email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อยากได้ก็ต้องลงมือ/2

ชื่อตอน : อยากได้ก็ต้องลงมือ/2

คำค้น : 18++

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 80

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2563 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยากได้ก็ต้องลงมือ/2
แบบอักษร

ยามเมื่อเฉินอิงลั่วได้ยินเสียงประตูเปิดก่อนจะค่อยๆแลเห็นผู้มีนามว่าคุณชายสามของสกุลหยางก้าวเท้าเข้ามายังภายในห้องนางก็เริ่มรับรู้ชะตาชีวิตอันรันทดของตนเองเคลื่อนเข้ามาใกล้เช่นกัน  

กายสมส่วนสูดลมหายใจลึกเข้าปอดเพื่อช่วยลดทอนความหวาดผวา ด้วยคงยากจะมีสตรีใดเต็มใจถูกบุรุษแปลกหน้าข่มเหงทว่ายามนี้เฉินอิงลั่วนางหามีหนทางไปไม่ ที่ทำได้จึงเพียงข่มความกลัวเอาไว้ให้ลึกที่สุดหาไม่ตนอาจจะถูกรังแกเพิ่ม แล้วค่อยๆใช้ปัญญาที่มีให้บังเกิดประโยชน์ต่อตนเองให้มากที่สุด ด้วยต่อสู้กันถึงกำลังนางมีเพียงหนทางพ่ายแพ้ จึงมีเพียงสติปัญญาเท่านั้นที่พอจะต่อกรกับบุรุษในวัยฉกรรจ์ตรงหน้าได้  

“ว่าเช่นไรจะยอมรับความผิดของเจ้ามาหรือไม่”  

‘ความผิดของข้าคงเป็นที่หลงมาเข้าร่างผิดก็เท่านั้น’ หญิงสาวคิดในใจเงียบงันมิกล้ากล่าวเสียงดังด้วยรู้กำลังตนเองดีว่าตกเป็นรองเสียแล้ว เวลาที่นางคิดยืดออกไปคงสิ้นแล้ว  

“เหตุใดจึงเงียบไปสะ...เล่า...เอ่อเสี่ยวมาวมิปากกล้าต่อหรอกหรือ”  

เมื่อจดจำได้ว่านางมิชมชอบคำว่าเสี่ยวหูหลี่ หยางหรงเหยาจึงเลี่ยงไปเรียกขานนางว่าเป็นลูกแมวน้อยเสียแทน ด้วยเขาเริ่มแน่ชัดดวงตาของนางนั้นทั้งกลมโตและสีสันงดงามล้วนคล้ายแมวยังดินแดนฝั่งของชนเผ่ายู๋นั่นเอง  

“ที่ผิดคงเป็นข้าเกิดผิดยุคผิดสมัยและผิดครอบครัว”  

ในเมื่ออยากให้นางเปิดปากเช่นนั้นก็จะมิเกรงใจแล้ว  

แปะ...แปะ...แปะ...  

เมื่อเฉินอิงลั่วนางกล่าวจบฝ่ามือแกร่งก็ปรบให้ด้วยกิริยาซึ่งสตรียุค 2020 แลเห็นว่าช่างโคตรจะกวนตรีมเป็นอย่างยิ่งคันฝ่าเท้าจริงแท้  

“ดียิ่ง...นับว่าความกล้าของเจ้าช่างโดดเด่น...โดดเด่นอย่างมิกลัวความตายจริงแท้”  

ฉึก!  

‘เริ่มแล้วสินะ เวลาลงดาบของข้าเจ้าจอมโจรราคะ!’  

เฉินอิงลั่วคิดยามเมื่อได้ฟังทั้งน้ำเสียงแสนประชดประชันกับดวงตาคมดุจับจ้องมายังตนเองนิ่งมิหลบไปทิศทางอื่นใดเลย  

ยามนี้หยางหรงเหยาทรุดกายลงยังริมเตียงก่อนจะวางทั้งถ้วยและกาของสุราซึ่งเมื่อครู่เขาเพิ่งไปขอมาจากเสี่ยวเอ่อยังด้านล่างลงยังโต๊ะด้านข้างหัวเตียง  

ก่อนจะค่อยๆเริ่มกดรอยยิ้มซึ่งชั่วร้ายกว่าปีศาจส่งมอบให้แก่กายที่ยังคงถูกมัดเอาไว้แน่นแล้วก็ให้นับถือนางขึ้นมาเล็กน้อยถูกมัดเช่นนี้เขาหายไปครู่เดียวนางกลับมีความสามารถเอาผ้าซึ่งอุดปากเล็กนั่นออกเองจนสำเร็จเกรงว่าหากเขาใจเย็นกว่านี้นางคงโดดหน้าต่างของโรงเตี๊ยมจากไปแล้วเป็นแน่คิดมิผิดที่จะลงมือรวบรัดนางโดยยาปลุกกำหนัด  

“จะมิกล่าววาจาอ้อนวอนสักหน่อยหรือเสี่ยวมาว”  

‘อ้อนวอนเพื่อให้เจ้าสนุกกว่านี้หรืออย่างไรเล่าจอมโจรราคะ’  

นางคิดนึกเถียงเพียงในใจ ก็ตนเองเติบโตและตายจากมาจากมายุค 5G เชียวนะมิได้จากมาแต่ยุคหินสักหน่อยจึงจะมิเท่าทันคน  

“ไม่เจ้าค่ะนายท่าน!!!”  

...แปะ...แปะ...แปะ...  

หยางหรงเหยารู้สึกสนุกต่อสตรีตรงหน้าเสียแล้วสิ นางน่าสนใจมากกว่าสามารถทำให้ตัวตนแห่งบุรุษเพศตื่นเตลิดได้โดยง่ายเพียงแลเห็นดวงตาสีสวยคู่นั้น  

“หืม...ที่กระทำมาทั้งสิ้นเจ้ายังหาญกล้ามาเรียกข้าว่าเป็นนายท่านอยู่หรือเสี่ยวมาว”  

‘ปรบมืออีกแล้ว’  

นางเริ่มเกลียดนิสัยของเจ้าบุรุษหน้าขาวผู้นี้ยิ่งนักเขาคิดล้อเล่นสนุกกับเหยื่อเช่นนางจนกว่าจะเบื่อละสิถึงยอมฉีกกินเหยื่ออย่างมีความสุขข  

“มิบังอาจค่ะ นายท่าน”  

นางกล่าวเสียงรอดไรฟัน  

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...มิบังอาจเจ้าค่ะนายท่าน... แต่เจ้าหาญกล้าหันปลายคมกระบี่เข้าใส่ลำคอของนายท่าน...หึ!”   

หยางหรงเหยาค่อยขยับเข้าไปจนลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มเป่ารดต้นคอนางรับรู้เจ้าจอมหื่นผู้นี้เริ่มคิดลงมือต่อนางแล้ว  

‘หึ...คิดข่มขวัญเหยื่ออย่างข้าสินะช่างสาสมใจท่านแล้วคุณชายสาม’  

หากแต่นางนั้นพยายามแสดงออกว่าตนเองหาได้ตื่นกลัวหาไม่เขาย่อมจะยิ่งสนุกกับเกมของเจ้าบุรุษยังยุคโบราณของเขาตอนนี้เป็นอย่างมาก ใจเย็นเข้าไว้นางนึกเตือนสติตนเอาไว้  

“เจ้ากำลังคิดวางแผนจะกระทำวิธีใดเพื่อลงมือต่อนายท่านเช่นข้าอยู่หรือเสี่ยวมาว”  

หากรอบนี้ใบหน้าหล่อเหลาแต่แสนดุร้ายก้มลงมากระซิบชิดใบหูของหญิงสาวจนขนทั่วร่างรุกพรึบพรับในทันใด  

เฉินอิงลั่วนางนั้นขนในกายลุกชัน ทว่าหยางหรงเหยาเองกลับยากจะเข้าใจตนเองเช่นกันว่าเหตุใดส่วนกลางกายแกร่งซึ่งเคยสงบนิ่งไร้พิษสงมาหลายหนกลับพลันตื่นเตลิดเพียงใกล้ชิดกายสมส่วนตรงหน้า หรือนางจะเป็นปีศาจแมวสาวกันเล่า  

...หึ...  

  ทว่าวันนี้ละ เขาจะจับปีศาจแมวสาวเขี้ยวคมหักเสียแล้วกลืนลงท้องให้เกลี้ยง ไม่เหลือซากเลย ดูซิ จะยังคงดูหยิ่งทั้งที่นางนั้นมิมีส่วนใดให้หยิ่งเลยแม้แต่น้อยใส่เขาอยู่อีกหรือได้หรือยามที่ข้าวสารกลายเป็นข้าวถูกหุงจนสุกนางย่อมต้องยอมเป็นคุณนายสามแห่งตระกูลหยางอย่างแน่นอน มิผิดไปเป็นแน่ คุณชายสามกดรอยยิ้มมุมปากดังเคยเมื่อได้พบเจอเรื่องสนุกถูกจริต  

“จะบอกให้นะ ว่าแผนเดิมเพิ่งลงมือไปเมื่อครู่นี้ของเจ้านั้นมิอาจนำกลับมาใช้กับข้าได้อีกเป็นแน่เพราะลูกไม้เช่นนั้นมันใช้ได้เพียงครั้งเดียว อย่ามาดูถูกข้าด้วยการใช้แผนเก่าซ้ำอีกเลย จำเอาไว้ เพราะข้าหยางหรงเหยามิชมชอบใช้ของเก่าซ้ำซากมันน่าเบื่อไม่เร้าใจรู้หรือไม่เสี่ยวมาว”  

กล่าวจบถึงกับกล้าที่จะกัดต้นคอขาวๆ อย่างยากจะหักใจได้ไหวอีกแล้ว  

ใช่แต่ชายหนุ่มที่ยากจะอดใจได้ไหวเฉินอิงลั่วนางก็อยากจะตะกุยใบหน้าของอีกฝ่ายจะแย่อยู่แล้วเช่นกัน!  

‘บ้าเอ๊ย!’  

หญิงสาวเริ่มสบถในใจวนไปมาทว่ามิอาจกระทำสิ่งใดได้ทั้งสิ้นด้วยจนหนทาง  

“รู้ใช่หรือไม่ว่าตัวของเจ้ามิสมควรกระทำนายท่านขึ้งโกรธ”  

หยางหรงเหยาขยับข้อนิ้วเรียวยาวของตนเองลูบไล้ยังใบหน้าเล็ก  

“ข้าจะมิกระทำอีกเจ้าค่ะ นายท่าน”  

ยามนี้เป็นทีของเขาแล้วนางย่อมต้องรู้จักประมาณตนเองให้จงดี เช่นไรย่อมรู้ว่านี่คือความเป็นจริงมิใช่นวนิยายหรือซีรีส์ที่พระเอกจะซื้อนางเอกมานั่งจ้องดวงตากันเท่านั้น!  

“หึ...เกรงว่ายามใดมีโอกาสเจ้าคงคิดหันคมกระบี่เข้าสู่ลำคอของนายท่านอีกเป็นแน่กระมังเสี่ยวมาว”  

“...”  

ต่อคำไปมีเพียงเปล่าประโยชน์ เช่นนั้นหญิงสาวผู้มาจากต่างภพนางจึงเลือกสงบปากออมแรงเอาไว้ เก็บแรงไว้ฟาดหน้าเจ้าคนชั่วย่อมเห็นผลกว่า  

“อย่าเงียบสิเสี่ยวมาว... ครั้งนั้นข้าให้โอกาสเจ้าแล้วมิใช่หรือ ทว่าเจ้ากลับคิดทำร้ายต่อผู้มีบุญคุณช่วยเจ้าออกมาจากขุมนรกยังหอชุนฮวา”  

‘ชิ! เจ้าก็หวังต่อกายของข้าเช่นกันมิใช่หรือยังบังอาจมาทวงบุญทวงคุณอย่างหน้าด้านกร้านโลกมิอับอายฟ้าดิน’  

ย่อมแน่นอนว่าเฉินอิงลั่วนางย่อมรู้หากตนเองยังมิถูกซื้อตัวมาย่อมมิใช่เพียงบุรุษเดียวที่จะเชยชมกายนี้ทว่ายามนี้นางก็มิอาจวางใจได้ว่าบุรุษจอมหื่นราคะผู้นี้เชยชมตนเองจนเบื่อหน่ายจะมิคิดขายนางต่อไป เพียงคิดคนเกือบสวยก็มโนภาพสยองขวัญไปไกลหลายหมื่นลี้เลยทีเดียว...  

“เงยหน้ามามองสบตากันหน่อยสิเสี่ยวมาว”  

หยางหรงเหยาเชยคางมนให้เงยมาสบตากับเขา  

“อย่างนั้น...จงมองข้าแล้วจดจำเอาไว้ให้จงดี”  

น้ำเสียงกดคล้ายคนซึ่งขบฟันจนแน่นพร้อมด้วยมือที่เพิ่มน้ำหนักบีบยังคางมน กระตุ้นเตือนให้นางมองหน้าและสบสายตาของเขาให้จงได้!  

ซึ่งสายตาตรงทื่อของเฉินอิงลั่วนางก็มองตอบตามคำสั่งอีกฝ่ายเช่นกันใช่...นางมองเขาตามคำสั่งแต่ในดวงตาสีสวยคู่นั้นมิมีเงาของอีกฝ่ายเลย  

“ช่างกล้าท้าทายต่อข้ายิ่งนักเสี่ยวมาวบังอาจมองข้ามนายท่านเชียวหรือ...ได้ในเมื่อเจ้ากล้าเช่นนี้คงต้อง...’   

หยางหรงเหยามิได้กล่าวว่าตนเองจะกระทำสิ่งใดต่อนางแต่มือแกร่งขยับไปยังถ้วยซึ่งมีสุราผสมด้วยยาปลุกกำหนัดอยู่จนบังเกิดสีม่วงขุ่นข้นผิดสุราปกติทั่วไป  

ซึ่งยามนี้เสียงหัวใจของเฉินอิงลั่วกำลังทำงานอย่างหนักด้วยสู้กันซึ่งหน้านางก็หวาดกลัวมากแล้วทว่าจากที่แลเห็นนางย่อมเริ่มรู้ว่าบางทีเจ้าคุณชายสามผู้นี้กำลังคิดวิธีขี้โกงนางเป็นแน่  

...เจ้าคนโฉดชั่วไร้มโนธรรมขั้นสุด!...  

“อย่านะ”  

เมื่อแลเห็นชายหนุ่มขยับถ้วยสุรานางเริ่มแน่แก่ใจสุราในกานั้นคงมิใช่สุราธรรมดาเป็นแน่เจ้าชายโฉดชั่วเอ๊ยวิธีเช่นนี้ก็กล้าลงมือต่อนางซึ่งไร้ทางต่อสู้โดยแท้  

ทว่าหยางหรงเหยาหรือจะใส่ใจเขายังคงกระชับปลายคางเล็กเอาไว้จนแน่นจากนั้นออกแรงบีบ แล้วเทสุราในถ้วยกรอกลงสู่ริมฝีปากเล็กที่อ้าเผยอด้วยแรงบีบบังคับของตนเอง  

“อื้อๆ อื้อๆ!”  

เฉินอิงลั่วนางพยายามต่อสู้ไม่ถอย แต่หนึ่งแรงสตรีหรือจะสู้แรงบุรุษแข็งแกร่งไปได้ ยิ่งหนึ่งแรงของสตรีซึงถูกมัดจนคล้าบห่อบ๊ะจ่างด้วยแล้วจึงอย่าได้กล่าวถึงความสำเร็จไปได้เลย...  

“กลืนลงไป เดี๋ยวนี้! เสี่ยวมาว!”  

หยางหรงเหยากดน้ำเสียงโหดเหี้ยมทว่าการกระทำช่างโหดร้ายกว่า   

...ช่างเป็นบุรุษทั้งชั่วช้าและไร้ยางอายเป็นที่สุดนับจากนางเกิดมาได้ทั้งสองชีพ...  

ความคิดเห็น