ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

มันเป็นแค่อดีต

ชื่อตอน : มันเป็นแค่อดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 371

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มันเป็นแค่อดีต
แบบอักษร

    “แม่เกียร์บอกว่า ออกัสเป็นลูกแม่เกียร์ครับ”

    “ได้ยินชัดรึยัง”

    ฉันพูดย้ำเมื่อเห็นว่าเฟื่องลดายังคงมึนงงกับสิ่งที่พึ่งรับรู้

    “มันคืออะไรยังไงเกียร์ คือตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วนะ”

    “ไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง”

    “ทุกอย่าง”

    “อือ ทุกอย่างที่แกอยากรู้”

    “กลับบ้านกันเถอะครับแม่เกียร์ กัสคิดถึงคุณยาย”

    “ได้ซิครับ”

    “......”

    เฟื่องลดามองหน้าฉันกับออกัสสลับกันไปมา

30 นาทีต่อมา

    “กลับมาแล้วหรอเกียร์”

    “ค่ะแม่”

    “สวัสดีค่ะแม่ หนูลดา แม่จำได้มั๊ยคะ”

    “หนูเฟื่องลดา แม่จำได้”

    “ไม่เจอกันนาน คุณแม่ยังสวยเหมือนเดิมเลย”

    “ยังปากหวานเหมือนเดิมเลยนะเรา”

    “เฟื่องอยู่คุยกับแม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันพากัสไปอาบน้ำก่อน”

    ฉันบอกคนทั้งสองที่ตอนนี้กำลังสนทนากันอย่างออกรสออกชาด

    ประดุจดั่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันเลยก็ว่าได้

    “เดี๋ยวแม่จัดการออกัสเอง เกียร์อยู่คุยกับหนูลดาเถอะลูก”

    “ค่ะแม่”

    แม่พาออกัสเดินขึ้นไปบนชั้นสองของตัวบ้าน

    “อะไรยังไง”

    ทันทีที่อยู่กันสองคน เฟื่องลดาก็เริ่มยิงคำถามใส่ฉันทันที

    “เมื่อห้าปีก่อน เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นจากวันที่ฉันแยกกับแก”

    ฉันเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อห้าปีก่อนให้เฟื่องลดาฟัง

    แต่ก็ยังคงไม่พูดถึงเรื่องที่ผู้หญิงที่ชื่ออรจิราอะไรนั่นตามไปหาฉันที่คอนโดของเค้าเหมือนเดิม

    “แกรู้จักผู้ชายคนนั้นแค่ชื่อเล่นจริง ๆ หรอเกียร์”

    “อื้อ”

    “มีอะไรที่แกยังไม่ได้เล่าให้ฉันฟังรึเปล่าเกียร์”

    เฟื่องลดายังคงสงสัยในตัวฉันอยู่ ฉันลังเลอยู่ว่าจะบอกเรื่องผู้หญิงที่ชื่ออรจิรากับเฟื่องดีมั๊ย

    แต่ฉันยังไม่ได้ปริปากอะไรเฟื่องลดาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

    “อืม...ฉันว่าหน้าออกัส เหมือนคนที่ฉันเคยเห็นที่ไหนซักที่นึง”

    นางบอกพร้อมกับเอานิ้วชี้เคาะไปที่ริมฝีปากของตัวเองเป็นจังหวะ

    “แกจะคิดทำไมให้มันปวดหัว ในเมื่อฉันไม่ได้ต้องการที่จะตามหาพ่อให้ลูกฉันอยู่แล้ว”

    ฉันคิดแบบนั้นจริง ๆ

    “ฉันก็แค่สงสัย ว่าหน้าตาแบบนี้ฉันเคยเห็นที่ไหน”

    “ก็เห็นที่บ้านหลังนี้ เมื่อกี๊นี้ไง”

    ฉันตอบแบบติดตลกหน่อย ๆ

    “ฉันไม่ตลก”

    “อ้าวหรอ”

    “แล้วแกไม่คิดอยากเจอเค้าบ้างหรอเกียร์”

   ฉันควรจะบอกเฟื่องดีมั๊ยว่าผู้ชายคนนั้นเค้ามีครอบครัวแล้ว เฟื่องมันจะได้เลิกเซ้าซี้ฉันซักที

    “.......”

    “ว่าไง”

    “ฉันจะไปอยากเจอคนที่เค้ามีลูกมีเมียอยู่แล้วทำไม”

    “แกว่าไงนะ? เค้ามีครอบครัวอยู่แล้วงั้นหรอ?”

    “อื้อ เค้ามีครอบครัวอยู่แล้ว”

    “แล้วแกรู้ได้ยังไง แกเห็นกับตาหรอเกียร์”

    นั่นไง พอบอกออกไปแบบนี้นังเพื่อนตัวดีก็ยังไม่วายที่จะสงสัยอีก

    “มีผู้หญิงมาบอกฉันว่าเป็นเมียเค้า แค่นี้ก็ชัดมากพอแล้วมั๊ยเฟื่อง”

    แค่นี้ฉันก็เจ็บปวดมากพออยู่แล้ว ถ้ามากกว่านี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจะรับมันไหวมั๊ย

    “ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่หนีไปแบบแกแน่เกียร์”

    “ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว ฉันไม่อยากคิดถึงมันอีก”

    “แกแน่ใจ ว่าแกลืมเค้าได้แล้ว”

    “ลืมไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องตามหาเค้านี่”

    “ฉันสงสารหลานเกียร์ แกไม่ต้องการเค้า แต่ลูกแกต้องการพ่อนะเว้ย”

    “แล้วถ้าเค้าไม่ต้องการลูกล่ะเฟื่อง อันไหนมันเจ็บมากกว่ากัน”

    “.........”

    เฟื่องลดาถึงกับพูดไม่ออก นี่คืออีกเหตุนึง ที่ฉันไม่อยากเจอหรืออยากเกี่ยวข้องอะไรกับเค้าอีก

    “ทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว มันก็เป็นแค่อดีต ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก”

    “เฮ้อฉันแล้วแต่แกนะเกียร์ ฉันเคารพในการตัดสินใจแก”

    “ขอบใจนะเฟื่อง”

    “มีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ”

    “อื้อ”

    “ฉันหิวแล้วอ่ะ”

    “แกนี่มันจริง ๆ เลยนะเฟื่อง”

    “ก็เด็กกำลังโตนี่หว่า”

    “อ้วนไม่ไหวแล้วนะแกน่ะ”

    “ปากเสียชิ!!”

    เฟื่องลดาใช้เวลาอยู่ที่บ้านของฉันดึก

    “สามทุ่มกว่าแล้ว นอนค้างที่บ้านมั๊ยลูก”

แม่ฉันบอก

    “ตอนแรกก็ว่าจะค้างค่ะแม่ แต่พรุ่งนี้ลดาต้องไปต่างจังหวัด”

    “เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง”

    “ไม่เป็นไรเลยแก เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เอง”

    “ฉันไม่มีทางปล่อยแกกลับแท็กซี่แน่นอนเฟื่อง เดี๋ยวฉันขับรถไปส่ง”

    “โอเค ๆ ไปส่งก็ไปส่ง”

    เมื่อตกลงกันได้ ฉันก็ขับรถออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังบ้านของเฟื่องลดา

 

ระหว่างทางกลับบ้าน

    “รถเป็นอะไรเนี่ย”

    ฉันเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าช่วงล่างของรถยนต์มันมีเสียงแปลก ๆ เกิดขึ้น

    ฉันจอดรถเข้าข้างทางเมื่อรับรู้ได้ว่ารถของฉันมันไม่สามารถขับต่อไปได้แล้ว

    โชคยังดีที่ตรงที่ฉันจอดยังคงมีรถสันจรไปมาอยู่ มันเลยทำให้ไม่น่ากลัวเท่าไหร่นัก

    ฉันเดินวนดูรอบ ๆ รถเพื่อดูความผิดปกติที่เกิดขึ้น

    “ยางรั่วงั้นหรอ?”

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว