ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น : daddy and the beast ตอนที่2

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 739

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2563 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ตอนที่ 2 

“ท่านพ่อ สวนดอกไม้ที่ท่านพ่อสร้างให้นี้สวยไม่เคยร่วงโรยเลยซักครั้ง”

ผมเก็บดอกกุหลาบสีแดงขึ้นมาจากพื้นที่ร่วงแล้วเอาไปให้ท่านพ่อ เมื่อท่านได้รับก็ร่ายเวทย์แล้วโยนมันลงพื้นจากนั้นก็เกิดต้นใหม่ขึ้นมา

“เพียงเจ้าชอบพ่อก็พอใจแล้ว”

“ท่านพ่อใจดีกับข้าเสมอเลย เพราะข้าอ่อนแองั้นหรือครับ”

“เพราะเจ้าเกิดมาช้ากว่าพี่คนอื่นและยังได้รับความรักจากพ่อไม่เท่าพี่ๆ ของเจ้าเลยต่างหาก”

“ฮ่าๆ แล้วทำไมท่านแม่ถึงไม่ให้ความรักกับข้าเช่นท่านพ่อบ้างนะ”

“แม่ของเจ้ารักในอิสระ อีกไม่นานนางก็ต้องกลับมาและลาจากโลกนี้ไปพร้อมพ่อ ตอนที่นางกลับมาคงหาของขวัญชิ้นใหญ่ให้เจ้าก่อนจะจากไปเป็นแน่”

ท่านแม่ของผมเป็นพวกรักอิสระอย่างที่ท่านพ่อว่า แม่ชอบท่องเที่ยวเหมือนพี่เกล ตอนนี้ท่านกำลังเดินทางไปทั่วโลกทั้งโลกปีศาจและโลกมนุษย์

“ท่านพ่อ ข้าเคยไปที่โลกมนุษย์มาก่อน ที่นั่นเมื่อมีผู้ใดจากโลกนี้ไปก็จะเกิดความโศกเศร้าเป็นเรื่องปกติธรรมดาและหาพบเห็นได้ง่าย แต่ข้ากลับไม่เคยพบปีศาจที่เศร้าหรือเสียใจกับการตายของผู้ใดเลย”

“ใช่ว่าจะไม่เสียใจ แต่โลกแห่งนี้มีความเศร้า ความเสียใจ ความโกรธ ความโมโหและอารมณ์ด้านลบปะปนอยู่ทั่วทุกที่แม้ในอากาศที่เจ้าหายใจ เหล่าปีศาจอย่างเราจึงคุ้นชินกับสิ่งเหล้านั้นแตกต่างกับความสุขที่ได้รับความรักหรือความอ่อนโยนจากผู้อื่น เช่นนั้นแม่ของเจ้าเลยชอบไปที่โลกมนุษย์ เพราะที่นั่นมีหลากหลายความรู้สึกให้ได้สัมผัส”

“อยู่กับท่านพ่อเหมือนกำลังถามตอบกับนักปราชญ์แหนะ”

“พ่ออยู่มานานมากแล้วต่างหาก ไม่ว่าเจ้าจะถามอะไรคำถามของเจ้าพ่อย่อมเคยถามจากปู่ของเจ้าหรือค้นคว้าหามาหมดทั้งสิ้น”

“งั้นท่านพ่อจะตอบคำถามของข้าข้อนี้ได้หรือไม่”

“ถามมาสิ”

“ทำไมข้าถึงอ่อนแอล่ะครับ”

“...”

เป็นคำถามที่คนถามก็ไม่ค่อยอยากถามมากนัก แต่ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนตอบจะตอบว่าอะไร ถ้าไม่ใช่ในสถานการณ์ที่ใกล้จะมีสงครามผมก็คงไม่ถามเรื่องนี้หรอก

“ฟังพ่อนะมีย์อาร์ ไม่มีลูกของพ่อคนไหนที่อ่อนแอ เจ้ายังเด็กและเล็กกว่าพี่ๆ การที่เจ้าถูกเทียบกับเหล่าพี่ของเจ้าเลยอาจจะดูอ่อนแอกว่าแน่นอน แต่ซักวันพลังของเจ้าจะตื่นขึ้นมา”

“ข้าได้ยินมาว่าพี่ลัคพลังตื่นขึ้นมาตั้งแต่อายุเพียงแปดขวบ แต่ตอนนี้ข้าใกล้จะร้อยปีแล้วนะครับ”

“ต่างคนย่อมต่างกัน”

เป็นการตอบคำถามที่เลี่ยงผลเสียได้ดีมากทีเดียว แต่ถ้าพูดให้ถูกมันอาจจะหมายความว่าผมเกิดมาอ่อนแอแบบนี้อยู่แล้ว ที่ท่านพ่อพูดว่าไม่มีลูกคนไหนที่อ่อนแอนั่นอาจจะเป็นเพียงคำปลอบโยนก็ได้

“วันนี้ใกล้ค่ำแล้วข้าจะกลับไปพักที่ห้องก่อน”

“เจ้ากำลังน้อยใจในพลังตัวเองรึมีย์อาร์” คนเป็นพ่อพูดพร้อมกับดึงผมเข้าไปนั่งตัก

ตอนนั้นผมหน้าแดงเขินขึ้นมาทันที แต่อย่าพึ่งคิดอกุศลเพราะที่ผมเขินนั้นก็เพราะว่าเหล่าข้ารับใช้ของท่านพ่อและผมก็ยังอยู่รอบข้าง อีกอย่างผมก็โตเกินกว่าจะต้องมานั่งตักท่านพ่อแล้ว

“หึๆ อายงั้นรึ”

“ผะ ผมโตแล้วนะครับ”

“มีย์อาร์”

“...”

“พลังของเจ้าอาจจะไม่ได้อยู่ในรูปแบบเสริมพลังหรือความแข็งแกร่งเหมือนพี่ๆ แต่เจ้าอาจจะมีพลังหนึ่งที่แข็งแกร่งมากก็เป็นได้ ราชาปีศาจองค์แรกของโลกเราก็ไม่ได้มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่ท่านมีพลังที่จะสามารถควบคุมเหล่าปีศาจได้ทั่วทั้งโลก ดังนั้นอย่าน้อยใจไปเลย”

“...ครับ”

นี่คือเรื่องแปลกที่หาได้ยากในโลกปีศาจแม้แต่เหล่าพี่ๆ ของผมก็คงไม่ได้พบเจออีกแล้ว เพราะท่านพ่อมักจะโอ๋และยอมกอดและให้ผมอ้อนได้คนเดียว ความอบอุ่นและความรักนี้ไม่ได้เข้ากับราชาปีศาจเลยแม้แต้น้อย แต่ท่านพ่อก็ยอมให้เพราะผมเป็นลูกคนเล็ก

ผมพิงหลังไปซบอกของท่านพ่อแล้วเอาหัวถูไถเหมือนลูกแมวที่กำลังออดอ้อน คนเป็นพ่อก็ยอมกอดตอบและหอมตัวลูกชายคนนี้อย่างไม่อายใคร

“ขอบคุณนะครับท่านพ่อ ข้ารักท่านพ่อที่สุดเลย”

หลังจากแยกกับท่านพ่อเสร็จผมก็กลับมาที่ห้องเตรียมตัวอาบน้ำและเข้านอน แม้เวลากลางคืนเหล่าปีศาจมักจะออกล่าก็ตามแต่ผมคนหนึ่งที่ไม่เคยออกล่าเลยในชีวิต การออกล่าก็คือการไปหาอาหาร เช่น แอสโมดิวส์ที่ชอบไปมีเพศสัมพันธ์กับมนุษย์ในยามกลางคืน แวมไพร์ที่ไปดูดเลือดทั้งเหล่ามนุษย์และปีศาจ

ประชาการปีศาจไม่ได้มีมากเท่ามนุษย์ ดังนั้นมนุษย์เลยเป็นอาหารชั้นดีของปีศาจเลยก็ว่าได้ ตัวผมเองก็สามารถดูดพลังจากมนุษย์ได้หลายรูปแบบ การดื่มเลือด เนื้อ เซ็กส์ หรือการดูดกลืนอารมณ์หรือความฝัน

“ท่านมีย์อาร์ข้าจะดับเทียนและปิดม่านแล้วนะเจ้าคะ”

“อื้ม วันนี้ขอบคุณมากนะครับ”

“เจ้าค่ะ”

แกร๊ก!

หลังจากนั้นสาวรับใช้ก็ออกจาห้องผมไปเหมือนทุกที ผมดึงผ้าขึ้นห่มแล้วหลับตาลงบอกลาโลกวันนี้ การใช้ชีวิตเหมือนพวกมนุษย์นั้นเป็นเรื่องที่ผมควรจะเรียนรู้และปรับตัวไว้ เพราะอีกไม่นานหลังจากสงครามจบลงผมก็จะไปใช้ชีวิตที่โลกมนุษย์แล้ว

แกร๊ก!

“อ้ะ! ลืมของเหรอ”

“ได้ยินว่าเจ้าไปขลุกตัวอยู่กับท่านพ่อมา”

“...พี่ลัค”

“เจ้ากำลังยั่วโมโหข้าอยู่งั้นรึ”

“ห้ะ?”

ร่างสูงเดินเข้ามาหาผมที่เตียง ผมได้แต่งงว่าสิ่งที่พี่ลัคพูดนั้นคืออะไร ผมมักจะถูกมองว่าประจบท่านพ่อบ่อยเลยเป็นที่หมั่นไส้ของพี่ลัคและพี่เฟย์ แต่พวกพี่ๆ ก็ไม่เคยเข้ามาหาเรื่องผมเลยเพราะท่านพ่อไม่ชอบให้ผมถูกรังแก มันเลยน่าแปลกที่วันนี้พี่ลัคเข้ามาหาเรื่องผมถึงในห้อง

“ข้าเคยเตือนแล้วใช้มั้ยว่าให้เจ้าสงบปากสงบคำ เจ้าคงโง่คิดว่าการไม่พูดอะไรนั่นคือการสงบปากสงบคำแล้ว ข้าจะบอกให้ว่าเจ้าควรจะอยู่เงียบๆ ไม่ออกจากห้อง ไม่ต้องไปประจบท่านพ่อหรือวิ่งเต้นไปนั่นมานี่”

“บ้าน่า ทำไมข้าต้องอยู่แต่ในห้องด้วย”

“เพราะข้ารำคาญเจ้าไงเล่า! ข้ารำคาญที่จะเห็นเจ้าไปไหนมาไหนลอยหน้าลอยแล้วก็ยิ้มหัวเราะทำหน้ามีความสุขส่ายหางอ้อนแอ้นราวกับหญิงสาวที่กำลังอยู่ในช่วงติดสัด”

“ตะ...ติดสัด”

เป็นคำที่มักใช้กับปีศาจชั้นต่ำเช่นพวกปีศาจหมาแมว เพราะพวกนั้นมักจะมีฤดูผสมพันธุ์และพวกมันจะมีความต้องการทางเพศสูงจนต้องหาที่ปลดปล่อย นอกจากนั้นปีศาจตัวผู้ก็สามารถตั้งครรภ์ได้ด้วยพลังเวทย์ที่ขอให้ปีศาจที่มีพลังสูงกว่าเป็นฝ่ายร่ายเวทย์ให้ ตัวผมเองก็สามารถตั้งครรภ์ได้เช่นกัน

โลกปีศาจเรื่องเพศเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่นัก หญิงสาวสามารถแข็งแกร่งกว่าชายหนุ่มได้และสามารถต่อสู้หรือทำงานหนักได้ไม่แพ้ฝ่ายชาย ส่วนฝ่ายชายก็สามารถตั้งครรภ์ได้แม้เหล่าปีศาจชั้นต่ำจะต้องใช้เวทย์มนต์ช่วย แต่ปีศาจชั้นกลางขึ้นไปก็สามารถตั้งครรภ์ได้เองเพราะพลังเวทย์ของตัวเอง เรื่องเพศจึงไม่เหมือนที่โลกมนุษย์

“หากเจ้าต้องการมากนักล่ะก็ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

“พูดอะไรน่ะ ข้าไม่ได้แสดงท่าทีต้องการแบบนั้นเลยซักครั้ง หากท่านพี่ยังพูดจาว่าร้านข้าแบบนี้ข้าจะฟ้องท่านพ่อ”

“หึ ฟ้องท่านพ่อรึ”

“หัวเราะอะไร”

“ใกล้สงครามเต็มทีต่อให้เจ้าตายก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าใครเป็นคนทำ ท่านพ่อจะสั่งลงโทษข้า เฟย์ ยอร์น หรือเกลกันนะ”

“ท่านพี่เกลไปที่โลกมนุษย์แล้ว ส่วนพี่ยอร์นไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ จะมีก็แต่ท่านพี่ลัคกับท่านพี่เฟย์นั่นแหละ บางทีสงครามครั้งนี้อาจจะไม่ต้องเกิดขึ้นก็ได้ เพราะพวกพี่จะต้องถูกท่านพ่อลงโทษและพี่ยอร์นก็จะขึ้นเป็นราชาองค์ต่อไป”

“หึ ฮ่าๆๆๆ ปากของเจ้านี่ยังพูดได้ฉอดๆ อยู่เลยนะ ข้าบอกให้สงบปากสงบคำเอาไว้แล้วเชียว เจ้าคิดรึว่าท่านพ่อขะลงโทษข้าได้ หากเจ้าตายข้าก็จะเริ่มสงครามและไล่ฆ่าทุกคน ท่านพ่อก็ไม่อาจะเข้ามายุ่งสงครามครั้งนี้ได้จนกว่าข้าจะฆ่าผู้เข้าชิงตำแหน่งจนหมด ถึงตอนนั้นหากท่านพ่อจะลงโทษข้าก็คงสายไปแล้ว เพราะข้าจะลากท่านพ่อไปที่สระศักดิ์สิทธิ์และฆ่าเค้าพร้อมกับเอาพลังควบคุมเหล่าปีศาจมาซะ”

หมับ!

มือใหญ่บีบเข้าที่คางของผมแล้วดึงให้ยืดตัวขึ้นไปสบสายตาคู่ดุ

“ข้าจะบดขย้ำเจ้าให้เป็นผุยผง เอาให้เจ้าเละคามือของข้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าเกลียดใบหน้าเล็กเรียวหวานนี่แค่ไหน มันเหมือนสตรีเพศมากจนข้ารับไม่ได้ ร่างกายของเจ้าก็เช่นกัน มันอ้อนแอ้นอรชรอ่อนแอ เดินไปไหนก็ขัดหูขัดตาไปหมด เจ้ามันไม่สำควรจะได้เกิดมาเป็นลูกของราชาปีศาจด้วยซ้ำ”

0000000000 

นักอ่านที่รักคะ ตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย คอมเม้นมาคุยกันนะคะแล้วก็เรื่องนี้เค้าทำปกเองด้วยนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว