ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ให้นางมีพื้นทีมากหน่อย

ชื่อตอน : ให้นางมีพื้นทีมากหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 94

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2563 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ให้นางมีพื้นทีมากหน่อย
แบบอักษร

หลังจากที่เยี่ยเฟิงอวี่ได้รายชื่อมา วันต่อมาเขาก็เดินทางกลับเมืองหลวงทันที 

 

"คุณหนูกลับมาแล้ว " จิ้นเอ๋อร์ร้องตะโกนเสียงดังแล้วรีบวิ่งเข้าไปรับเถาจื่อและเฟิงอวี่อย่างรวดเร็ว

 

" เสียงดังอะไรของเจ้า จิ้นเอ๋อร์ " เถาจื่อเอ่ยขณะเดินลงจากรถม้า

 

"คุณหนูไปหลายวันบ่าวย่อมคิดถึงสิเจ้าคะ" จิ้นเอ๋อร์ตอบพลางเดินไปหยิบของลงมา เจียอี้จึงเข้ามาช่วยอย่างคล่องแคล่ว

 

" เจียอี้ อีกเดี๋ยวผู้ตรวจการจะเข้าวัง เจ้าไปเตรียมตัวเถอะ" เถาจื่อบอกขณะที่เห็นเขาเดินตามเข้ามา  เฟิงอวี่ไม่เอ่ยอะไร เพียงเดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนชุดขุนนางเตรียมเข้าวัง

 

"จักรพรรดิผู้นี้ก็อย่างไรกัน ท่านเดินทางมาเหนื่อยเช่นนี้ยังต้องให้ท่านเข้าเฝ้า" เถาจื่อเอ่ยขณะที่มือก็ช่วยสามีผลัดเปลี่ยนชุด

 

"นี่เป็นเรื่องด่วน ต้องรีบจัดการเป็นข้าที่รีบไปรายงานอย่าตำหนิพระองค์เลย" เฟิงอวี่เอ่ยแก้ตัวแทน  เถาจื่อมองหน้าเขาอยู่ครู่ก็ถอนหายใจออกมา สุดท้ายแล้วกลายเป็นสามีนางที่ลำบากเดินทางเข้าวังในยามวิกาล  

 

"อย่างไรแล้วหากว่ากลับไม่ทันก่อนเวลาจุดตะเกียงก็อย่ารีบเกินไป นอนค้างที่วังก็ได้ จะได้ไม่ต้องเดินทางทั้งมืดๆ " เถาจื่อบอกเขาก่อนจะดึงกระชับคอเสื้อให้เข้าที่  เฟิงอวี่ยื่นมือมาแตะใบหน้านุ่มนิ่งของนางช้าๆอย่างอ่อนโยน  เขาเพิ่งค้นพบว่า เขาชอบลูบแก้มนวลของนางเช่นนี้เหลือเกิน  

 

"ทราบแล้ว " เขาเอ่ยแล้วอมยิ้มให้นางก่อนจะเดินออกจากห้องมา  เถาจื่อเดินตามมาส่งเขาที่หน้าจวน มองจนลับสายตานางจึงกลับเข้าเรือน

 

ปลายยามซวี(19:00-20:59) เยี่ยเฟิงอวี่ก็ยังไม่กลับ นี่เป็นครั้งแรกที่นางอยู่ที่เรือนหลังนี้ในยามกลางคืนโดยไม่มีเฟิงอวี่อยู่ด้วย คราแรกที่ฟ้าเริ่มมืดนางคิดว่าคงจะไม่เป็นอะไร  แต่พอเข้าปลายยามซวีนางกลับใจตุ้มๆต่อมๆ อย่างช่วยไม่ได้ 

 

กลิ่นน้ำขิงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องนอน เถาจื่อรับชามน้ำขิงมาดื่มค่อยๆละเลียดทีละนิด ชวนสาวใช้ของนางคุยไปเพื่อฆ่าเวลา ในใจนางก็คิดว่าคืนนี้เขาคงจะไม่กลับบ้านแล้ว  เถาจื่อจึงบอกให้จิ้นเอ๋อร์มานอนด้วย  นางข่มตาหลับจนเวลาผ่านไปถึงต้นยามห้าย(21:00-22:59) นางจึงหลับลง จิ้นเอ๋อร์จึงออกมาจากห้องอย่างเบาที่สุด เพราะหากผู้เป็นนายตื่นขึ้นอีกครั้งนางคงจะไม่ได้นอนเป็นแน่  

 

ยามจื่อ(23:00-00:59) เฟิงอวี่ก็กลับมาถึงเรือนแต่ข้างกายกลับไร้เจียอี้ที่ตามไปด้วย เขาค่อยๆเปิดประตูช้าๆอย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวว่าคนในเรือนจะตื่น เมื่อเข้ามาได้ก็ตรงไปที่ห้องนอนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตรงไปอาบน้ำอยางรวดเร็ว  เมื่อจัดการธุระเสร็จก็ขึ้นเตียงหมายจะนอน แต่เมื่อหันมาเห็นใบหน้าของภรรยาก็ทำให้เขายากจะละสายตาได้

 

เรื่องรายชื่อขุนนางพวกนั้นมีประโยชน์กับจักรพรรดิเป็นอย่างมาก แต่หลักฐานยังไม่มากพอที่จะโค่นตระกูลขุนนางกังฉินผู้นั้นให้หมดสิ้นได้ จนกระทั่งส่งมอบสารให้แล้ว  จักรพรรดิผู้นั้นกลับรั้งตัวไม่ยอมให้เฟิงอวี่กลับ คราแรกเฟิงอวี่ไม่เข้าใจ แต่พอเห็นสายตาที่จักรพรรดิมองไปที่เจียอี้เขาจึงร้องอ้อออกมา  แล้วลุกขึ้นทั้งที่ยังไม่ได้กินอาหารเย็นสักคำ  หันมาสั่งให้เจียอี้อยู่ที่นี่ไปก่อน เพราะจักรพรรดิมีเรื่องจะคุยด้วยหลายเรื่อง  สวนเฟิงอวี่นั้นที่ผละจากมากระโดดขึ้นม้าได้ก็รีบตรงกลับมาจวนทันที

 

มือหนากำลังลูบไล้แก้มของเถาจื่ออยู่อย่างมีความสุขเขาชอบมองดูเวลานางหลับ นางหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น เขาจึงอดเผลอใจมองนางนานๆไม่ได้ นานแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกอุ่นใจเช่นนี้ตั้งแต่มารดาเขาตายไปในเมื่อนางบอกว่าอยากอยู่ข้างเขาเขาก็จะถนอมนางไว มือหนาสั่นไหวเมื่อนิ้วเรียวมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของนาง พลันความรู้สึกกระหายก็พุ่งพรวด ภาพตอนนั้นในจวนรับรองปรากฎขึ้นในหัว  เยี่ยเฟิงอวี่ค่อยๆโน้มใบหน้ากำลังโน้มลงไปหาริมฝีปากของเถาจื่ออย่างแผ่วเบา เขาสอดลิ้นร้อนๆเข้าไปในโพรงปากนางอย่างรีบร้อนนั้นทำให้เถาจื่อตอบสนองด้วยการจูบตอบคืน  นางครางเสียงเล็กในลำคอเบาๆราวกับว่ากำลังถูกอกถูกใจ  เถาจื่อที่ยังไม่ตื่นเพราะคิดว่าเหุการณ์นี่คือฝันจนกระทั้งมืออุ่นๆของเฟิงอวี่เริ่มรุกรานเสื้อนางเถาจื่อจึงรู้สึกตัว

 

"เฟิงอวี่..." เถาจื่อเอ่ยออกมาหมายจะห้ามเขาแต่ไม่เป็นผลเขาไม่ตอบแต่กลับยิ่งกดจุมพิตลำคอของนางจนเกิดรอยจ้ำแดง มือหนากระตุกเชือกผูกเสื้ออยู่สองทีเสื้อนอนของเถาจื่อก็หลุดลงเหลือเพียงบังทรงปิดบังถันอวบคู่งามไว้ เฟิงอวี่ที่ตอนนี้กำลังร้อนดังไฟเผา เมื่อริมฝีปากสัมผัสอารมณ์เขาก็แทบจะกู่ไม่กลับ

