email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อยากได้ก็ต้องลงมือ/1

ชื่อตอน : อยากได้ก็ต้องลงมือ/1

คำค้น : 18++

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2563 04:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อยากได้ก็ต้องลงมือ/1
แบบอักษร

เกียรติของคุณชายสามแห่งตระกูลหยางอันยิ่งใหญ่สิ้นแล้วในวันนี้ทั้งที่ตลอดมาผู้คนล้วนหวาดกลัวเพียงได้ยินนามคุณชายสามหยางหรงเหยาโดยแท้ทว่ายามนี้ต้องสิ้นท่าเพียงเสียทีสตรีตัวเล็กเท่าลูกแมว นี่เองที่อาจารย์เคยสั่งสอนแล้วตนเองหาจดจำไม่ว่าอย่าวางใจต่อสตรีตัวเล็กด้วยตัวนางเล็กก็จริงทว่าความคิดของพวกนางล้วนล้ำลึกยิ่งนัก ยามนี้เขาล้วนพบเจอด้วยตนเองจนแจ่มชัดยิ่งนักแล้ว  

“พลั๊วะ!”   

ประตูถูกเปิดเข้ามาด้วยคนเปิดคงตกใจใช่เล่นแต่ภาพที่เห็นช่างเป็นอะไรที่ทำเอาคนสนิทข้างกายคุณชายสามวัยยี่สิบเก้าหนาวนามติงเค่อยิ่งกว่าตื่นตกใจ! ....  

ติงเค่อยามนี้เขาอ้าปากค้างไปราวสองอึดใจ  

...สวรรค์!...  

นั่นมันอันใดกันเล่า! ...  

“คุณชาย...สาม...”   

เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากแดงอมชมพูแบบหนุ่มเจ้าสำอางของบอยแบนเกาหลีในสายตาของมนุษย์สายติ่งเช่นเฉินอิงลั่วนั้นแผ่วเบาจนอาจเรียกว่าเสียกิริยาโดยสิ้นเชิงก็ว่าได้  

หากสตรีหลงภพเช่นเฉินอิงลั่วก็พอจะมองออกว่าบุรุษรูปงามผู้นั้นย่อมต้องเป็นผู้ติดตามหรือคนสนิทของคุณชายสามเสียเป็นแน่  

ซึ่งก็มิได้ผิดไปติงเค่อนั้นคือบุรุษผู้ฆ่ามาแล้วในทุกรูปแบบเคียงบ่าเคียงไหล่มากับเจ้านายหนุ่มมาตลอดทว่าภาพตรงหน้าทำเอาเพชฌฆาตหน้าหยกตะลึงตาค้างปากอ้าแล้วหุบนั่นสาบานว่าคนผู้ซึ่งนอนสิ้นท่าหมดลวดลายยังพื้นแข็งนั้นคือเจ้านายของเขาตัวจริงแท้แน่หรือไม่เล่า?! .....  

...สวรรค์ช่วยอีกรอบเถิด...  

กับภาพสยองตรงหน้า คุณชายสามผู้องอาจไยจึงสิ้นสภาพเช่นนั้น!?  

บุรุษรูปร่างสูงใหญ่กว่านอนอยู่ตรงพื้นหน้าเตียงขนาดใหญ่โดยมีร่างเอ่อ...เท่ามด...ของดรุณีน้อยผิวขาวจัดราวหิมะทว่านางกลับมีเรือนผมยาวสีดำสนิทดังปีศาจจิ้งจอกสาวในเรื่องเล่าตามโรงน้ำชาซึ่งยามนี้นั้นนางกำลังจะสิงร่างคุณชายสาม...  

มิใช่สินางกำลังจะเอากระบี่เตรียมเสียบเข้ายังหน้าอกของผู้เป็นเจ้านายของเขาอยู่ที่สำคัญไปกว่านั้นกายของคุณชายสามยามนี้ล้วนมีสภาพยับเยินเกินเยียวยาเป็นอย่างยิ่งซึ่งติงเค่อที่เติบโตมากับคุณชายสามกล้าสาบานเลยว่าจวบจนบัดนี้ต่อให้อยู่กลางสนามรบยังชายแดนหยางหรงเหยาก็มิเคยสิ้นสภาพได้ถึงเพียงนี้มาก่อนเลย  

ทว่าเพียงครู่สายตาเฉียบคมของติงเค่อก็ค้นพบว่ายามนี้ปลายด้ามของกระบี่คล้ายเขาจะแลเห็นรอยเปื้อนของหยาดโลหิตเช่นนี้สายตาจึงดึงสลับกลับไปมายังใบหน้าของผู้เป็นนายตนสุดท้ายก็กระจ่างต่อใจทันที  

คุณชายสามนั้นคงเสียทีให้แก่กระบี่ตนเองเข้าเสียแล้ว  

เช่นนี้แล้วคนสนิทหนุ่มจึงได้เพียงร้องหาเง็กเซียนในใจไม่หยุด  

“ติงเค่อเจ้าจะยืนดูข้าสิ้นใจอยู่ตรงนั้นอีกนานหรือไม่”   

นั่นเองที่ใบหน้าของติงเค่อแสนลำบากใจ อันบุรุษเป็นสิบเป็นร้อยเหล่าต้าติงมิเคยปริปากบ่นทว่าให้ต่อกรกับสตรีตัวเท่ามดเขานั้นจึงยากจะตัดใจลงมือไปได้ แต่สายตาของผู้เป็นนายก็ช่างน่ากลัวยิ่งสุดท้ายติงเค่อจึงติดใจพุ่งเข้าหากายเล็กเร็วไวจนเฉินอิงลั่วนางถึงกับเสียหลักถูกบิดข้อมือเล็กจนใบหน้าบิดเบี้ยวปล่อยให้กระบี่ในมือตนเองหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง  

“บ้าเอ๊ย!”   

นางสบถภาษาไทยชัดเจน  

“รังแกสตรีเพียงคนเดียวพวกท่านยังเป็นบุรุษได้อยู่อีกหรือ ชั่วช้ายิ่งนักข้าเพียงอยากพูดคุยด้วยดีโดยแท้”   

กายสมส่วนถอยร่นไปหลบยังข้างเสาหัวเตียง  

“เจ้าเสียทีแล้วจึงมากล่าวเช่นนี้”   

หยางหรงเหยาขยับกายลุกขึ้นจัดเสื้อให้เข้าที่ก่อนเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง  

“ข้าหาได้ตั้งใจทำร้ายท่านแต่แรกเป็นท่านที่เอาข้าไปเปรียบเทียบต่อสิ่งที่เกลียดข้าน้อยจึงเสียสติไปชั่วครู่พลั้งมือโดยแท้...พลั้งมือทั้งสิ้นเจ้าค่ะคุณชายสาม”   

ยามเข้าตาจนต้องรู้จักกำลังตน เฉินอิ่งลั่วนางคอยย้ำเตือนตนสติของตนเองเช่นนั้น  

...นางกล่าวว่าเช่นไรนะ? ...นี่นางมิได้คิดต่อสู้ขัดขืนด้วยเขาลงมือปลุกปล้ำนางเช่นนั้นหรือ? ...  

...พลั้งมือ...  

นางคิดว่าเขาเป็นบุรุษโฉดเขลามากนักหรืออย่างไรผู้ใดเชื่อลมปากนางล้วนต้องเสียสติทั้งสิ้น หยางหรงเหยาที่ยังทั้งเจ็บใจมากกว่าเจ็บกายกรุ่นโกรธ  

ที่ทุบเขาจนน่วมบอบช้ำนี่เพราะเขาดันเผลอไปเรียกว่านางว่า’ เสี่ยวหูหลี่’ หรอกหรือ?   

...เสียสติสิ้นดี!!! ...  

“โอ๊ย!”   

ทว่าเพียงครู่เสียงร้องของติงเค่อคนสนิทคู่ใจของตนเองก็ปลุกสติโกรธกรุ่นของคุณชายหนุ่มออกมาจากภวังค์ความคิดทันใด  

“ติงเค่อเจ้าอย่าได้ทำให้นางเจ็บแม้เพียงปลายเล็บเชียวนะ!”   

ด้วยหยางหรงเหยานั้นรู้นิสัยและฝีมือกับกำลังของคนสนิทตนเองดี  

ทว่าติงเค่อนั้นแทบอยากกรีดร้องออกมาด้วยความน้อยใจต่อเจ้านายหนุ่มของตนเองเสียนักก็เห็นอยู่กับตาว่ายามนี้ผู้ซึ่งกำลังเจ็บนั้นเป็นเขาทั้งสิ้นทั้งถูกเท้าเล็กถีบเข้ายอดอกแกร่งทั้งจิกทั้งกางฝ่ามือเอาเล็บข่วนก็ล้วนเป็นเขาเองที่ถูกนางกระทำ  

 เช่นนี้คุณชายสามของตนยังร้องสั่งให้เขานั้นออมมือ ที่สมควรบอกให้ออมมือเห็นทีสมควรจะเป็นสตรีของคุณชายสามเองหาใช่เขาซึ่งกำลังถูกกระทำย่ำยีจากดรุณีน้อยดวงตาส่องประกายสีแปลกแยกจากชาวเป่ยจิ้งผู้นี้ต่างหากที่บัดนี้เพียงลดฝีมือบดบังใบหน้าของตนเองติงเคอก็ถูกอีกฝ่ายทั้งทุบ-สอก-ถอง-ถีบ-กัด-ทำทุกอย่างที่สตรีทั้งใต้หล้าที่นุ่งแค่ผ้าห่มผืนใหญ่ติดตัวผืนเดียวคงยากจะกล้ากระทำกันทว่าแม่นางน้อยจากหอชุนฮวานางนี้ กลับช่างกล้าลงมือหมดจดเสียเหลือเกิน...  

แควก...  

...สิ้นแล้วใบหน้าหล่อขาวใสของข้า! ...  

ติงเค่ออุทานเพียงในใจเพราะยามนี้ผู้คุ้มกันหนุ่มรู้สึกแสบตั้งแต่เบ้าตาไปจรวดปลายคางนั่นเลยทีเดียว  

บ้าเอ๊ย! ...คุณชายสามใช้สายตาเช่นไรมองว่าเขาจะลงมือมิออมแรงต่อนางกันเล่า  

และกว่าศึกจับ ‘เสือดาวสาวเขี้ยวโง้ง’ จะสงบได้ทั้งติงเค่อเองก็มีสภาพมิได้แตกต่างจากผู้เป็นนายเลยสักนิดเกรงว่าทุกศึกใหญ่ที่เคยเผชิญทั้งตนเองและคุณชายสามนั้นคงหาเคยสิ้นสภาพไร้ค่าได้เท่านี้ต่อให้ถูกศัตรูโอบล้อมถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนก็ตามทีเถิด  

แต่ก็แปลกที่ยามนี้ติงเค่อเริ่มรู้สึกชมชอบดรุณีน้อยแสน ‘พิเศษ’ นางนี้เข้าเสียแล้วด้วยว่าหากเขาจะมีนายหญิงสักคนแม่นางน้อยแสนดุเถื่อนและโหดอย่างถึงแก่นผู้นี้ช่างเหมาะสมยิ่งนัก ด้วยทุกก้าวของการเป็นคุณนายสามแห่งจวนสามยัง'หลัวซาน'นั้นล้วนมิใช่เรื่องง่ายดาย  

ซึ่งนางคือสตรีคนแรกที่เขาคอยสนับสนุนนางต่อนายตนเองได้เลือก! ...เพราะนางช่างดูมีนิสัยคู่ควรจะเป็นสตรีของ’ คุณชายสาม’ เสียจริงแท้หึ...หึ...หึ...คนสนิทและควบตำแหน่งที่ปรึกษาหนุ่มของ’ คุณชายสาม’ มองร่างเล็กสมส่วนซึ่งยามนี้นั้นสิ้นฤทธิ์ด้วยถูกจับมัดและห่อไว้ด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ของนางนั่นแหละ  

ยามนี้นางจึงดูคล้ายจะเรียบร้อยและสงบเสงี่ยมยิ่งนักเพราะแม้แต่ริมฝีปากเล็กนั้นยังถูกเอาผ้ายัดเข้าไว้ด้วยเมื่อครู่นางนั้นเขาเข้าใกล้นางเป็นได้กัดแหลกหากปล่อยไว้ย่อมมิใช่ความคิดอันฉลาด  

แล้วห่อผ้าห่มก็ถูกจับโยนกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้งก่อนที่หยางหรงเหยาและติงเค่อจะออกมาช่วยกันทำแผลยังห้องของติงเค่อซึ่งอยู่ยังอีกฝั่งของชั้นสามที่พวกเขาไม่เคยต้องมีสภาพนี้มาตั้งแต่จบศึกใหญ่ระหว่างอาณาจักรเป่ยจิ้งและชนเผ่ายู๋เมื่อราวสามหนาวก่อน  

เมื่อช่วยกันรักษาแผลที่เหมือนดังว่าต่อสู้ดุเดือดยังกลางสนามรบกว่าเจ็ดวันเจ็ดคืนเสร็จทั้งคู่ก็พากันมองสบตาแล้วก็พากันเมินหน้าจากนั้นก็ต่างแอบหัวเราะแผ่วเบาอย่างสงวนท่าทีอย่างที่สุด  

“ติงเกอ...ข้าชอบนาง”   

ผู้ซึ่งผ่านมาหลายหนาวมิเคยสนใจต่อสตรีนอกจากหน้าที่ของตนอันใหญ่หลวงวันนี้กล้าเอ่ยเช่นนี้เกรงว่าเขามิต้องพยายามเช่นไรนายหญิงแห่งจวนคุณชายสามคงหาพ้นสตรีประหลาดผู้นั้นเป็นแน่แล้ว  

“ข้าอยากได้ยานั้นของเจ้า”   

ดวงตาซึ่งปกติเรียวรีคล้ายดวงตาหงส์ของติงเค่อพลันเบิกโตอย่างมิเคยเป็นมาก่อน  

...ซึ่งแน่ชัดติงเค่อนั้นรู้แจ้งว่าผู้เป็นนายของตนต้องการยาอันใดและมันมิใช่เรื่องดีแม้แต่น้อยหากตนเองมอบยาของต้นตระกูลติงส่งต่อให้แก่บุตรชายมาหลายชั่วอายุคน...  

“คุณชายสามแต่ว่า...”   

ผู้เป็นคนสนิทอึกอักอย่างยากจะพบเห็น เพราะเพียงพึงใจสตรีนางหนึ่งคุณชายสามถึงมิคิดไว้หน้าตนเองเชียวหรือนี่  

“ให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกทุกอย่างย่อมง่ายไปเอง เจ้าย่อมรู้หากอยากได้ตัวข้ามิชมชอบรอเวลามาแต่หนไหน”   

ติงเค่อถึงกับยกฝ่ามือขึ้นตบโดยแรงยังหน้าผากตนเอง คุณชายสามของตนนับวันจะมีเพียงร้ายกาจและหน้าด้านยิ่งนัก  

“แต่บุรุษที่ดีมิคิดลงมือไร้ยางอายต่อสตรีเช่นนั้นนะขอรับคุณชายสาม”   

หากว่ามิได้เติบโตดื่มน้ำนมมาจากสตรีเดียวกันติงเค่อคงมิบังอาจตักเตือนอีกฝ่ายได้เป็นแน่  

“อันเรื่องไร้ยางอายเปิ่นกงจื่อนั้นล้วนมิเคยใส่ใจนานมาแล้วเหตุใดต้องมากังวลเอาเมื่อยามนี้กันเล่า...ยานั้น...เอามาติงเกอ!”   

สุดท้ายถอนหายใจเอาความกลัดกลุ้มทิ้งไปได้เล็กน้อยติงเค่อก็จำต้องหยิบขวดเล็กเท่าปลายนิ้วก้อยของตนส่งมอบให้แก่บุรุษผู้มิคิดรักษาหน้าตนเองด้วยความจำใจอย่างที่สุด  

นี่แหละจึงจะกล่าวได้ว่าเป็นตัวตนที่แท้จริงของหยางหรงเหยาผู้เป็นคุณชายสามแห่งตระกูลหยางอันยิ่งใหญ่ด้วยว่าอันเรื่องปกติธรรมดาบุรุษใบหน้าเย็นชาล้วนหาชมชอบกระทำทั้งสิ้น   

หากแต่ทว่าอันเรื่องแปลกประหลาดและวิธีไร้มโนธรรมเพื่อให้ตนเองสาสมใจต้องยกนายของติงเค่อเถิดเพราะเกรงว่าในใต้หล้านี้บุรุษวัยยี่สิบเก้าหนาวผู้เป็นเหล่าต้าแห่งหน่วยกิเลนแดงนั้นคาดว่าผู้กล้ากระทำตนชั่วร้ายกว่าประมุขฝ่ายมารของชาวยุทธภพมิว่าจะเป็นกลศึกหรือกลโกงแก่งแย่งของเหล่าคุณชายยังตระกูลหยางคงมีเพียงหยางหรงเหยาที่กล้ากระทำการไร้ทั้งยางอายและมโนธรรมเช่นวางยาปลุกกำหนัดต่อแม่นางน้อยผู้ถูกซื้อมาจากหอชุนฮวาเพียงหวังให้ตนเองได้สมปรารถนาได้บุตรไปต่อรองกับนายท่านใหญ่  

คิดตกเช่นนั้นติงเค่อจึงส่ายศีรษะสุดละอายต่อแม่นางน้อยผู้นั้นอย่างที่สุด  

...ช่างเป็นบุรุษผู้อยู่เหนือบุรุษโดยแท้กวางผิงหวาง...  

ความคิดเห็น