email-icon

หลินฮวาผู้ซึ่งจะมาเปลี่ยนคำว่าชายารองให้ทรงคุณค่ามากกว่าคำว่าชายาเอก

ชื่อตอน : ลานประหาร

คำค้น : นิยายจีนอ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 348

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 21:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลานประหาร
แบบอักษร

วังหลวง 

“เจิ้งจินเทาถวายพระพรฝ่าบาท”เจิ้งลี่เฉิงลงมาจากบัลลังก์มารับเจิ้งจินเทา 

“ข้าผิดเองที่เข้าใจเจ้าผิดไป ไท่จือคงอาการดีขึ้นแล้ว” 

“ไท่จืือตอนนี้อาการดีขึ้นมากเพียงแต่ ยังไม่ควรให้เดินทาง” 

“ดีแล้ว ข้าห่วงที่สุดตอนนี้คือไท่จือ” 

“ฝ่าบาทโปรดวางใจเจิ้งจินเทาเข้าใจข้อนี้ดี” 

“ข้าไว้ใจคนผิดจึงต้องเป็นเช่นนี้หากยั้งคิดสักนิดเรื่องราวเลวร้ายคงไม่เกิดขึ้น” 

“ฝ่าบาทอย่าทรงโทษตัวเองทุกอย่างล้วนเป็นเพราะคนที่ไม่รู้จักพอ” 

“ต้าหวังท่านก้าวเกินไปหรือเปล่า”หูซื่อเย่นำกำลังล้อมวังหลวงไว้ทั้งหมดอย่างที่เจิ้งจินเทาคาดไม่ถึงก้าวเข้ามาข้างในพร้อมกับองครักษ์วังหลวงหลายนายที่แปรพักตร์ 

“บังอาจเกินไปแล้วองครักษิคุ้มกันฝ่าบาท”เสี่ยวจงชักกระบี่ในมือก่อนจะโยนกระบี่ให้กับเจิ้งจินเทา องครักษ์หันรีหันขว้างไม่รู้จะอยู่ฝั่งไหนดี 

“พวกเจ้าคงรู้แล้วว่าจะเลือกอยู๋ข้างใครในตอนนี้ทัพของแคว้นฉี ล้อมวังหลวงไว้หมดแล้ว”องครักษ์ขี้ขลาดบางนายวิ่งเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังของหูซื่อเย่บางคนยืนลังเลบางคน ชักกระบี่ออกปกป้องเจิ้งลี่เฉิง 

“อย่ากลัวไปเลยฝ่าบาทข้าหูซื่อเย่มีน้ำใจล้นเหลือ ไม่ต้องการชีวิตแต่ต้องการบัลลังก์ก็แค่นั้น” 

“มักใหญ่ใฝ่สูงอีกทั้งยังกำเริบเสิบสานข้าไม่แปลกใจว่าเหตุใดเสด็จพ่อจึงไม่แต่งตั้งเจ้าเป็นอ๋อง” 

“นั่นคือความผิดของเสด็จพ่อฝากฝังเจิ้งจินเทาไว้กับฝ่าบาทแต่ข้าต้องอาศัยในวัดเยี่ยงหลวงจีน”กระบี่ในมือชี้มาที่เจิ้งจินเทาและฮ่องเต้ 

“เพราะเนื้อแท้ของเจ้า ไม่เหมาะที่จะเข้ามาอยู่ในวังหลวงอย่างนี้นี่เองข้าหรือตั้งใจคืนความเป็นธรรมให้ เพื่อที่จะให้เจ้าได้ไตร่ตรองผิดถูกไม่คิดว่าการให้โอกาสกลับกลายเป็นการส่งเสริมให้กระทำเรื่องชั่วช้าได้ง่ายดายขึ้น” 

“เพิ่งจะรุ้หรือไรที่ข้าทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีวันนี้ ฝ่าบาทส่งเจิ้งจินเทาไปชายแดนส่วนข้าสะสมบารมีอยู่ในวังหลวงอาศัยยอมตามใจฝ่าบาทเสียหน่อยก็ได้อยุ่ในวังหลวงสสร้างบารมีอีกทั้งยังมีสาวงามมากมายให้ กอดก่ายไม่เว้นแต่ละวัน”เจิ้งลี่กังขบฟันจนเป็นสันนูนเมื่อคิดถึงฮองเฮา” 

“เจ้ามันชั่วช้าที่สุด” 

“ฝ่าบาท พวกนางหลงคารมข้าฮองเฮาไม่เห็นข้าเพียงวันเดียวแทบจะแอบหนีออกจากตำหนักไปพบข้า ส่วนชายาเอกของเจิ้งจินเทานางลงทุนคุกเข่าให้ข้าไปหา พวกท่านสองคนล้วนไม่มีอะไรสู้ข้าได้” 

“เหิมเกริม” 

“จับฮ่องเต้และเจิ้งจินเทา”องครักษ์ล้อมกรอบเข้ามาเจิ้งจินเทากางแขนออกขว้างเจิ้งลี่เฉิงไว้ 

“ภักดีไม่เปลี่ยน ข้าอยากเห็นจริงว่าหากจะภักดีได้กี่น้ำ” 

“ข้าเจิ้งจินเทาไม่ใช่หูซื่อเย่” 

“องครักษ์ ฆ่าให้หมด”เสี่ยวจงกระโดดเข้าขว้างเจิ้งจินเทาไว้อีกชั้น กระบี่ในมือกวัดแกว่งปกป้อง 

เจิ้งจินเทาลากแขนของ เจิ้งลี่เฉิงอ้อมไปด้านหลังบัลลังก์ใหญ่เสี่ยวจงและองครักษ์สองสามคน ต้าน คนของหูซื่อเย่ ไม่ไหวทำให้มีหลายนายที่วิ่งเข้ามารุมล้อมเจิ้งจินเทาและฮ่องเต้ไว้เจิ้งเจินเทาฟาดกระบี่เข้าใสไม่ยั่งจนองครักษ์แปรพักตร์ร่วงลงไปกองกับพื้นราวใบไม้ หูซื่อเย่อ้อมไปด้านหลังชักกระบี่ออกมาจี้ตวัดจี้เข้าที่ลำคอของเจิ้งลี่เฉิง 

“วางกระบี่ลงเสีย”เจิ้งจินเทามองเจิ้งลี่กังด้วยสายตา ตื่นตกใจ 

“หูซื่อเย่ ปล่อยฝ่าบาทเดี๋ยวนี้”เจิ้งจินเทาส่งเสียงดังลั่น” 

“วางกระบี่ ก่อนที่ข้าจะไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง บั้นคอฝ่าบาทเสียเดี๋ยวนี้”กระบี่ถูกกดลงบนลำคอจนเลือดไหลซิบ 

“เกร้ง”เจิ้งจินเทาทิ้งกระบี่ลงข้างกาย 

“555ช่างเป็นคนที่เห็นแก่พวกพ้องเสียจริงองครักษ์จับตัวเจิ้งจินเทานำตัวไปที่ลานประหาร” 

“เจ้าเก้าเห็นแก่ความเป็นพี่น้องปล่อยเจ้าแปดไปเสีย”เจิ้งลี่เฉิง ห่วงใยเจิ้งจินเทาจนออกนอกหน้า 

“ฝ่าบาทเป็นพี่ย่อมแม่เอนเอียงตอนนี้ข้าอยากจะฆ่าเจิ้งจินเทา หากท่านมีความยุติธรรมจริงต้องตามใจข้า” 

“ได้โปรด”เจิ้งลี่เฉิงออ้นวอน” 

“ฝ่าบาทข้าสั่งประหารเขาทันทีเพราะคิดว่าคนอย่างเจิ้งจินเทาย่อมีคนรักมากมาย พวกที่รั้งอยู่ข้างนอกนั่นย่อมตั้งใจมาช่วยเขาครั้งนี้ข้าจึงก้าวนำไปก่อนอีกเหมือนเคยประหารเขาเสียจะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังมหาร นำตัวเจิ้งจินเทาไปลานประหาร” 

ความคิดเห็น