email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณสามท่านมันร้ายเหลือ

ชื่อตอน : คุณสามท่านมันร้ายเหลือ

คำค้น : 18++

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 104

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2563 07:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณสามท่านมันร้ายเหลือ
แบบอักษร

“แอ่ก...แค่ก...อึ่ก...อึ่ก....”  

ถึงพยายามมิกลืนกินสุราที่คาดว่าคงผสมด้วยยานรกบางอย่างแต่ทว่าหยางหรงเหยากลับใช้อีกมือซึ่งว่างบีบจมูกโด่งเรียวจนเฉินอิงลั่วมิอาจกลั้นลมหายใจได้อีกต่อไปนางจึงได้กลืนสุราที่ตัวยานั้นถูกวางเอาไว้นานจึงนอนยังก้นถ้วยเข้าไปเต็มที่เมื่อลิ้นรับรสฝาดเฝื่อนนั้นตากลมโตสีสวยจึงจับจ้องมองใบหน้าของบุรุษหนุ่มที่ลงมือเหี้ยมโหดอย่างอาฆาตมาดร้าย  

...ไยในนวนิยยายนางเอกล้วนตื่นมาพานพบบุรุษซึ่งดีงามสมบูรณ์พร้อมดังพระเอกทว่านางตื่นฟื้นคืนกลับพบพานชายโฉดใจชั่วเข้าขั้นจอมมารกันเล่า...  

...สวรรค์ช่างโหดเหี้ยมต่อข้าเกินไปจริงแท้...  

“อย่ามองนายท่านของเจ้าเช่นนี้เลยเสี่ยวมาวเจ้าล้วนรนหาที่บังคับข้าให้ต้องกระทำเช่นนี้เองมิใช่หรือ”  

หยางหรงเหยาตบแก้มใสแผ่วเบาที่บัดนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อตามเวลาที่ยานั้นเริ่มกระจายออกฤทธิ์  

“ว่าอย่างไร หืม?”  

ชายหนุ่มกดรอยยิ้มชั่วร้ายยิ่งกว่าท่านจอมมารในซีรีส์ที่กิรณาชมชอบหลายสิบส่วนรับรู้ได้ชัดเจนยิ่งนักว่าผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มร้ายกาจผู้นั้นล้วนช่างสาแก่ใจตนเองเป็นอย่างยิ่งเพราะยามนี้หยางหรงเหยาแลเห็นใบหน้าของเสี่ยวมาวตัวน้อยคล้ายสิ้นฤทธิ์ลงทุกขณะ  

...ท่านเทพท่านมันสารเลวเกินไปแล้วนะ!...  

สตรีหลงภพนึกแช่งชักป่นกระดูกเทพมิคิดไว้หน้าทั้งสิ้น  

“เจ้าปีศาจราคะ!”  

ต่อให้ชาติเดิมนางเติบโตมากับการเลี้ยงดูของสองบุรุษทว่าก็มิเคยพูดจาหยาบคายเช่นคนวัยเดียวกันที่ส่วนมากแล้ว กล่าวด้วยดีเพียงหนึ่งคำด่าพ่นคำสบถมาเสียอีกชุดใหญ่ ดังนั้นยามนี้เฉินอิงลั่วนางกล่าววาจาเช่นนี้ออกมาได้ล้วนย่อมแค้นแน่นหน้าอกอย่างสุดซึ้งแล้ว  

“เจ้าจะทำอันใดข้าหรือเสี่ยวมาว?”  

นี่แหละเขาคุณชายสาม หยางหรงเหยาอยากได้อันใดก็ย่อมต้องได้ต่อให้ใช้วิธีโสมมกว่านี้เขาก็มิคิดละอาย! อยากได้เสี่ยวมาวตัวน้อยปกตินางช่างมีใบหน้านิ่งให้มาเป็นแม่พันธุ์ เขาก็ย่อมต้องได้  

ส่วนวิธีน่ะหรือหึ...คนอย่างเขามิเคยจะสนอยู่แล้ว มัวเป็นบุรุษแสนดีแล้วอดีตอันเจ็บปวดนั่นเป็นอย่างไรเล่าก็มิใช่เขาเป็นคนดีเกินไปใช่หรือสตรีที่ตนหมายปองจึงพ้นไปหาผู้มากมายเล่ห์กลกว่าเช่นนั้นเขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนมาเป็นบุรุษแสนร้ายดูบ้างซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าล้วนสมดังใจหมายปองทั้งสิ้นเช่นนั้นไยยังต้องเป็นคนดีกันเล่า  

“ฮึก นายท่านข้าขอร้องอย่าทำร้ายกันเช่นนี้เลยเช่นไรจะเป็นยามนี้หรือตลอดไปอิงลั่วล้วนย่อมเป็นของท่าน ขอเวลาให้อิงลั่วเถิด”  

คำพูดเริ่มสับสนสติเหลือลดน้อยลงเรื่อยๆ แต่นางไม่อยากมีสามีเป็นผู้ชายตัวร้ายทั้งที่นางนั้นมีสติมิครบถ้วนอย่างน้อยครั้งแรกขอมีความทรงจำให้ดีสักหน่อยมิได้เชียวหรือ  

“เจ้าจะกล่าวเช่นไรล้วนย่อมได้ทว่าข้าจะเห็นด้วยหรือไม่นั้นมันอีกเรื่องหนึ่งเสี่ยวมาว”  

มิเพียงพูดเปล่าจับมือเรียวมากุมดาบประจำกายตนเองเสียด้วยช่างนับเป็นบุรุษชั่วร้ายอย่างถึงแก่นจริงแท้  

ทว่ายามนี้สติของผู้ซึ่งถูกฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดนี้เริ่มจะหลุดการควบคุมไปเสียแล้วนางรู้สึกคล้ายตนเองเหมือนกึ่งเคลิ้มฝันไปเสียแล้ว ให้จับให้แตะส่วนใดนางก็ล้วนเริ่มโอนอ่อนมิคัดค้านแข็งขืนเช่นปกติ  

‘หึ...นี่เช่นไรเล่าหากยังเป็นผู้มากมีคุณธรรมจะสามารถควบคุมเสียวมาวได้โดยง่ายเช่นนี้อยู่หรือ’ หยางหรงเหยาคิดด้วยความภาคภูมิใจต่อความสารเลวของตนเองยิ่งนัก  

“ข้าจะปลดเสื้อคลุมตัวนี้ออกเจ้ายินดีหรือไม่เสี่ยวมาว”  

ยิ่งดวงตาสีสวยเลื่อนลอยหยางหรงเหยาก็มิรอช้าที่จะนำพาเหยื่อสาวในอุ้งมือไปยังหนทางขย้ำต่อโดยการเริ่มทดลองจากปลดพันธนาการทั้งหลายของนางออกซึ่งหมายรวมว่ากายนั้นย่อมเปลือยเปล่า  

“ข้ามีนามว่าเฉินอิงลั่วหาใช่เสี่ยวมาว...แต่...ไยจึงร้อนเยี่ยงนี้เจ้าค่ะคุณชายสาม”  

เฉินอิงลั่ว นอกจากมิขัดขืนนางยังช่วยปลดผ้าห่มผืนหนาออกไปจากกายตนเองอีกด้วย  

“เรียกข้าว่าท่านพี่”  

หยางหรงเหยาก้มลงไปกระซิบแผ่วเบา  

“ท่านพี่”  

ช่างว่าง่ายยิ่งนักเรียกเช่นนี้สิ ถึงจะถูกใจเขาเป็นที่สุด!  

“ท่านพี่ถอดเสื้อออกเถิด”  

ผู้ไร้สติเริ่มดึงทึ้งเสื้อคลุมของบุรุษตรงหน้าอย่างมัวเมา  

“ไยข้าจึงต้องถอดเล่าเสี่ยวมาว”  

หากว่าสติของนางปกติดีเกรงว่าคำถามเช่นนี้อาจถูกเฉินอิงลั่วส่วนกลับแสบสันเสียเป็นแน่  

“ข้าร้อนทว่ากายของท่านพี่ช่างเย็นข้าอยากสัมผัสเนื้อกายของท่านพี่”  

และยิ่งเกรงว่าปกติบีบลำคอนางให้ตายอีกครั้งเฉินอิงลั่วล้วนมิกล้ากล่าวคำเช่นนี้เป็นแน่แท้  

“หากข้าถอดแล้วเจ้ายินดีจะกอดแนบกายกับข้าหรือไม่เล่าลั่วเอ๋อร์”  

     ...เป็นนางเรียกร้องเองทั้งสิ้นเขามิได้กระทำอันใดผิดต่อนาง...  

  

ผู้มากมายเล่ห์กดรอยยิ้มร้ายกว่าปีศาจ  

“เจ้าค่ะ”  

เฉินอิงลั่วผงกหัวหงึกหงักเน้นย้ำสำทับว่านางล้วนกล่าวจริงแท้และยินดีแนบกายเปลือยเปล่าของตนเองกับผิวกายเย็นของอีกฝ่ายอย่างแน่นอนซึ่งทั้งหมดล้วนบังเกิดจากความมัวเมาเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดโดยแท้ยามนี้แม้แต่ดวงตากลมโตสีแสนสวยก็ฉ่ำหวาน ทว่าก็ยังคงความงดงามมากไปด้วยเสน่หาลึกลับและอาจปนความเร่าร้อนไปเสียอีกด้วย  

และยามที่นางใช้สายตาเช่นนั้นมองหยางหรงเหยาถอดสายรัดออกแช่มช้าพร้อมกับที่คนตกอยู่ในฤทธิ์ยา นางก็ค่อยยื่นมือเรียวเล็กของตนไปลูบไล้ตามผิวกายซึ่งเริ่มเปิดเปลือยทีละน้อยด้วยเช่นกันยามนี้ชายหนุ่มเริ่มเสียดายยาขึ้นมาเล็กน้อยที่ดันเผลอหนักมือใช้เสียหมดในครั้งเดียว หากรู้ว่าจะดีขนาดนี้ แบ่งใช้ทีละน้อยก็คงจะดีใช่น้อยทีเดียว  

“ดีขึ้นหรือไม่เสี่ยวมาว”  

ถามไปเช่นนั้นแหละ ก็เห็นอยู่ว่ายามนี้กายตรงหน้าตนนางกำลังย่ำแยเพียงใด...  

แต่สาวเจ้าก็พยักหน้ารับเสียอย่างนั้นช่างดูงดงามและน่าเอ็นดูคล้ายลูกแมวเสียจริง คุณชายสามแลเห็นภาพตรงหน้าก็ยิ่งกว่ายินดี  

ร้อนยิ่งนัก! ยามนี้ภายในหัวของเฉินอิงลั่วนางรู้สึกเพียงเท่านั้นความร้อนเช่นนี้มันช่างแปลกยิ่งนักด้วยเพราะนางยิ่งร้อนรนจากภายในทว่ากายภายนอกตนเองกลับเริ่มสั่นไปทั้งร่างเหมือนคนหนาวแต่หาใช่ไม่มันร้อนทั้งสิ้นนางร้อน!  

“ฮึก...ช่วยข้าทีเถิดยามนี้ข้าคงป่วยเสียแล้วเป็นแน่ท่านพี่ช่วยด้วย ช่วยอิงลั่วด้วยเถิด”  

ปากสีสดบ่นพึมพำขอให้คนใกล้ตัวช่วยไปเรื่อยด้วยนางนั้นเริ่มไม่รู้ตัวแล้วเพราะสติสิ้นไปจนหมดสิ้นมิรับรู้แม้กระทั่งร่างกายของนาง ยามนี้เปลือยเปล่าและบุรุษตรงหน้านางเองก็เช่นกัน  

...สายตาเช่นนี้....  

ให้ตายเถิดหยางหรงเหยานั้นอยากจะกระโจนเข้าใส่กายสมส่วนแล้วขย้ำอย่างไม่คิดปรานีแต่ยังก่อนเถิดยังต้องใจเย็นรออีกสักหน่อยนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้กินสตรีอย่างเต็มอิ่มหลังจากห่างหายมาถึงห้าหนาว  

เขาเริ่มขยับกายเข้าหาหญิงสาวแช่มช้าใจเย็นด้วยเช่นไรนางก็ย่อมเป็นของเขามิผิดเป็นอื่นไปได้อีกต่อไป  

“มานี่สิ ขยับมาข้าจะช่วยเจ้าบรรเทาความร้อนนั้นเอง...ให้ท่านพี่ช่วยเจ้าเถิดเสี่ยวมาว”  

นั่นเองเฉินอิงลั่วก็โถมกายเข้าหาเร่งทำตามคำกล่าวทันที หญิงสาวขยับร่างเปลือยที่ขาวดังน้ำนมเข้ามาซุกซบให้หยางหรงเหยากอดอย่างไม่เกี่ยงงอนอีกเลย   

“เจ้าจงเงยใบหน้าของเจ้าขึ้นมามองข้าเถิด”  

ก็ได้อย่างสั่งอีกเช่นเดิม คราวนี้เขามีเงาในแววตาของนางแล้ว ถึงจะแค่ฤทธิ์ยาหรือกลโกงก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็พอใจแล้ว หวังว่าจับให้นางมีบุตรให้ตนเองสักราวห้าถึงเจ็ดคนและหากนางมิยินดีเขาก็คงย่อมหากลโกงให้นางยินยอมจนได้นั่นแหละ  

“ขอข้าจุมพิตเจ้าได้หรือไม่”  

ก็หาทราบได้เช่นกันว่าเหตุใดตนเองมาถึงขั้นนี้ยังต้องกล่าวขออนุญาตต่อนางกันด้วยทว่าก็เผลอหลุดปากขอไปเสียแล้ว  

“ขอข้าจุมพิตเจ้าได้หรือไม่เสี่ยวมาว”  

เมื่อนางมิตอบคำหยางหรงเหยาก็จึงกระซิบขอนางอีกแผ่วเบาอีกครั้งชิดปากอิ่ม  

“หากท่านพี่จุมพิตข้าแล้วเสี่ยวมาว จะหายป่วยใช่หรือไม่เจ้าค่ะ”  

คำกล่าวนั้นย่อมแน่นอนว่าเลื่อนลอย  

“ย่อมหายแน่นอน”  

ซึ่งชายหนุ่มมากเล่ห์ก็เร่งรับคำทันใด  

“เช่นนั้นท่านพี่ก็เร่งจุมพิตข้าเถิดหากแต่ท่านพี่ต้องเป็นผู้จุมพิตเองนะเจ้าค่ะข้านั้นทำมิเป็นเจ้าค่ะ”  

อันคำกล่าวพาซื่อนั้นช่างทำให้ใบหน้าคมเข้มยิ่งกว่ายินดี  

“ย่อมได้ข้าจะสั่งสอนเสี่ยวมาวให้ดีเอง”  

‘อยากให้นี่มันคือตัวตนของนางจริงแท้ยิ่งนักมิใช่ว่านางกล่าวไปทั้งสิ้นเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเลยจริงแท้’  

คุณชายสามแห่งตระกูลหยางอันใหญ่ยิ่งคิดทว่าเขาก็เป็นคนเลือกเองทั้งสิ้นจะโทษใครเล่า หากโทษก็โทษที่นางนั้นมิยินดียอมเขาแต่แรกเพราะหากนางมิทำร้ายเขา การคิดวางยานี้คงมิบังเกิดขึ้นเป็นแน่เช่นนั้นความผิดทั้งสิ้นล้วนเป็นนางหาใช่เกิดจากเขาคุณชายสามหยางหรงเหยา...  

ในที่สุดชายหนุ่มก็ตัดใจที่จะเลิกลังเล มาเดินหน้าฝนคมดาบประจำกายบุรุษซึ่งมิได้ใช้งานของตนเองมานานจนเกรงว่ายามนี้อาจขึ้นสนิมจนฝืดเคืองมิอาจใช้การได้ดีเช่นเดิมแล้วก็เป็นไปได้  

ริมฝีปากหนาเริ่มจากค่อยแตะแผ่วเบาอย่างลองเชิง แต่เฉินอิงลั่วนางเองที่เป็นฝ่ายขยับกายปีนขึ้นมานั่งยังบนตักแกร่งของเขาเสียเองแล้วใช้สองแขนโอบรัดลำคอหนาให้เขา  

แล้วนางก็เร่งก้มลงไปกดจุมพิตหนักแน่นเสียแทนด้วยเพราะความรู้สึกยามนี้นางเกินจะควบคุมได้แล้วเช่นนั้นคราวนี้ทุกส่วนของสองร่างจึงแนบสนิทเมื่อหญิงสาวหันหน้ามากอดเบียดกายเข้ากอดอีกฝ่ายเต็มอ้อมแขนเล็กแถมปีนขึ้นไปแล้วนางยังบดเบียดสะโพกทับดาบร้ายคู่กายของคุณชายสามเข้าไปอีก นั่นเองกรามแกร่งจึงบดเบียดกันจนฟันแทบหัก  

ร่างเพรียวระหงที่ซึ่งออกกำลังกายด้วยการทำงานหนักแทบทุกวันกลับช่างสวยงามยิ่งนักมิได้หยาบกระด้างน่าเกลียดเช่นผู้อื่น และยิ่งแนบชิดนางกลับยิ่งมิอาจหยุดนิ่งเอาเสียเลย เฉินอิงลั่วใช้ร่างกายสมส่วนเสียดสีไปกับร่างหนาแน่นของหยางหรงเหยาด้วยความร้อนเร่า  

ยามนี้นางรู้เพียงแค่ร่างกายของตนเองต้องการเบียดเข้าหากายของ ‘ท่านพี่’ ยิ่งมากเท่าใดนางก็ยิ่งรู้สึกดี ปทุมถันแฝดพอเหมาะสมตัวบดบี้กับหน้าอกแกร่งของชายหนุ่ม ปากอิ่มก็เปิดทางให้ลิ้นสากหนาเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานที่คุณชายสามมิได้พบเจอมากว่าห้าหนาว คุณชายสามแห่งตระกูลหยางจึงเพิ่มแรงจุมพิตเป็นดุดันจนเฉินอิงลั่วนางหายใจมิทันต้องทุบยังต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายเพื่อบอกแก่เขาว่านางจะขาดอากาศหายใจแล้ว  

เฉินอิงลั่วนางนั้นถูกคุณชายสามผู้ร้ายกาจวางยาปลุกกำหนัดนางจึงหลงเตลิดไป แต่หยางหรงเหยานั้นกำลังคึกคักเพราะได้ยาดีขนาดเอกนามว่า ‘เฉินอิงลั่ว’ เข้าแล้วนั่นเองหาใช่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดขนานใดทั้งสิ้น  

“อ๋า...”  

 

ความคิดเห็น