร์นนิ่ง

“พะ...พี่ลัค”

“หึ! ท่าทางเจ้าคงโดนน้อยไปถึงได้เดินไปไหนมาไหนได้แล้ว ต่อไปข้าคงต้องหักขาเจ้าซักข้างนึงก่อนล่ะมั้งเจ้าถึงจะยอมอยู่ที่ห้องเฉยๆ”

ผมนิ่งและเริ่มหวั่นใจกับคำพูดนั้น แต่ตอนนี้ผมมีพี่ยอร์นอยู่ด้วยผมไม่กลัวหรอก ผมขยับไปชิดพี่ยอร์นแล้วจับมือใหญ่นั้นไว้ คนเป็นพี่ที่รับรู้ได้ถึงความกลัวของน้องจึงออกตัวปกป้อง

“มาทำอะไรงั้นรึท่านพี่ลัค”

“หาใช่เรื่องของเจ้า”

“หากเป็นเช่นนั้นท่านพี่ก็มาหามีย์อาร์ครั้งหน้าเถอะ เพราะวันนี้ข้ากับน้องยังไม่จบธุระ”

“หา...นี่เจ้ากำลังสั่งข้างั้นรึ สงสัยว่าสงครามจะได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนนี้แล้วมั้ง”

จบประโยคนั้นของพี่ลัค พี่ยอร์นก็ดึงผมไปอยู่ด้านหลังแล้วใช้พลังเรียกอาวุธออกมา ทั้งสองคนตั้งดาบเตรียมปะทะกัน ผมในตอนนี้กำลังทำอะไรไม่ถูก หัวใจเต้นแรงระส่ำระส่ายกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นต้นเหตุให้สงครามได้เริ่มขึ้น ผมจะต้องห้ามทั้งสองคนเอาไว้ก่อน ไม่งั้นสงครามจะเริ่มต้นเร็วเกินไป

ยังมีเหล่าปีศาจที่ยังไม่ได้อพยพออกไปอยู่ที่อื่นอีก

เปรี้ยง!!!

“เฮือก!”

ไม่ทันแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่พุ่งเข้าประดาบกันแล้ว ผมที่ได้แต่ยืนมองนั้นถึงกับทรุดลงไปนั่ง พลังรุนแรงของทั้งสองคนทำให้บรรยากาศรอบข้างมาคุไปด้วย ผมไม่สามารถยืนอยู่ได้อีกต่อไปเพราะความอ่อนแอของตัวเอง

0000000000 

หรือบางทีนิยายของเราจะน้ำเน่าหรือน่าเบื่อ? 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว