email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หายไปอยู่ที่ไหน?

ชื่อตอน : หายไปอยู่ที่ไหน?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2564 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หายไปอยู่ที่ไหน?
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.52 หายไปอยู่ที่ไหน?

รถตู้สีทองยี่ห้อหรูเลี้ยวเข้าประตูรั้วหน้าโรงงานผลิตสายไฟในรถยนต์ตรงไปทางด้านหลังเป็นที่พักของพนักงาน ซึ่งทางโรงงานได้สร้างเป็นตึกที่ยังดูใหม่มีสี่ชั้นลักษณะคล้ายหอพักหรืออพาร์ทเม้นท์

 

รถตู้ขับเข้าไปจอดนิ่งสนิทที่ลานจอดรถ เมื่อประตูรถถูกเปิดออกมีณัฐนิธานในชุดสูทแสนแพงเดินลงมาก่อนตามด้วยศศิพิม ส่วนศิรสาไม่ได้รับอนุญาตจากสามีให้ลงจากรถ เธอจึงคอยชะเง้อคอมองไปทางห้องพักของอธิปที่อยู่ชั้นสองอย่างคุ้นเคย

 

พนักงานของโรงงานที่เดินไปเดินมาในตัวตึก ต่างพากันมองณัฐนิธานและศศิพิมเป็นตาเดียว ด้วยการแต่งกายที่ไม่เข้าพวกทำให้ทั้งสองคนเด่นสะดุดตา

 

"พี่พิมสวัสดีค่ะ มาหาหัวหน้าหรอคะ?"

 

เสียงทักขึ้นจากทางเดินใกล้บันได ศศิพิมหันไปมองเห็นแม่บ้านดวงพรที่คอยดูแลห้องพักของอธิปยืนยิ้มให้

 

"ใช่จ๊ะ แล้วพี่อธิปอยู่ที่ห้องไหมดวงพร?"

 

"อยู่ค่ะ แต่ว่า.. .คือ หัวหน้า เอ่อ.." แม่บ้านพูดตะกุกตะกักจนศศิพิมขมวดคิ้ว

 

"พี่อธิปทำไมหรอดวงพร?"

 

"หัวหน้าอาจจะไม่พร้อมรับแขกนะคะพี่พิม"

 

ดวงพรพูดพร้อมชายตาไปมองณัฐนิธานที่แต่งตัวดูดีอย่างเกรงใจ ด้วยหัวหน้าของเธออยู่ในสภาพที่ไม่น่าจะพบปะกับใครได้

 

"ทำไมถึงไม่พร้อมล่ะครับ?"

 

"คือหัวหน้ายังนอนไม่ตื่นค่ะ"

 

เธอใช้มือป้องปากตัวเองแล้วกระซิบข้างหูศศิพิมให้ได้ยินกันเพียงสองสามคนใกล้ๆ

 

"ขอบใจนะดวงพร เดี๋ยวพี่เข้าไปหาพี่อธิปเอง"

 

"นี่ค่ะกุญแจห้อง ถ้าหัวหน้าไม่ออกมาก็ไขกุญแจเข้าไปเลยนะคะ"

 

เธอยื่นพวงกุญแจให้ศศิพิมไปถือไว้ ณัฐนิธานจึงรีบควักกระเป๋าสตางค์ตัวเองออกมาแล้วหยิบธนบัตรสีเทายื่นให้เธอไปสองสามใบ

 

"ผมฝากให้ดวงพรซื้อของกินให้พี่อธิปด้วย ส่วนนี่เป็นค่าเสียเวลาของดวงพรนะ ขอบคุณครับ"

 

ณัฐนิธานยื่นธนบัตรสีเทาให้เธอเพิ่มอีกหนึ่งใบ คำพูดที่แสนสุภาพบวกกับใบหน้าที่หล่อเหลาของณัฐนิธานทำให้ดวงพรแอบเขินก่อนยกมือไหว้แล้วยื่นมือออกไปรับธนบัตรกล่าวคำขอบคุณแล้วเดินแยกตัวจากไป

 

ศศิพิมกับณัฐนิธานจึงเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเลี้ยวซ้ายเดินตรงไปห้องสุดทางเดิน หยุดยืนที่หน้าประตู ศศิพิมยื่นมือไปเคาะสองสามครั้งแต่ภายในห้องเงียบกริบ จึงตัดสินใจไขกุญแจเข้าไปอย่างถือวิสาสะ

 

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปสภาพภายในห้องดูเรียบร้อยคาดว่าดวงพรเพิ่งจะมาทำความสะอาดให้ไปหมาดๆ ทั้งสองคนเดินผ่านห้องนั่งเล่นเล็กๆเข้าไปจะเจอห้องนอน

 

ศศิพิมเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องนอนเปิดออกก็เจออธิปในสภาพนอนหลับอยู่กับพื้นกลางห้องด้วยเสื้อผ้าที่เป็นยูนิฟอร์มของโรงงาน

 

"พี่อธิปตื่นค่ะ ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะคะ?"

 

ศศิพิมเดินเข้าไปหาแล้วย่อตัวลงใช้มือเขย่าตัวพี่ชายที่นอนหลับสนิท เมื่อก้มหน้าไปใกล้ๆหญิงสาวก็ถึงกับใบหน้าบิดเบี้ยว

 

"หื้ม นี่อะไรกันคะ พี่อธิปดื่มเหล้าด้วยหรอเนี้ย?"

 

"มะลิอยู่ไหน? เฮียขอโทษ"

 

เสียงละเมอของผู้จัดการหนุ่มถึงกับทำให้ทั้งสองคนนิ่งอึ้ง โดยเฉพาะศศิพิมที่รู้ดีว่าอธิปแม้จะมีเชื้อสายจีนแต่ก็ไม่ชอบให้ใครที่อายุน้อยกว่าเรียกเขาว่าเฮีย เพราะอธิปต้องการจะเก็บคำนี้ไว้ให้กับผู้หญิงที่เขารักเรียกเพียงคนเดียว

 

ทั้งที่ตัวเธอและศิรสาสนิทสนมกับอธิปมากกว่าผู้หญิงคนไหน ก็ไม่เคยเรียกเขาว่าเฮียสักครั้ง

 

แล้วผู้หญิงที่ชื่อ "มะลิ" เป็นใครกัน ทำไมได้รับอภิสิทธิ์จากพี่ชายเธอให้เรียกเขาว่า "เฮีย"

 

"ใครคือมะลิคะพี่อธิป?"

 

เสียงหวานดังขึ้นจากข้างหลังของณัฐนิธานและศศิพิม จนทำให้ทั้งสองหันไปมองเป็นตาเดียว

 

ศิรสายืนอยู่ที่หน้าห้อง เธออดทนรอในรถต่อไปไม่ไหวจึงเดินตามทั้งสองคนมาทันได้ยินเสียงละเมอจากพี่ชาย

 

"หนู.. ขึ้นมาทำไมคะ พี่บอกให้รอในรถไง?"

 

"รสาทนรอไม่ไหวจริงๆค่ะพี่ณัฐ"

 

เธอบอกสามีแต่ตัวเองกลับเดินผ่านเขาไปหาอธิปที่ยังหลับอยู่กลางห้อง ใช้มือเขย่าร่างเขาอย่างแรงแล้วตะโกนเสียงดังขึ้นว่า

 

"พี่อธิปตื่นมาคุยกันเดี๋ยวนี้ รสาบอกให้ตื่นไงคะ?"

 

เสียงที่ดังของเธอทำให้อธิปขยับตัว ค่อยๆหรี่ตาขึ้นมามองเมื่อรู้ว่าเป็นใครจึงยันตัวลุกนั่ง ใช้มือทุบที่ต้นคอตัวเองเบาๆ

 

"อ้าว มากันพร้อมเลย มีอะไรกันหรือเปล่า?"

 

"ทำไมพี่อธิปไม่ไปรับรสาออกจากโรงพยาบาลคะ?"

 

ศิรสายิงคำถามกับชายหนุ่มทันทีที่เขามีสติ ทำให้คนถูกถามถึงกับตาลุกวาว

 

"พี่ขอโทษนะรสา พี่ลืมเสียสนิทเลย"

 

"ลืมหรือตั้งใจลืมคะ?"

 

"ลืมจริงๆ พี่ตั้งใจจะไปหารสาอยู่แล้ว"

 

"แล้วคนที่ชื่อมะลิ เป็นอะไรกับพี่อธิปคะ?"

 

คำถามของน้องสาวทำให้ชายหนุ่มอึ้งไป เขาไม่ตอบคำถามแต่เลือกจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นแทน แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่ละความพยายาม เพราะทั้งหมดก็เดินตามอธิิปเรียงแถวกันออกมา

 

"พี่อธิปยังไม่ตอบคำถามเลยนะคะ" ศศิพิมพูดขึ้น

 

"ก็แค่.. คนรู้จัก" อธิปตอบสั้นๆ

 

"แค่คนรู้จัก แล้วทำไมเรียกพี่ว่าเฮีย?"

 

ศิรสาช่วยพี่สาวซักไซ้พี่ชายต่อทันที สายตาของสองสาวพี่น้องจ้องมองอธิปคาดคั้นจะเอาคำตอบจากเขาให้ได้ ทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าสบสายตา

 

"การที่พี่เมามายไม่ได้สติ มันเกี่ยวกับการหายตัวไปของน้องแจ๊สหรือเปล่าครับ"

 

คำถามจากณัฐนิธานทำให้อธิปหัวใจกระตุกวูบ เมื่อได้ยินน้องเขยเอ่ยชื่อหญิงสาวที่อยู่ในห้วงคำนึงของเขาตลอดมา

 

"ถ้ามะลิที่พี่ละเมอถึงเป็นคนเดียวกับจัสมินน้องสาวของผม พี่ต้องอธิบายเรื่องทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้นะครับ เพราะตอนนี้ไม่มีใครติดต่อจัสมินได้สักคน ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องหายไปไหน?"

 

อธิปยกมือหนาขึ้นซบหน้าตัวเอง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

 

"พี่ก็ตามหามะลิอยู่เหมือนกัน แต่ก็หาไม่เจอ มะลิหนีเฮียไปอยู่ที่ไหน โทร.ไปก็ไม่รับสาย ส่งข้อความไปหาก็ไม่เคยอ่าน"

 

ประโยคสุดท้ายเหมือนเขาจะพูดกับคนที่จากไปอย่างน้อยใจ

 

"ผมขอคำอธิบายที่ดีกว่านี้ด้วยครับพี่อธิป"

 

น้ำเสียงที่จริงจังของณัฐนิธานทำให้ภรรยาถึงกับเดินเข้าไปเกาะแขนเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบเอวเขาไว้

 

"พี่ณัฐใจเย็นๆนะคะ ค่อยๆคุยกันนะ"

 

"พี่ใจเย็นไม่ได้แล้วค่ะ น้องแจ๊สหายไปเดือนกว่าแล้ว ก่อนไปน้องเพียงส่งข้อความไปหาไมเคิลบอกขอลางานไม่มีกำหนด หลังจากนั้นก็ไม่มีใครติดต่อน้องได้เลย แม้แต่พอลหรือคุณแม่ของน้องเอง"

 

"ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง พี่ผิดเอง เฮียขอโทษนะมะลิ" อธิปร้องคร่ำครวญ

 

"ก่อนน้องจะหายไป มันเกิดอะไรขึ้นกับน้องกันแน่ครับ" ณัฐนิธานถามเสียงเข้มขึ้น

 

อธิปที่หยุดสะอื้นแล้ว ก็เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับจัสมินให้ทุกคนฟัง ตั้งแต่ที่เขาเจอเธอโดยบังเอิญในลิฟท์ที่คอนโด

 

จนถึงวันที่ศิรสาตกบันไดเพราะโดนจัสมินกับปภาวีรุมประจานที่บริษัทจนต้องเข้าโรงพยาบาล เขาได้เจอจัสมินอีกครั้งที่หน้าห้องพักของเธอจึงเกิดอารมณ์โกรธแค้นเข้าไปลากเธอเข้าห้องแล้วใช้กำลังบังคับทำรุนแรงกับเธอ

 

เมื่อชายหนุ่มเล่ามาถึงตรงนี้ ศศิพิมและศิรสาถึงกับตกใจมาก ศิรสาที่ยังช็อคหนักถึงกับร้องไห้ออกมา ส่วนณัฐนิธานไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เขาเดินตรงไปหาอธิปกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วง้างหมัดซัดเปรี้ยงไปที่หน้าเขาเต็มแรง จนทำให้อธิปล้มคว่ำไม่เป็นท่า

 

"พอแล้วค่ะพี่ณัฐ อย่ามีเรื่องชกต่อยกันเลยนะคะ รสาขอร้อง"

 

"พี่ทำแบบนี้กับน้องแจ๊สได้ไง น้องก็แค่เด็กดิื้อที่แค่พูดสั่งสอนก็เข้าใจแล้ว ไม่เห็นพี่อธิปต้องทำกับน้องถึงขนาดนั้นเลย"

 

ณัฐนิธานพูดเสียงเข้มด้วยใบหน้าโกรธจัด ส่วนอธิปที่ล้มคว่ำไปก็ยันกายลุกขึ้นยืนต่อหน้าน้องเขย เมื่อทั้งสองประจันหน้ากันเขาก็พูดขึ้นว่า

 

"จะต่อยจะกระทืบพี่กี่ครั้งก็ตามสบายเลย พี่จะไม่สู้ไม่หนีไปไหน พี่รู้ตัวแล้วว่าพี่ผิด เฮียอยากให้มะลิยกโทษให้เฮีย"

 

อธิปพูดจบก็ล้มตัวลงนอนหงายกับพื้น นอนร้องไห้อยู่ตรงนั้นอย่างคนที่หัวใจแตกสลาย

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

จะสงสารหรือสมน้ำหน้าเฮียดีน้า

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว