ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

25 : เพียวอยากตั้งครรภ์ครับ

ชื่อตอน : 25 : เพียวอยากตั้งครรภ์ครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2564 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25 : เพียวอยากตั้งครรภ์ครับ
แบบอักษร

Chapter 25 

Lab Love : เพียวอยากตั้งครรภ์ครับ 

  

ดวงตากลมมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าแล้วก็สูดหายใจเข้าออกลึก ๆพยายามบอกตัวเองว่าต้องใจเย็นลงให้มากกว่านี้ แต่พลันนึกถึงสิ่งที่ต้องไปพูดกับคนในห้อง หัวใจก็กลัวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ‘ไม่เป็นไร เพียวไผ่ใจเย็น ๆ’ ได้แต่บอกกับตัวเองซ้ำ ๆก่อนจะเคาะประตูเป็นมารยาทสองสามครั้งแล้วบิดลูกบิดประตูเข้าห้อง 

ไอเย็นภายในห้องกว้างกระทบหน้าเบา ๆแม้ทางเดินทั้งอาคารจะติดแอร์หนาวฉ่ำแต่ในห้องทำงานนักรบหนาวกว่าไหน ๆ 

“คุณรบสวัสดีครับ”เพียวไผ่ยกมือไหว้สวัสดีคนร่างใหญที่ง่วนกับอะไรบางอย่างกับกล้องจุลทรรศน์ในมุมโต๊ะทดลองอีกฝั่งของห้อง  

“……”ดวงตาคมดุเหลียวหันมามองไม่ได้พูดอะไร ก็หันไปสนใจกับสไลด์เล็ก ๆบนกล้องต่อไปพลันทำคนร่างขาวใจยิ่งไม่สู้ดีเรียกเสียงสั่น 

“คุณรบครับ” 

“มีอะไร”เสียงดุเอ่ยราบเรียบ ใจดวงน้อยก็แป้วลงไป ทั้ง ๆที่คิดว่าเมื่อคืนให้นักรบตักตวงจากร่างกายไปโดยไม่ท้วงสักคำจะทำให้คนร่างใหญ่ไม่พูดเสียงดุกับตนแล้ว 

“คุณรบยังโกรธเพียวเรื่องเมื่อคืนเหรอครับ”เพียวไผ่ถามเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตมองนักรบที่เคลื่อนร่างกายไปที่กล้องจุลทรรศน์อีกตัว แล้วจับฟอสเซปทำอะไรบางอย่างเพียวไม่แน่ใจ 

“ถ้าตอบว่าใช่เธอจะทำยังไง”ตาก็สนใจกับสิ่งตรงหน้าแต่ก็ยังเอ่ยเสียงดุถาม 

“ทำทุกอย่างให้คุณรบหายโกรธครับ”ร่างใหญ่ที่กำลังจดจ่อสิ่งสำคัญบนโต๊ะหยุดชะงัก ยืดตัวตรงวางทุกอย่างในมือแล้วหันมาถามเสียงเรียบ 

“เช่น?” 

“ชะ...เช่น....มีเซ็กส์กับคุณรบทุกครั้งที่คุณรบต้องการครับ”เพียวไผ่ตอบเสียงสั่น คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำอย่างไรให้นักรบหายโกรธ 

“ถ้าฉันต้องการคนอื่น”ใจดวงเล็กแป้วแล้วแป้วอีก 

“คุณรบใจร้าย”เสียงเล็กตัดพ้อ มองนักรบไม่วางตา อีกคนก็เดินออกจากมุมโต๊ะที่มีกล้องจุลทรรศน์ ถอดถุงมือ และเสื้อกาวน์ออกแขวนก่อนจะไปยังโซฟากว้างกลางห้อง เพียวไผ่ก็ตามไปนั่งไม่ไกล 

“เธอรักฉันงั้นเหรอ” 

“ค...คุณรบพูดอะไรครับเพียวไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย”กำลังจะทิ้งร่างบนโซฟาก็เป็นต้องชะงักก่อนจะถามแผ่วเบา ระ...รัก อย่างนั้นเหรอ ทำไมถามเหมือนน้องแป้งเคยถามล่ะ  

“รู้ไหมว่าการกระทำของเธอเขาเรียกว่าอาการคนหึงหวง”เพียวไผ่เงียบ เขารู้ว่าการแสดงออกของเขาคงเหมือนหมาหวงก้าง ตะ...ไม่ใช่หึงสักหน่อย เอ่อ..ก็นิดหน่อย ม..มั้ง ไม่รู้เพียวไผ่ไม่รู้แล้ว รู้แค่ว่าไม่อยากให้คนอื่นมาหอมมากอดนักรบ เพียวไผ่รู้แค่นี้ หากนักรบบอกว่ามันคืออาการหึงหวงก็เรียกว่าหึงหวง หากเรียกว่าเป็นการกระทำที่เขารักนักรบก็...ระ..รักไปสิ เขาก็ไม่มีเหตุผลต้องเกลียดนักรบสักหน่อย หากจะบอกว่าเขารักนักรบ...เขาระ...รัก 

“ว่าไง”เพียวไผ่สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงดุอีกครั้ง มือขาวกำบนตักแน่นเอ่ยเสียงตะกุกตะกักน่ารำคาญของตัวเองเบา ๆ 

“แล้ว..ถะ...ถ้าเพียว”แต่ไม่ทันจะจบคำก็เป็นต้องเงียบ 

“ลืมเรื่องความรักแบบเด็ก ๆพวกนั้นซะเพียวไผ่ มันไม่มีประโยชน์ ชีวิตฉันไม่มีเวลามาอุทิศให้กับเรื่องไร้สาระแบบนั้น” 

อาการปวดหน่วง ๆในใจนี้มันคืออะไรนะ ไปถามหมอวีนัสหมอจะวินิจฉัยได้ไหมนะ ความรักแบบเด็ก ๆงั้นเหรอ ไม่มีประโยชน์เรื่องไร้สาระงั้นเหรอ เจ็บจัง 

“หากอยากรักก็ไปรักคนอื่น”ทำไมเจ็บขนาดนี้นะ ทั้ง ๆที่ไม่ทันได้บอกรักออกไปด้วยซ้ำ  

“คุณรบ”เพียวไผ่เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว หวังให้นักรบพูดด้วยถ้อยคำใจดีกว่านี้สักหน่อย ทำไมคำพูดเหล่านี้ถึงเจ็บปวดกว่าการโดนดุอย่างทุกครั้งเป็นไหน ๆนะ  

“ฉันไม่ชอบอ้อมค้อม พูดตรง ๆอย่างนี้หวังว่าเธอจะเข้าใจ” เพียวไผ่สะอึกพูดไม่ออกเงียบไปชั่วอึดใจก็พูดเสียงแผ่ว 

“แล้วที่คุณรบเคยบอกว่าจะปกป้องเพียวล่ะครับ”รู้อยู่ว่ามันคือการเข้าข้างตัวเองแบบโง่ ๆแต่นักรบจะไม่รู้สึกกับเขาอะไรเลยสักนิดเชียวเหรอ เคยหลับนอนด้วยกัน อีกทั้งอีกฝ่ายเคยปลอบใจเขาหลายต่อหลายเรื่อง จะปลอบใจเขาโดยไม่รู้สึกอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ 

“ที่คุณรบบอกว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เพียวเป็น....”ความเงียบที่เป็นคำตอบทำเพียวไผ่อยากร้องไห้รอมร่อ แต่เพราะมีเรื่องสำคัญที่จะคุยอีกหลายเรื่อง ไม่อยากบ่อน้ำตาแตกตอนนี้ 

“แน่นอนฉันเข้าใจเธอ และพร้อมจะปกป้องเธอในฐานะที่เธอเป็นผู้ถูกทดลองในสถาบันและงานวิจัยฉัน ฉันไม่ทำให้ข้อมูลส่วนตัวเธอแพร่งพรายในที่สาธารณะแน่นอน”ปกป้องอย่างนี้สินะ ที่ผ่านมาดูแลเอาใจใส่เขาก็เพราะเรื่องการทดลองอย่างเดียวสินะ เพียวไผ่รู้สึกเหมือนเพดานหนากดทับจนหายใจไม่ออก พูดไม่ออกได้แต่ยืนโง่ ๆเคว้งคว้างแปลก ๆ 

“ได้เวลาเข้าประชุมแล้ว เย็นนี้หมอวีนัดตรวจร่างกายนี่”เสียงดุดังอีกครั้งทำเพียวไผ่หลุดจากภวังค์ 

“ครับ”รับคำเบา ๆก่อนจะปล่อยให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ 

เพียวไผ่หวังอยากให้คนตรงหน้าพูดอะไรอีกสักนิด เช่น...ฉันก็รู้สึกดีกับเธอ อะไรทำนองนั้นให้เขาได้ใจชื้นขึ้นมาสักหน่อย 

“เฮ้อ! ความรักมันไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตหรอกเพียวไผ่ เธอแค่กำลังรู้สึกดี แต่นั่นมันไม่ใช่ความรัก”ไม่เหมือนที่หวังไว้ 

“หรือถ้าเธอยืนกรานความรู้สึกนั้น ก็รีบตัดใจซะเพราะฉันรักเธอไม่ได้”เหมือนมีคนมาบีบขยี้ที่หัวใจอย่างรุนแรงจนเจ็บไปหมด ไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลยสักครั้ง  

“เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”ไม่อยากเข้าใจ เพียวไผ่ไม่อยากเข้าใจ  

“และไม่ต้องห่วงหลังจากนี้ฉันจะไม่แตะต้องตัวเธออีก แต่เธอก็ห้ามทำอย่างเมื่อคืน” 

“เข้าใจแล้วยังเพียวไผ่”หลังจากที่ปล่อยให้ร่างขาวเงียบตั้งนานนักรบก็ถามเสียงดุกับอีกฝ่าย 

“เข้าใจแล้วครับ”เพียวไผ่ตอบเสียงเบา ก้มหน้ามองมือขาวที่เย็นเฉียบของตัวเอง 

“ดี” 

“คุณรบครับ”เพียวไผ่เงยหน้าเรียกนักรบอีกครั้ง 

“…” 

“เพียวอยากให้น้องแป้งไปเรียนต่างประเทศสักปีได้ไหมครับ” 

“ทำไม”คนร่างใหญ่ขมวดคิ้ว  

“คือ...หลัง ๆน้องแป้งเริ่มสงสัยแล้วครับว่าทำไมเพียวต้องตามคุณรบมาที่สถาบันบ่อย ๆถึงแม้จะบอกว่าเอ่อ...เพราะเราเป็นแฟนกัน”เพียวไผ่กัดปากเบา ๆแฟนปลอม ๆสินะ นักรบไม่รู้สึกอะไรสักนิดกับการเป็นแฟนหลอก ๆของเขาบ้างเหรอ  

“แต่น้องแป้งเริ่มไม่เชื่อเพียวแล้ว เพียวกลัวน้องแป้งยิ่งสงสัยหนักกว่านี้ ถ้าน้องแป้งยิ่งสงสัย วันหนึ่งน้องแป้งต้องสืบจนรู้ว่าเพียวเป็นตัวประหลาดแน่ ๆเลยครับ”เพียวไผ่เอ่ยยืดยาว หลบสายตาดุของนักรบ หวั่นใจว่าอีกคนกำลังจะจับผิดตน  

“แล้วจะไปประเทศไหน” 

“น้องแป้งเคยเปรย ๆว่าอยากไปเรียนมัธยมที่เกาหลีครับ แต่ถ้าคุณรบเห็นว่าที่ไหนดีที่ไหนเหมาะ ตามแต่คุณรบจะดีกว่าครับ”เพียวไผ่ตอบ 

“เลือกตามที่แป้งพิมพ์ต้องการ ค่าเทอม ค่าใช้จ่ายไม่ต้องไปกังวล มันคือสิ่งที่พวกเธอสองคนควรจะได้รับ” 

“ขอบคุณครับ คุณรบใจดีเสมอ”เพียวไผ่ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อมเช่นทุกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าสบตานักรบแล้วก็ก้มหลุบต่ำ 

“แล้วจะไปเมื่อไหร่เทอมนี้ หรือเทอมหน้า” 

“ก...ก่อนเดือนหน้าจะได้ไหมครับ”นักรบขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบ 

“ไม่เร็วเกินไปรึไง” 

“ไม่ครับ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดีครับ” 

“เธอกำลังต้องการอะไร และกำลังโกหกอะไรเพียวไผ่” 

“อะ..เอ่อ เพียวแค่ไม่อยากให้น้องแป้ง...” 

“พูดความจริง!”คราวนี้เสียงดุเย็นเฉียบจนเพียวไผ่ใจหายวาบ สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆก่อนจะเงยหน้าสบตานักรบแล้วพูดเสียงดังฟังชัด 

“ต้องรีบให้น้องแป้งไปก่อนที่เพียวจะตั้งครรภ์ครับ” 

ทั้งห้องกว้างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อคำตอบจากเพียวไผ่จบลง นักรบจ้องคนร่างขาวนิ่ง คาดเดาไม่ได้ว่ากำลังคิดอะไร แม้จะได้ยินคำถามจากน้ำเสียงเรียบนิ่งในเวลาต่อมา 

“เธอหมายความว่ายังไง” 

“หมายความว่าเพียวจะตั้งครรภ์และคลอดทารกออกมาครับ” 

“ใครไปพูดโน้มน้าวอะไรเธอ การทดลองครั้งนี้จะไม่มีการตั้งครรภ์อะไรทั้งนั้น ล้มเลิกความคิดนั้นซะ”นักรบเอ่ยเสียงเรียบ  

“แต่เพียวจะตั้งครรภ์ครับ” 

“แต่ฉันบอกว่าไม่!”เสียงดุคล้าย ๆตวาดทำเพียวไผ่ใจสั่นขวัญหายไปชั่วอึดใจ ทำใจดีสู้เสือยืนกรานความต้องการของตัวเองต่อไป 

“คุณรบก็พูดได้ทำได้ว่าจะเอายังไงกับงานวิจัย การทดลองของคุณรบต่อไป...”แม้จะกลัวแสนกลัวกับท่าทีเงียบขรึมของนักรบเวลานี้ แต่เมื่อตัดสินใจพูดไปแล้ว เพียวไผ่คิดว่ายังไงเสียก็ต้องพูดให้จบ 

“แล้วเพียวล่ะครับ คุณรบเคยคิดถึงเรื่องของเพียวไหมครับ หลังจากนี้หนึ่งปีเมื่อการทดลองของคุณรบจบลงเคยคิดบ้างไหมว่าชีวิต เพียวจะเป็นยังไง” 

“ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องของเธอจะเป็นความลับต่อไป ฉันจะให้ค่าตอบแทนทุกเดือน จนกว่าเธอจะสิ้นอายุขัยหรือจนกว่าเธอไม่ต้องการ” เพียวไผ่ส่ายหน้าระรัว 

“เพียวไม่ได้หมายถึงเรื่องเงิน เพียวหมายถึงเรื่องอื่นครับ คนนอกไม่รู้สิ่งนี้เป็นเรื่องที่เพียวต้องการมาตลอด แต่หากว่าการทดลองของคุณรบมันสิ้นสุดแค่ว่ามีมดลลูกอยู่ในตัวเพียว เพียวอาจจะตั้งครรภ์ได้ แต่คำว่าอาจจะ ที่ไม่มีการพิสูจน์ ปล่อยให้คำถามนี้อยู่กับเพียวไปจนตาย คุณรบคิดว่าเพียวจะทรมานมากไหมครับ” 

“……” 

“เวลาอยากรู้อะไร ถ้าไม่รู้คุณรบจะรู้สึกทรมานที่ไม่ได้คำตอบใช่ไหมครับ คุณรบก็พยายามหาคำตอบให้ตัวเองทุกทางใช่ไหมครับ ตอนนี้เพียวก็กำลังทำเหมือนที่คุณรบทำครับ”เพียวไผ่เอ่ยยาวเหยียดเมื่อนักรบเอาแต่นั่งเงียบ มองมวนบุหรี่แต่ไม่จุดนิ่งไม่วางตา 

“เวลานี้มีผู้เชี่ยวชาญมากมายด้านนี้ที่จะหาคำตอบได้ หากหลังจากนี้เพียวไปอยู่ที่อื่น เพียวจะรักใครได้ล่ะครับ มีมดลูกแต่ไม่รู้ว่าตัวเองท้องได้ไหม มีอสุจิแต่มีฝันเปียกน้อยกว่าประจำเดือน อย่างน้อย ๆหากรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้หรือตั้งครรภ์ไม่ได้ แม้จะไม่มีใครกล้ามารักตัวประหลาดอย่างเพียว แต่เพียวก็รู้ว่าควรทำยังไงกับชีวิตตัวเองต่อไป หากต้องใช้ชีวิตคนเดียวไปตลอด” 

“………” 

“และที่สำคัญ คุณรบก็อยากรู้กลไกของการเจริญเติบโตของตัวอ่อนในครรภ์ของผู้ชายไปตลอดจนถึงการคลอดไม่ใช่เหรอครับ” 

“เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”เสียงดุถามหลังจากเงียบมานานสองนาน 

“พะ...เพียวแค่เดาครับ ไม่อย่างนั้นด็อกเตอร์จะติดตามการทดลองของด็อกเตอร์ซาร่าเกี่ยวกับผู้ชายคนนั่นไปทำไมล่ะครับ”เพียวไผ่ตอบ สองมือจิกแน่นเมื่อต้องโกหกกับคำตอบนี้ เขารู้ได้อย่างไรนะเหรอ... 

เขาแค่ไปได้ยินในสิ่งที่นทกรกับนักรบพูดกันเมื่อวาน นี่จึงเป็นสาเหตุให้ที่ทำให้เขาตัดสินใจทำอะไรให้เร็วที่สุดก่อนที่เวลาจะน้อยเกินไป 

‘แน่ใจนะว่าที่ทำมาตลอดหลายสิบปีมานี้เพราะคำพูดของอาจารย์ ไม่ใช่เพราะอยากเอาชนะทายน์’คำถามของนทกรที่เขาได้ยินทำเพียวไผ่อยากหาคำตอบหลาย ๆอย่างที่เขาสงสัย 

‘สู้ให้คุณเพียวตั้งครรภ์แล้วผ่าท้องคลอด ไม่ก็คลอดโดยธรรมชาติยังมีโอกาสรอดมากกว่า’ 

‘หยุดความคิดนั้นของนายซะ’ 

‘นายจะคิดยังไงนั่นก็สุดแล้วแต่นายจะตัดสินใจ แต่อย่าลืมว่าที่ลูกคุณอเล็กซ์เขาเสียก็เพราะคลอดก่อนกำหนด ไหนจะตอนนั้นไม่มีหมอ อีกทั้งอยู่ตัวคนเดียว ต่อให้เด็กไม่ขาดอากาศหายใจก็อาจจะตายเพราะถุงน้ำคร่ำแตกก็ได้ใครจะไปรู้ แต่หากคุณเพียวตั้งครรภ์ได้จริง ๆแน่นอนว่าเราไม่มีทางปล่อยให้มันอะไรแบบนั้นขึ้นกับคุณเพียวอยู่แล้ว นายก็รู้ดีนี่’ 

‘การตั้งครรภ์ของเพียวไผ่ไม่ได้อยู่ในแผนการทดลอง นายอย่าลืมไนท์’ 

‘การขอซื้อหรือขอบริจาคอวัยวะมดลูกภายในร่างกายของคุณเพียว เพื่อปลูกถ่ายใส่ในร่างกายของนายหรือปลูกถ่ายในร่างของทายน์ก็ไม่ใช่หนึ่งในการทดลองเหมือนกันเผื่อนายลืม’ 

รบ ทายน์เขาเดินไปไกลแล้ว คุณเพียวดีขนาดนี้ ยังคิดจะทำร้ายเขาได้อย่างนั้นเหรอ ทายน์เขาทิ้งนาย....’ 

‘ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเพียวไผ่’ 

‘แน่ใจเหรอ’ 

‘การให้เพียวไผ่ตั้งครรภ์นั่นต่างหากคือการทำร้ายเขา’ 

‘ไม่ให้เขาตั้งครรภ์เอง แต่สุดท้ายก็จะทำทุกทางให้เขายกมดลูกนั่นให้นายนี่คือวิธีการที่ไม่ทำร้ายเขางั้นสิ’ 

‘……’ 

‘คุณเพียวเขาไร้เดียงสา จนไม่รู้เลยว่าคุณนักรบที่เขาไว้ใจ ไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด ส่วนนายก็จมปลักแต่กับความเสียใจและอยากเอาชนะจนไม่มีความเป็นมนุษย์อีกแล้วรบ’ 

‘ฉันแค่อยากพิสูจน์ความจริงของคำพูดอาจารย์จึงทำการทดลองนี้นับสิบ ๆปีกับนาย ไม่ได้อยากเอาชนะคำพูดทายน์เหมือนที่นายกำลังทำ แต่เมื่อไหร่ที่นายเข้าสู่กระบวนการปลูกถ่าย ก็ไปหาทีมวิจัยใหม่ได้เลย จะไม่มีใครตั้งครรภ์จากการปลูกถ่ายมดลูกของนายเว้นเสียว่าเป็นการตั้งครรภ์จากมดลูกที่มีมาตามธรรมชาติแค่นั้น’ 

‘ฉันจะไม่ยอมให้เพียวไผ่ตั้งครรภ์’ 

‘ทำไม’ 

‘……’ 

‘เพราะกลัวมดลูกเพียวไผ่เสียหายจนมีปัญหาในการปลูกถ่ายในอนาคตสินะ เขาจะรู้สึกยังไงนะที่คุณรบแสนจะใจดีของเขากำลังจะแทงข้างหลังเขา’ 

‘ฉันไม่เคยคิดทำร้ายเพียวไผ่!’ 

‘แต่สิ่งที่นายกำลังทำมันคือการทำร้ายคุณเพียว!! คนโดนแทงข้างหลังรู้สึกยังไงนายคงรู้ดี นายคงไม่อยากให้คุณเพียวเจอใช่ไหม’ 

‘……’ 

‘ถ้านายอยากเอาชนะคำพูดของทายน์ ไม่จำเป็นต้องปลูกถ่ายมดลูก ในเมื่อคุณเพียวตั้งครรภ์ได้ เชื่อเถอะว่าขอคุณเพียวตั้งครรภ์ยังไม่ทำร้ายคุณเพียวเท่านายขอมดลูกเขาไปปลูกถ่ายในร่างคนอื่น’ 

‘ยังไงฉันก็ยืนยันคำเดิม จะไม่มีการให้เพียวไผ่ตั้งครรภ์ใด ๆทั้งสิ้น’ 

‘งั้นฉันขอยืนยันคำเดิม เมื่อไหร่ที่นายเริ่มทำการทดลองปลูกถ่ายมดลูก ฉันจะลาออกจากทีมวิจัยในทันที’ 

  

“เพียวจะตั้งครรภ์ในการทดลองครั้งนี้ คุณรบก็จะได้ข้อมูลที่ตัวเองอยากรู้เพิ่ม เพียวก็จะได้แน่ใจว่าตัวเพียวนั้นท้องได้หรือไม่ได้กันแน่”นักรบนิ่งงัน แววตาเรียบเฉยทำให้เพียวไผ่เดาไม่ออกว่าอีกคนกำลังคิดอะไร ใจดวงน้อยเต้นแผ่วเต้นเร็วจนรู้สึกเหมือนหมดแรงเสียดื้อ ๆ 

“คุณรบก็อยากรู้ไม่ใช่เหรอครับ ว่าการที่เพียวเป็นแบบนี้มันเกิดจากความผิดปกติของร่างกายเพียวเพียงคนเดียวหรือมันเกิดจากกรรมพันธุ์ หากเพียวมีลูกได้ หากมีลูกชาย เราก็อาจจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่ใช่เหรอครับ” 

“เธอหมายความว่ายังไงกันแน่” 

“ตัวเพียวอยากรู้แค่ว่าท้องได้หรือไม่ได้แค่นั้นครับ แต่ถ้าหากว่าเพียวตั้งครรภ์แล้วคลอดทารกได้ หากร่างกายเด็กมีอวัยวะเหมือนเพียว เพียวจะยกเขาให้คุณรบครับ” 

“เธอรู้รึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา” 

“รู้ครับ แต่แม่อุ้มบุญมากมายก็ทำแบบนี้ เพียวจะยกเด็กให้คุณรบหากร่างกายเขาเหมือนเพียว ให้คุณรบได้เรียนรู้ร่างกายเขาต่อไป แต่ในเวลาหนึ่งปีนี้ให้เพียวตั้งครรภ์แค่นั้นพอ” 

ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง คราวนี้บุหรี่ในมือถูกจุดนักรบลุกขึ้นแล้วเดินไปนอกห้องตรงพื้นที่ระเบียงข้างนอก อัดควันเข้าปอดก่อนจะพ่นออกมา เพียวไผ่ก็นั่งนิ่งเงียบที่โซฟา ประมาณสิบห้านาทีเห็นจะได้ นักรบก็เข้ามาแล้วทิ้งตัวลงที่เดิม เพียวไผ่ก็เงยหน้าสบตา เสียงถอนหายใจจากคนร่างใหญ่ดังออกมาเฮือกใหญ่ 

“เธอคิดดีแล้วใช่ไหมกับสิ่งที่พูดมา” 

“ครับ เพียวคิดอย่างถี่ถ้วนทุกอย่างแล้วครับ” 

“เธอจะตั้งครรภ์ และหากร่างกายเด็กเหมือนเธอ เธอจะยกเขาให้ฉัน” 

“ครับ”เพียวไผ่พยักหน้าไม่ลังเล 

“หากเด็กเกิดมาเป็นผู้หญิง”นักรบเอ่ย 

“มันมีวิธีที่จะให้เด็กเกิดมาเป็นเพศชายไม่ใช่เหรอครับ คุณรบก็รู้ใช่ไหมครับ แม้แต่ท่าในการมีเซ็กส์ก็ยังมีผลส่งต่อเพศทา...” 

“เธอศึกษามาทุกอย่างแล้วสินะ”ไม่ทันที่เพียวไผ่จะพูดจบ นักรบก็แย้งเบา ๆเหมือนกำลังพึมพำกับตัวเองเสียมากกว่า 

“ครับ เพราะเพียวคิดมาแล้วทุกอย่าง แต่หากว่าเด็กเป็นผู้หญิง เพียวจะเลี้ยงดูเขาเองครับไม่ว่าเขาจะสมบูรณ์หรือพิการ”นักรบพยักหน้าช้า ๆถอนหายใจออกมาอีกครั้ง 

“เราจะไปคุยเรื่องนี้ในที่ประชุมกันต่อ ยังไงทีมวิจัยก็ต้องร่วมกันตัดสินใจ” 

“ค...ครับ”เพียวไผ่รับคำเสียงสั่น ก้มหน้ามองมือขาวซีดที่เย็นเฉียบของตัวเองอีกครั้ง ยกยิ้มให้ตัวเองบาง ๆภาวนาขอให้ทุกคนในทีมวิจัยเห็นด้วยกับเขา  

จะว่าเขาเห็นแก่ตัว เขาโลภ เขาเอาเปรียบนักรบเวลานี้ หรือจะหาว่าเขาเป็นคนที่ใจร้าย เพียวไผ่ไม่แย้ง แต่ในภายหลังเขาจะค่อย ๆทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นเอง เขาจะพยายาม 

_______ 

คือ....น้องจะทำไรอะ แงงงง  

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ 

แก้ไขครั้งแรก 10 ตุลาคม 2564 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว