ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 20

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2563 11:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 20
แบบอักษร

 

 

บทที่ 20 

 

 

 

 

 

 

" ทำไมแบบบ้านโครงการเซปป์ของวันทนาเอสเตทถึงเหมือนกับนอตต์ที่มหากิจกำลังทำอยู่คะ พี่อุ่น " ตังเมถามน้ำเสียงร้อนรน " พวกเขาลอกแบบเราไปเหรอคะ แต่แบบนี้มันก็ -- "  

" ละเมิดลิขสิทธิ์ " อรุณรุ่งเอ่ยสิ่งที่ทั้งตังเมกลัวที่สุด  

" แล้วทางมหากิจว่ายังไงบ้างครับ " ธันวาถามน้ำเสียงขรึม 

" พวกเขาจะขอเรียกประชุมทีมโปรเจคนอตต์วันพรุ่งนี้ค่ะ -- บอส แบบนี้เราจะมีปัญหาหรือเปล่าคะ ในเมื่อแบบบ้านทั้งหมดที่เราทำให้มหากิจมีการเซ็นไปแล้วว่าจะเป็นทรัพย์สินของพวกเขาแต่ตอนนี้ทำไมแบบบ้านพวกนั้นถึงได้กลายเป็นแบบบ้านให้วันทนาเอสเตทได้คะ นั่นมันคู่แข่งของมหากิจนะคะ "  

ธันวาออกอาการเครียดเขม็งจนต้องยกนิ้วขึ้นนวดตรงหว่างคิ้วตัวเอง ตังเมเม้มปากแน่น เธอเอื้อมมือไปแตะบ่าของธันวา หลังจากเขาวางสายอรุณรุ่งไปแล้ว 

" พี่ธัน ~ " เธออยากช่วยปลอบธันวาบ้างแต่ก็พูดอะไรไม่ออก เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในระยะเวลาที่ห่างกันไม่เท่าไรยังไม่ทันได้เคลียร์ออกไป เรื่องใหม่ก็เกิดขึ้นอีก " ไม่เป็นไรนะคะ พี่ธัน ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย " ในที่สุดตังเมก็พูดออกมา มือเรียวบางบีบลงบนไหล่แกร่งของธันวา 

ปัญหาใหม่ที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้ธันวาในฐานะบอสแห่งมายคอนต้องรับศึกหนักในการแก้ปัญหา แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิดและเริ่มแย่ลงเมื่อมหากิจเตรียมฟ้องวันทนาข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ แต่กลับถูกวันทนาขู่กลับว่าจะฟ้องมหากิจเหมือนกัน 

" อะไรนะคะ วันทนาจะฟ้องมหากิจกลับในข้อหาลอกเลียนแบบบ้านเหรอคะ " อรุณรุ่งร้อง เธอมองธันวา ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้า สีหน้าและแววตาเคร่งเครียดไม่เหมือนกับธันวาบอสขี้เล่นแห่งมายคอนเลย ธันวาพยักหน้า 

" ครับ -- มหากิจบอกว่าพวกนั้นมีหลักฐานที่จะเล่นงานมหากิจได้ ถ้ามหากิจยังดันให้โปรเจคนอตต์ดำเนินต่อไป เขาพร้อมฟ้องทันที " ธันวาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง 

" แต่มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ พี่ธัน  " ตังเมพูดบ้าง ท่าทางร้อนใจไม่แพ้อรุณรุ่ง " แบบบ้านที่วันทนามีมันคือแบบบ้านที่เราทำให้มหากิจ และเราก็ไม่เคยรับงานของวันทนาด้วยซ้ำ พวกเขาจะไปเอาแบบบ้านที่เราทำมาจากไหนกันถ้าไม่ใช่ -- " ตังเมเกือบจะหลุดออกมา 

" ระวังหน่อย ตังเม " อาร์มออกปากเตือน สีหน้าเคร่งขรึม  

" ขอโทษค่ะ พี่อาร์ม " ตังเมเอ่ยขอโทษ พวกเขาสี่คนนั่งอยู่ในห้องทำงานของธันวา หลังจากที่กลับมาจากการประชุมมหากิจ สีหน้าของทั้งสองคนก็เคร่งเครียดบอกไม่ได้เลยว่าคิ้วของใครขมวดแน่นกว่ากัน 

" ไม่มีหลักฐาน ยังไงเราก็กล่าวหาเขาไม่ได้ " อาร์มว่า เขาเขาลุกจากเก้าอี้เดินไปที่กระจกห้องของธันวา มองออกไปนอกห้องเห็นทีมโปรเจคนอตต์ถูกรุมล้อมโดยคนอื่นๆ สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน " แกคิดว่าไง ไอ้ธัน" อาร์มถามพลางยกนิ้วโป้งออกไปด้านนอก " มีใครในนี้ที่ลักลอบเอางานของมหากิจไปขายให้พวกวันทนาจริงๆเหรอวะ " 

" บอกตามตรง ฉันนึกไม่ออกเลยจริงๆว่ะว่าใครเป็นคนทำ " ธันวาสารภาพ เขาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่กระจกแล้วหมุนปิดมูลี่ " และไม่อยากคิดด้วยว่าจะมีคนหักหลังมายคอน " 

อาร์มมองเห็นสีหน้าเพื่อนรักแล้วก็อดเห็นใจไม่ได้ 

" อย่าเครียดซิวะ ไอ้ธัน เรามีเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่มหากิจให้มาเพื่อมาตามหาต้นตอปัญหานี้นะเว้ย เราต้องแก้ปัญหานี้ได้เชื่อฉันดิ "  

ธันวาพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากนั้นมายคอนก็เกิดการตรวจสอบครั้งใหญ่ ทุกคนถูกซักถามอย่างละเอียด โต๊ะทำงานถูกค้นหาความผิดปกติ รวมถึงการตรวจสอบคอมพิวเตอร์และมือถือทุกเครื่องว่ามีการติดต่อกับวันทนาหรือไม่ ทำให้บรรยากาศในมายคอนตึงเครียดจนกระทั่งแจ๊คระเบิดอารมณ์ใส่ตังเมตอนที่เธอกำลังถามเขาถึงเรื่องที่ทำไมยอดโอนเงินค่าเขียนแบบของลูกค้าที่โอนเข้าบริษัทถึงไม่ตรงกับใบเสร็จที่ออกให้ลูกค้า 

" ไปถามบัญชีสิโว้ย! มาถามฉันทำไม ฉันไม่ได้เป็นคนออกใบเสร็จ! " แจ๊คตวาดใส่หน้าตังเม  

" ตังเมไปถามมาแล้วค่ะ " ตังเมตอบจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ลดละ " ฝ่ายบัญชีบอกว่าพี่แจ๊คเป็นคนให้เขาออกใบเสร็จที่เกินยอดให้ลูกค้าไป -- แบบนี้หมายความว่ายังไงคะ พี่แจ๊ค ทำไมต้องออกใบเสร็จเกินจริงให้ลูกค้าคะ "  

" ก็บอกแล้วไงว่าไม่รู้! " แจ๊คยืนจ้องตาเขียว สีหน้าเกรี้ยวกราด ตังเมกัดปากแน่นจ้องเขม็งกลับ 

" แต่พี่ต้องรู้สิคะ! ในเมื่อลูกค้าคนนี้เป็นของพี่แจ๊ค แล้วพี่ก็เป็นคนดีลงานเองทั้งหมด เรื่องการจ่ายเงินก็เหมือนกันพี่แจ๊คต้องตอบได้สิคะ! ว่าทำไมถึงให้ฝ่ายบัญชีออกใบเสร็จเกินราคาที่ลูกค้าโอนให้บริษัท " ตังเมเถียงกลับ คนอื่นๆที่อยู่ด้วยเริ่มหันมามองทั้งคู่เป็นตาเดียว " ทำไมพี่แจ๊คให้ลูกค้าโอนเงินเข้าบัญชีตัวเองคะ "  

แจ๊คถลึงตาใส่ " แกพูดอะไร! " แจ๊คถามเสียงดังออกอาการอึกอัก 

" ตังเมพูดความจริง ตังเมถามลูกค้ามา -- ลูกค้าบอกว่าพี่แจ๊คให้ลูกค้าโอนเงินเข้าบัญชีส่วนตัวก่อน แต่เงินที่บริษัทได้กลับเป็นอีกราคาหนึ่ง ส่วนที่เหลือมันหายไปไหนคะ พี่แจ๊ค " ตังเมไม่ลดละถือแฟ้มไว้ในมือแน่น 

" อย่ามาพูดบ้าๆนะ ฉันไม่รู้เรื่อง! และนี่! " แจ๊คดึงแฟ้มออกจากมือตังเม " ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกกับฝ่ายบัญชีเล่นตลกอะไร แต่ฉันไม่ได้ทำเว้ย!! " แจ๊คเงื้อแฟ้มฟาดใส่ตังเมเต็มแรงแต่คนที่โดนไม่ใช่ตังเม 

" บอส!! "  

" พี่ธัน! " ตังเมอุทานชื่อมองแผ่นหลังของธันวาที่ยืนปกป้องเธอไว้  

" ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ตังเม "  

" ไม่ค่ะ "  

ธันวาเข้ามาดึงตังเมออกมาได้ทันแล้วเป็นตัวเองที่ถูกแฟ้มฟาดใส่ " พอใจหรือยัง " ธันวาถามสายตาเรียบนิ่ง น้ำเสียงเย็นชา 

" บอส " แจ๊คอึกอัก ท่าทางเกรี้ยวกราดลดลงแต่ถึงอย่างนั้นแววตาก็ยังท้าทายธันวา " เรื่องนี้บอสต้องให้ความยุติธรรมนะครับ จะให้ผู้ช่วยบอสมากล่าวหาผมแบบนี้ไม่ได้ ผมเสียหาย! " แจ๊คเสียงดังใส่ จ้องอาฆาตใส่ตังเม " เอาหลักฐานอะไรมา เชื่อถือได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ "  

" เชื่อได้หรือไม่ได้ นายก็ลองดูพวกนี้เอาเองแล้วกัน " ธันวาโยนแฟ้มลงบนโต๊ะของแจ๊ค เจ้าตัวแค่เหลือบมอง " เอกสารจากฝ่ายบัญชีที่เจอว่านายให้เปิ้ลออกใบเสร็จรับเงินเกินจริงให้ลูกค้าหลายราย นายให้ลูกค้าโอนเงินเข้าบัญชีตัวเองก่อนแล้วค่อยโอนมาที่บริษัท เก็บเงินส่วนนึงให้ตัวเอง " ธันวาพูด " จะพูดเองหรือจะให้เปิ้ลมาพูดต่อหน้า "  

แจ๊คหน้าซีดลงยิ่งเห็นเปิ้ลถูกอาร์มพาออกมาก็ยิ่งอึกอัก " บอสฟังก่อนนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจทำเลยนะ -- " แจ๊คพูด 

" หลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ ยังจะแถอีกเหรอ แจ๊ค " อาร์มว่า " วิน โทรเรียกตำรวจที "  

" บอสทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ " แจ๊คว่าหันมาตวัดสายตาดุดันใส่ธันวา " ยังไงผมก็เป็นกำลังหลักให้มายคอน ถ้าเอาผมออกมายคอนจะอยู่ยังไง คิดบ้างหรือเปล่า บอส! " แจ๊คตะโกนใส่ ธันวายืนนิ่ง สายตามองแจ๊คกลับอย่างเยือกเย็น 

" ฉันเชื่อว่าขาดแค่นายไปคนเดียว มายคอนก็ยังอยู่ได้ " ธันวาตอบกลับ " แต่ถ้ายังเอานายไว้อยู่ ยังมีลูกค้าอีกมากที่จะถูกนายหลอกเอาเงินไป " เขาหันไปพยักหน้าให้วินที่กำลังจะกดโทรศัพท์หาตำรวจ 

" เหอะ กะเงินแค่ไม่กี่พันมันไม่ถึงตายหรอก " แจ๊คแหวกลับ " จะให้ทำยังไงเงินค่าเขียนแบบก็ได้น้อยอยู่แล้ว ยังต้องมาหักให้บริษัทอีก แบบนี้น่ะมันพอกินที่ไหน!  -- งานที่ให้พวกเราทำก็กระจอกงอกง่อย ได้ค่าเขียนแบบไม่เท่าไร ทีตัวเองรับงานใหญ่ได้ค่าเขียนแบบเป็นแสน มองเห็นหัวลูกน้องบ้างป่ะวะ บอสที่เห็นแก่ตัวชอบฉกงานลูกน้องแบบนี้ใครเค้าอยากจะทำงานด้วยว่ะ! " แจ๊คปัดของที่อยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองลงมาด้วยความโกรธ เขาจ้องธันวาอย่างอาฆาต " กูบอกพวกมึงเลยนะว่าไอ้บอสคนนี้น่ะจะทำให้พวกมึงเจอหายนะ พนันได้เลยว่าคนที่เอาแบบบ้านของมหากิจให้วันทนาก็คือมึงนั่นแหละ  ไอ้ธันวา! "  

 

ผั๊ว! 

 

ธันวาชกใส่เข้าไปที่ใบหน้าของแจ๊คเต็มแรงจนอีกฝ่ายล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นท่ามกลางเสียงหวีดร้องของคนในบริษัท" วินแจ้งข้อหาเพิ่มไปด้วยว่าหมิ่นประมาท และถ้ามันอยากจะแจ้งข้อหากลับว่าฉันทำร้ายร่างกาย ให้มันแจ้งมาได้เลยแล้วเจอกันที่สถานีตำรวจ " พูดแค่นั้นธันวาก็เดินกลับเข้าห้องทำงานตัวเอง ตังเมรีบตามไป ท่าทางของธันวากำลังโกรธจัด 

" ฉันขออยู่คนเดียว ตังเม " ธันวาบอกเสียงเรียบ ไม่หันมามองเธอด้วยซ้ำ  

" ค่ะ " ตังเมรับคำแล้วเดินออกจากห้อง 

ยิ่งใกล้วันเดตไลน์ที่มหากิจให้มาเพื่อตรวจสอบถึงปัญหาที่เกิดขึ้น ความตึงเครียดในมายคอนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น และดูเหมือนจะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ เมื่อมีภาพหลุดของการพบหน้ากันระหว่างบอสแห่งมายคอนกับโชติกาลูกสาวคนสวยของวันทนาเอสเตท ทำให้ข้อสงสัยถูกพุ่งเป้าไปที่ธันวาว่าแท้ที่จริงแล้วอาจจะเป็นธันวาเองหรือเปล่าที่เอาแบบบ้านไปขายให้กับวันทนาเอง 

" พี่ธันไม่ได้กลับมาด้วยเหรอคะ พี่อาร์ม " ตังเมถามทันทีที่ทีมโปรเจคนอตต์กลับมาจากสถานีตำรวจแล้ว มีเพียงแค่ธันวาที่ไม่ได้กลับมาด้วย  

" ยังอยู่ที่สถานีตำรวจน่ะ " อาร์มตอบ 

" อีหรอบนี่สงสัยจะโดนสอบยาว " วินว่า " หรือแม่งจะจริงวะ บอสเองนั่นแหละที่เป็นคนขายแบบบ้านให้วันทนาเองภาพแม่งก็ชัดเจนซะขนาดนั้นว่าสนิทกับคุณโชติกาลูกสาวฝ่ายนั้นขนาดไหน "  

" นั่นดิ! ถ้าจริงนะ เท่ากับบอสได้เงินก้อนโตจากทั้งสองฝั่งเลยนะ ทั้งมหากิจทั้งวันทนา " จินดาเสริม 

" บอสแม่งไม่น่าทำกันได้เลย -- จะมาตามหาตัวคนทำผิดทำไมวะ ในเมื่อตัวเองนั่นแหละที่ผิดแบบนี้ก็เท่ากับพยายามจะโยนความผิดให้คนอื่นดิวะ " วินบ่นอย่างหัวเสีย 

" พวกพี่พูดอะไรคะ! " ตังเมถามเสียงเกือบดังรู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังสั่นเพราะความโกรธ เธอยืนจ้องหน้าทุกคน " ยังไม่มีหลักฐานชี้ชัดสักหน่อยว่าบอสเป็นคนทำจริง ภาพถ่ายนั่นก็ตั้งแต่สี่เดือนที่แล้วไม่มีอะไรบ่งชี้เลยว่าบอสจะเป็นคนขายแบบบ้านให้กับวันทนา และถึงจะเอาภาพถ่ายมายัน ตังเมก็ไม่เชื่อหรอกค่ะว่าบอสจะทำเรื่องแบบนี้ได้ "  

" อย่าหลับหูหลับตาเข้าข้างบอสหน่อยเลย ตังเม " จินดาแหวกลับ " เราก็เห็นกันอยู่ว่าเรื่องมันเป็นยังไง บอสที่เหมือนจะเก่งไปซะทุกอย่างอ่ะ จริงๆแล้วก็แค่ชอบขโมยงานของคนอื่น ชอบโยนความผิดให้คนอื่นก็เท่านั้นแหละ "  

ไม่มีใครทันได้คิดที่จะคว้ามือตังเมไว้ตอนที่เธอคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาสาดใส่หน้าจินดาจนหมดแก้ว ทุกคนได้แต่ยืนอึ้งไม่คิดว่าตังเมคนที่ยอมคน สุภาพและอ่อนหวานจะออกอาการเดือดดาลจนเอาน้ำในแก้วสาดใส่หน้าใคร 

" พี่จินดาไม่มีสิทธิ์มาว่าพี่ธันแบบนี้นะคะ! " ตังเมตัวสั่นหนักกว่าเดิม มือที่ถือแก้วพร้อมจะบีบมันแตกคามือ นัยน์ตาแดงก่ำของเธอวาวโรจน์ " พี่ธันไม่ใช่คนที่จะขโมยงานของใคร " เธอตวัดสายไปมองอาร์มแวบหนึ่งก่อนจะหันมาพูดกับจินดาและทุกคน " พวกพี่ไม่รู้อะไรอย่าพูดเลยจะดีกว่าค่ะ "  

 

เพี้ยะ!  

 

จินดาสาวเท้าเข้าไปตบที่หน้าของตังเมอย่างแรง อีกฝ่ายโกรธจัดไม่แพ้กัน คนที่อยู่ตรงนั้นรีบเข้ามาดึงทั้งสองให้ห่างออกจากกัน " คนที่ไม่รู้อะไรอย่างเธอนั่นแหละ ที่ไม่ควรเสนอหน้า " จินดาตวาดกลับ ไล่สายตามองตังเมตั้งแต่หัวจรดเท้า " คำก็พี่ธัน สองคำก็พี่ธัน ออดอ้อนแบบนี้น่ะ คงนอนคุยกันบนเตียงมาแล้วล่ะสิ ถึงได้ออกโรงปกป้องขนาดนี้น่ะ!! "  

ตอนนี้ตังเมไม่รู้ตัวเองอยากทำอะไรมากกว่ากันระหว่างสูญสลายไปจากตรงนี้เพราะคำพูดร้ายกาจของจินดา หรือเข้าไปฉีกปากคนพูดที่พูดจาพล่อยๆออกมา อรุณรุ่งรีบเข้ามาห้ามทัพอีกคน เธอออกคำสั่งให้ทั้งหมดแยกย้ายกลับไปทำงานและยังสั่งให้ทั้งตังเมและจินดากลับบ้านก่อนเวลาเลิกงานด้วย 

" อ้าว! ตังเม ทำไม-- " พ่อแป้นร้องทักยังไม่ทันครบประโยคดี ลูกสาวของเขาก็โผเข้ากอดคนเป็นพ่อแล้วร้องไห้โฮใหญ่ออกมา พ่อแป้นตกใจกับอาการของลูกสาวรีบถามไถ่แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ 

" อู้ย เจ็บจังค่ะ แม่ขา " ตังเมร้องเบี่ยงหน้าหลบมือแม่จุกที่ทายาบนแก้มของลูกสาว 

" อย่าหนีนะ ตังเม " แม่จุกดุใส่คว้ามือลูกสาวไว้ " นี่ยังไง ทำไมถึงเอาน้ำไปสาดใส่หน้าเค้าได้ล่ะ "  

" ก็ตังเมโกรธจนควันออกหูเลยนิคะ ตอนนั้นมันอื้ออึงไปหมด ตาลายหยิบอะไรได้ก็คว้ามาเลย และมันก็เป็นอย่างที่เห็น " ตังเมเสียงอ่อนลงเมื่อเจอสายตาของแม่จุก ส่วนพ่อแป้นนั่งหัวเราะออกมาเบาๆ 

" ทำไมพ่อขำ นี่ลูกเราไปมีเรื่องกับเขามานะคะ -- ไม่รู้ว่าทางนั้นจะเอาเรื่องมั้ย "  

" ไม่หรอกแม่ ฝั่งนั้นเค้าก็ตีลูกเรานะ อย่าลืมสิ " พ่อแป้นว่า แม่จุกถอนหายใจมองลูกสาวด้วยสายตาตำหนิ " แล้วยังไงเรา อะไรทำให้โกรธขนาดนี้ "  

" พวกพี่ในบริษัทน่ะสิคะ ว่าพี่ธันว่าเป็นบอสที่ขโมยงานลูกน้อง " ตังเมพ่นลมฮึ เธอกอดอกแน่น " ทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยแต่กลับพูดจาให้ร้ายพี่ธันแบบนั้น มันน่านัก " ตังเมเข่นเขี้ยว แม่จุกกับพ่อแป้นมองหน้ากันเอง  

" ตังเมโกรธแทนคุณธันงั้นหรือ ถึงได้ทำแบบนั้น " พ่อแป้นถามสีหน้าประหลาดใจ 

" ตังเมไม่ได้ตั้งใจนะคะ พ่อ แม่ " ตังเมร้องรู้สึกผิด น้ำเสียงเศร้า " ตอนนี้มีเรื่องตั้งมากมายเกิดขึ้นกับพี่ธัน แต่ละเรื่องก็หนักมาก ตังเมไม่เคยเห็นพี่ธันเครียดขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ " เธอหันมามองหน้าพ่อกับแม่ แล้วขยับเข้าไปกอดแม่จุก " ตังเมไม่รู้ว่าจะช่วยพี่ธันได้ยังไงเลยค่ะ " 

แม่จุกลูบผมของลูกสาวอย่างเอ็นดู แม่จุกหันไปมองหน้าพ่อแป้น " พ่อเข้าใจที่ลูกโกรธแทนคุณธันนะ แต่ไม่ควรขาดสติแบบนี้ เข้าใจใช่มั้ย ตังเม " ตังเมหันมาพยักหน้า  

" พรุ่งนี้ตังเมจะไปขอโทษพี่จินดาค่ะ " 

" ดีมาก " แม่จุกลูบหัวลูกสาว มองตาลูกสาว " ส่วนเรื่องคุณธัน -- ในเวลาที่ลำบากแบบนี้ ถ้าทำอะไรไม่ได้ก็อยู่เป็นกำลังใจให้คุณธันเค้านะ "  

ตังเมมองแววตาอ่อนโยนของแม่จุกแล้วพยักหน้ารับ  

" พี่ตังเม อ้อนเอาอะไรกับแม่อีกล่ะเนี่ย " ข้าวตูเอ่ยแซวพี่สาวตังเองตอนกลับเข้ามาในบ้านพร้อมกับธันวา 

" พี่ธัน " ตังเมคลายกอดจากแม่จุก พอเห็นธันวาเดินเข้ามา 

" สวัสดีครับ พ่อแป้น แม่จุก " ธันวายกมือไหว้ทั้งคู่ 

 " สวัสดีครับ คุณธัน -- เข้ามานั่งก่อนครับ " พ่อแป้นชวนให้นั่งที่เก้าอี้ " ไปยังไงมายังไงครับ ถึงได้มากับข้าวตูได้ "  

" พวกเราเจอกันระหว่างทางครับ พ่อ -- พี่ธันเลยอาสามาส่ง " ข้าวตูตอบแทน 

" อ่อ " พ่อแป้นรับคำ " ทานอะไรมาหรือยังครับ ถ้าไม่รังเกียจทานข้าวเย็นกับเรามั้ยครับ คุณธัน "  

" ผมเองก็ตั้งใจมาฝากท้องกับพ่อแป้น แม่จุกอยู่แล้วครับ " ธันวายิ้มกว้าง 

" ตังเมไปเอาน้ำมาให้คุณธันสิ " แม่จุกหันไปบอกลูกสาว ตังเมที่เอาแต่นั่งนิ่งรู้สึกตัวตอนแม่สะกิดเรียก เธอรีบลุกไปเอาน้ำให้ธันวาทันที  

" น้ำค่ะ พี่ธัน " 

" ขอบใจ " ธันวามองแก้มของตังเมที่ยังเห็นริ้วแดงจางๆปรากฏอยู่ แถมยังมีรอยเล็บเล็กๆเป็นแผลอยู่ด้วย เห็นแค่นั้นธันวาก็รู้สึกปวดใจตอนได้ยินจากอรุณรุ่งว่าตังเมเถียงกับจินดาเรื่องเขาและยังกล้าเอาน้ำสาดใส่จินดาเพื่อปกป้องเขาจนตัวเองถูกตบกลับมา เขาก็ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูกในหัวที่กำลังเครียดเรื่องงานก็ถูกแทนที่ด้วยเรื่องของตังเมจนทำให้เขาต้องมาหาเธอถึงที่บ้าน ตังเมเห็นสายตาของธันวาที่มองแก้มของเธอก็เบือนหน้าหนีทันที นึกพาลไปว่าสายตาแบบนั้นต้องโดนดุอีกแน่  

" พี่ธันเป็นยังไงบ้างคะ " ตังเมถามหลังจากที่พวกเขาทานอาหารเย็นร่วมกันแล้ว ตังเมพาธันวาออกมานั่งที่ศาลาริมน้ำ พ่อแป้นเปิดไฟรอบศาลาพร้อมตั้งที่ดักยุงให้ทั้งสองคนนั่งอยู่ในศาลาได้โดยไม่โดนยุงหาม " ที่สถานีตำรวจพวกเขาว่ายังไงบ้างคะ "  

" เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้น ภาพที่ฉันไปกับโชติกามันชัดขนาดนั้น อะไรๆมันก็เลย -- " ธันวานิ่ง ก่อนจะพูดต่อ " ทางวันทนาบอกว่าพวกเขาได้รับสัญญาซื้อขายที่ถูกต้องมาจากมายคอน เอกสารพวกนั้นมีลายเซ็นของฉันอยู่ด้วยนะ " ตังเมยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลัวหลุดคำอุทานออกมา เธอมองเขาอย่างไม่เชื่อหู " มหากิจเองก็เตรียมฟ้องเรียกค่าเสียหายที่เกิดขึ้นกับโปรเจคของพวกเขากับมายคอนเหมือนกัน -- ร้อยล้านที่มายคอนต้องจ่ายคืน "  

" ร้อยล้าน! " สุดท้ายตังเมก็หลุดคำอุทานออกมาอย่างตกใจ เธอทรุดตัวลงนั่งข้างธันวา " ร้อยล้านเลยเหรอคะ พี่ธัน -- ทำไม "  

ธันวาถอนหายใจยาวออกมา " ยังดีแค่ร้อยล้าน มูลค่าจริงมันมากกว่านั้นอีกนะ " ธันวายิ้มเศร้า  

" เราไม่มีทางทำอะไรได้เลยเหรอคะ ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง " ตังเมพูดพยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น เห็นธันวาเป็นแบบนี้เธอก็ยิ่งร้อนใจ " พี่ธันไม่ได้เป็นคนทำ ทำไมพวกเขาถึงไม่เชื่อพี่ธัน! "  

" หลักฐานที่มีมันทำให้พวกเขาเชื่อแบบนั้น "  

" เจ็บใจจัง " ท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนของตังเมที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาความรู้สึกของเขาได้ในตอนนี้  

" ขอบใจนะ " ธันวาเอ่ย ตังเมหันมามอง 

" เรื่องอะไรคะ "  

" เรื่องที่ออกหน้าแทนฉัน ทั้งเรื่องของแจ๊คก่อนหน้านี้ รวมถึงเรื่องนี้ด้วย " ธันวาขยับตัวยื่นมือไปแตะที่แก้มของตังเมใช้นิ้วโป้งสัมผัสรอยเล็บเล็กๆ ตังเมนั่งนิ่งสบตากับธันวาแบบใกล้ชิด " เจ็บตัวเพราะออกหน้าเชื่อใจฉัน สติยังดีอยู่หรือเปล่า ยัยตังเมเหนีวแน่นหนึบ " ธันวายิ้มกวนๆทำเอาตังเมที่เผลอเคลิ้มไปกับสายตาของธันวาออกอาการฉุนเธอเบือนหน้าหนี 

" เจ็บมั้ย " ธันวาถามน้ำเสียงอ่อนโยน 

" หายเจ็บแล้วค่ะ " ตังเมตอบ ชายตามองธันวาที่ยิ้มฮึ ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักมือที่กดลงมาบนหัวตัวเองธันวายืนขึ้นจับหัวเธอไว้ 

" ดีแล้วนะ ที่ไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกแย่กว่านี้ " ตังเมเงยหน้ามองธันวา เธอไม่เคยเห็นสีหน้าของธันวาแย่ขนาดนี้มาก่อน ธันวายิ้มบางๆออกมา "  กลับล่ะ "  

ตังเมรีบลุกตาม " เราจะทำยังไงต่อไปคะ พี่ธัน "  

ธันวานิ่งคิดก่อนจะตอบ " ภาวนาให้ปัญหาจบลงแค่นี้ล่ะมั้ง " เขายิ้ม ความขี้เล่นของธันวายังเกิดขึ้นในเวลาที่ตังเมรู้สึกได้ว่าเป็นเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเขา 

 

 

******** 

 

กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว ขออภัยที่ให้รอกันนานนะคะ 

กลับมาครั้งนี้พี่ธันก็เจอปัญหาหนักหน่วงมากจริงๆ มองไปทางไหนก็มืดแปดด้าน โดนเล่นงานขนาดนี้ ใครกันนะที่ใจร้ายทำได้ขนาดนี้ T^T แต่ว่านะตังเมเองก็ออกโรงปกป้องพี่ธันสุดชีวิตด้วยเหมือนกัน >//////<  

ตามเอาใจช่วยและลุ้นไปพร้อมกับทั้งคู่ด้วยกันนะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม และทุกข้อความมากๆนะคะ 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว