ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 86

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 19:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

ตอนที่ 19 

 

“ไอ้เชี้ย!!! บ้านแม่งโคตรใหญ่รวยสัสๆ อ่ะ” ตั้งแต่เอารถเข้ามาจอดในโรงรถจนตอนนี้เดินเข้าบ้านแล้วไอ้ตะวันเพื่อนไอ้คินก็ยังไม่หยุดพูด 

 

“แม่งมึงรวยขนาดนี้ทำไมมึงต้องไปเรียนไกลถึงเชียงใหม่วะ ถ้าเป็นกูนะกูคงเรียนมหาลัยเอกชนชื่อดังแถวนี้ ไม่งั้นก็ไปเรียนต่างประเทศแม่งเลย” ก็สิ่งที่มันพูดมาทั้งหมดมันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการหนิครับ 

 

“มึงเลิกพูดมากได้แล้ว จะนอนไหมวันนี้” 

 

“ทำไมคุณหนูกลับมาดึกเอาป่านนี้คะ แล้วคุณท่านรู้หรือเปล่า” ป้าแม่บ้านที่พึ่งปิดประตูบ้านเสร็จก็เดินเข้ามาถามผมอย่างสงสัย ความจริงแล้วผมก็ลืมโทรบอกที่บ้านจริงๆ ด้วยสิ ป่านนี้คุณพ่อกับพี่ชายผมคงนอนหลับกันไปหมดแล้ว 

 

“พอดีมีธุระเร่งด่วนน่ะครับป้าเลยต้องมาเวลานี้ ป้าไปพักผ่อนต่อเถอะครับผมก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน” ผมว่าแล้วก็พาไอ้ตะวันเดินขึ้นชั้นบน 

 

“มึงนอนห้องนี้ละกันนะ ห้องกูอยู่ทางนั้นนะ ถ้ามึงมีปัญหาอะไรก็เรียกกูละกัน” หลังจากที่ส่งไอ้ตะวันเข้าห้องไปแล้วผมก็เดินกลับมาห้องนอนตัวเองที่ไม่ได้กลับมาหลายเดือนแล้ว แต่สภาพห้องก็ยังคงความสะอาดเหมือนเดิมอยู่ตลอดเวลาเพราะแม่บ้านก็เข้ามาทำความสะอาดทุกวันเหมือนตอนผมอยู่ เฮ้อออ ขับรถเหนื่อยๆ มาทั้งวันผมขอนอนพักผ่อนก่อนละกัน พรุ่งนี้สายๆ ค่อยออกไปช่วยไอ้คิน 

 

 

 

“ปล่อยผมนะ! ผมไม่ใช่ขโมยนะ!! ปล่อยผม!!!!” 

 

“ถ้าไม่ใช่ขโมยแล้วเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง!!” 

 

“ผมมากับไอ้ซัน ไอ้ซันพาผมมา” 

 

“นายอย่ามาโกหก! น้องฉันอยู่เชียงใหม่จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” 

 

“ไอ้ซัน! ไอ้เหี้ยซัน!!! ช่วยกูด้วยโว้ยยยย!!!” 

 

ช่วงสายของอีกวันหลังจากที่ผมพักผ่อนนอนหลับเหมือนซ้อมตาย ผมก็ต้องตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากข้างนอก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงดังกันขนาดนี้ แต่พอผมเปิดประตูออกมาดูก็เห็นพี่ชายผมกำลังจับไอ้ตะวันล็อกคออยู่ ส่วนไอ้ตะวันก็ได้แต่ดิ้นไปมาพร้อมกับตะโกนเรียกหาผมเสียงดัง 

 

“พี่อาทิตย์ปล่อยเพื่อนซันได้แล้ว” 

 

“ซันมาได้ยังไง แล้วเรามาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอกพี่” พี่ชายผมที่เห็นหน้าผมก็ถึงกับตกใจยอมปล่อยมือออกจากคอไอ้ตะวันอย่างง่ายดายแล้วเดินเข้ามากอดผมแทน 

 

“อือออ กอดแน่นเกินไปแล้วซันหายใจไม่ออก” ก็รู้อยู่หรอกว่าพี่อาทิตย์คิดถึงผมเพราะผมก็คิดถึงเขาเหมือนกัน แต่กอดผมแน่นขนาดนี้ผมจะตายก่อนน่ะสิ 

 

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน” เสียงทรงพลังอำนาจที่สุดในบ้านหลังนี้ดังขึ้นมาจากหน้าห้องริมสุดของชั้นนี้ นั้นก็คือห้องทำงานพ่อผมเอง ว่าแต่ทำไมวันนี้สายแล้วทำไมยังไม่มีใครออกไปทำงานกันเลย 

 

“คุณพ่อคิดถึงจังเลย” ถึงจะยังสงสัยอยู่แต่ความคิดถึงมันก็มีมากกว่า ผมก็รีบปล่อยกอดจากพี่อาทิตย์แล้ววิ่งไปกอดคุณพ่อทันที 

 

“ฮ่าๆๆ ไอ้ตัวเล็กจะกลับมาทำไมไม่บอกพ่อก่อน” คุณพ่อว่าแล้วก็กอดตอบผมพร้อมกับลูบหัวผมไปด้วยเหมือนอย่างที่คุณพ่อทำทุกครั้ง 

 

“มันกะทันหันน่ะครับ” 

 

“อะ...เอ่อสวัสดีครับ” ไอ้ตะวันพอรู้ว่าเป็นพ่อผมมันก็รีบยกมือไหว้ท่านทันทีรวมทั้งพี่ชายผมด้วย คุณพ่อผมกับพี่ชายผมก็รับไหว้มันพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ 

 

“ขอโทษละกันนะที่เมื่อกี้พี่เข้าใจผิด” 

 

“ครับพี่ แต่คราวหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะครับผมเกือบตาย” ไอ้ตะวันว่าแล้วก็เอามือจับคอตัวเองบริเวณที่โดนพี่ชายผมล็อกเมื่อกี้ 

 

“พ่อว่านี่ก็สายแล้วลูกพาเพื่อนไปทานข้าวเช้าก่อนละกันเดี๋ยวจะปวดท้องเอา ทานข้าวเสร็จแล้วค่อยมาคุยกันต่อนะ” ก็จริงของพ่อเพราะตอนนี้ผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน 

 

หลังจากที่ทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อย ผมก็พาไอ้ตะวันเดินมาหาพ่อกับพี่ชายผมที่ห้องรับแขก แล้วจากนั้นผมก็เริ่มเล่าเรื่องของไอ้คินให้พ่อกับพี่ชายผมฟังโดยที่มีไอ้ตะวันค่อยช่วยเสริมบ้างในส่วนที่ผมลืมพูดไป 

 

“แล้วพวกลูกทำแบบนี้พ่อกับแม่เขาจะไม่ตามกลับมาอีกเหรอลูก” พ่อผมพูดขึ้นหลังจากที่พวกผมเล่าจบ 

 

“แต่ถ้าจะปล่อยไอ้คินไว้แบบนั้นผมก็สงสารมันนะครับ ผมไม่รู้ว่าทำไมพ่อกับแม่มันถึงไม่เคยนึกถึงความรู้สึกมันบ้างเลย” ผมพูดขึ้น คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็น่าจะนึกถึงความสุขของลูกเป็นที่หนึ่งไม่ใช่เหรอครับ 

 

“ยังไงก็ระวังตัวกันด้วยละกัน เดี๋ยวพ่อจะให้ลูกน้องพ่อไปด้วย อาทิตย์แกก็ไปเป็นเพื่อนน้องด้วยนะไหนๆ วันนี้ก็ไม่ได้ไปทำงานแล้ว” 

 

“ครับพ่อ” สรุปแล้วที่วันนี้ทั้งพ่อและก็พี่ชายผมไม่ยอมไปทำงานกันก็เพราะตื่นขึ้นมาแล้วป้าแม่บ้านบอกว่าผมกลับมาเขาทั้งสองคนเลยไม่ยอมออกไปทำงาน แต่ก็ดีเหมือนกันมีพี่อาทิตย์และลูกน้องของพ่อผมไปด้วยผมก็สบายใจหน่อย อย่างน้อยๆ ก็ยังดีกว่าไปกับไอ้ตะวันสองคน 

ความคิดเห็น