email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เสืื้อผ้าที่หายไป

ชื่อตอน : เสืื้อผ้าที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2564 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสืื้อผ้าที่หายไป
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.50 เสืื้อผ้าที่หายไป

รพ.แซนวู้ด

 

ภายในห้องพักพิเศษวีไอพีที่มืดสลัวในเวลาค่ำคืน ณัฐนิธานกับศิรสายังนั่งคุยกันในความมืด หญิงสาวนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงมีคุณสามีนั่งจับมือนุ่มอยู่ใกล้ๆ เมื่อเขายกมือเธอขึ้นมาจุมพิตเบาๆที่หลังมือก็ทำให้คุณภรรยาถึงกับเขินอายในความหวานของชายหนุ่ม

 

เขาลุกจากเก้าอี้แล้วขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วย ใช้ร่างกำยำเบียดร่างบางของเธอจนทำให้ศิรสาตกใจ

 

"พี่ณัฐทำอะไรคะ? ลงไปเดี๋ยวนี้เลย"

 

เธอสั่งเขาน้ำเสียงงุนงงที่จู่ๆคุณสามีก็นึกอยากจะมานอนบนเตียงเดียวกับเธอ

 

"ไม่ลงค่ะ พี่อยากนอนกอดรสา ขอพี่นอนด้วยคนนะคะ"

 

"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเห็นจะโดนเอ็ดเอานะคะพี่ณัฐ"

 

"ใครจะกล้าว่าเจ้าของโรงพยาบาล จะไล่ออกให้หมดเลย" ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริงจนเธออดยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบาๆไม่ได้

 

"แหม อวดอ้างขึ้นมาเลยนะคะ ยิ่งเป็นเจ้าของยิ่งต้องทำให้เป็นตัวอย่าง ไม่ใช่มาแหกกฏอย่างนี้ค่ะ"

 

"ก็แค่ขอนอนด้วยสักชั่วโมงสองชั่วโมงไม่ได้หรือไงคะ? เราไม่ได้ .. มาหลายวันแล้วนะ"

 

แม้ณัฐนิธานจะเว้นคำพูดไว้ แต่ศิรสาก็เข้าใจความหมายของเขาดี เธอย่นจมูกแล้วส่ายหน้าให้

 

"ไม่ได้นะคะ ที่นี่มันโรงพยาบาลแล้วหมอก็ห้ามพี่ณัฐล่วงเกินรสาอีกสองเดือน"

 

"โห!! พี่ต้องตายก่อนแน่ๆเลยค่ะ" เขาโอดครวญ

 

"ไม่ตายหรอกค่ะ อดทนหน่อยนะพี่ณัฐ สองเดือนเองนะ นะคะ" เธอส่งเสียงอ้อนสามี จนชายหนุ่มใจอ่อน

 

"ก็ได้ค่ะ งั้นรสาหอมแก้มพี่ก่อนแล้วพี่จะลงไปนอนที่โซฟา"

 

ภรรยายื่นหน้าไปจนจมูกชนกับแก้มของเขาทั้งสองข้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องพักถูกเปิดออกโดยใครบางคน

 

แสงไฟจากทางเดินส่องเข้ามาให้เห็นเป็นเงาของบุรุษร่างสูงเดินลงส้นเท้าเข้ามาในห้อง ไฟทุกดวงเปิดพรึ่บจนสว่าง ทำให้สองสามีภรรยาต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับแสง

 

"ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะ คุณณัฐจะนอนโซฟาใช่ไหม? งั้นพี่ขอเข้าไปนอนให้ห้องพักญาตินะ"

 

อธิปพูดแล้วเดินไปเปิดประตูห้องที่อยู่ติดกันแล้วพาตัวเองเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างงุนงง น้องสาวเห็นใบหน้าพี่ชายแล้วส่ายหัวอย่างระอา

 

"พี่อธิปเป็นอะไรเนี้ย? พักนี้ทำตัวแปลกๆขึ้นทุกที" เธอพูดเปรยขึ้น รู้สึกประหลาดใจในพฤติกรรมน่าสงสัยของพี่ชายมาสักพักแล้ว

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

ในเช้าอันสดใสแสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาในห้องพักของศิรสา พยาบาลกุ้งเข้ามารับเวรในช่วงเช้า เธอดูแลอาหารการกินพร้อมให้คนป่วยทานยาตามหมอสั่งเรียบร้อยแล้ว ศศิพิมก็เดินเข้ามาในห้อง

 

"พี่พิมทานอะไรมาหรือยังคะ?"

 

"รองท้องมาบ้างแล้วรสา วันนี้เป็นไงบ้าง? แล้วคุณณัฐไปไหนคะ?"

 

"พี่ณัฐไปเซ็นเอกสารบางอย่างที่ห้องทำงาน รสาดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ก็เริ่มจะเบื่อห้องนี้แล้วซิพี่พิม อยากกลับบ้านมากๆเลย"

 

"ก็เราอยู่ที่นี่มาสิบกว่าวันแล้ว มันก็น่าเบื่ออย่างที่รสาพูดแหละ แต่น้องยังกลับบ้านไม่ได้จนกว่าหมอจะสั่งนะคะ"

 

ศิรสาหน้ามุ่ยทันทีเมื่อพี่สาวพูดจบ เธอเคยเปรยเรื่องนี้กับณัฐนิธานเมื่อเช้า คุณสามีก็บอกเหมือนที่ศศิพิมพูดเลย ทั้งที่เข้าใจดีว่ายังไงก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไปแต่ก็อดบ่นไม่ได้

 

ขณะที่กำลังคุยกันประตูห้องพักญาติก็เปิดออกมีอธิปที่หน้าบึ้งตึงเดินออกมา ศศิพิมมองหน้าชายหนุ่มแล้วหันไปมองน้องสาวที่ทำหน้าไม่แพ้กัน

 

"พี่อธิปมาแต่เช้าเลย" เธอทักเขาเบาๆ

 

"แต่เช้าที่ไหนคะ มาตั้งแต่เมื่อคืนต่างหาก"

 

ศิรสารีบพูดแก้ ทำให้พี่สาวทำหน้างงหนักกว่าเดิม

 

"มาเมื่อคืน? แล้วพี่อธิปไม่ไปทำงานหรอคะ?"

 

"วันหยุดน่ะพิม มีอะไรให้กินมั้งเนี้ย หิวชะมัดเลย"

 

"ลงไปทานที่ร้านอาหารชั้นล่างไหมคะ หรือจะโทร.สั่งให้มาส่งก็ได้"

 

สองพี่น้องต่างมองหน้าอธิปที่ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างสงสัย พักหลังตั้งแต่ศิรสาเข้าโรงพยาบาล อธิปมักจะทำตัวแปลกไปจากเดิม อย่างเช่นอยู่ๆก็หายตัวไป ตามตัวไม่ได้ โทร.ไปก็ไม่รับสาย หรือรับสายแต่มักจะพูดเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยิน

 

"เมื่อวานที่พี่อธิปมาหารสา ทำไมพี่ถึงรีบกลับจังเลยคะ? รสายังเล่าเรื่องน้องแจ๊สให้ฟังไม่ทันจบเลย"

 

ศิรสาได้ทีจึงเลียบเคียงถามอธิป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขากำลังคิดหาคำตอบแต่หญิงสาวไม่สนใจ ยังคงพูดต่อไป

 

"รสากำลังจะเล่าให้พี่อธิปฟังว่า ที่รสาร้องไห้เพราะน้องแจ๊สมาหาน่ะ รสาไม่ได้ทะเลาะกับน้องนะคะ"

 

"ไม่ได้ทะเลาะ แล้วรสาร้องไห้ทำไม?" อธิปถามอย่างสงสัย

 

"รสาดีใจค่ะ ดีใจที่น้องมาขอโทษ ที่เรื่องแย่ๆมันเกิดขึ้นเพราะคนอื่นทำให้เราเข้าใจผิดกันเอง รสากับน้องแจ๊สปรับความเข้าใจกันแล้ว น้องพูดจาน่ารักมาก ไม่เหมือนจัสมินคนที่เราเคยรู้จักเลยค่ะ"

 

อธิปยืนอึ้งไปพักใหญ่ เขาช็อคไปกับคำบอกเล่าของศิรสา คำพูดจัสมินตอนที่เขาเข้าไปโวยวายที่คอนโดเมื่อคืนยังดังก้องหู

 

เปล่านี่คะ แจ๊สยังไม่ได้ทำอะไรเลย

 

แจ๊สแค่ไปคุยด้วยเฉยๆ

 

นี่เขาเป็นบ้าอะไร? ทำไมไม่เชื่อในสิ่งที่จัสมินบอก หรือแม้แต่เขาจะอยู่ฟังศิรสาพูดให้จบก็ไม่ต้องเข้าใจผิดจัสมิน แล้วที่เขาทำร้ายเธอไปอย่างนั้น

 

มะลิจะเป็นยังไงบ้างนะ?

 

คิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็รีบผลุนผลันออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว แล้วสองสาวพี่น้องก็หันมามองหน้ากันอย่างระอาใจอีกครั้ง

 

"รสาว่าเราสองคนต้องทำการสอบสวนพี่อธิปชุดใหญ่แล้วค่ะ"

 

"ใช่ ทำตัวน่าสงสัยจริงๆเลย"

 

ศศืพิมพูดคล้อยตาม พยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่สายตายังมองไปทางประตูห้องทั้งที่อธิปออกจากห้องไปตั้งนานแล้ว

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

อธิปรีบบึ่งรถเบนซ์คันใหม่ออกจากโรงพยาบาลตรงไปที่คอนโดอย่างรวดเร็ว ในใจเขาที่ร้อนเป็นไฟเพราะห่วงจัสมินว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

 

ทั้งที่เมื่อคืนก่อนเธอไม่สบายแต่เขาก็คิดว่าเธอแกล้งป่วยเพื่อหลอกให้เขาตายใจแล้วไปหาเรื่องศิรสาถึงโรงพยาบาล รวมไปถึงที่บีบแขนเธออย่างแรงเพราะโมโห แล้วยังผลักเธอจนกระเด็นไปชนผนังห้องเต็มกำลังนั้นอีกด้วย

 

เขาพูดจาทำร้ายจิตใจเธอไม่พอ ยังทำร้ายร่างกายจัสมินซ้ำไปซ้ำมา

 

เมื่อไปถึงหน้าห้องของจัสมิน อธิปยืนลังเลอย่างไม่แน่ใจตัวเอง ว่าจะเคาะเรียกเธอหรือจะไขกุญแจเข้าไปอย่างทุกครั้งดี จึงลองเคาะห้องเบาๆ รออยู่ชั่วครู่ภายในห้องยังเงียบกริบ จึงตัดสินใจไขกุญแจเข้าไป เขาเดินตรงไปหาเธอที่ห้องนอนทันที เปิดประตูเข้าไป มองที่เตียงนอนว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของการนอนเลยสักนิด

 

เขาจึงเดินเลยเข้าไปในห้องครัว ก็ว่างเปล่าเช่นกัน ไร้เงาของจัสมิน เขายืนเคว้งอยู่กลางห้องก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น เห็นภายในบรรจุอาหารไว้มากมาย จึงใจชื้นขึ้นมาคิดว่าเธอคงลงไปซื้อของที่ใต้ถุนคอนโดเหมือนอย่างเคย

 

ชายหนุ่มจึงเดินกลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง ก่อนจะไปเปิดตู้เสื้อผ้าใจนึกอยากอาบน้ำ เพราะตั้งแต่เมื่อวานเขายังไม่ได้อาบน้ำเลย รู้สึกได้ว่าตัวเหม็นมาก เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าออกมา มองไปภายในนั้น เขากลับรู้สึกใจหายวาบ เพราะ..

 

เสื้อผ้าทั้งหมดของจัสมินนั้น ห า ย ไ ป

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

แล่วๆๆ เฮียอธิป .. โดนซะแล้วล่ะม้างงง อิอิ

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว