email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กลับบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2564 23:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับบ้าน
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.53 กลับบ้าน

นับจากวันที่ณัฐนิธาน ศิรสาและศศิพิมรู้ความจริงระหว่างความสัมพันธ์ของอธิปกับจัสมิน ทุกคนต่างพากันช่วยอธิปตามหาสาวน้อยที่จากไป

 

โดยเฉพาะณัฐนิธานพยายามตามหาน้องสาวของเพื่่อนรักอย่างหนัก แต่เหมือนยิ่งตามหา จัสมินกลับหายเงียบไปอย่างไร้ร่องรอย

 

อธิปสำนึกผิดและขอโทษณัฐนิธานเกี่ยวกับเรื่องที่ทำไว้กับจัสมิน แม้ในช่วงแรกณัฐนิธานจะโกรธและโมโหมาก แต่เมื่อเห็นอาการเศร้าเสียใจและสำนึกผิดของอธิปเมื่อจัสมินหายไป เขาก็เข้าใจความรู้สึกพี่ภรรยาทันที

 

เพราะตัวเขาเองก็เคยตรอมใจเมื่อครั้งที่ต้องจับตัวพ่อของศิรสาเข้าคุก จนมีเหตุให้ต้องห่างไกลจากภรรยาไปถึงสี่ปี่ เขารู้ดีว่ามันทุกข์ทรมานขนาดไหนจึงเข้าใจอธิปเป็นอย่างมาก

 

เวลาผ่านไปอีกเกือบเดือนแต่ทุกคนก็ยังหาจัสมินไม่เจอ อาการของอธิปก็หนักมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มไม่ไปทำงาน ขลุกตัวอยู่ที่พักของโรงงานเอาแต่ดื่มเหล้าจนเมามายไม่ได้สติ

 

ศิรสากลุ้มใจมากที่เห็นเขาเป็นอย่างนั้นจึงปรึกษากับศศิพิมและณัฐนิธาน อยากให้อธิปกลับไปพักที่บ้านต่างจังหวัด

 

"รสาลองโทร.ไปคุยกับฝ่ายบุคคลของโรงงานแล้ว ทางนั้นบอกว่าพี่อธิปยังมีวันลาสะสมอีกหลายสิบวัน รสาว่าเอาวันลาพวกนี้ให้พี่อธิปลากลับไปอยู่กับลุงเฮงป้าวันดีไหมคะ"

 

"พี่ก็เห็นด้วยนะ เพราะอย่างน้อยการไปอยู่ใกล้ๆป้าวัน พี่อธิปจะได้หยุดดื่มเหล้าซะที" ศศิพิมออกความเห็น

 

"พี่พิมพูดตรงใจผม มีแต่ป้าวันเท่านั้นที่จะคอยห้ามปรามพี่อธิปได้"

 

ณัฐนิธานพยักหน้าเห็นด้วย ศศิพิมจึงพูดต่ออย่างหนักใจ

 

"แล้วเราจะบอกลุงเฮงกับป้าวันยังไงดีล่ะ เพราะเรื่องที่พี่อธิปเอาแต่ดื่มเหล้าเมามายจนเสียงานเสียการ พวกเราก็ไม่ได้เล่าให้ลุงกับป้าฟังเลยนะ"

 

"นั่นสิคะพี่พิม ป้าวันจะหาว่าเราข่วยพี่อธิปปกปิดความผิดหรือเปล่าเนี้ย?"

 

ศิรสาหันไปมองพี่สาวและสามีตัวเองก่อนจะถอนใจหนักๆออกมา

 

"งั้นรสาขอไปอยู่เป็นเพื่อนพี่อธิปสักห้าหกวันนะคะพี่ณัฐ จะได้ไปช่วยพี่อธิปอธิบายเวลาโดนป้าวันสอบสวนไงคะ"

 

ภรรยาส่งสายตาอ้อนวอนไปทางสามีเพื่อขออนุญาต แต่อีกฝ่ายรีบส่ายหน้าให้ทันที

 

"ให้พี่อธิปล่วงหน้าไปก่อนเลย ส่วนเรารออีกสักพักนะรสา แด๊ดดี๊กับแม่จะกลับจากอังกฤษอาทิตย์หน้า กลับมาพร้อมแม่ของน้องแจ๊ส พี่อยากรออธิบายทุกเรื่องให้ทางนั้นฟังก่อน แล้วพี่จะพารสาไปหาพี่อธิปเอง"

 

"ก็เรื่องนี้แหละค่ะที่หนักใจ รสาต้องอยู่ด้วยหรอคะ แล้วคุณพ่อกับคุณแม่พี่ณัฐจะ.."

 

"อย่าเพิ่งคิดอะไรล่วงหน้าเลยค่ะ พี่เกริ่นกับพวกท่านไปบ้างแล้ว ก็ไม่เห็นจะพูดอะไรกันเลยนะคะ หรือต่อให้แด๊ดดี๊กับแม่จะไม่ชอบรสา แต่พี่ก็แต่งงานและมีลูกกับหนูแล้วนะ เขาคงไม่ใจร้ายถึงขนาดจะพรากสามีภรรยา พรากพ่อพรากลูกออกจากกันหรอก เชื่อพี่เถอะค่ะ"

 

ศิรสาพยักหน้ารับแม้ณัฐนิธานจะรับปากเป็นหมั่นเหมาะ แต่ในใจเธอก็ยังหวาดกลัวการเผชิญหน้าระหว่างพ่อแม่สามีกับลูกสะใภ้อย่างเธออยู่ดี จึงหันไปขอร้องศศิพิมให้อยู่เป็นเพื่อนเธอก่อน พี่สาวจึงยอมรับปาก ทำให้ศิรสาอุ่นใจได้บ้างที่อย่างน้อยเวลามีอะไรเกิดขึ้นศศิพิมจะได้อยู่ข้างๆเธอ

 

แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าท่านทั้งสองไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ แต่ก็เป็นผู้ที่เลี้ยงดูสามีเธอมาอย่างดีตั้งแต่เล็ก ทำให้ชายหนุ่มเคารพเหมือนพ่อแม่ของตัวเองหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ ถ้าพวกท่านไม่ชอบเธอ เขาก็คงต้องเชื่อฟังพ่อแม่ในฐานะลูกกตัญญู

 

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอกับลูกจะอยู่กันได้หรือเปล่า ศิรสาเองก็ตอบไม่ได้

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

อธิปเก็บของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็กเพราะถูกขอร้องแกมบังคับจากน้องสาวทั้งสองคนและน้องเขยตัวดีให้เขากลับไปพักรักษาแผลใจอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดสองสัปดาห์

 

กลับไปอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน ม๊าคงจะมีเรื่องมาชวนคุยได้ทั้งวัน จนอาจจะลืมมะลิได้บ้างสักนาทีก็ยังดี

 

อธิปคิดพลางถอนใจเฮือกใหญ่ เพราะเขาต้องขับรถกลับบ้านเอง ทำให้สองวันที่ผ่านมาเขาหยุดดื่มลง ไม่อยากเมาแล้วขับแม้ระยะทางจะเพียงแค่สองสามร้อยกิโลเมตร แต่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

 

ชายหนุ่มเดินไปที่รถเบนซ์ของหม่าม๊า ในช่วงตรอมใจเขาไม่เคยใช้รถคันนี้เลย ทิ้งมันไว้ที่ลานจอดรถของคอนโดมาตลอด

 

แต่เมื่อวันก่อนเขาให้ลูกน้องไปขับเอามันไปเข้าศูนย์เช็คเครื่องสักหน่อย เพราะต้องเดินทางไกล

 

อธิปนั่งประจำที่คนขับแล้วเคลื่อนรถออกจากที่พักในโรงงานไปช้าๆ เขาไม่ได้โทรศัพท์บอกพ่อกับแม่ว่าเขาจะกลับ อยากเซอร์ไพรส์พวกท่าน คงจะดีใจน่าดูเพราะปกติกว่าเขาจะกลับบ้านก็ในช่วงหยุดยาวปีใหม่ ซึ่งอีกเกือบสองเดือนกว่าจะถึงปีใหม่

 

หม่าม๊าของเขาคงจะสรรหาโปรแกรมพาเขาไปดูตัวนัดบอร์ดกับบรรดาลูกสาวของเพื่อนตัวเองจนคิวยาวเป็นหางว่าวแน่

 

แค่คิดมาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มยิ้มจางๆที่มุมปาก ส่ายหัวอย่างระอาในความพยายามที่จะหาลูกสะใภ้ของหม่าม๊าเป็นอย่างมาก

 

เขาคิดอะไรเพลินๆจนขับมาถึงประตูรั้วบ้านตัวเองอย่างรวดเร็ว ตาเหลือบมองนาฬิกาเพิ่งจะบ่ายสอง ปกติเวลาเขากลับบ้านจะเป็นช่วงเทศกาลหยุดยาว ทำให้ท้องถนนเต็มไปด้วยรถรานานาชนิด กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาไปเกือบสองทุ่มทุกครั้งไป

 

เขาลงจากรถเดินถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้าบ้าน เวลากลับบ้านเขาจะไม่เอาเสื้อผ้ามาเพราะจะมาใช้ของที่มีอยู่ที่บ้านแทน

 

เดินเข้าไปในบ้านไม่มีใครอยู่ สงสัยป๊ากับม๊าจะไปดูแลกิจการที่ร้านทอง

 

"พี่อธิปสวัสดีค่ะ"

 

ชายหนุ่มหันไปตามเสียงหวานก็ยิ้มให้เจ้าของเสียง

 

"หวัดดีจ๊ะมิ้ว ป๊ากับม๊าไปไหน?"

 

มิ้วสาวน้อยน่ารักเป็นญาติห่างๆของอธิป ที่พ่อแม่เอามาฝากให้ครอบครัวเขาดูแล ม๊าเขาเลยพาเธอมาช่วยงานบ้านและส่งเสียให้เรียนจนตอนนี้เกือบจบปริญญาตรีแล้ว

 

"กู๋กับอี้ไปซื้อของค่ะ"

 

"อืม งั้นมิ้วทำอะไรอยู่ก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวพี่รอป๊ากับม๊าแถวนี้แหละ"

 

มิ้วเดินเข้าไปในครัว ส่วนอธิปยืนมองไปรอบบ้านอย่างสงสัย เขาไม่ได้กลับบ้านแค่สองสามเดือนเท่านั้น ทำไมบ้านถึงดูเปลี่ยนไป มีเฟอร์นิเจอร์หรูหราหลายชิ้นมาอยู่แทนที่ของเก่า

ทำให้บ้านดูมีสไตล์มากขึ้นราวกับมีสถาปนิกมาทำให้ก็ไม่ปาน ชายหนุ่มยิ้มอย่างทึ่งในความครีเอทของพ่อแม่ตัวเอง

 

🧸☆🧸☆🧸☆🧸

ช่วงนี้ไรท์งานนอกล้นมือมากค่ะ อาจอัพตอนใหม่ช้าไปบ้าง ต้องขอโทษทีน้าา 🙏

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์จ้าาา

🐈

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว