email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ว่านพระตบะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ว่านพระตบะ

คำค้น : โรแมนติก ดราม่า NC18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ว่านพระตบะ
แบบอักษร

ตอนที่ 5 ว่านพระตบะ 

งานวัดใหญ่ประจำปี ปีนี้จัดตกแต่งอย่างสวยงามทั้งชาวบ้านก็มาช่วยงานกันมากโข ผู้คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่สวมโจงกระเบน ห่มสไบ ในงานมีร้านเรือนขายทั้งขนมหลากหลาย เครื่องประดับ ผ้าแพรไหม ก่อนไปงานวัดคุณพระนาย เดินออกไปรอคุณอินที่เรือนใหญ่ สักประเดี๋ยวคุณอินจึงเดินตามมาสวมเสื้อพาดด้วยผ้าไหมเนื้อดีกลัดเข็มกลัดทับทิม ผ้าคาดเอวทับสวมโจงกระเบนสีน้ำตาลปักดิ้นทอง ยามต้องแสงไฟสีอ่อนจากตระเกียงเจ้าพายุขลับให้คุณอินดูราวกับเทพบุตร รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม ใบหน้าสวยหวานราวกับสตรียิ่งคุณอินยิ้มส่งมา ทำเอาคุณพระนายต้องเพ่งพิจดูให้แน่อยู่พักใหญ่

“คุณพระนายๆ” เสียงคุณหญิงจันทร์วาดปลุกลูกชายตื่นจากภวังค์

“ขอรับคุณแม่”

“นี่จะมองคุณอินอีกนานไหม ได้เวลาไปรับแม่บุษที่เรือนแล้วหนา”

“ขอรับคุณแม่”

คุณพระนายลงเรือไปก่อนส่งมือให้คุณอินจับ คุณอินลงไปนั่งขัดสมาธิคุณพระนายตามไปนั่งด้านข้าง ไอ้แก้วเป็นคนถ่อเรือด้านหน้าส่วนด้านหลังเป็นหน้าที่ของไอ้ใบ้ เรือลำใหญ่พอที่จะนั่งได้หลายคน

ท้องฟ้าสว่างมากด้วยเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงแสงดาวทอระยิบระยับ เสียงหรีดหริ่งเรไรดังแทรกเข้ามา คุณอินชื่นชมบรรยากาศรอบด้านอย่างเพลินตา หิ่งห้อยลอยอยู่ขอบฝั่ง คุณพระนายลอบมองเสี้ยวหน้าหวานจมูกที่โด่ง ขนตายาวเป็นแพร ยิ่งดวงตากลมโตมีประกายความสดใส ปากกระจับแดงระเรื่อ ผิวขาวเนียนละเอียดแม้เคยสัมผัสใกล้ชิดไม่กี่ครั้งกลับจำได้ขึ้นใจ ภาพเบื้องหน้าทำให้คุณพระนายอยากเก็บไว้ดูแต่เพียงผู้เดียว นานเท่าใดไม่ทราบได้ คุณอินหันมามองเห็นคุณพระนายเอาแต่จ้อง

“คุณพระนาย คุณพระนายขอรับ” คุณพระนายเหมือนหลุดจากมนต์สะกด

“หึมีกระไรรึ”

“ไม่มีดอกขอรับ คุณพระนายเอาแต่จ้องมีกระไรติดหน้าอินหรือขอรับ”

“ไม่มีนิ” คุณพระนายจึงหันหน้ามองทางที่เรือกำลังไป

“ไอ้แก้วเดี๋ยวเอ็งจอดเทียบท่าเรือนด้านหน้าได้เลย นั่นแหละเรือนคุณพระปิ่นแวะรับคุณบุษไปพร้อมกัน” คุณอินเพียงได้ยินชื่อก็รู้ในทีว่าไม่ควรมา อาจจะมาเป็นก้างเขาก็เป็นได้

เมื่อเรือเทียบท่าบ่าวเรือนคุณพระปิ่นก็คอยรับอยู่แล้ว บุษบาบันลงเรือนมาพร้อมพุดจีบน้องสาว สองพี่น้องที่แตกต่างกันมาก แม้ไม่ได้สวยหยาดเยิ้มเฉกเช่นผู้เป็นพี่แต่ความน่ารักสดใสก็ไม่ห่างไกลกันเลย จะผิดก็แต่นิสัยที่ออกจะทโมนผิดหญิงไปเสียหน่อย ด้วยไม่ชอบร้อยมาลัยแต่มักสนใจเรื่องฟันดาบและยิงธนู สองพี่น้องลงเรือลำเดียวกับคุณพระนายเรียบร้อย ไอ้แก้วถ่อเรือออก

“ไม่ได้พบกันนานสบายดีหรือแม่พุดจีบ”

“สบายดีเจ้าค่ะคุณพี่”

“นี่คุณอินลูกชายคนเล็กของคุณอาเหมือนกับคุณอาอุ่น อายุน่าจะเท่ากันกับแม่พุดจีบนะ”

“คนนี้เองคุณอินที่คุณหญิงป้าเล่าให้ฟังเมื่อวันก่อนหน้าตาน่ารักเช่นนี้น้องไม่แปลกใจเลยที่คุณพี่จะเอ็นดูนัก”

“ครอบครัวเราสนิทกันตั้งแต่สมัยคุณพ่อยังอยู่ พี่เองก็รักและเอ็นดูคุณอินเหมือนน้องคนหนึ่ง”

คุณอินได้แต่ยิ้มน้อยๆ เมื่อเรือเทียบท่าทุกคนจึงเดินขึ้นข้ามสะพานไปเป็นบริเวณวัดวาอารามกว้างขวาง คุณพระนายเดินเคียงคู่กับบุษบาบัน ด้านหลังตามด้วยคุณอินกับพุดจีบ เดินผ่านร้านขายเครื่องประดับบุษบาบันรั้งแขนคุณพระนายให้หยุดก่อน ทุกคนจึงหยุดดู พุดจีบหาได้สนใจดูเครื่องประดับไม่ มีแต่ชี้ไม้ชี้มือเชื้อเชิญให้คุณอินดูร้านขายมีดและคันธนู

บุษบาบันหยิบแหวนวงเล็กสลักลายสวยขึ้นมาสวมนิ้วส่งให้คุณพระนายดูหากคิดว่าถ้าคุณพระนายรู้ว่าอยากได้กระไรคงจะซื้อให้บ้าง คุณอินเห็นก็ไม่อยากขัดจังหวะเข้าพระเข้านางจึงเดินเลี่ยงออกมากับพุดจีบ พุดจีบเลือกหยิบมีดสั้นคมกริบ และลองธนูอย่างสนุกสนาน

“คุณพุดชอบสะสมของเช่นนี้รึ”

“ไม่ใช่แต่สะสมนะคุณอิน เรายังชอบฝึกด้วยเอาไว้ว่างๆเราไปซ้อมด้วยกันนะ”

“อื้อได้สิ”

คุณอินกับพุดจีบออกมาเดินเล่นแต่ก็อยู่ไม่ไกลจากคุณพระนายมากนักซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ย้ายมาอยู่ร้านขนมฝั่งเดียวกัน คุณอินกับพุดจีบเดินมาหยุดที่ร้านขายผ้าแพรจีน

“ดูสิคุณอินเนื้อดีมากห่มสบายด้วย อยากได้สักผืน คุณอินช่วยเลือกหน่อยสิ” คุณอินหยิบผ้าแพรสีครีมอ่อนให้ แต่พุดจีบไม่ชอบทำท่าสั่นหัวแล้วหยิบสีอื่นขึ้นมาส่งอัฐให้พ่อค้า คุณอินหัวเราะเบาๆ จึงห่มผ้าที่ถูกปฎิเสธคลุมไหล่ตัวเอง

“มันเหมาะกับคุณอินนะ” แต่คุณอินก็พับและวางมันลงที่เดิม หันมองไปทางคุณพระนายก็เห็นบุษบาบันกำลังป้อนขนมให้ คุณพระนายก็ก้มลงมากิน พุดจีบหันมองตาม

“ไม่อายผีสางเทวดามาพลอดรักกันในวัดในวาอยู่ได้ ไปกันเถอะคุณอินไม่อยากเห็น” พุดจีบคว้ามือเรียวคุณอิน ทันจังหวะที่คุณพระนายหันมาเห็นเข้าพอดี สีหน้านิ่งเฉยแต่ในใจกลับมีความรู้สึกขุ่นใจอย่างประหลาด พุดจีบพาคุณอินเดินดูโดยรอบ

“หิวจังคุณอินหาขนมกินกันเถิด”

“ไปสิคุณพุด” คุณอินเดินมิทันระวังชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรงจนเซออกมา ชายร่างสูงสวมเสื้อแขนยาวทรงกระบอกปักดิ้นทองสีเข้ม โจงกระเบนเนื้อผ้าดีคงไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ยืนตรงหน้าพร้อมลูกสมุนสองสามคน

“กระไรกันไอ้หน้าอ่อน มิดูตาม้าตาเรืออยากตายหรืออย่างไร” ชายผู้นั้นตวาดลั่น

“ขอประทานโทษขอรับ” คุณพระนายกับบุษบาบันเดินตามมาสมทบ

“มีกระไรกันหรือคุณอินเจ็บตรงไหนหรือไม่” คุณพระนายเดินเข้ามาประคองแขนคุณอิน

“ไม่ได้เป็นกระไรหรอขอรับ”

“อ้าวแม่บุษมาด้วยรึที่แท้ก็คนกันเองทั้งนั้น” ขุนเปรมลูกพระยาฤทธิ์ลือชัยผู้รั้งตำแหน่งในกรมเวียง

“คุณพี่เปรมมีกระไรกันหรือเจ้าค่ะ”ขุนเปรมยิ้มหวานให้หรี่ตาทำท่ายักไหล่

“ไม่มีกระไรดอกแม่ แค่เดินเฉียวกันเท่านั้นเอง”

“ถ้าไม่มีกระไรแล้วก็ไปกันเถอะคุณอิน” คุณพระนายกำลังจะเดินออกไปจากวงสนทนา แต่ขุนเปรมชูดาบที่ยังไม่ถอดฝักขวางหน้าบุษบาบันไว้

“แม่บุษอยากกลับพร้อมพี่หรือไม่ พี่จักไปส่งถึงเรือน” คุณพระนายหันมาปัดดาบนั้นออก

“ไม่รบกวนดอก แม่บุษมากับฉันประเดี๋ยวฉันไปส่งเองแลเราก็กำลังจะกลับกันแล้วไปเถอะแม่บุษ”

คุณพระนายสร้างความไม่พอใจให้ขุนเปรมยิ่งนัก ขุนเปรมเป็นที่โจษจันว่าไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวด้วยนัก แม้จะเป็นลูกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่แต่ก็เป็นนักเลงหัวไม้ เล่นทั้งพนันขันโตก สุรานารี หากแม้ใครข้องเกี่ยวหรือมีเรื่องด้วยคงใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่สุขเลยทีเดียว เมื่อคล้อยหลังขุน เปรมขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึงไอ้คุณพระนาย”

เรือคุณพระนายมาส่งบุษบาบันและพุดจีบที่เรือน ระหว่างทางคุณอินเองก็เอาแต่นั่งเงียบ ด้วยภาพที่คุณพระนายรับขนมที่บุษบาบันป้อนทั้งยังเป็นห่วงเมื่อขุนเปรมมาข้องแวะ ยังฝังในความจำ คุณอินเงยหน้ามองพระจันทร์ดวงโตสวยงามเหลือเกินในสายตาคุณพระนายคุณบุษบาบันคงเป็นเช่นนั้น ส่วนเจ้าตัวคงเป็นได้แค่หิ่งห้อยแสงรำไรริบหรี่ริมตลิ่ง สายลมวูบมาคุณอินกอดตัวเองลูบแขนไล่ความหนาวครั้งเห็นคุณอินไม่พูดไม่จา

“ยังตกใจอยู่หรือคุณอิน” คุณอินได้แต่พยักหน้า อยู่ๆคุณพระนายก็ถอดสร้อยคอสวมให้คุณอิน

คุณอินตาโตเลิ่กลัก

“คุณพระนายกระไรกันขอรับ”

“นี่นะรึเขาเรียกกันว่าว่านพระตบะคุณพ่อฉันให้มา ฉันสวมมันตั้งแต่เด็กมิเคยถอด”

“แล้วให้อินทำไมขอรับมันมีค่ามากเกินไป”

“สวมไว้เถิดเมื่อคืนคุณอินฝันร้าย ว่านนี่จะช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและคุ้มครองคุณอินอย่างไรเล่า”

คุณอินจับจี้ขนาดเล็กขึ้นมาดูด้านในเลื่อมกรอบทองเป็นเหมือนกิ่งไม้แห้งแกะสลักโดยรอบห้อยสายสร้อยทอง

“เช่นนั้นหากคุณพ่อคุณแม่มารับอินจะคืนให้นะขอรับ”

คืนนี้นอกจากพระจันทร์แล้วคงเป็นรอยยิ้มของคุณอินที่ทำให้คุณพระนายอยากมองไปนานแสนนาน

ขออภัยที่หายไปนาน จากนี้จะเริ่มลงนิยายให้แล้วนะ 

ความคิดเห็น