email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : nc18+

คำค้น : 18++

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 312

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2563 01:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
nc18+
แบบอักษร

“ซี๊ดด... โอ้ว์...เช่นนั้นแหละเสี่ยวมาว”  

น้ำเสียงนั้นช่างยากจะควบคุมมิให้แตกซ่าน  

“เร่งมืออีกหน่อย...ใช่! ... ดีแล้วคนเก่งเยี่ยมเลยเจ้า...อ๋า...”  

หยางหรงเหยาทั้งชมและครวญน้ำเสียงแตกซ่านไปด้วยความเสียวซ่านเมื่อแลเห็นเช่นนั้นว่าชายหนุ่มชอบเฉินอิงลั่วนางจึงกล้าขยับมือเรียวด้วยตนเอง  

ชายหนุ่มจึงลูบมือหนาลงไปหาบุปผาช่องามเบื้องล่างทันที ทั้งปากและมือ ชายหนุ่มปรนเปรอหญิงสาวไม่หยุด สะโพกกลมมนสายเกร็งรับทุกการขยับวนเวียนของชายหนุ่มปทุมถันงามก็เผลอหยัดกายขึ้นสู้ริมฝีปากหนาและมือแกร่งด้วยความเผลอไผลอย่างจริงแท้หาได้เสแสร้งอีกต่อไป  

“ซี๊ดดด.... ฮือ.. ฮึก.. อ๊ะๆ ทะ...ท่านพี่... มัน..มันช่างดียิ่งนัก”  

ใบหน้าหนาวบัดนี้ขึ้นสีจัดจนเห็นแจ่มชัดแม้เพียงแสงเทียนวับแวม  

“อ๋า...ดียิ่ง...ขยับเช่นนั้นและเจ้า...อ๋า...ใช่ ดีจริงเด็กดีของข้า”  

หยางหรงเหยาพึมพำตอบไปคืนกลับเช่นกันด้วยยามนี้เขาเองก็หูอื้อตาลายกับอาหารโอชะตรงหน้าอย่างใหลหลงแล้วเช่นกัน  

เช่นนั้นแล้วเขาจึงเร่งทั้งมือทั้งริมฝีปากและเขากระทำเช่นไรเฉินอิงลั่วนางก็ยิ่งตอบสนองคืนเขากลับมาเร็ว แรงมิแตกต่างกันเลย ดูท่าเหมือนหญิงสาวเจอดาบถูกใจเข้าแล้ว ถึงจะใหญ่มากจนมิอาจกำได้ทั้งสิ้น ทว่ายามที่มันดิ้นสู้มือนางกลับมิถอยเช่นกัน ในที่สุดหยางหรงเหยาก็อดทนที่จะลิ้มลองช่อบุปผาสวยอีกต่อไปมิไหว ร่างของเขาจึงกดร่างน้อยลงไปกลางเตียงอีกครั้งทันที  

มือแกร่งเริ่มแยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า อีกข้างก็พยายามจับให้แยกกว้างที่สุดแล้วโจนจ้วงด้วยลิ้นสากหนาแสนร้ายกาจของตนทันที  

“อ๊าส์... ซี๊ด...ไม่เอาแบบนี้ อ๊ะ! ไม่เอา! หยุด!”  

ทว่าหยางหรงเหยาจะฟังหรือก็หาไม่ ยังฉกลิ้นร้อนกวาดต้อนน้ำหวานของความบริสุทธิ์ที่ช่างหอมหวาน ลวงล่อชายหนุ่มให้หลงวนในบุปผาช่องามสีชมพูสด ที่ตอนนี้แดงจัดรวมทั้งเกสรสวาทก็พองโตจนเขาดูดดุนอย่างง่ายดายขึ้น  

เฉินอิงลั่วที่ยามแรกจะผลักศีรษะซึ่งมีผมนุ่มยาวสลวยสีดำสนิทดังขนของนกกาน้ำหนีจากกลีบบุปผาของตนเป็นอันต้องเปลี่ยนเป็นกดลงไปให้แนบสนิท แถมเอวบางและสะโพกกลมมนยังขยับขึ้นสู้กับลิ้นหนาอีกด้วยชายหนุ่มเห็นเป็นโอกาสดีจึงส่งนิ้วร้ายของตนลงดำดิ่งสู่จุดเร้นลับ นิ้วโป้งก็กดบดขยี้เกสรสวาทจนเฉินอิงลั่วนางเผยอริมฝีปากอวบอิ่มขึ้นครางครวญระงมอย่างลืมอายในทันที  

‘สวยอะไรเช่นนี้….’  

ชายหนุ่มคิดเพราะแสงเทียนยังโต๊ะข้างหัวเตียงยังคงมิได้ถูกดับลงเช่นนั้นแล้วทุกกิริยาของนางเขาล้วนแลเห็นกระจ่างชัด  

เมื่อใดแนบชิดกับกลีบบุปผาที่ขาวสะอาด ไร้เส้นไหมปกคลุมยังเนินนูนเด่นให้บดบังความงามซึ่งหากนับนางเป็นที่สองเกรงว่าใต้หล้านี้ก็คงยากแล้วที่จะมีอันดับหนึ่ง จากประสบการณ์บอกชายหนุ่มว่านี่ของแท้ นางคงมิได้คิดตัดตกแต่งเช่นสตรียังภายในวังหลวงบางผู้หรือโกนออกไปเลยเป็นแน่ หยางหรงเหยาจึงยกก้นงามงอนขึ้นมาเลาะเล็มดื่มกินอย่างใจเย็น ก็วันนี้เป็นวันของเขานี่นา  

น้ำหวานเมื่อถูกกระตุ้นจากลิ้นสากร้อนร้ายแล้ว ก็หลั่งไหลออกมาให้คุณชายสามได้ดื่มกินอย่างที่เขาเองมิเคยยอมกระทำต่อสตรีใดเช่นกระทำต่อนางมาก่อนเลย ปกติสตรีซึ่งเคยถูกจัดส่งไปยังจวนสามพวกนั้นต่างหากที่คอยบริการเขาเสียเอง ชายหนุ่มแทบนอนรออย่างเฉยด้วยซ้ำ มันง่ายจนเขารู้สึกเบื่อสุดท้ายเจ้าความเบื่อเมื่อผสมเข้ากับความรู้สึกถูกสตรีที่เป็นรักแรกทรยศจึงทำให้ตำหนักของหยางหรงเหยาถึงกาลสิ้นสภาพมิอาจใช้งานจริงได้มานับได้ก็เข้าหนาวที่หก  

“อาส์...เสี่ยวมาว..เด็กดี...ช่องทางนี้ช่างคับแคบยิ่งนัก ขอท่านพี่เตรียมความพร้อมให้เจ้าอีกหน่อยเถิดนะหาไม่ประเดี๋ยวถูกดาบของข้า เจ้าจะต้องเจ็บปวดเป็นอย่างมาก”  

เขากล่าวจากใจจริงแท้  

“อืม... ทะ..ทำเถอะท่านพี่ ทำเลยได้หรือไม่ข้าต้องการเดี๋ยวนี้”  

ดวงตาสีสวยขุ่นมัวด้วยฤทธิ์ของกำหนัด  

“แต่เจ้าจะเจ็บมากจนมิอยากให้ข้าแตะต้องได้อีก”  

“ทำ!”  

ช่างเอาแต่ใจจริงแท้คุณนายสามของเขา ทว่าหยางหรงเหยากลับยิ่งชมชอบหนักหนาจึงขบกัดฝากรอยบนความนูนเด่นของช่อบุปผาขาวเนียนเน้นหนักก่อนแทรกตัวใกล้ชิดกับกลางร่างเพรียว อย่างเตรียมพร้อมจะเริ่มชุดใหญ่ให้หญิงสาวที่ใจกล้าร้องขอเขาอย่างเด็กเอาแต่ใจ ซึ่งเกรงว่าในยามปกติอย่าได้ฝันเชียว...  

ชายหนุ่มใช้มือหนาแหวกเปิดกลีบบุปผาให้เปิดอ้ารอรับตัวตนแกร่งของตนอย่างแช่มช้าด้วยว่าลุ้นระทึกตลอดเวลานั่นเองเกรงยิ่งนักต่อให้นางถูกฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดไปมากจนไร้สติทว่าด้ามดาบของตนก็ใช่ธรรมดา  

“ท่านพี่”  

เสียงหวานเร่งเร้า  

“ก็ได้เป็นเจ้าต้องการเองรู้หรือไม่หากถ้าเจ็บมากก็อย่าได้มาลงโทษต่อท่านพี่ทีเดียวหึ...หึ...หึ...”  

ใช้มืออีกข้างรูดด้ามดาบประจำกายถี่ให้พร้อมรบแบบเต็มกำลัง แล้วเริ่มเสียดสีขึ้นลงกลีบบุปผาที่ตนใช้อีกมือเปิดทางไว้รอ  

“อึก ระ..เร็วเถิด! เยอะกว่านี้เสี่ยวมาวขอทั้งหมดเดี๋ยวนี้ท่านพี่!”  

น้ำเสียงแสนเอาแต่ใจดังเช่นนิสัยของน้องสาวและลูกสาวหนึ่งเดียวของบ้านยังภพชาติเก่าด้วยสตินั้นหลุดลอยไปไกลลิบ  

“เช่นนั้นท่านพี่ก็มิเกรงใจเจ้าแล้วหนาเสี่ยวมาว อา...”  

ความเสียวซ่านนั้นทำให้เสียงชายหนุ่มแหบพร่า และครางครวญออกมาบ้าง มือหนากดปลายดาบที่กำลังพร้อมพลักเต็มที่จะออกรบแล้วในยามนี้...  

“อือ...”  

หญิงสาวทั้งจุกเจ็บเสียวอย่างมิอาจกล่าวออกมาเป็นคำได้ นางคว้าหมอนมากัดเอาไว้ เหมือนยามต้องเย็บบาดแผลตนเองในยามที่เคยออกค่ายอาสาหรือไม่ก็ยามที่นางเคยขับรถแข่งแล้วเกิดอุบัติเหตุจนได้บาดแผลบ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้หญิงสาวหาได้เย็บแผลซึ่งยามนั้นยังมียาชาช่วย แต่ถูกหยางหรงเหยาคุณชายสามแห่งตระกูลหยางเปิดปากแผลที่มีคู่กายหญิงสาวด้วยดาบคู่กายของเขาเช่นกัน  

ปั๊ก!  

เสียงตอกอัดทีเดียวมิดลำเพื่อทำให้คนใต้ร่างตนเองเจ็บไปเพียงครั้งเดียวเช่นนี้ต่อให้เฉินอิงลั่วนั้นยามนี้นางคว้าเอาผ้าใกล้มือมากัดยังทานทนมิไหวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ เหมือนถูกดาบกรีดกลางร่างบอบบางอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็แค่เพียงครู่ เพราะฤทธิ์ช่วยให้อารมณ์สวาทหญิงสาวปะทุง่ายกว่าลาวาภูเขาไฟเสียอีก  

หยางหรงเหยาเห็นเช่นนั้นเขาจึงดึงเอาเสื้อคลุมของตนเองที่ก็มิอาจทราบได้ว่านางไปควานมาจากมุมใดของเตียงออกไป แล้วจึงก้มลงไปกดจุมพิตดูดดื่มแทน มือหนาก็เคล้นคลึงปทุมถันตูมเต่งหนึ่งข้างอีกข้างบดขยี้เม็ดเกสรบุปผายังเบื้องล่างไปด้วย จนหญิงสาวลืมเลือนความเจ็บปวดแสบร้อนไปเสียสิ้น ยิ่งชายหนุ่มนั้นเริ่มกายขยับหมุนวนควงปลายดาบแช่มช้าแต่ทว่าหนักแน่น  

เฉินอิงลั่วนางก็โยนทิ้งความอายซึ่งหญิงไทยน้ำใจงามพึงมีและพึงกระทำไปเสียสิ้น หญิงสาวแอ่นเด้งสะโพกสู้กับปลายดาบทื่อเล่มโตอย่างลืมเจ็บ ยิ่งหยางหรงเหยายิ่งเร่งกระชั้นถี่ตอกอัด นางยิ่งเด้งรับทุกจังหวะมิมีถอยแม้แต่น้อยหยางหรงเหยาจับขาเรียวกดลงจนชิดหน้าอกหญิงสาว แล้วตอกอัดถี่ยิบเพราะท่วงท่านี้นั้นปลายดาบของตนเองเข้าไปลึกสุดและคนตัวเล็กนั้นก็มิต้องเจ็บปวดมากอีกด้วย  

เฉินอิงลั่วถึงกับกรีดเสียงหวานแหลมไม่หยุดเพราะสุขล้นกว่าครั้งแรก ที่ชายหนุ่มบอกแก่ตนเองจริงแท้ฝ่ายหยางหรงเหยาเองก็สุขเสียวซ่านเกินจะทานทน พายุสวาทที่ตนปรุงขึ้นมาอย่างร้อนแรงจนแทบเผาไหม้ยังชั้นสามของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เลยทีเดียว  

“อาส์...”  

เฉินอิงลั่วเหมือนเกิดมาเพื่อเขาจะมิยินยอมเช่นไรหรืออยู่ห่างไกลกันหลายพันลี้กลับยังมาพบเจอกันจนได้ทั้งที่ตลอดมาหยางหรงเหยามิคิดก้าวเท้ามายังแคว้นหนิงแห่งนี้เลยด้วยซ้ำหรือหากเขามาเร็วกว่านี้ก็ย่อมมิพบพานช้ากว่านี้ใครเลยจะกล้ารับรองว่าทั้งเขาและนางจะได้พบเจอ เช่นนี้หากมีกล่าวว่าคราวนี้มินับเป็นสวรรค์กำหนดก็คงยากจะกล่าวอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้ห้าหนาว...ห้าหนาวที่เขามิอาจแตะต้องสตรีได้เลย...ทว่าเพียงพบเห็นดวงตาสีสวยแปลกแยกของนางกลับเหมือนโลกทั้งใบของหยางหรงพลิกตลบกลับมาสดใสได้อีกครั้งเช่นนี้แล้ว...  

...ให้คิดปล่อยนางไปย่อมมิได้จริงมีเพียงจะกักเก็บนางเอาไว้มิให้ห่างกายนับแต่นี้จวบจนสิ้นลมหายใจจากกันนั่นแล้วจึงแยกจาก  

“อ๊ะ...อ๊ะ...”  

“ใกล้แล้วใช่หรือไม่”  

สายตาคมเข้มก้มลงมองใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือตนเองอย่างรู้สึกหวงแหนนางเป็นอย่างมาก  

“มะ..ไม่รู้ เสี่ยวมาวไม่รู้เจ้าค่ะ...แต่มันจะขาดใจแล้วอึก...ท่านพี่...ขอแรงอีก!”  

บอกไปตามที่ฤทธิ์ยากระตุ้นเตือนความรู้สึกส่วนลึกจริงแท้  

แต่หยางหรงเหยายามนี้จะทำเป็นแสร้งหลงลืมไปว่าตนเองวางยานางเขาจะรับรู้แต่เพียงยามนี้ลูกแมวป่าตัวน้อยนางล้วนต้องการเขาจริงแท้ นางหลงติดในรสรักของเขาและร้องหาแต่เพียงเขาหนึ่งเดียวเท่านั้น  

“ได้สิเจ้าอยากได้แบบไหนต้องการสิ่งใดเพียงกล่าวมาท่านพี่จะกระทำให้เสี่ยวมาวอย่างเต็มกำลัง”  

ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะเร่งเอวสอบอย่างเร็วไว ตามใจคนใต้ร่างอีก ทั้งกระแทกกายใหญ่โตหนักแน่นจนสุดความยาวของดาบเล่มโตพร้อมควงสว่านสอดเสยเสียดสีไม่ออมแรงแม้แต่น้อย  

“ฮึก...ท่านพี่...ข้ารู้เหมือนตนเองจะตายแล้ว...ข้าจะตายแล้วเช่นนั้นหรือ”  

หญิงสาวที่ยังไม่เคยลิ้มรสความสุขสมสุดยอดของชายหญิง ร้องบอกชายหนุ่มไม่หยุดปาก กลีบบุปผางามก็ทั้งบีบและทั้งรัด จนตัวตนหยางหรงเหยานั้นแทบทะลักทลายแตกสลายเสียเดี๋ยวนี้ แต่ยังก่อนหญิงสาวต้องพบเจอกับความสุขนั้นก่อน เขายกขาเรียวเล็กของเฉินอิงลั่วเปลี่ยนมาเกาะเกี่ยวสะโพกสอบของตนเองแทน ในขณะที่นางก็เด้งรับอย่างลืมตาย สุดท้ายสวรรค์ตรงหน้าก็แตกกระจายตรงหน้าหญิงสาวในบัดดล...  

“กรี๊ด...ท่านพี่...”  

“โอ๊ะ... โอ้ว์... เสี่ยวมาวของข้าอา...”  

ชายหนุ่มเมื่อถูกบีบรัดรุนแรงก็ทะลักทลายจนหมดเนื้อหมดตัว  

‘อาส์... สุดยอดเลยในที่สุดข้าก็ได้ฝากเจ้าตัวน้อยไว้ในกายนางจนได้!’  

ในครั้งนี้นางถึงกับหลับไปในทันทีแต่คงไม่นานเท่าใด เพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดยังคงมิหมดไปเพียงเท่านี้เป็นแน่ ร่างใหญ่ยิ้มอย่างแสนสุขสมหวัง ถึงจะรู้ว่าอนาคตตนเองเกรงว่าต้องจะมีภรรยาที่ดุสักหน่อยหยางหรงเหยาก็ล้วนยินดี เพราะยิ่งนางหึงยิ่งนางหวงและดุดันต่อเขานั้นหมายความว่าตนเองย่อมมีค่าต่อนางมาก  

แหละเหนือกว่าสิ่งใดคนอย่างหยางหรงเหยาหากพึงใจสตรีใดย่อมเลือกมีเพียงนางหนึ่งเดียวมิคิดมีสองสามสี่และห้าจนไปถึงนับสิบเช่นบิดา...  

เพราะเขาซึ้งใจดีว่าการเป็นบุตรซึ่งบิดาแทบหลงลืมมันเจ็บปวดมากเพียงใดยามนี้เขาหมายใจให้นางเป็นมารดาของบุตรก็ย่อมเลือกนางเป็นคุณนายสามแห่งจวนสามแน่แท้มิแปรผันตลอดไป... 

ความคิดเห็น