 

"เฟิงอวี่...อย่า...อย่าเพิ่ง...ตอนนี้ไม่ได้"  เถาจื่อร้องห้าม แม้ว่านางจะรู้สึกดีแต่นางจะไม่ปล่อยให้เขาต้องสกปรกเพราะนางแน่  นางจึงเอาแต่ห้ามเขาท่าเดียว

 

"เจ้าบอกว่าเจ้าอยากทำหน้าที่ภรรยา" เฟิงอวี่เงยหน้าถามทันทีที่ได้ยินเสียงเถาจื่อห้าม  ในใจคิดเพียงว่า เขาโดนรังเกียจแล้ว เฟิงอวี่นึกตำหนิตนเองที่เปิดเผยด้านร้ายๆนั้นต่อหน้านางทั้งยังพานางไปดูเขาฆ่าคน เฟิงอวี่ค่อยๆปล่อยเถาจื่อแล้วหยิบเสื้อมาใส่ให้นางอย่างเบามือ

 

"ข้า...ไม่ใช่อย่าที่ท่านคิด...เพียงแค่ข้า...เอ่อ " เถาจื่อพยายามอธิบายหากแต่ว่า เฟิงอวี่เป็นผู้ฟังที่ดีเกินไป  เถาจื่อไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไรทำไมเขาจึงไม่ถามนางอีกนางจะบอกเรื่องพวกนี้กับเขาได้หรือมันน่าอายเกินไปแล้ว นางไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเขาเพราะเป็นเรื่องน่าอาย แต่เมื่อนางเห็นว่าสามีกำลังหงุดหงิด นางจึงกลั่นใจตอบออกไป 

 

"ขะ...ข้าเป็นระดูฉะนั้นท่านจะทำเรื่องอย่างนี้ไม่ได้ " เถาจื่อเอ่ย แล้วหลับตาปี๋ ไม่ทันได้เห็น ใบหน้าของเยี่ยเฟิงอวี่ที่ตกตะลึงและเขินอายในเวลาเดียวกัน

 

"อะ...อ้อ...ถึงว่าข้าได้กลิ่นน้ำขิง"  เฟิงอวี่ตอบพลางเปลี่ยนสีหน้าทันที คราแรกเขายังสงสัยว่านางดื่มน้ำขิงทำไม  พอรู้ว่านางมีระดูจึงเข้าใจ เขาหันมากอดเถาจื่อไว้ในอ้อมแขนแล้วกระซิบถามเบาๆข้างหูนางเป็นเชิงหยอกเย้าแม้ว่าน้ำเสียงจะเย็นไปเสียหน่อยก็เถอะ 

 

"ทำไม่ได้จริงๆหรือ" ถามเองหน้าแดงเอง เฟิงอวี่ไม่เข้าใจตนเองมากนักเมื่อเวลาอยู่ใกล้นางเขารู้สึกราวกับว่าจะต้องครองนางไว้มากกว่านี้  ต้องรั้งนางหาสิ่งที่จะคล้องนางไว้ข้างกายเขาให้ได้ อย่างไรแล้วนางก็เอ่ยวาจาแล้วว่าจะเป็นภรรยาเขาอย่างเต็มตัว จะอยู่กับเขาตอนนี้ในใจเขาก็มีนางไม่น้อย หากจะให้นางครองพื้นที่ในใจเยอะหน่อยคงไม่เป็นอะไรละมั้ง     เถาจื่อหน้าแดงอยู่ในอ้อมกอดของสามี นางไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้สามีนางจึงได้เปี่ยนเป็นเช่นนี้ไปได้  แต่นี้ก็เป็นเรื่องที่ดี  หากว่าจะทำให้เขาทำตัวเหมือนศพน้อยลงบ้า

 

"เพ่ย...!"  นางอุทานเพียงเท่านั้น แล้วมองค้อนเฟิงอวี่หนึ่งที่เห็นว่าเขาอมยิ้มมุมปากหากแต่หน้ายังคงเย็นชืดราวน้ำแข็ง เถาจื่อจึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปจิ้มแก้มเขา

 

 

ความคิดเห็น