email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เหลืออะไรเลย

ชื่อตอน : ไม่เหลืออะไรเลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 177

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2563 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เหลืออะไรเลย
แบบอักษร

หยวนปิงเหยี่ยนทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงท่ามกลางเศษกระเบื้องของแจกันลายมังกรทอง ซูซูมองนางและเศษกระเบื้องด้วยหัวใจสิ้นหวัง 

            “ตายแล้ว ข้าขอโทษ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะขวัญอ่อนตกใจง่ายเช่นนี้” ซูซูรีบวิ่งเข้ามานั่งลงข้างๆ หยวนปิงเหยี่ยน 

            “ข้าได้ตายอย่างที่เจ้าพูดแน่ซูซู” หยวนปิงเหยี่ยนเงยหน้าอันซีดเผือดมองซูซู นางรู้ว่าซูซูไม่ได้ตั้งใจแต่ผิดที่นางเองคิดอะไรเพลินจนสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกขานชื่ออันทรงพลังของซูซูจึงทำให้แจกันมังกรทองนั้นหลุดมือตกสู่พื้นเรือน 

            “ฮ้า! แจกันมังกรทอง!” พ่อบ้านหลี่พร้อมด้วยบ่าวรับใช้จำนวนหนึ่งยืนมองแจกันมังกรทองด้วยใบหน้าขาวซีด 

            “ข้าขอโทษพ่อบ้านหลี่” หยวนปิงเหยี่ยนกล่าวคำขอโทษมือสองข้างประสานจับกันไว้แน่น พ่อบ้านหลี่มองนางอย่างเห็นใจส่ายหน้าน้อยๆ 

            “เกิดอะไรขึ้น ฮ้า! แจกันมังกรทอง! ปิงเหยี่ยน!” อู๋ฉีหลงโกรธหน้าดำหน้าแดงมองไปยังผู้ที่ทำมันแตก เขากำลังเตรียมตัวเดินทางกลับเข้าไปในป่า เกิดได้ยินเสียงของตกแตกดังลั่นจึงรีบเดินมาดูพร้อมด้วยศิษย์สำนักจำนวนสิบคนซึ่งเดินตามเขามาด้วย 

            “ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจ” หยวนปิงเหยี่ยนกล่าวเสียงเศร้า 

            “นายท่านผิดที่ข้าเอง ข้าตะโกนเรียกชื่อนางเสียงดังจนทำให้นางตกใจทำแจกันตกเจ้าค่ะ” ซูซูรีบช่วยแก้ตัวนางคิดว่าการที่แจกันใบนี้แตกนั้นส่วนหนึ่งมากจากนางด้วย หากนางไม่ตะโกนเรียกหยวนปิงเหยี่ยนนางคงไม่ตกใจทำแจกันตกแตก 

            “พวกเจ้ารู้ไหมแจกันมังกรทองนั้นได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ หึ! ปิงเหยี่ยนเจ้านี่จับต้องสิ่งใดมีแต่ความเสียหาย เจ้าสองคนช่วยกันเก็บกวาด ยามเซิน (15:00-16:59) ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับพวกเจ้า” อู๋ฉีหลงขบกรามแน่นแววตาวาวโรจน์จนศิษย์สำนักและบ่าวรับใช้ต่างหวาดกลัวไม่กล้ามองหน้าเขา อู๋ฉีหลงสั่งเสียงเหี้ยมสะบัดชุดกำลังจะก้าวเดินออกไป 

            “เจ้าค่ะ” หยวนปิงเหยี่ยนและซูซูขานรับพร้อมกัน หยวนปิงเหยี่ยน รีบลุกขึ้นเพื่อจะเก็บเศษกระเบื้องด้วยความซวยของนางหรือนรกกลั่นแกล้งแผ่นหลังนางไปกระแทกกับโต๊ะด้านหลังซึ่งวางแจกันมังกรทองอีกสองใบอยู่ทำให้แจกันทั้งสองร่วงหล่นลงมาบนพื้นแตกกระจาย 

            เพล้ง!!! เพล้ง!!! 

            อู๋ฉีหลงหยุดก้าวเดินหลับตาขบกรามแน่นไม่ต้องหันกลับไปมอง เขานั้นรู้ได้ทันทีว่าแจกันมังกรทองอีกสองใบตกลงมาแตกแล้วเช่นกัน      ความเงียบเข้าครอบงำแม้แต่พ่อบ้านหลี่ยังต้องกลั้นหายใจเมื่อเห็นว่าแจกันพระราชทานทั้งสามใบแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี บ่าวรับใช้รีบเผ่นหนี ศิษย์สำนักรีบเดินออกจากเรือน อู๋ฉีหลงกำหมัดแน่นหันหน้าไปมองตัวต้นเหตุซึ่งยืนมือไม้สั่นไม่กล้าสบตาเขา 

            “ปิงเหยี่ยน! เจ้า! เจ้ามันตัวทำลายล้างชัดๆ หึ! จัดการเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย ห้ามผู้ใดช่วยนางไม่เช่นนั้นข้าจะตัดมือตัดเท้าโยนให้หมาป่ากิน พ่อบ้านหลี่เฝ้านางไว้ ข้าจะกลับมาชำระความกับเจ้า” อู๋ฉีหลงกัดฟันกรอดพยายามระงับสติอารมณ์เพราะเขาต้องออกไปข้างนอกไม่เช่นนั้นได้อยู่ลงโทษนางอย่างสาสมแน่ 

            “ข้าขอโทษ” หยวนปิงเหยี่ยนเงยหน้าดวงตากลมโตเต็มไปด้วยม่านน้ำตา นางเสียใจที่ทำข้าวมีค่าของเสียหาย นางเสียใจที่อู๋ฉีหลงดุด่าว่านางคือตัวทำลายล้าง นางรีบนั่งลงปาดเช็ดน้ำตาและพยายามเก็บเศษกระเบื้องที่แตกกระจายอย่างระมัดระวัง  

            โอ้ย!!! หยวนปิงเหยี่ยนร้องเสียงหลงเมื่อนิ้วเรียวเล็กถูกเศษกระเบื้องบาด 

            “ปิงเหยี่ยนเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” ซูซูตกใจรีบเข้ามาจับมือของปิง     เหยี่ยนเมื่อเห็นว่ามือนางมีเลือดไหล 

            “ข้าไม่เป็นไร เรารีบเก็บกันเถิด ซูซูข้าขอโทษทำให้เจ้าต้องถูกลงโทษตามข้าไปด้วย ข้าจะขอนายท่านรับผิดชอบส่วนของเจ้าเอง” หยวนปิงเหยี่ยนไม่อยากให้ซูซูต้องรับผิดชอบในสิ่งที่นางเป็นผู้ก่อ 

            “ข้าเองก็ผิดเจ้าอย่าพูดเช่นนั้นเลย รีบเก็บกันเถิด” ซูซูยิ้มให้กำลังใจหยวนปิงเหยี่ยน 

            พ่อบ้านหลี่ยืนมองทั้งสองด้วยความเห็นใจ โดยเฉพาะหยวนปิง   เหยี่ยนมือเรียวเล็กถูกกระเบื้องบาดไปหลายแผลแต่ไม่ยอมปริปากบ่นหรือร้องไห้แต่กลับพยายามรีบเก็บกวาดเศษกระเบื้อง ผ่านไปสองเค่อพ่อบ้าน หลี่จึงพานางไปทำแผล 

            “เฮ้อ! ปิงเหยี่ยนเจ้าระมัดระวังหน่อย ในสำนักแห่งนี้มีแต่ของมีค่ามากมาย” พ่อบ้านหลี่กล่าวเตือนในขณะที่ทำแผลให้นาง 

            “ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” หยวนปิงเหยี่ยนพูดเสียงแผ่วเบาสะดุ้งทุกครั้งที่พ่อบ้านหลี่ทายาและพันแผลให้ตามนิ้วมือของนาง ตั้งแต่มาอยู่สำนักกระบี่พิฆาตมาร มือนุ่มนิ่มที่ไม่เคยต้องทำงานหนักมาก่อนบัดนี้ดูยับเยินเสียจนนางเองต้องเบือนหน้าหนี 

            “เจ้าก็พูดจาดีๆ กับนายท่านเผื่อโทษหนักจะผ่อนเป็นเบา” 

            “ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” หยวนปิงเหยี่ยนกล่าวขอบคุณพ่อบ้านหลี่ จากนั้นหยวนปิงเหยี่ยนและซูซูจึงไปทานข้าวที่โรงครัว ทั้งสองต้องทนอยู่ท่ามกลางสายของบ่าวรับใช้ที่มองพวกนางอย่างกับว่าคือตัวซวยของสำนัก โดยเฉพาะหยวนปิงเหยี่ยนผู้ที่ทำข้าวของเสียหายและทำให้เจ้าสำนักโกรธจนควันออกหู 

            “ยัยตัวซวย! เจ้านี่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่” จิ่นลี่และลูกสมุนเดินมาต่อว่าหยวนปิงเหยี่ยนทันที 

            “อืม ใช่เจ้าพูดถูกข้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ถ้าเช่นนั้นเจ้าไปช่วยพูดให้เจ้าสำนักไล่ข้าออกไปได้ไหม” หยวนปิงเหยี่ยนเหมือนดั่งมีดวงไฟสว่างไสวอยู่ในสมองเห็นด้วยกับคำพูดของจิ่นลี่จึงคิดยืมมือของจิ่นลี่ช่วยให้นางได้ออกไปจากสำนักแห่งนี้โดยเร็ว 

            “ได้ข้าจะทำให้เจ้าถูกไล่ออกแม้แต่เบี้ยสักแดงเดียวเจ้าจะไม่ได้ติดตัวไป” จิ่นลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของหยวนปิงเหยี่ยน เรื่องใส่ร้ายป้ายสีเรื่องตบตีนางถนัดโดยไม่ต้องให้ผู้ใดสั่งสอน จิ่นลี่เดินหัวเราะถูกใจออกไปพร้อมลูกสมุนทั้งสามที่เดินหัวเราะเช่นเดียวกับจิ่นลี่ 

            “ปิงเหยี่ยนทำไมเจ้าพูดเช่นนั้น เจ้ารู้ไหมพี่จิ่นลี่น่ะร้ายมากนะ นางเคยทำให้สาวใช้ต้องถูกไล่ออกมาแล้วหลายคน” ซูซูรีบกล่าวเตือน 

            “จริงหรือ ดีๆ ฮ่าๆ” หยวนปิงเหยี่ยนยิ้มยกมุมปากแผนการคงสำเร็จในไม่ช้า นางจะได้ออกไปจากสำนักแห่งนี้สมใจ 

            “ออกไปโดยมีชีวิตอ่ะดีแต่ข้าเกรงจะออกไปด้วยร่างไร้วิญญาณเสียมากกว่า เจ้ารู้ไหมเมื่อปีก่อนที่ข้าจะเข้ามาทำงาน สาวใช้เล่าให้ข้าฟังว่ามีบ่าวรับใช้สองคนเข้ามาแล้วขโมยของพยายามหลบหนี เจ้าสำนักจับพวกเขาได้ตัดมือตัดเท้าแล้วไปโยนทิ้งไว้ในป่าไผ่ให้พวกหมาป่าแทะกิน” ซูซูเล่าอย่างหวาดกลัวใบหน้าอวบอ้วนของนางบูดเบี้ยวดูสยดสยอง 

            “ข้าไม่กลัวคนอย่างข้าไม่ตายได้ง่ายๆ เอ่อ...ซูซูเจ้ารู้หรือไม่ข้อห้ามของที่นี่มีอะไรบ้าง” หยวนปิงเหยี่ยนต้องการรู้กฎข้อบังคับของสำนักของที่นี่ นางจะทำทุกอย่างที่สำนักแห่งนี้ห้ามนางจะได้ถูกไล่ออกไปโดยเร็ว หลังจากที่นางทำชุดพระราชทานจากฮองเฮาขาด ทำแจกันมังกรพระราชทานจากฮ่องเต้แตก นางรู้ตัวดีนางคงได้อยู่เป็นสาวใช้ชดใช้หนี้เจ้าสำนักอีกหลายเดือนหรืออาจเป็นปี นางไม่ยอมจะอยู่ในฐานะสาวใช้ตลอดไปแน่ 

            “ข้อห้ามหรือ คงจะเหมือนกับสำนักอื่นๆ ห้ามทะเลาะวิวาท ห้ามลักขโมย ห้ามทำข้าวของเสียหาย” ซูซูบอกกฎระเบียบต่างๆ ซึ่งหยวนปิง   เหยี่ยนทราบอยู่ก่อนแล้ว 

            “เอ่อ...แล้วข้อห้ามของสาวใช้ล่ะ”  

            “ห้ามทะเลาะตบตี ห้ามดื่มสุราจนเมามาย ห้ามแต่งกายด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้นยั่วยวนศิษย์สำนักหรือแม้กระทั่งเจ้าสำนัก ” ซูซูพูดตามที่นางได้รับรู้มา 

            “อืมๆ ข้าเข้าใจแล้ว” หยวนปิงเหยี่ยนจดจำทุกข้อห้าม รอยยิ้มร้ายๆ ผุดยังใบหน้าสวยหวาน 

            “เจ้าทานเสร็จหรือยัง เราต้องกลับไปทำงานต่อ รีบๆ ทำให้มันเสร็จโดยเร็วเราจะได้มีเวลาทำใจ”  

            “เอ่อ... แล้วข้าจะทำอะไรได้บ้างเจ้าดูมือข้าสิ” หยวนปิงเหยี่ยนชูมือทั้งสองที่พันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวซึ่งเกือบครบทั้งสิบนิ้ว 

            “เอ่อ...ข้าเองไม่รู้เช่นกันแต่ถึงอย่างไรเราไปที่เรือนฝึกวิชากันก่อนเผื่อข้าคิดออก” ซูซูมองมือของนางยิ้มหน้าเจื่อน นางเดินไปยังเรือนฝึกวิชาและขบคิดอย่างหนักว่าหยวนปิงเหยี่ยนสามารถทำอะไรได้บ้างในขณะที่มือของนางมีแต่บาดแผล 

            “ปิงเหยี่ยนเจ้าปัดฝุ่นแต่ห้ามไปปัดฝุ่นยังโต๊ะที่วางพวกแจกันอีกเป็นอันขาด เจ้าไปปัดตามโต๊ะเก้าอี้” ซูซูกำชับไม่อยากให้นางต้องไปทำข้าวของใดๆ เสียหายอีก 

            ทั้งสองช่วยกันทำงานจนเวลาล่วงเลยไปยามเซิน หยวนปิงเหยี่ยนและซูซูมายืนรอเจ้าสำนักยังเรือนใหญ่จนผ่านไปครึ่งชั่วยามแต่ยังไม่มีวี่แววของขบวนรถม้าของเจ้าสำนัก พ่อบ้านหลี่จึงให้ทั้งสองไปทานข้าวเสียก่อนเพราะว่าเวลาล่วงเลยมานานแล้ว หากเจ้าสำนักกลับมาเขาจะส่งคนไปตามพวกนางเอง 

            หยวนปิงเหยี่ยนและซูซูทานข้าวเย็นเสร็จแต่เจ้าสำนักยังไม่กลับมา หยวนปิงเหยี่ยนนั้นอยากอาบน้ำยิ่งเพราะเมื่อเช้านางทำได้เพียงเช็ดเนื้อเช็ดตัว นางจึงชักชวนซูซูกลับไปยังเรือนนอน 

            “ซูซู เรากลับไปเรือนนอนกันก่อนเถิด ข้าอยากอาบน้ำยิ่งอีกอย่างใกล้มืดแล้วประเดี๋ยวศิษย์สำนักเดินผ่านจะถูกพี่จิ่นลี่ดุเอา” หยวนปิงเหยี่ยนพูดจบสมองจอมเจ้าเล่ห์ของนางสั่งการทันที นางยิ้มยกมุมปากก่อนจะรีบลากแขนอันอวบใหญ่ของซูซูไปยังเรือนนอน 

            “เราคงต้องรีบเพราะประเดี๋ยวศิษย์สำนักใกล้จะออกจากเรือนฝึกวิชากันแล้ว” ซูซูกล่าวเตือนขณะที่เดินถืออุปกรณ์อาบน้ำไปยังห้องอาบน้ำรวม 

            “อืมๆ ข้ารู้ ซูซูเจ้าช่วยข้าอาบน้ำได้ไหม เจ้าดูมือข้าสิ” หยวนปิง    เหยี่ยนชูมือทั้งสองข้างซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลให้นางดู  

            “เจ้าไม่อายหรือ” ซูซูตกใจเพราะนางไม่เคยอาบน้ำให้ผู้ใดมาก่อน 

            “ข้าไม่อายหากเจ้าอายก็ต้องทน” หยวนปิงเหยี่ยนไม่ได้อับอายเพราะนางคุ้นชินกับการที่สาวใช้ช่วยนางอาบน้ำมาตั้งแต่เล็กๆ นางคิดถึง  ซือซือสาวใช้คู่ใจของนางยิ่ง ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง 

            “อืมๆ ข้าเข้าใจแล้ว” ซูซูพยักหน้าช่วยนางปลดชุดของหยวนปิง    เหยี่ยน ซูซูมองรูปร่างและผิวพรรณของนางอย่างตกตะลึง  

            “ปิงเหยี่ยนเจ้าเป็นขอทานจริงๆ หรือ ข้าชักจะไม่เชื่อในคำพูดของเจ้าเสียแล้ว ผิวเจ้าเนียนนุ่มสวยผ่องไปทั้งตัว ไม่มีจุดด่างดำแม้แต่น้อยอย่างกับว่าได้รับการดูแลบำรุงมาเป็นอย่างดี รูปร่างเจ้าหากบุรุษใดได้ชมคงต้องยอมตายคาอกเจ้าแน่” 

            “เจ้าพูดอะไรของเจ้าซูซูทำข้าขนลุกขนพอง ข้าเป็นขอทานชั้นสูงน่ะ ขอทานคุณภาพดีเคยได้ยินไหม” 

            “ไม่เคยได้ยินมาก่อนที่เจ้าพูดคือเรื่องจริงหรือ” ซูซูส่ายหน้าตั้งแต่นางเกิดมาไม่เคยได้ยินการแบ่งชนชั้นของขอทานดั่งเช่นที่นางกล่าว 

            “ช่างมันเถิด เจ้าออกไปรอข้าด้านนอกข้าจะใส่เสื้อคลุมเอง”  

            หยวนปิงเหยี่ยนเช็ดเนื้อเช็ดตัวอย่างเชื่องช้าจากนั้นจึงใส่เสื้อคลุมเดินออกมายิ้มกว้างให้ซูซูซึ่งยืนร้อนรนเพราะใกล้เวลาที่บรรดาศิษย์สำนักจะเลิกฝึกวิชาและเดินผ่านเส้นทางที่พวกนางจะเดินไปยังเรือนสาวใช้ ซูซูรีบคว้าแขนหยวนปิงเหยี่ยนกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปเรือนนอน 

            “ซูซูเจ้าเดินช้าลงหน่อย ข้าเดินไม่ทัน หากเจ้ารีบมากประเดี๋ยวเสื้อคลุมก็หลุดหรอก” 

            “หากช้าประเดี๋ยวจะถูกดุน่ะสิ แย่แล้วออกมากันแล้วเร็วเข้า” ซูซูตกใจเมื่อเห็นขบวนของศิษย์สำนักที่กำลังเดินมายังพวกนาง หยวนปิง      เหยี่ยนหันไปยิ้มกว้างให้ศิษย์สำนักที่ต่างตกใจเห็นสาวใช้ยังเดินอยู่ในบริเวณนี้อีกทั้งยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย บ้างรีบก้มหน้าก้มตาเดินผ่าน บ้างคอยชำเลืองมอง บ้างยิ้มกว้างตั้งใจมองพวกนาง  

            ซูซูก้มหน้าก้มตาจับแขนหยวนปิงเหยี่ยนซึ่งเงยหน้ายิ้มกว้างรีบเดินให้ผ่านเส้นทางนี้เพื่อไปยังเรือนนอน  

            “ตายๆ แน่ๆ พวกเราต้องถูกพี่จิ่นลี่สวดแน่ๆ เมื่อครู่ข้าเห็นนางยืนมองพวกเราอยู่” ซูซูยืนใบหน้าซีดเผือดเมื่อนางแต่งตัวเรียบร้อยเดินมายังห้องของหยวนปิงเหยี่ยนที่กำลังยืมยิ้มแต่งตัวอยู่หลังฉากกั้น 

********************************* 

มีอีบุ๊คนะคะ 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzMxMzc5NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzNzE3MCI7fQ 

ความคิดเห็น