email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ช่วยรับโทรศัพท์ที

ชื่อตอน : ช่วยรับโทรศัพท์ที

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2564 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วยรับโทรศัพท์ที
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.51 ช่วยรับโทรศัพท์ที

เมื่ออธิปสำรวจจนแน่ใจว่าเสื้อผ้าทั้งหมดของจัสมินหายไปจริงๆ

 

หรือว่าจัสมินจะหนีเขาไปแล้ว

 

จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขากดโทร.ไปยังหมายเลขของเธอทันที เสียงเพลงรอสายเป็นเพลงสากลช้าๆซึ้งๆ ฟังแล้วชวนเศร้าเหลือเกิน

 

เขาฟังอยู่นานจนสายหลุดไปเอง จึงกดโทร.ไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้เสียงเพลงดังแค่ชั่วครู่สัญญาณก็ขาดหายไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

 

หรือว่ามะลิจะตัดสายทิ้ง

 

"มะลิ.. รับโทรศัพท์เฮียหน่อยซิครับ"

 

ชายหนุ่มพยายามโทร.หาเกือบทุกนาที และส่งข้อความรัวๆไปหา แต่นอกจากเธอจะไม่รับสายแล้ว ยังไม่อ่านข้อความของเขาอีกด้วย

 

"เฮียขอโทษที่เข้าใจมะลิผิด ช่วยรับสายด้วยเถอะนะ หรืออ่านข้อความก็ยังดี"

 

ชายหนุ่มพูดพร่ำกับตัวเอง เขาไม่ละความพยายามยังโทร.กลับไปอีกหลายครั้ง ผลก็ออกมาเหมือนเดิมคือ จัสมินตัดสาย

 

เขาถอนหายใจออกมาดังๆ รู้สึกหนักใจที่ไม่สามารถติดต่อกับเธอได้ จึงกลั้นใจโทร.หาเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ปลายสายทำให้อธิปแทบคลั่งเนื่องจากจัสมิน ปิดเครื่องไปเลย

 

อธิปยกมือกุมขมับความเครียดพุ่งเข้ามาถาโถมใส่เขาไม่หยุดยั้ง ทั้งกังวลและเป็นห่วงจัสมินสารพัด ใช้สมองคิดอย่างหนักว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน? แต่กลับนึกไม่ออก

 

เพราะเขาที่ไม่รู้เรื่องส่วนตัวของเธอสักนิด จึงทำให้ไม่มีข้อมูลใดที่จะตามหาเธอได้เลย อยากด่าตัวเองที่ทำอะไรวู่วามไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี ทำอะไรตามใจตัวเองเพราะมั่นใจว่าถึงอย่างไรจัสมินต้องยอมเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่เคย นอกจากเธอจะไม่ยอมแล้ว ยังหนีหายจากเขาไปจนหาไม่เจออีกด้วย

 

ขณะเขาลังเลว่าจะโทร.หาเธออีกครั้งดีไหม? ก็มีสายโทร.สวนเข้ามาหาเขา อธิปนึกดีใจคิดว่าจัสมินโทร.กลับมา แต่เมื่อมองที่หน้าจอโทรศัพท์กลับผิดหวังเล็กน้อย เพราะคนที่โทร.เข้ามา คือหม่าม๊าวันของเขานั้นเอง

 

"อาตี๋ ม๊ากับป๊ากลับบ้านแล้วนะ พอดีมีธุระด่วนต้องไปประชุมผู้ค้าทองของจังหวัด"

 

"อ้าว ไหนม๊าบอกว่าจะอยู่กับผมเป็นเดือนไงครับ นี่แค่อาทิตย์เดียวเองนะม๊า"

 

"ป๊าเป็นนายกสมาคมถ้าไม่เข้าร่วมประชุมมันจะดูไม่ดีนะตี๋ ไว้เดี๋ยวม๊ากลับไปอีกทีตอนรสาออกจากโรงพยาบาลละกันนะ แค่นี้ก่อนนะอาตี๋"

 

เขาวางสายจากแม่รู้สึกเหนื่อยใจ ทรุดตัวลงนั่งที่เตียงนอนก่อนจะหงายหลังนอนแผ่หราอย่างหมดแรง

 

ทำไมทุกคนถึงทิ้งเขาไปหมดเลยนะ?

 

มะลิหายไปยังติดต่อไม่ได้เลย ป๊ากับม๊าก็มาหนีเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัดอีก

 

โอ้ย!!!!

 

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี้ย?

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

 

ช่วงเวลาที่จัสมินหายไปจากชีวิตของอธิป สองสัปดาห์แรกเขายอมทิ้งงานทิ้งการเพื่อตามหาหญิงสาวทั้งวันทั้งคืนแทบไม่ได้นอน

 

แม้จะมีข้อมูลส่วนตัวเธอเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็เลียบเคียงถามศิรสาจนพอรู้เรื่องของเธอมาบ้าง

 

แม้อธิปรู้ดีว่าความหวังที่จะเจอเธอนั้นริบหรี่เหลือเกินแต่ก็ยังตามหา เขาโทรศัพท์ไปหาเธอแต่ปิดเครื่ิองตลอดเวลา ทั้งไปดักรอที่ออฟฟิศในช่วงกลางวันหรือไปรออยู่ที่คอนโดเผื่อว่าเธอจะกลับมา แต่ในทุกสถานที่ก็ไร้วี่แววของจัสมิน

 

เขามักจะกลับมานอนที่ห้องพักของเธอทุกคืน เพราะเมื่อล้มตัวลงนอนที่เตียงหนานุ่ม ก็จะได้กลิ่นหอมจากกายหญิงสาวยังติดอยู่ที่หมอนและผ้าปูเตียง เขาสูดดมมันเข้าไปเต็มปอดเพื่อซึมซับสิ่งที่เขาอาจจะไม่ได้ชื่นชมมันอีกเลยตลอดชีวิต

 

หลังจากวันเวลาผ่านไปเดือนกว่าๆ อธิปเริ่มตระหนักว่าจัสมินคงไม่กลับมาแล้ว จากที่คอยตามหาหรือไปดักรอตามที่ต่างๆ เขาก็เริ่มสิ้นหวังลงทุกที จึงเปลี่ยนเป็นไปทำงานวันละสองกะแทน เลิกงานก็ดื่มเหล้าจนเมามายนอนตัวเน่าอยู่ที่ห้องพักในโรงงาน ตื่นมาก็ไปทำงาน เลิกงานก็กลับมาดื่มเป็นอย่างนี้วนไปทุกวัน

 

ด้วยความที่เขาทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด ทำให้ไม่ได้ไปเยี่ยมศิรสาที่โรงพยาบาลแซนวู้ดอีกเลย น้องสาวทั้งสองคนที่สงสัยว่าพี่ชายหายไปนานจึงเป็นห่วงเขามาก มักจะผลัดกันโทรศัพท์ถามไถ่เรื่องราวกับชายหนุ่มเสมอ

 

แต่อธิปที่พูดน้อยลง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาขี้เกียจขยับร่างกาย แม้โทรศัพท์จะอยู่ใกล้มือแต่เมื่อมองหน้าจอไม่ใช่หมายเลขของจัสมินโทร.เข้ามาเขาก็ไม่รับสาย ปล่อยให้มันดังจนหยุดไปเอง

 

"พี่พิมคิดว่าพี่อธิปจะมารับรสากลับบ้านไหมคะ?"

 

ศิรสาถามศศิพิมถึงอธิปที่นับวันจะยิ่งหายไปครั้งละนานๆ พี่สาวฝืนยิ้มแล้วส่ายหน้า เธอก็ทุกข์ใจเรื่องพี่ชายไม่ต่างจากน้องสาว

 

เธอเคยไปหาเขาที่ห้องพักในโรงงานหลายครั้งแต่ไม่เจอเลย ถามลูกน้องข้างห้องต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า อธิปทำงานควบสองกะตลอด ไม่รู้เวลาพักที่แน่นอน เธอจึงเริ่มถอดใจแต่ยังส่งข้อความไปหาเขาเสมอ เพื่อบอกให้รู้ว่าพวกเธอเป็นห่วง

 

"ถ้าพี่อธิปไม่มา เราก็ไปหาที่โรงงานดีไหมคะ?" ศิรสาเอ่ยชวนเบาๆ

 

"ไม่ดีหรอกรสา น้องต้องพักมากๆ จะไปเดินตากแดดร้อนๆ อันตราย"

 

"ไม่อันตรายหรอกค่ะ หมอดลบอกว่ารสาปลอดภัยแล้ว สามารถเดินได้มากขึ้นแต่ห้ามวิ่งและห้ามยกของหนัก แค่ไปหาพี่อธิปไม่ได้ทำอะไรเลย รสาสัญญาว่าจะนั่งรออยู่ในรถให้พี่พิมขึ้นไปหาพี่อธิปคนเดียวก็ได้"

 

น้องสาวพยายามพูดโน้มน้าวให้พี่สาวคล้อยตามแล้วพาเธอไปหาอธิปให้ได้ เพราะข้องใจมานาน

 

เธอมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าที่อธิปเป็นอย่างนี้ จัสมินอาจมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เพราะพี่ชายมักจะเลียบเคียงถามถึงจัสมินเสมอเวลาที่ณัฐนิธานไม่อยู่

 

ยังไงเธอต้องรู้ทุกเรื่องที่คาใจให้ได้

 

"พี่พิมอย่าบอกพี่ณัฐนะคะ ไว้เรากลับไปบ้านแล้วรอให้พี่ณัฐไปทำงาน เราค่อยไปหาพี่อธิปกัน"

 

ศิรสาพูดกระซิบกระซาบด้วยกลัวว่าสามีจะได้ยิน เพราะเขาที่ใส่หูฟังนั่งอยู่ใกล้ๆกำลังคุยงานผ่านโทรศัพท์มือถือกับมิสเตอร์พอลที่อยู่ประเทศอังกฤษ

 

"เดี๋ยวพี่ไปด้วยค่ะรสา อยากเจอพี่อธิปอยู่พอดี"

 

ณัฐนิธานพูดขึ้น ศศิพิมได้ยินก็แอบยิ้มที่การพูดคุยของพวกเธอโดนชายหนุ่มแอบฟังมาตลอด

 

"พี่ณัฐได้ยินที่รสาพูดหรอคะ?"

 

"ได้ยินทุกคำตั้งแต่ประโยคแรกเลยค่ะ พี่วางสายจากพอลตั้งนานแล้ว แต่ขี้เกียจถอดหูฟัง"

 

"อ้าว แล้วก็ให้รสากระซิบกับพี่พิมอยู่ได้"

 

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างนึกขำภรรยา เขาวางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะ ดึงหูฟังออกจากหูทั้งสองข้าง มองหน้าภรรยาที่หน้ามุ้ยทันทีเมื่อรู้ว่าสามีแอบฟังการสนทนาของเธอ

 

"พี่ก็รู้สึกเหมือนกันนะคะว่าพี่อธิปแปลกไป เราลองไปดูให้แน่ใจก็ดีนะ มัวมานั่งเดาไปต่างๆนานา จิตตกเปล่าๆ ไปถามกับเจ้าตัวให้รู้เรื่องเลยดีกว่า"

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

เฮียกำลังจะโดนสอบสวนชุดใหญ่แล้ว คิดคำตอบไว้ให้ดีนะคะ อิอิ

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว