ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2563 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 17
แบบอักษร

 

 

 

17 

 

 

 

"นอนดีๆ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนของคุณสามีดังขึ้นเหนือหัวข้าอย่างเอ็ดเบาๆเมื่อข้าที่นอนซุกพุงอยู่ใช้ขาทั้งสี่ของตัวเองเกาขนเล่นพุงของคุณสามีไม่หยุดอย่างอารมณ์ดี 

"งื้อ~ก็ข้าดีใจนี่นาที่พวกท่านไม่กัดกันตอนอยู่ในถ้ำมืดๆนั่น" ข้ากล่าวพรางยืดคอคลอเคลียใต้คางคุณสามีไปมา  

หลังจากเหตุการณ์ที่คุณสามีกับพี่ๆจะกัดกันในถ้ำมืดๆนั่นสงบลง นานพอสมควรกว่าที่ผ้าขนสัตว์กลิ่นแปลกๆจะถูกเปิดออกครั้งหนึ่ง เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดเอาอาหารมาให้เรา ภาพภายนอกหลังเปิดผ้าขนสัตว์ออกครานั้นมันทำให้รู้ว่าเราอยู่ภายในโพลงมืดๆนั่นนานแค่ไหน ในคราแรกที่เราเข้าไปในถ้ำมืดๆภายนอกยังคงสว่างแต่พอเราลงจากถ้ำ แสงสว่างกับหายไปและแทนด้วยท้องฟ้าสีดำ สิ่งมีชีวิตประหลาดที่เหมือนกันกับข้าตัวหนึ่งถือแท่งไม้แปลกๆซึ่งเปล่งแสงสว่างออกมา ส่วนสิ่งมีชีวิตประหลาดอีกตัวก็โยนเนื้อเข้ามาในโพลง ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคือเนื้ออะไรเช่นกัน แต่หลังจากลองกินข้าก็ได้รู้ว่าเนื้อชิ้นนั้นมันเป็นเนื้อแบบเดียวกันกับเนื้อที่ข้าเคยกินตอนอยู่ในโพลงสีสว่างๆก่อนหน้านี้ แม้จะไม่แน่ใจเพราะรสชาติมันก็ไม่คล้ายกันเท่าไหร่นักแต่ข้าก็พอจำกลิ่นของมันได้ลาง 

หลังเรากินอาหารกันเสร็จเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ทำการปิดโพลง เราอยู่ในโพลงมืดๆนั่นอีกพักใหญ่จนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ข้าเองก็ไม่รู้แต่ที่รู้ๆคือมันนานมาก นานจนข้าค้านที่จะสนใจก่อนที่ถ้ำมืดๆจะสว่างขึ้นจากแท่งไม้ประหลาดของเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นอีกครั้งยามมันเปิดผ้าขนสัตว์กลิ่นแปลกๆที่ปิดทางเข้าโพลงนั้นออก เจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดเอ่ยในภาษาที่เราไม่เข้าใจอยู่หลายคำจนพวกเรากลายเป็นหมางงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่คุณพี่ของคุณสามีจะเหมือนว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นพยายามจะบอกและลุกขึ้นนำฝูงเล็กๆของเราลงจากโพลงนั้น ก่อนจะทยอยเข้าป่าไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก  

ข้าวิ่งรั้งท้ายโดยมีคุณสามีและพี่ๆคอยวิ่งตามอยู่ข้างๆไม่ห่าง ตามจริงแล้วพวกเค้าสามารถวิ่งได้เร็วกว่านี้มากแต่เพราะในกลุ่มมีข้าที่วิ่งได้ช้ากว่าใครกับคุณสามีที่วิ่งช้าลงกว่าปกติเพราะบาดแผลที่ขาหลังอยู่ ความเร็วในการวิ่งของพวกเค้าจึงลดลงตามไปด้วย ในตอนแรกคุณสามีจะให้ข้าขี่หลังแต่ข้าไม่เอาด้วย คุณสามีกำลังบาดเจ็บและข้าไม่อยากเป็นตัวถ่วงไปมากกว่านี้ ส่วนทางพี่ๆของข้าเองก็บอกให้ข้าขึ้นขี่หลังแล้วพวกเค้าจะผลัดกันแบกเองแต่ข้าก็ไม่เอาด้วยและปฏิเสธไป พวกเราจึงวิ่งเองไปเลื่อยๆไม่ช้าไม่เร็วโดยมีกราเซล พี่ชายในคอกของคุณสามีวิ่งนำกลุ่ม หลังเราวิ่งตามหลังจ่าฝูงชั่วคราวมาได้นานพอควรกลุ่มของเราก็ได้ทีหยุดพัก ข้าไม่รู้ว่ากว่าจะถึงทุ่งหญ้าของเรามันอีกไกลหรือไม่เพราะตอนโดนเจ้าพวกประหลาดนั่นพาตัวไปข้าดันหลับเสียนี่ แต่ถึงว่าข้าจะไม่หลับข้าก็คงจำทางกลับโพลงไม่ได้อยู่ดีนั่นละ เพราะจากคำพูดของกราเซลที่บอกให้พวกเราพักแถวนี้ก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อมันก็พอจะทำให้ข้ารับรู้ได้เองว่าระยะทางจากตรงจุกพักจนถึงฝูงมันก็คงจะอีกไกลพอดู 

กรร 

"ห่วงพวกมันขนาดนั้นเลยเหรอ" คุณสามีครางฮึมในลำคออย่างไม่พอใจ 

"ใครว่าล่ะ ข้าห่วงท่านต่างหาก" ข้าย่นจมูกพรางเอ่ยอย่างไม่พอใจเล็กๆ 

"หึ!" คุณสามีพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นยาวๆเลียใบหน้าข้าไปมา 

"งื้ออออ~" ข้าครางหงุงหงิงในลำคออย่างรู้สึกดีก่อนจะใช้ลิ้นสั้นๆของตัวเองเลียใบหน้ายาวๆของคุณสามีคืนบ้าง โดยไม่สนเสียงครางขู่ที่ดังแว่วๆมาจากบรรดาหมาป่าสองสามตัวที่นอนหมอบอยู่ไม่ไกลนั้น เราคลอเคลียแสดงความรักกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะซุกตัวนอนเคียงคู่กันแล้วหลับไป 

 

.……………………………………………….…………………….. 

 

หลังจากตื่นนอนและหาอะไรกินจนอิ่ม ซึ่งก็แน่นอนว่าข้าไม่ได้ออกล่าเอง แต่นั่งรอพี่ๆล่าอาหารมาให้อยู่กับคุณสามีซึ่งบาดเจ็บที่ขาและบาดแผลเริ่มเปลี่ยนสีเข้มขึ้น ข้านั่งเลียแผลให้คุณสามีแผล่บๆอย่างรู้สึกผิด ทำหน้าหมาหง๋อยอยู่นานจนโดนคุณสามีงับหูไปทีเป็นการลงโทษ คุณสามีบอกกับข้าว่าแผลแค่นี้เดี๋ยวมันก็หายไปเองและบอกให้ข้าเลิกทำหน้าเป็นหมาหง๋อยได้แล้ว ผ่านไปครู่หนึ่งกลุ่มหมาป่าที่ออกล่าก็กลับมาพร้อมกับอาหารตัวละเล็กตัวละน้อย ข้าได้กระต่ายจากพี่ๆมากินจนอิ่มหนำคิดถึงรสชาติเนื้อกระต่ายแสนชุ่มช่ำแบบนี้เป็นที่สุด ส่วนคุณสามีก็ได้ส่วนแบ่งเป็นเนื้อกวางที่กราเซลและพี่ๆของข้าช่วยกันล่ามาได้ หลังจากนั้นฝูงชั่วคราวเล็กๆของพวกเราก็ได้ทีออกวิ่งอีกครั้ง 

"คุณสามีไหวหรือเปล่า" ข้าซึ่งเกาะหลังพี่เกรย์พี่ชายคนโตของคอกอยู่เอ่ยถามคุณสามีที่วิ่งรั้งอยู่ด้านหลังอย่างเป็นห่วง ที่ข้าได้มาขี่เกาะหลังพี่เกรย์อยู่แบบนี้ก็เพราะพี่ๆและคุณสามีอยากจะกลับทุ่งหญ้าของเราให้เร็วที่สุด การที่ข้าวิ่งควบไปด้วยกันมันจะทำให้ฝูงของเราเดินทางช้าลงและแม้ว่าคุณสามีจะยังมีอาการบาดเจ็บที่ขาอยู่แต่ความเร็วในการวิ่งของหมาป่าตัวเต็มวัยอย่างคุณสามีก็ยังถือว่ารวดเร็วมากกว่าการที่ข้าต้องวิ่งเองอยู่ดี 

"ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นบิท" คุณสามีเอ่ยตอบข้าคำเดิมทุกคราที่ข้าเอ่ยถามคำถามนั้นออกไป ซึ่งข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองได้ถามคำถามนั้นออกไปมากแค่ไหนแล้ว 

...ก็ข้าเป็นห่วงนี่นา... 

"เหอะ!ไม่ได้อ่อนแอ แต่แค่คู่ครองของตัวเองยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้" ส่วนพี่ชายของข้าก็ยังคงเอ่ยตำหนิคุณสามีด้วยคำพูดเดิมซ้ำๆเช่นเดียวกัน  

งับ! 

อิ๋ง! 

"อ่าแอ้งอุนอ๋าอีอ้าอะ!!!" ข้าทำหน้าบึ้งก่อนจะงับใบหูตั้งๆของพี่เกรย์ไปอย่างเอาคืน จนพี่ชายหมาป่าตัวโตของข้าหลุดส่งเสียงร้องออกมาเบาๆและแน่นอนว่าข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าข้าทำแบบนี้ไปบ่อยแค่ไหน ถ้าหากจะนับก็คงจะเป็นจำนวนครั้งที่พอๆกันกับจำนวนครั้งที่พี่เกรย์พูดตำหนิคุณสามีของข้าละมั้ง 

...อย่าแกล้งคุณสามีข้านะ!!!... 

ฝูงชั่วคราวของเราออกวิ่งและหยุดพักนอนซ้ำๆอยู่หลายครากว่าที่ข้าจะมองเห็นลำธารสายคุ้นตาตรงหน้า ข้ายันตัวที่หมอบแนบกับกลุ่มขนบนหลังของพี่กรายขึ้นมองมันด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ดวงตาของข้าร้อนผาวในขณะที่ปากคลี่ยิ้มออกมาบางๆอย่างไม่รู้ตัว 

...อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น... 

โบร๋วววววววว 

กราเซลหอนออกมาเสียงดังเพื่อแจ้งข่าวให้กับฝูงก่อนที่พี่ๆของข้า คุณสามีและตัวข้าจะหอนตามออกไป ชั่วอึดใจหูก็ได้ยินเสียงหอนกลับมาเบาๆ เสียงหอนดังขึ้นเป็นทอดๆจากหลายที่ ยิ่งเราวิ่งไปไกลจากจุดเมื่อครู่เท่าไหร่เสียงหอนก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนักสายตาก็มองไปเห็นกลุ่มหมาป่ากลุ่มหนึ่งวิ่งมาจากไกลๆ เสียงหอนรับเป็นทอดๆมันทำให้เรารู้ว่าพวกมันเป็นหมาป่าจากฝูงของเราเอง พวกเราทั้งสองกลุ่มวิ่งเข้าหากันอย่างยินดี เมื่อกลุ่มของเราวิ่งเข้ามาใกล้กันมากพอข้าก็ได้เห็นบางสิ่ง ภาพของนางหมาป่าขนสีเทาควบเท้าวิ่งตามหลังมาพร้อมกับเหล่าลูกหมา นางอยากจะวิ่งให้เร็วกว่านั้นและนางก็สามารถทำได้ แต่นางเป็นห่วงเด็กๆที่พยายามควบสี่เท้าสั้นๆให้ทันกับหมาป่าตัวเต็มวัยตัวอื่นๆแม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม 

หัวใจของข้ากระตุกวูบเมื่อเห็นลูกหมาตัวเล็กสุดในกลุ่มนั้นสะดุดบางอย่างและล้มลง นางหมาป่าและลูกหมาอีกสองตัวหยุดเท้าและวิ่งกลับไปหามัน ก่อนที่นางจะใช้ปากคาบลูกหมาตัวนั้นขึ้นมาและออกวิ่งอีกครั้ง  

ตุบ! 

ข้ากระโดดลงจากหลังของพี่กรายทันทีที่พี่คนรองชะลอฝีเท้าลงโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนที่ข้าจะรีบควบเท้าผ่านกลุ่มหมาป่าที่วิ่งมาถึงไปหาพวกเค้า  

โฮ่งโฮ่ง 

"คุณแม่ คุณแม่" พวกลูกหมาเห่าเรียกข้าเสียงดังยามที่เห็นข้ากำลังวิ่งไปหาพวกเค้า  

"คุณแม่หมาป่า ซิท เบรท กาเบล" ข้าเอ่ยเรียกพวกเค้าด้วยดวงตาร้อนผาวและเสียงที่สั่นเครือ เมื่อเราวิ่งมาถึงกันพวกเราก็เข้าคลอเคลียกันและกันอย่างดีใจยินดี พวกเค้ากระโดดไปมาและพยายามถูลำตัวของพวกเค้าเข้ากับร่างกายข้า หางยาวๆของพวกลูกหมาส่ายไปส่ายมารัวเร็วตามอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมา เสียงร้องงืดงาดดังขึ้นไม่หยุด  

"คุณแม่" เจ้าพวกลูกหมาเห่าเรียกข้าไม่หยุดในขณะที่พยายามปีนป่ายข้าและใช้ลิ้นเล็กๆเลียไปมา คุณแม่หมาป่าเลียตามใบหน้าข้าไม่หยุดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นางจะใช้หัวคลอเลียข้าเบาๆอย่างรักใคร่ 

"ต้อนรับกลับบ้านเจ้าหมาประหลาดของข้า" นางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ข้ายิ้มออกมาทั้งสายน้ำที่ไหลออกจากตาไม่หยุด ก่อนที่ข้าจะรับรู้ถึงการคลอเลียจากทางด้านหลัง  

"ท่านพี่" ข้าเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่ายามที่หันกลับไปมองแล้วพบกับพี่ๆในคอกเดียวกันซึ่งแยกตัวกันออกไปจับคู่มายืนอยู่รวมกันจนครบทุกตัว โดยมีภาพของคุณสามีที่ค่อยๆเดินขากระเผกเข้ามาหารวมถึงหมาป่าตัวอื่นๆในฝูงที่วิ่งออกมารับพวกเราซึ่งกำลังเดินตามหลังคุณสามีมา พวกเค้ามายืนล้อมรอบตัวข้าก่อนจะเอ่ยบางสิ่งออกมาเบาๆ 

"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน" 

ทันใดนั้นน้ำที่ไหลออกจากตาและหยุดไหลไปชั่วขณะก็พลันกลับมาไหลอีกครั้ง ข้ารู้สึกตื้น จุกและอึดอัดจนพูดไม่ออก ข้าจะรวบรวมสติก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆและเอ่ยตอบรับพวกเค้าด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขที่สุด 

"ข้ากลับมาแล้ว" 

 

..............................ต่อตรงนี้ค่ะ................................ 

 

 

ข้ากลายเป็นหมาประหลาดที่มีน้ำไหลออกจากตาอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ คุณแม่หมาป่าและพี่ๆร่วมคอกที่ไม่เจอกันนานเข้ามาคลอเคลียข้าไม่ห่าง ข้าซุกกายคลอเคลียพวกเค้าราวกับว่ากำลังอยู่ในวันที่หิมะตกหนัก อากาศหนาวมากๆจนต้องรีบซุกหาความอบอุ่นดังยามที่ข้ายังเป็นแค่ลูกหมาประหลาดในดงลูกหมาป่าตัวหนึ่งเท่านั้น ข้าซุกกายชิดเข้าหาพี่ๆจนแทบจะจมลงไปในกลุ่มขนเหล่านั้นของพวกเขา น้ำที่ไหลออกจากตายังคงไหลไม่หยุดและดูจะไหลออกมามากขึ้นเลื่อยๆจนขนพี่ๆของข้าเปียกเป็นหย่อมๆ ที่ผ่านมายามที่อยู่ตัวเดียวในโพลงเวลาคุณสามีออกไปล่า ข้ามักจะคิดวนเวียนถึงช่วงเวลาในอดีต ช่วงเวลาที่ลึกๆแล้วข้าคิดถึงมันมาตลอด...

ข้าเป็นเช่นนั้นอยู่นานจนเริ่มหายใจไม่ออก ในลำคอมันจุกราวกับมีอะไรติดอยู่ ข้าเริ่มหอบหายใจออกมาแรงๆ คุณสามี คุณแม่หมาป่า พี่ๆรวมทั้งลูกๆของข้าเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามาล้อมข้าเป็นการใหญ่จนวุ่นวายไปหมด ผ่านไปพักใหญ่ก่อนที่อาการของข้าจะค่อยๆดีขึ้นและน้ำที่ไหลออกจากตามันหยุดลง หลังจากเห็นว่าข้าไม่เป็นอะไรแล้วพวกเราจึงพากันเดินกลับทุ่งหญ้า โดยที่ข้าก็ไม่วายโดนพี่กราฟพี่ชายตัวที่ห้าในคอกเดียวกันบ่นอุบไปตลอดทาง

"ลูกข้าเจ้าหิวหรือไม่?" คุณแม่หมาป่าเอ่ยถามหลังพวกเราเดินกลับฝูงมาอย่างช้าๆจนถึงหน้าทางเข้าโพลงที่ข้าแสนคิดถึง

...บ้านของข้า...

"คุณแม่ข้าหิว" ข้าว่าพรางพยักหน้าหงึกหงัก พอคิดถึงอาหารท้องน้อยๆของข้าก็เริ่มร้องครวญ "ข้าอยากกินกระต่าย"

"เดี๋ยวข้าออกไปล่า..." คุณสามีเอ่ยขึ้นก่อนจะโดนขัดโดยคุณแม่หมาป่า

"เจ้าไม่ต้องไป บาดเจ็บแบบนั้นจะล่าอาหารมาพอให้ลูกข้ากับเจ้าพวกลูกหมาขนฟูของเจ้ากินได้อย่างไร" คุณแม่หมาป่าเอ่ยพรางจ้องไปที่ขาหลังของคุณสามีซึ่งถูกยกขึ้นจากพื้นเล็กน้อยเพื่อเป็นการผ่อนแรงที่กดลงบนขาข้างนั้นอย่างตำหนิ

กรร

"ข้าดูแลคู่ครองและลูกๆได้!" คุณสามีคำรามออกมาอย่างไม่พอใจ เช่นเดียวกันกับพี่ๆของข้าตัวอื่นๆที่ไม่พอใจที่คุณสามีทำท่าทีเช่นนั้นใส่คุณแม่หมาป่าเช่นเดียวกัน

"คุณสามี..." ข้าครางเรียกอีกฝ่ายเสียงเบาพรางก้าวเข้าไปคลอเคลียอีกฝ่ายอย่างปลอบประโลม ข้ารู้ว่าคุณสามีกำลังรู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้ปกป้องข้ากับลูกไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันข้าก็เข้าใจคุณแม่หมาป่าด้วยเช่นกัน นางไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิหรือโทษคุณสามีที่ดูแลปกป้องข้าไม่ได้ แต่นางกำลังเป็นห่วง

"ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้" คุณแม่หมาป่ากล่าวก่อนจะหันไปหาพี่เกรย์ "จนกว่าคู่ครองน้องเจ้าจะหายดี เจ้าจะออกล่าหาอาหารมาให้บิทและคู่ครองได้หรือไม่"

กรร

พี่เกรย์ครางในลำคออย่างไม่ชอบใจพรางเหลือบตามองมาทางคุณสามีอย่างดูแคลนด้วยท่าทีที่ไม่ยินยอมนักก่อนที่พี่เกรย์จะหันมามองข้า แต่ก่อนที่พี่ตัวแรกในคอกจะได้พูดอะไรก็มีเสียงหมาป่าตัวหนึ่งเอ่ยขึ้นเสียก่อน

"ข้าจะออกล่ามาให้กราเซียและคู่เอง" กราเซลพี่ชายร่วมคอกของคุณสามีที่เดินตามมาและยืนเฝ้าดูทุกอย่างอยู่เงียบๆเอ่ยขึ้น "เจ้ามีคู่แล้วออกล่าให้คู่ตัวเองไปเสีย" หมาป่าตัวโตว่าพรางเหลือบมองที่พี่เกรย์

"น้องข้า!ข้าดูแลได้" พี่เกรย์คำรามในลำคอ

"เจ้าไปดูแลคู่ตัวเองเสีย ข้าไม่มีตัวเมียแค่ล่าเหยื่อเพิ่มอีกนิดข้าทำได้ดีกว่าเจ้า" กราเซลคำราม

"เจ้า!" พี่เกรย์แยกเขี้ยวอย่างไม่ยอมรับจนข้าเริ่มกลัวว่าทั้งคู่จะกัดกัน

"งั้นถือว่าตกลง" คุณแม่หมาป่ากล่าวขึ้น

"คุณแม่!"

"ก็อย่างที่กราเซลว่า เจ้ามีคู่ครองแล้วก็ดูแลคู่ครองตัวเองซะ หากอยากช่วยน้องเจ้าก็แค่แบ่งเหยื่อที่ได้มามาเท่านั้น แต่การที่เจ้าจะแบ่งอาหารให้บิทมันก็ต้องหมายความว่าก่อนที่เจ้าจะแบ่งเหยื่อเจ้าจะไม่ลำบากทีหลัง เจ้าและคู่ต้องอิ่ม อย่าห่วงบิทมากกว่าคู่ครองตนเองห้ามอดเด็ดขาด!" คุณแม่หมาป่ากล่าวเสียงแข็งใส่จนพี่ชายคนโตในคอกหูลู่ไป ก่อนที่นางจะหันกลับมามองที่ข้าและคุณสามีอีกครั้ง "เป็นอันว่าตกลง"

กรร

คุณสามีครางรับในลำคอพรางเหลือบตาไปมองหมาป่าหนุ่มตัวโตขนดำอีกตัวอย่างขอบคุณ กราเซลมองตอบก่อนจะก้าวเข้ามาคลอเคลียคุณสามีอย่างอ่อนโยนแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ข้านั่งอึ้งตาโตเท่าก้อนหินข้างโพลงอยู่อย่างตกใจ เพราะข้าไม่คิดว่าหมาป่าที่นิ่งๆจนแทบจะไร้อารมณ์อย่างกราเซลจะมีท่าทีอ่อนโยนแบบนี้

งับ!

เอ๋ง!

ข้าที่กำลังอยู่ในอาการตื่นๆสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวถูกคุณสามีเรียกสติด้วยการงับเข้าที่หูจนร้องเอ๋งออกมาเสียงดัง เหล่าลูกหมาที่ยืนอยู่ข้างกายข้าพากันสะดุ้งโหยงจนตัวลอย วิ่งตื่นๆหนีข้าไปหาคุณแม่หมาป่าจนหางจุกตูด ส่วนตัวข้าที่ร้องออกมามันไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เป็นเพราะตกใจเสียมากกว่า พวกลูกหมาพอเห็นว่าไม่มีอะไรก็รีบพากันวิ่งกลับมาซุกตัวข้าร้องหงิงๆกันอย่างออดอ้อนอีกครั้ง

"งื้ออออ~คุณสามี" ข้าร้องหงุ๋งหงิ๋งพรางหันไปถึกตาใส่อีกฝ่ายอย่างเคืองๆ

"งั้นก็แยกย้ายเถอะ" คุณแม่หมาป่าที่ยืนมองอยู่ตลอดส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะกล่าวขึ้น พรางหันไปมองลูกๆตัวอื่นๆของนาง "พวกเจ้าก็ควรพักเอาแรงด้วย เดินทางไกลคงเหนื่อยแย่"

กรร

พี่ๆครางรับในลำคอก่อนจะพากันแยกย้ายกลับโพลง มีพี่ตัวเมียในคอกเดียวกันกับข้าบางตัวที่มาจากฝูงอื่นซึ่งไม่มีโพลงเป็นของตัวเองที่นี่ คุณแม่หมาป่าจึงขอให้นางและตัวผู้คู่ครองไปพักที่โพลงของพี่กาอาร์ พี่สาวคนโตลูกตัวที่สามของคุณแม่หมาป่าในคอกเดียวกันซึ่งอยู่ในฝูงนี้และมีโพลงที่นี่ก่อนสักคืน โดยที่หมาป่าทุกตัวจะแยกย้ายกันกลับโพลงพวกเค้าก็ไม่ลืมเดินเข้ามาคลอเคลียข้าเพื่อเป็นการบอกลา

"เดี๋ยวข้าจะแบ่งอาหารมาให้นะ" พี่เกรย์กล่าวหลังจากเราคลอเคลียกัน ข้าพยักหน้ารับหงึกหงักอย่างเข้าใจก่อนที่พี่ของข้าจะเดินจากไป

ข้ามองตามหลังพี่ชายคนโตไปจนลับตาก่อนจะหันไปยิ้มกับคุณสามีที่นั่งรออยู่ หลังจากนั้นเราก็เดินเข้าโพลงของเราเคียงคู่กัน

"คุณแม่" ลูกๆของข้าเอ่ยเรียกข้าซ้ำๆขณะกึ่งเดินเร็วๆกึ่งกระโดดตามหลังข้าไม่ห่าง

"ว่าอย่างไร" ข้ากล่าวพรางทิ้งตัวนั่งลงแล้วก้มลงไล้เลียพวกเค้าอย่างรักใคร่ พวกลูกหมาที่ดูจะผ่ายผอมลงเล็กน้อยแข่งกันครางหงิงๆเสียงดังและเข้ามาคลอเคลียข้าไม่ห่าง

งืดงืด

"พวกข้าขอโทษ" ซิทเอ่ยออกมาเสียงเบา ใบหน้าเล็กๆของพวกเค้าก้มลง ใบหูปุกปุยลู่ไปทางด้านหลัง พวงหางที่เคยสั่นไปมาอย่างดีใจลู่ตกและสอดซ้อนไว้ใต้ก้น ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นมองข้าอย่างรู้สึกผิด

"..." ข้าชะงักไปครู่หนึ่งพรางเหลือบตามองคุณสามีอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันกลับไปมองพวกลูกหมาที่นั่งหูลู่หางตกและเอ่ยถามออกไป "พวกเจ้าขอโทษข้าเรื่องอะไร?"

พวกลูกหมาเหลือบมองกันก่อนจะเหลือบตาขึ้นมามองข้าอีกครั้งก่อนจะหลบสายตาไปอีก ข้านั่งเป็นหมางงอยู่ไม่นานเบรทลูกชายตัวที่สองของข้าก็เอ่ยตอบ

"ขอโทษที่พวกข้าปกป้องท่านไม่ได้"

"?" ข้าเอียงคออย่างสงสัยก่อนที่จะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง ข้าคลี่ยิ้มออกมาบางๆก่อนจะก้มลงคลอเคลียพวกเค้าเบาๆ "มันไม่ใช่ความผิดของพวกเจ้าหรือของคุณสามี"

"ตะ...แต่" ซิทพยายามจะแย้งแต่สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้างุน

"คุณพ่อบอกว่าคุณแม่อ่อนแอ ถ้าพวกข้าโตขึ้นพวกข้าจะต้องช่วยกันปกป้องท่านแม่" กาเบลที่นิ่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นเสียงเบาจนแทบจะเป็นการพึมพำในลำคอ

"..." ส่วนข้าหลังจากได้ยินคำนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ก่อนที่ข้าจะหันไปมองคุณสามีที่ล้มตัวลงนอนวางคางเกยขาหน้า หลับตาไม่สนใจใครอย่างคาดโทษ แต่ข้าแอบเห็นนะว่าหูท่านกระดิก!

...นี่คุณสามีเห็นข้าอ่อนแอถึงขนาดต้องให้ลูกๆช่วยกันปกป้องเลยเหรอ...

"แต่พวกเราทำไม่ได้" ซิทพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายสะอื้นไห้ ข้าเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนจะรีบลุกไปกอดคลอเคลียเหล่าลูกหมาของข้าอย่างรู้สึกผิด

...ข้าทำให้ลูกๆเศร้าเสียแล้ว...

"มันไม่ใช่ความผิดพวกเจ้าหรอกนะ มันไม่ใช่ความผิดของใคร พวกเจ้าทำเต็มที่แล้ว มันดีที่สุดแล้ว" ข้ากล่าวพรางใช้ลิ้นไล่เลียพวกเค้าอย่างรักใคร่ พอข้าเห็นหยดน้ำที่ไหลออกจากดวงตากลมโตของพวกเค้า บางอย่างในตัวข้ามันก็รู้สึกปวดขึ้นมาราวกับถูกไม้แหลมทิ่มแทง "ที่ผ่านมาแล้วก็ปล่อยมันไปเพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว หากพวกเจ้าอยากจะปกป้องข้า พวกเจ้าก็ต้องรีบโต พอตัวโตเป็นหมาป่าหนุ่มกันแล้วก็จะได้ช่วยคุณพ่อหมาป่าเจ้าปกป้องข้ากันยังไงล่ะ" พอพูดถึงประโยคสุดท้ายข้าก็แอบเคืองคุณสามีขึ้นมาอีก

"อีกตั้งนาน" พวกลูกหมาของข้าร้องหงิงๆประท้วงกันเสียงดัง

"เจ้าพวกลูกหมาเอ้ย! พวกเจ้าพึ่งบอกข้ามาเองว่าคุณพ่อหมาป่าของเจ้าบอกว่า 'ถ้าพวกเจ้าโตจะต้องช่วยกันปกป้องข้า' ไม่ใช่หรือ"

"อ๊ะ!" พวกลูกหมาร้องออกมาหูตั้ง ดวงตากลมเบิกโพลง

"พวกเจ้ายังไม่โตกันเลย เพราะฉะนั้นมันจึงไม่ใช่ความผิดของใครไม่ต้องรีบหรอกนะ เอาไว้พอโตเต็มวัยก่อนพวกเจ้าค่อยช่วยกันปกป้องข้าก็ได้หนิ ที่ผ่านมาที่พวกเจ้าพยายามจะปกป้องข้าคราวนั้นมันก็ดีมากแล้ว พวกเจ้าเก่งมากพวกก้อนขนน้อยของแม่" ข้ากล่าวก่อนจะก้มลงฟัดพวกเค้าอย่างหมั่นเขี้ยวจนเหล่าลูกหมาร้องเสียงแหลมออกมากันระงม

แง่งแง่ง

"ในท้องอ้วนๆนี่มันมีอะไรนะ!" ข้างับไปที่พุงกลมๆของเบรทอย่างหมั่นเขี้ยว เจ้าลูกหมาร้องประท้วงออกมาเสียงแหลมขณะที่พยายามใช้ปากยื่นๆงับข้าคืนโดยที่ขาทั้งสี่ก็ปัดไปมาไม่หยุด พวกลูกหมาอีกสองตัวพอเห็นว่าพี่ชาย-น้องชายตนกำลังโดนเล่นงานก็รีบกระโดดเข้าซ้ำทันที ข้าปล่อยเจ้าลูกหมาในปากหันไปจับเจ้าตัวแสบน้องเล็กของคอกฟัดทันที

"อ๋าาาาาาา~" เจ้าตัวแสบร้องออกมาสุดเสียง พวกเราผลัดกันฟัดกันไปฟัดกันมาอยู่พักใหญ่จนเหนื่อยหอบ

"ท่านอย่าหายไปอีกนะ" กาเบลคลานอย่างอ่อนแรงเข้ามาซุกพุงข้าที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นอย่างออดอ้อนและอ้อนวอน

"ใช่!ท่านอย่าหายไปอีกนะ" ซิทและเบรทที่คราแรกนอนหงายท้องลิ้นห้อยอยู่ใกล้ๆกันก็ทำท่าคลานแบบเดียวกันเข้ามาซุกกายข้า ข้าคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะก้มลงคลอเคลียพวกเค้าทีละตัวก่อนจะเอ่ยตอบ

"ข้าจะไม่ไปไหนแล้ว"

"งื้ออออ~"

"เราจะอยู่ด้วยกันที่นี่ละ ที่บ้านของเรา" ข้ากล่าวยิ้มๆก่อนจะเอ่ยต่อ โดยมีเสียงของบางสิ่งดังขึ้นหลังจากนั้นราวกับเป็นเครื่องยืนยัน

โครกกกกก~

"ว่าแต่อาหารเมื่อไหร่จะมานะ ข้าหิวจัง"

 

 

 

~The End~ 

................................................................................................................. 

5 ธ.ค 63 / 18:51น. 

จบก็บ้าแล้ว 

เอาจริงๆคือจะเล่นมุขนี้ตั้งแต่ครึ่งแรก แต่สาเหตุที่ไม่เล่นก็เพราะ  

ไรท์ลืมค่ะ555 

ปล.ยอมรับอีกอย่างคือ ตอนแรกครึ่งบทหลังอาจจะอัพได้ไวกว่านี้หน่อยนึง แต่พอดีตอนทวนคำผิดก่อนอัพไรท์แอบไปหาอะไรลงท้องมาเลยมาช้านิดนุง 

ปล.2 ตามที่แจ้งในเพจนะคะ 

7 พ.ย 63 / 17:47น. 

ในที่สุดน้องก็ได้กลับบ้านแล้ววววววว 

หายค้างซะทีนะพวกเธอ เย้~ 

ปล.เป็นอีกครั้งที่อัพในมือถือ ไม่ค่อยชินเลยช้านิดหน่อย ผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยน้า 

เมนท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

:) 

ความคิดเห็น