ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.2 ย้อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 23:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.2 ย้อน
แบบอักษร

ชายหนุ่มพยายามทำสมาธิก็แล้ว โหมออกกำลังกายเข้ายิมก็แล้ว เพื่อจะสะลัดภาพของเธอคนนั้นออกไปจากสมอง

สองสัปดาห์ก่อน ที่เมืองไทย

"ช่วยด้วยยยยย อร้ายยย !! ช่วยด้วยยย" เสียงผู้หญิงกำลังร้องขอความช่วยเหลือที่ลานจอดรถในห้างสรรพสินค้าหนึ่งใจกลางกรุงเทพ

รถยนต์คันหรูของมาเวอริคกับเดม่อนที่มาเซนต์สัญญาผู้ถือหุ้นรายใหม่ของห้างสพรรสินค้าแห่งนี้กำลังเดินขับลงมาจากชั้นวีไอพีผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี

"จอดรถ" เสียงทรงอำนาจของชายหนุ่มสั่งเดม่อนบอดี้การ์ดคูใจให้จอดอย่างไม่ลังเล

"เดี๋ยว ผมจัดการเองครับนาย" เดม่อนส่วนตัวบอกกับผู้เป็นนาย

"ไปด้วยกัน" มาเวอริคบอกกับเดม่อนเมื่อเห็นว่าพวกคนร้ายมีถึงสามคน

ปกติแล้วมาเวอริคจะมีลูกน้องตามเป็นโขยงแต่วันนี้เขาดันสั่งให้พวกนั่นไปพักผ่อนและมากับเดม่อนเพียงลำพังเพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านเมืองของตนจึงไม่ต้องการตกเป็นเป้าสายตามากนัก พูดจบทั้งคู่ก็เปิดประตูรถลงไปพร้อมกันอย่างที่เดม่อนจะขัดเสียไม่ได้

"ปล่อยผู้หญิงซะ ถ้าพวกแกยังไม่อยากตาย" มาเฟียหนุ่มกับบอดี้การ์ดคู่ใจยืนตระหง่านเต็มความสูง

"เฮ้ยไอ้ฝรั่งสองตัวนี่มาจากไหนวอนซะแล้วมึ้งงง" คนร้ายที่ยืนถ่ายคลิปอยู่สบถออกมาพลางขว้างมือถือทิ้งออกไป

'ผวั๊ะะ ตุ๊บ ตั๊บ ตุ๊บ ตั๊บ ผวัะ ผละ' มาเวอริคกับเดม่อนแค่ออกกำลังกายนิดหน่อยก็เล่นงานคนลองเสี่ยวิทวัสจนหมดสภาพไปนอนกองกันที่พื้น มาเฟัยหนุ่มจึงเข้าไปดูหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่

"คุณๆเป็นอะไรรึเปล่า คุณ"

"สงสัยจะตกใจจนสลบไปแล้วครับนาย เอาไงดีครับให้ผมตามรถพยาบาลไหมครับ" เดม่อนตามเข้ามาดู

"ไปโรงแรม" มาเฟียหนุ่มบอกกับลูกน้องคนสนิท

ซึ่งเดม่อนเองก็รู้ดีว่าที่เจ้านายไม่พาหญิงสาวส่งโรงพยาบาลเพราะเกรงว่าเรื่องจะวุ่นวายถึงตำรวจ และเจ้านายของเขาก็ไม่ค่อยจะถูกกับตำรวจเท่าไหร่ รอเธอฟื้นแล้วค่อยถามเธออีกที มาเวอริคอุ้มหญิงสาวขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังประคองเธอไว้ตลอดทาง

สายตาคู่คมเอาแต่จ้องมองใบหน้าคม คิ้วคมเข้มรับกับจมูกโด่งได้รูป ปากชมพูระเรื่อเผยอเจ่อขึ้นเล็กน้อยยามในตอนที่สงบนิ่งอยู่ในอ้อมอกแกร่งของเขา ชายหนุ่มจ้องมองอย่างหลงใหล จนเดม่อนแอบลอบมองอาการของเจ้านายอยู่เป็นระยะๆ

"มองอะไร?" มาเวอริคทำเสียงเข้มใส่

"นายชอบเธอเหรอครับ" เดม่อนถามกับเมื่ออยู่กันตามลำพังชายหนุ่มทั้งสองคนก็เป็นเพื่อนรักเพื่อนที่รู้ใจของกันและกัน

"ชอบบ้าอะไร ฉันแค่สงสัยว่าทำไมเธอถึงถูกทำร้ายขนาดนี้แค่นั้น นายอย่ามาทำเป็นรู้มากหน่อยเลย"

"อ้าว ก็เห็นนายจ้องเธอซะกะจะให้ละลายไปเลยรึไง ฮ่าๆๆ" เดม่อนทำท่ายียวนกวนประสาทใส่

"ขับรถไปเลย นายพูดมากไปแล้วเดม่อน" มาเฟียหนุ่มดุใส่เดม่อน

มาเวอริคอุ้มร่างบางขึ้นมาจนถึงห้องแล้วไล่ให้เดม่อนกลับไปพักผ่อนพร้อมทั้งจัดการเรื่องเสื้อผ้าของเธอมาให้ในวันพรุ่งนี้ เพราะชุดของหญิงสาวถูกพวกคนร้ายฉีกขาดจนไม่มีชิ้นดี ชายหนุ่มจัดการพาคนตัวเล็กมาวางที่เตียงนุ่มขนาดคิงไซส์อย่างเบามือ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหยิบผ้าผืนเล็กออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอ่างน้ำ เขาใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดใบหน้าที่เปื้อนคราบเลือดที่มุมปากและจมูก พร้อมทั้งเช็ดตัวให้จนทั่วในจุดที่ทำได้ แล้วจัดการถอดเดรสชุดสวยที่ขาดออกและเอาเสื้อยืดตัวโคร่งของตัวเองมาใส่ให้พร้อมทั้งจัดท่าทางให้หญิงสาวได้นอนสบายๆ เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนตัวเล็ก จึงเดินเข้าไปอาบน้ำและซุกตัวลงนอนข้างๆร่างบางแต่เขาก็ไม่ได้ล่วงเกินอะไรเธอแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่ากลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากกายสาวจะดึงดูดปลุกความเป็นชายในตัวมาเฟียหนุ่มขึ้นมา

ต้องยอมรับว่ามาเวอริคไม่เคยทำแบบนี้ให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่ไม่รู้ทำไมเขาจึงต้องหิ้วเธอกลับมาด้วยชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน 'ยัยตัวเล็กนี่ก็นอนดื้อสุดๆทั้งแขนทั้งขากอดก่ายพาดไปทั่วทิศจนมาเฟียหนุ่มเกรงว่าจนเองจะอดใจไม่ไหวจึงสละเตียงนุ่มให้กับเธอและออกมานอนที่โซฟาแทน

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบางเข้ามากระทบกับเปลือกตาของเจนนิส หญิงสาวค่อยๆขยับเปลือกตาลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ร่างกายบอบช้ำเจ็บระบมไปหมดทุกส่วนค่อยๆขยับกายลุกขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนดวงตาหวานก็สะดุ้งลุกขึ้นมาได้ทันที เธอจำได้ว่าถูกคนของพิมพ์ดาวดักทำร้ายแบะพวกมันกำลังจะข่มขืนเธอแล้วภาพก็ตัดไปจนเธอมานอนอยู่ที่เตียงนี่

'หรือว่าาาา ไม่นะนี่พวกมันพาฉันมาข่มขืนที่โรงแรมหรูขนาดนี้เลยเหรอ แล้วนี่ฉันใส่เสื้อผ้าใครเนี้ยตัวยังกะยักษ์' หญิงสาวกำลังถกเถียงกับตัวเองอยู่ในใจสับสนไปหมด สำรวจร่างกายบริเวณของตัวเองแล้วก็ยังดูปกติดี จะมีก็แต่รอยฟกช้ำตามใบหน้าและลำคอที่ถูกไอ้พวกนั้นทั้งตบทั้งบีบคอ

'ใครพาฉันมาที่นี่ โรงแรมM&M และสวีทขนาดนี้ต้องมหาเศรษฐีเท่านั้นละย่ะถึงจะมีปัญญาเช่า' เธอรู้เมื่อหันไปเจอสัญลักษณ์ตัวย่อของโรงแรมดัง

'แล้วจะทำยังไงดีจะเปิดประตูนั่นออกไปดูว่าพวกมันยังอยู่หรือเปล่า ถ้าพวกมันเห็นว่าฉันตื่นแล้วเข้ามาข่มขืนฉันจริงๆละ โอ้ยยย!! เอาไงดีหว่ะ' เจนนิสตีกับสมองตัวเองอยู่นาน

'แกร๊กก แกร๊กกก' เสียประตูห้องเปิดออกพร้อมกับชายหนุ่มรูปหล่อ ใบหน้าคมสัน จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักได้รูปมีหนวดเคราปกคลุมที่คางมนและแก้มสากเล็กน้อย หน้าตาออกสไตล์ฝรั่ง สายฝ. คมเข้ม

"มอร์นิ่งคนสวย ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังเจนนิสสะดุ้งด้วยความตกใจกลัว ลุกขึ้นถอยรูดไปจนชิดประตูกระจกที่มีม่านสีทืบกั้นอยู่

"คะ คะคุณเป็นใครอ่ะ พาฉันมาที่นี่ทำไม"

"ผมไม่ได้ทำอะไรคุณหรอกหน่า คุณรู้สึกตัวแล้วก็ดีบ้านอยู่เดี๋ยวไปส่ง"

"ฉันถามว่าคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม แล้วทำอะไรฉันรึเปล่า?"

"ผมกับเพื่อนอุตส่าห์ฝ่าดงตีนเข้าไปช่วยแท้ๆ ผมไม่ชอบมีอะไรกับคนไม่มีสติหรอกนะ"

"แล้วเสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดนี้ให้ฉัน"

"เสื้อผ้าของคุณไอ้พวกนั้นมันฉีกจนไม่มีชิ้นดีแล้ว ผมกำลังให้คนของผมไปซื้อชุดให้คุณใหม่ คุณต้องอยู่แบบนี้ไปก่อน ว่าแต่คุณชื่ออะไร ? ทำไมถูกทำร้ายมาขนาดนั้น"

"ฉันเจนนิส พวกนั้นมันก็แค่พวกหมาลอบกัดขี้แพ้ชวนตีคุณอย่าไปสนใจเลย ยังไงก็ขอบคุณคุณมากๆนะที่ช่วยฉันคุณณณ"

"ผมมาเวอริค มาเวอริค มาสซิโม" ชายหนุ่มแนะนำตัว ''

"ขอบคุณนะคะคุณมาเวอริค" 'ก๊อกๆ'

"นายครับของที่ให้ผมไปซื้อได้มาแล้วครับผมวางไว้หน้าห้องนะครับ" เสียงบอร์ดี้การ์ดคู่ใจบอกผ่านประตูห้องที่ปิดอยู่

"เอาวางไว้หน้าประตู" ชายหนุ่มบอกกับลูกน้องคนสนิม แล้วหันมาที่หญิงสาว "ไปอาบน้ำแต่งตัวจะได้ไปทานข้าวกันเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้าน คนของผมจะขับรถคุณไปให้" มาเวอริคเปิดประตูไปเอาถุงชุดที่เดม่อนวางไว้เอามาวางให้หญิงสาวที่เตียง

"มะ ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้ แค่นี้ก็ขอบคุณคุณมากๆแล้ส"

"ผมบอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่ง อย่าขัดคำสั่ง" ชายหนุ่มตวาดกลับ มาเวอริคเป็นมาเฟียนักธุรกิจผู้เย็นชาเขาไม่เคยอ่อนโยนกับผู้หญิงคนไหน เจนนิสสะดุ้งและรับคำวิ่งเข้าห้องน้ำไป..

 

~♥~~♥~~♥~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว