Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รักแรก 13 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรก 13 100%
แบบอักษร

รักแรกตอนที่13 

“ภีม”ริวที่เดินตามมาด้านหลังภีมเรียกขึ้นเขาเองเจอภีมตอนภีมลงจากรถของยูมา ภีมเลยหยุดแล้วหันมองแล้วส่งยิ้มให้ 

“เมื่อคืนนอนห้องไอ้ยูหรอ” 

ภีมพยักหน้าแต่ในใจก็แอบอายแปลกๆ 

“เรื่องบางเรื่องไม่ต้องบอกกูก็ดูออก”ริวพูดขึ้น 

“เข้าห้องกัน”ริวเลยกอดคอภีมพากันเดินเข้าห้องเรียน ภีมเองรู้ว่าริวพูดหมายถึงอะไรเพราะเรื่องของเขาก็ไม่ได้อยากจะบอกใครอาจเป็นเพราะภีมไม่ค่อยอยากจะพูดเรื่องของตัวเองเท่าไร 

ตลอดทั้งวันภีมก็ยังเรียนตามคาบเรียนเหมือนเช่นเดียวกับยูจนเลิกเรื่องยูก็มารับภีมตามเดิมแต่วันนี้ยูมาอยู่ที่หอพักของภีม เพราะวันนี้ภีมมีทำรายงานส่งอาจารย์ ตั้งแต่ภีมกลับมาก็นั่งทำรายงานอยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊คไม่ได้ขยับไปไหน ยูที่นั่งเล่นอยู่ในห้องก็มองคนตัวเล็กไปเล่นมือถือสลับกันไปจนเวลาเย็น เขาเห็นว่าภีมยังไม่เสร็จงานยูเลยเดินออกจากห้องไป ภีมเองก็มองตามแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร แต่เห็นว่ายูไม่ได้เอามือถือไปก็เดาว่ายูคงไปหาอะไรกินแน่เพราะเย็นแล้ว 

“มากินข้าว”ยูที่กลับเข้ามาพูดขึ้น ภีมเองก็หันมามองตั้งแต่ยูเปิดประตูเข้าห้องมา 

“ทำไมไม่บอกว่าไปซื้อข้าวจะได้ไปด้วย” 

“เห็นทำงานอยู่ ลุกมากินข้าวก่อน” 

ภีมเลยลุกมานั่งที่โต๊ะกินข้าวด้านติดระเบียงห้อง ยูเองก็มานั่งแล้วเอาจานมาเตรียมเทอาหารใส่ มีภีมช่วยเตรียมด้วยอีกคน แล้วทั้งคู่ก็กินข้าวมื้อเย็นด้วยกัน 

“งานใกล้เสร็จหรือยัง”ยูถามขึ้น 

“ใกล้แล้วเหลือนิดเดียว” 

ยูเลยพยักหน้าแล้วก็ตักกับข้าวใส่จานคนตัวเล็ก 

“เราอิ่มแล้ว” 

“กินอีก จะมีแรงทำงานได้ไง สมองต้องบำรุง”ยูพูดพร้อมมองเหมือนกำชับให้ภีมต้องกินของในจานให้หมด 

“ห้ามตักเพิ่มแล้วนะ” 

“อืม จานนี้หมดพอ” 

“ก็ได้”ภีมตอบแล้วก็กินในจานจนหมด 

“กลัวอ้วนอะไรหนักหนา”ยูพูดบ่นออกมาเบาๆ 

“ไม่ได้กลัวแต่มันกินได้แค่นี้”ภีมตอบแล้วยู่ปากใส่ 

“เคยปากเปื่อยมั้ย” 

ภีมมองงงๆ ยูเลยก้มไปงับปากภีมทันทีโดยการที่งับริมฝีปากเบาๆไม่มากแทนการจูบ ภีมถึงขึ้นตกใจทำอะไรไม่ถูก ยูถอนปากแล้วมองหน้าภีมที่ตอนนี้หน้าแดงและทำตัวไม่ถูก 

“เข้าใจยัง”ยูถามขึ้น ภีมเบือนหน้าหนีด้วยความเขินแล้วก็รีบลุกไปที่โต๊ะโน๊ตบุ๊คต่อ ยูเองก็มองตามแล้วก็เก็บของที่โต๊ะกินข้าว 

ภีมเองที่นั่งทำงานไปแต่ใจเขาเองก็เต้นเร็วและแรงจนเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ ยูเดินมายืนซ้อนทางด้านหลังมองดูงานที่ภีมทำ 

“ต้องการกำลังใจมั้ย”ยูพูดขึ้น  

“อ๊ะ”ภีมที่นั่งเหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้ง 

“ตั้งใจหน่อยไอ้น้อง”ยูพูดขึ้นอีกครั้งแล้วก็ก้มลงจนหน้าชิดกับหน้าภีมที่เงยหน้าขึ้นมามองยูพอดี 

“ก็มาเงียบๆก็ต้องตกใจสิ” 

“เถียงเก่งว่ะ” 

“จุ๊บ”ยูจูบปากคนตัวเล็กหนึ่งทีแล้วถอนออก ภีมก้มหน้าทันทีด้วยความเขิน ยิ่งอยู่ใกล้ยูมากเท่าไรยิ่งรู้ว่ายูที่เขาเคยเห็นในอดีตมันไม่ใช่แบบี้เลย แต่เอาเข้าจริงภีมไม่รู้เรื่องนิสัยของยูมากนักก็ว่าได้ และเขาก็ไม่คิดว่าจะเจอยูในมุมแบบนี้ 

“ถ้าเหม่ออีกที งานมึงจะไม่เสร็จนะภีม” 

“เราก็ทำอยู่นี่ไง”ภีมพูดออกมาเบาๆแล้วก็ส่ายหน้าตั้งสติใหม่  

ยูเดินมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีเสียงไม่ดังมากนักแล้วเขาก็แอบยิ้มในความเปิ่นของภีม  

เสียงโทรศัพท์ยูดังขึ้น 

“ครับ” ภีมเองได้ยินเขาก็หยุดทำรายงานเหมือนจะแอบฟังมันสั่งให้เขาหยุดเองโดยอัตโนมัติ 

“วันนี้ผมไม่ว่าง ขอโทษครับ”แล้วยูก็วางสาย เขาแอบมองภีมแล้วก็พอรู้ว่าคนตัวเล็กแอบฟัง พอยูวางสายภีมก็ทำงานต่อ  

“ใกล้เสร็จหรือยัง”ยูถามขึ้นแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อที่จะอาบน้ำ 

“เสร็จแล้ว”ภีมกดเซฟงานส่งแล้วหันมามองยูที่ถอดเสื้อพอดี ภีมเลยหันมองที่อื่นแทนด้วยความเขิน ยูเลยนุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วถอดกางเกง ภีมเองแม้จะมองไปที่อื่นแต่ก็รู้ว่ายูทำอะไรอยู่  

“อาบด้วยกันมั้ย”ยูที่เดินมาหาภีมพูดขึ้น 

“อาบ...อะไรล่ะ ไปอาบก่อนเลยยูอ่ะ”ภีมที่เขินอยู่แล้วพูดติดๆขัดๆไปหมด ยูแอบยกยิ้มแล้วก็เดินไปอาบน้ำ ภีมแอบมองตามหลังแล้วถอนหายใจ 

(คิดว่าหุ่นดีแล้วโชว์ ชิ หุ่นไม่ดีแบบนี้มั้งก็แล้วไป)ภีมแอบคิดในใจแล้วมองไปที่ตัวเองตัวก็เล็กแถมตัวบางอีกต่างหาก 

“ก๊อก ๆ”ภีมเลยหันไปมองที่ประตู แล้วคิดว่าน่าจะเป็นริวที่มาหาเขาเพราะตอนนี้สองทุ่มกว่าๆเอง ภีมเลยเดินไปเปิดประตู 

..... 

และแล้วภีมถึงกับตกใจ 

“เห้ย เป็นไร หน้าซีดว่ะเนี่ยไม่ดีใจที่กูมาหรอว่ะ”วินทักขึ้น 

“ไม่ได้เป็นไรแค่ตกใจไม่คิดว่าวินจะมา ก็ไม่โทรมาก่อนว่ามานี่” 

“อ้าวก็กูจะมาเซอร์ไพล์นี่หว่า ให้กูเข้าห้องได้ยัง กว่าจะขอเขาขึ้นมาหามึงได้กูต้องโดนยึดบัตรเลยนะมึง” 

ภีมที่หน้าตอนนี้หน้าซีดด้วยความตกใจปนกลัวก็เลยพาวินเข้ามาในห้อง  

“กูซื้อขนมมาฝากมึงด้วยนะเนี่ย กินเลยมั้ย แต่ว่ากูว่ามีอะไรแปลกๆว่ะ”วินเดินมาที่โซฟาที่มีมือถือวางอยู่และมีหนังสือเรียนสาขาวิศวะวางคู่กัน 

“มึงมีรูมเมทแล้วหรอว่ะภีม”วินถามแล้วมองหน้าภีมที่ยืนหน้าซีดอยู่ 

“เออ...คือว่า” 

“แกร๊ก” 

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ทั้งสามคนต่างมองหน้ากันแม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้ทำท่าทีตกใจแสดงออกมา ดีที่ยูใส่เสื้อผ้าออกมา เขาใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงนอนขาสั้น 

“มึงอย่าบอกนะว่าเป็นรูมเมทไอ้ภีมอ่ะ”วินถามขึ้น 

ยูแค่พยักหน้าแล้วเอาผ้าเช็ดตัวไปพึ่ง วินหันมามองภีมเชิงถามว่ายูเป็นรูมเมทภีมจริงงั้นหรอ ภีมก็ยิ้มแหย๋ๆ 

“หรือว่ากูต้องกลับว่ะเนี่ย”วินพูดขึ้น ภีมเดินมาหาวินแล้วจับมือวินไว้ ความจริงภีมก็ไม่ค่อยเจอวินที่เป็นเพื่อนรักของเขา ยูแอบมองก็พอเดาได้ว่าภีมรักวินมาก 

“มึงจะกลับทำไม ห้องก็กว้าง”ยูพูดขึ้น 

“คือกูงงไง แล้วกูก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน” 

“วิน”ภีมเรียกวินเบาๆปนด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ  

“เออๆกูนอนนี่แหละอัดสามแมร่ง” 

ภีมยิ้มให้ วินเลยขยี้ผมเบาๆ 

“กูหยุดสามวันเลยอยากมาหามึง แต่สงสัยคงจะอยู่วันเดียวล่ะมั้ง”วินพูดพร้อมมองทั้งสองคน แล้วทั้งสองคนก็ไม่ตอบอะไร  

“งั้นเอางี้ กินขนมกัน”วินพูดตัดบททุกอย่างเมื่อเห็นว่าตอนนี้ห้องเงียบสนิท 

“กินๆ”ภีมพูดตอบเพื่อทำให้บรรยากาศในห้องมันดีขึ้น ยูเองก็แค่พยักหน้าแต่แล้วคนที่กินขนมก็มีแค่วินกับภีมเพราะยูไม่ขอกินด้วยเพราะเขาไม่ชอบของหวาน ยูเลือกไปนั่งเล่นที่โซฟาปล่อยให้สองเพื่อนซี้กินขนมกันไป 

“มึง มีอะไรจะบอกกูมั้ยภีม”วินพูดเบาๆแล้วส่งสายตากดดันเพื่อน 

“คือว่า...” 

“ติดอ่างแบบนี้มีแน่”วินเลยยกยิ้มนิดแล้วเขาก็กินขนมต่อจนอิ่ม แล้ววินก็ให้ภีมไปอาบน้ำก่อนเขา วินมานั่งตรงปลายเตียง 

“มึงมาออยู่กับไอ้ภีมนานยัง”วินถามขึ้น 

“ไม่นาน” 

“ไอ้ไปร์บอกว่ามึงอยู่คอนโดไม่ใช่หรอว่ะ” 

“ก็อยู่” 

“เห้ยเอาตรงๆเลยแล้วกัน มึงกับไอ้ภีมมาสนิทกันตอนไหนว่ะหรือว่าตอนที่มึงจะคืนของให้มันที่ไอ้ไปร์ขอเบอร์ไอ้ภีมกับกู” 

“ก็สนิทเรื่อยๆ” 

“สนิทเรื่อยๆอย่างไงว่ะ” 

“มึงจะเอาตรงแค่ไหน” 

“เอาตรงๆเลย” 

 เสียงภีมเปิดประตูห้องน้ำ โดยที่ทั้งสองคนจะไม่ได้ตอบคำถามกัน  

“วินอาบน้ำ”ภีมเลยพูดขึ้น วินเลยพยักหน้ารับแล้วคิดในใจวันนี้กูจะได้คำตอบอะไรมั้ย 

“เออๆ ขัดจังหวะจริงๆ”วินลุกแล้วเข้าไปอาบน้ำ ทำให้ตอนนี้มีแค่ภีมและยูที่อยู่ในห้อง 

“เกร็งทำไม”ยูถามขึ้นเมื่อเขาเดินมาหาภีม 

“เรากลัวว่าวินจะถามเรื่องของเรา”ภีมพูดเบาๆออกมา 

“มึงก็ตอบความจริง”ยูพูดพร้อมกับจับมือภีม 

“ความจริง”ภีมพูดย้ำแล้วเม้มปาก 

“ตามที่มึงคิด”ยูพูดอีกครั้ง 

“ถ้ามันถามกูกูก็ตอบตามที่กูคิดเหมือนกัน”แล้วเอามือลูบผมคนตัวเล็กเบาๆ 

“เดี๋ยวนอนโซฟา มึงกับไอ้วินก็นอนเตียง”ยูพูดพร้อมเดินไปที่โซฟาพร้อมหยิบหมอนมาใบเดียวแล้วเขาก็ล้มตัวลงนอนเล่นเกมส์ในมือถือ ภีมมองแต่ก็แอบดีใจที่ยูไม่คิดจะกลับห้องแล้วก็อยู่กับเขาด้วยกันที่นี่ ภีมเดินมายังที่นอนแล้วทั้งคู่ก็มองหน้ากันภีมยิ้มให้ยูแล้วเดินไปนอนที่เตียงนอน วินที่อาบน้ำเสร็จก็มองทั้งคู่ที่แยกกันนอนอยู่คนละที่  

“เห้ยกูเกรงใจรูมเมทว่ะ ที่แย่งที่นอนมึงอ่ะยู”วินพูดขึ้น ยูมองวินนิดๆแต่ไม่ตอบอะไร แล้ววินก็ขึ้นมาบนที่นอนแล้วก็นอนลงข้างๆภีม 

“ยูเอาผ้าห่มมั้ย”ภีมถามขึ้น 

“ไม่”ยูตอบแล้วก็เดินไปปิดไฟเมื่อเห็นว่าทุกคนนอนกันแล้ว แล้วยูก็นอนที่โซฟาตามเดิม  

“พรุ่งนี้เดี๋ยวกูไปส่งมึงแล้วค่อยไปหาเพื่อน บ้านมันอยู่แถวนี้แล้วเลิกเรียนจะไปรับไปกินข้าวข้างนอกกันโอเคมั้ย”วินพูดกับภีม ภีมมองหน้าวิน 

“ไอ้ยูมึงไปด้วยกันมั้ย” 

“กูมีเรียนถึงเย็นแล้วพรุ่งนี้ช่วงเย็นกูต้องเข้าคณะ” 

“ใช่เราลืมเลยว่าพรุ่งนี้ยูเลิกมืด”ภีมตอบแบบไม่คิด วินมองภีมแอบยิ้ม 

“งั้นมึงไปกับกู โอเค” 

ภีมพยักหน้า 

“ห้าทุ่มแล้วนอน เลยเวลานอนมึงแล้ว”วินพูดขึ้นแล้วภายในห้องก็เงียบสนิท จนเวลาผ่านไปภีมมองวินที่หลับสนิทแล้วภีมก็มองไปที่อยู่ที่นอนเพียงแค่หมอนใบเดียว ภีมเลยลุกไปหยิบผ้าห่มที่อยู่ในตู้ เขาลืมสนิทไปเลยว่ามีผ้าห่มผืนเล็กอีกผืนหนึ่ง  ภีมเลยไปหยิบมาแล้วเอามาห่มให้ยูที่หลับไปแล้ว 

“อ่ะ”ภีมตกใจรีบปิดปากเมื่อโดนยูโอบเอวล้มลงมานอนทับตัวเขาอยู่ 

“ยู”ภีมเรียกเบาๆ 

“ไม่ง่วงหรือไง” 

“ก็อากาศเย็นเดี๋ยวป่วย” 

“มันไม่หนาวขนาดนั้น” 

ภีมยิ้มดีที่แสงในห้องไม่สว่างขนาดนั้น 

“นอนไม่หลับว่ะ”ยูพูดขึ้น 

“นอนไม่สบายตัวหรอ” 

“เปล่า” 

“อ้าว แล้วเป็นอะไร” 

“ไม่มีคนให้กอด” 

ภีมได้ยินเลยยิ้มเขินออกมาแล้วภีมก็เอาหน้าซบลงตรงหน้าอกยู ยูเองก็โอบกอดภีมแน่นขึ้น ผ่านไปสักพัก ยุเลยให้ภีมไปนอนเพราะมันดึกมากแล้ว ถ้านอนกันท่านี้ภีมนี่แหละจะเป็นคนที่นอนไม่สบายซะเอง พอภีมไปนอนบนที่นอนเขาก็หันมามองยูที่หันมามองภีมเช่นเดียวกันแล้วต่างก็มองหน้ากันแล้วภีมก็ค่อยๆหลับตาลงแล้วยุก็หลับตาม จนทั้งคู่หลับสนิท ส่วนคนที่นอนเป็นอากาศไปตอนนี้เขาได้รับรู้ความจริงไปแล้วว่า ยูกับภีมนั้นไปไกลกว่าที่เขาคิดไว้และคิดอีกนัยหนึ่งว่าเพื่อนเขาได้เจอความรักจริงๆเข้าแล้วหลังจากที่แอบชอบคนคนนี้มานาน เขารู้เรื่องของเพื่อนตัวเล็กของเขาดี 

(กูขอให้มึงมีความสุขนะภีม)วินคิดในใจแล้วเขาก็หลับตาลงแล้วหลับตามทั้งคู่ไป 

เช้าวันรุ่งขึ้น ยูกับภีมพร้อมด้วยวินก็มานั่งกินข้าวเช้าด้วยกันที่ร้านใกล้ๆหอ วันนี้วินไปส่งภีมเองทำให้ทั้งยูกับภีมเลยต้องแยกกันตั้งแต่เช้า  

“วันนี้มีหนุ่มหล่อมาส่งเลยหรอว่ะ”ริวแซวขึ้นเมื่อเจอวินมาส่งภีมพอดีที่หน้าคณะ 

“สวัสดีวิน”ริวทักวินขึ้น 

“สวัสดี สบายดีนะ” 

ริวเลยพยักหน้า 

“วันนี้ไปกินข้าวเย็นด้วยกันมั้ย”วินถามขึ้น 

“ได้สิ ที่ไหนดี” 

“ว่าจะไปร้านKKKK” 

“โอเค งั้นเย็นนี้เจอกัน” 

“ฝากไอ้ตัวเล็กด้วยนะ” 

“คงไม่ต้องฝากแล้วมั้ง แบบว่าไอ้ตัวเล็กตอนนี้มีคนดูแลแบบไม่ห่างไปแล้ว จริงๆวินน่าจะรู้อยู่นะ”ริวพูดขึ้น ภีมแอบหยิกที่เอวริวทันที 

“มดกัดว่ะ”ริวพูดขึ้นเขาไม่สะท้านผิวเลยสักนิด 

“ก็ดีถ้ามันมีคนดูแลช่วย” 

“วินไหนบอกว่าเพื่อนรอ”ภีมเลยพูดขัดขึ้น 

“มีไล่ เขินหรอว่ะ”วินพูดพร้อมกับจับแก้มภีม ภีมเลยหยิกมือวิน 

“เขินจริงโว้ย”วินเลยแซวอีกแล้วก็โบกมือลาทุกคนแล้วเขาก็ขับรถออกไป 

“ไอ้ยูไม่หง๋อยหรอว่ะที่ไม่ได้มาส่งแบบนี้”ริวแซวขึ้น 

“หง๋อยอะไรล่ะ ไปเรียนเลยเดี๋ยวอาจารย์เข้า”ภีมเลยตัดบทแล้วเขาก็เดินนำริวเข้าห้องไป พอเลิกเรียนวินก็มารับแล้วริวก้ไปด้วยมีตุ้มไปด้วยอีกคน วันนี้ซูมเองก็ไม่ได้มารับริวเพราะติดกิจกรรมเหมือนเช่นเดียวกับยู  แล้วพวกเขาก็มาถึงร้านอาหาร 

“เดี๋ยวนี้บัวมันไม่ยอมมากับเราเลยว่ะ ไม่รู้ว่าติดแฟนหรือว่าเป็นอะไรกันแน่”ตุ้มบ่นขึ้น 

“มันไม่ได้ติดแฟนโว้ย มันหนีต่างหาก มึงก็รู้ว่ามันจะเลิกกับไอ้นี่อยู่ ถ้ามันมาด้วยไอ้นี่ก็ตื้อมัน”ริวพูดขึ้น 

“จริงๆก็น่าสงสารแบงค์นะ”ภีมพูดขึ้น 

“สงสารมันทำไมมันเจ้าชู้จะตาย ดีแล้วที่บัวมันคิดได้”ริวพูดตอบ 

“เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มอ่ะหรอ”วินถามขึ้น 

“ใช่ ตอนแรกมันก็รักกับแฟนมันดีนี่แหละ เรียนคนละคณะ แต่แล้วพวกกูจับได้ว่ามันไปจีบสาววิศวะเลยบอกไอ้บัว มันเองก็เลยตามไปดุแล้วก็เห็นกับตาเองก้เลยเลิกแต่ผู้ชายมันตื้อ ช่วงนี้มันเลยต้องไปกับพี่ชายมันไอ้นั่นจะได้ไม่กล้าเข้าใกล้มัน” 

“ก็น่าจะเลิกหรอกแบบนั้น มึจำไว้นะภีมถ้าแฟนมึงเจ้าชู้เมื่อไหร่เลิกเรียนห้ามใจอ่อน”วินพูดพร้อมมองหน้าภีม 

“แฟนอะไรล่ะยังไม่มีสักหน่อย” 

“ปากบอกไม่มี แต่กูว่านะใจมันไม่ได้ตอบนั้นนะ”วินพูดขึ้นอีก ภีมเองก็ได้แต่ทำเฉไฉไม่สนใจ วินก็ได้ส่ายหน้าแล้วก็กินข้าวกันต่อ มีเสียงข้อความภีมเข้าเป็นระยะ มันมีข้อความเข้าแบบนี้ทั้งวัน แล้วคนรับก็นั่งอ่านอมยิ้มตลอด 

ริวและวินที่มองหน้ากันต่างพยักหน้าแบบเข้าใจกัน ตุ้มเองก็พอเดาได้แต่ก้ไม่ได้พูดแซวเพื่อนจนทุกคนกินข้าวอิ่มและก็แยกย้ายกันกลับที่พัก ริวมารถคันเดียวกับวินและภีม ตุ้มแยกไปอีกคัน แล้วพอถึงหอต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องพักตัวเอง 

“อ้าวไอ้ยูมันยังไม่กลับ”วินพูดขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูเข้าห้องมา 

“วันนี้ยูนอนคอนโด”ภีมตอบ 

“กูว่าวันนี้เราต้องคุยกัน” 

วินมองหน้าภีม แล้วทั้งคู่ก็พากันอาบน้ำและก็มานั่งคุยกันจริงๆจังๆสักที 

“เล่ามา” วินนั่งตรงข้ามกับภีมอยู่บนที่นอน 

“เราไม่รู้จะเริ่มตรงไหน” 

“เริ่มตั้งแต่แรกเลย” 

“ตอนมัธยมอ่ะนะ” 

“ภีม อย่าเฉไฉ” 

“ก็ได้”ภีมพูดพร้อมกับเล่าเรื่องราวต่างๆให้วินฟัง ทุกสิ่งทุกอย่าง 

“แมร่งถ้ามันไม่หึงมึงมันจะรู้ใจตัวเองมั้ย” 

“ยูไม่ได้หึงสักหน่อย” 

 “งั้นที่มันปล้ำมึงคืออะไรถ้าไม่หึง” 

“ก็เรา....” 

“ช่างเถอะพวกไม่รู้ใจตัวเอง ว่าแต่ว่ามันบอกรักหรือยัง" 

ภีมส่ายหน้า 

"แล้วภีมล่ะรักมันมากมั้ย" 

ภีมเม้มปาก 

"ปากแข็งพอกัน" 

"วิน เรายังไม่อยากบอกเรื่องนี้กับใคร" 

"กูเข้าใจ กลัวถึงที่บ้านใช่มั้ย" 

ภีมพยักหน้า 

"คนที่น่ากลัวที่สุดคือ พี่ทีม"วินพูดขึ้นแล้วมองหน้าภีม ภีมเองก็พยักหน้ารับ 

"วิน เราไม่รู้ว่าตอนนี้เราทำถูกมั้ย แต่เรามีความสุขมากเลยวิน" 

"กูดูออก กูอยู่ข้างมึงเสมอภีม" 

"ขอบคุณนะวิน"ภีมพุ่งเข้ากอดวิน วินเองก็กอดตอบพร้อมลูบหลัง 

"กูไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้"วินพูดขึ้นมาเบาๆ 

"เราเองก็ไม่คิดเหมือนกัน"ภีมตอบเบาๆเช่นกัน 

"ถ้ามันดูแลไม่ดี หรือทิ้งมึงวันไหน มึงนึกถึงกูคนแรกนะ ห้ามอยู่คนเดียวเข้าใจมั้ย" 

"อืม"ภีมตอบเบาๆแล้วซุกอกเพื่อนที่เขารักมากที่สุด เขาดีใจและดล่งใจที่บอกเรื่องนี้กับเพื่อนสนิทตัวเอง  

 

ยูที่วันนี้ไม่ได้ไปอยู่กับภีมเพราะเขาเองก็อยากให้ภีมอยู่กับเพื่อนของตัวเอง หลังจากลเิกกิจกรรมในเวลาสองทุ่มยูก็กลับคอนโด และวันนี้ไปร์ก็มานั่งเล่นที่ห้องเขาด้วย 

"ไงมึง เจอไอ้วินเข้าให้ไง"ไปร์ถามขึ้นพวกเขาดื่มเบียร์กันอยู่ในห้อง 

"อืม" 

"ไม่ถามหรอว่ากูรู้ได้ไง" 

"ถามทำไม พวกมึงคุยกันไม่ใช่หรือไง" 

"แหม่รู้ดี มันโทรมาหากูเมื่อเช้า" 

ยูเองก็ดื่มเบียร์และนั่งฟัง 

"มันถามเรื่องมึงกับภีม กูเลยบอกมันว่าให้มันถามมึงเอง" 

ยูไม่ตอบ 

"มันหวงภีมมากนะมึง" 

"อืม" 

"กูเหมือนคุยคนเดียวว่ะ"วินบ่นออกมา ยูเลยหันมามอง 

"กูรู้มึงดูออก กูคงไม่ต้องมาบอกทุกเรื่องกับใคร" 

"ถ้างั้น แสดงว่ามึงกับไอ้ภีมแบบว่า...กันแล้วหรอว่ะ" 

"กูรู้ว่ามึงรู้"ยูพูดแค่นั้นเขาก็ดื่มเบียร์ไปและก็เอามือถือขึ้นมาเล่น ไปร์มองก็รู้ว่ายูกำลังส่งข้อความหาภีมเพราะเขาเห็นไลน์เป็นหน้าภีม ไปร์แอบยกยิ้ม 

"ทำอะไรก็ชัดเจนไปเลยเชื่อกู พวกชอบไอ้ภีมโคตรเยอะที่กูรู้มา" 

ยูไม่ตอบเขาก็แค่ฟังแล้วคิดในใจว่า เขาคงไม่เสียภีมให้ใครง่ายๆแน่นอน 

 

เช้าวันต่อมาวินยังคงไปส่งภีมไปเรียนเหมือนเดิม 

"วินจะกลับเลยหรอไหนบอกได้หยุดสามวันไง"ภีมพูดขึ้นตอนนั่งรถมามหาวิทยาลัย 

"พอดีมีธุระด่วนปิดเทอมเดี๋ยวก็ได้เจอกัน" 

"วินมารับใช่มั้ย" 

"จะได้มารับรึ ไม่ใช่ว่ามีคนมันจะกลับพร้อมภีมหรือไง" 

ภีมไม่ตอบแต่แอบเขิน 

"ไปเจอกันที่บ้านเดี๋ยวกูไปหาเอง" 

"โอเคครับผม"ภีมตอบ วินขยี้หัวเพื่อนด้วยความเอ็นดู 

"ดูแลตัวเองนะภีม"วินพูดขึ้นอย่างจริงจัง 

"ครับผม"ภีมตอบพร้อมส่งยิ้มหวานแล้วภีมก็ลงจากรถ วินมองตาม 

"ห่วงมึงอย่างไงไม่รู้ว่ะภีม"วินถอนหายใจ แล้วเสียงโทรศัพท์ของวินก็ดังขึ้น 

"กำลังไป ขอบใจที่นัดมันให้กู"วินตอบแล้วก็วางสาย แล้วเขาก็ขับรถไปที่ร้านคาเฟ่ร้านหนึ่งหลังมอที่มีที่นั่งห้องนั่งแยกเป็นส่วนตัว 

 

"มึงมีเรียนกี่โมง"วินที่มาถึงแล้วเจอคนที่นัดไว้นั่งรอเขาอยู่ 

"ห้าโมงเช้า" 

"เหลือชั่วโมงกว่าๆ กูคุยเลยแล้วกัน" 

"อืม" 

คนที่วินนัดก็คือยูเขาให้ไปร์นัดยูให้เขา 

"กูถามตรงๆเลยแล้วกัน มึงกับไอ้ภีมเป็นอะไรกัน" 

"กูรู้มึงรู้คำตอบ"ยูตอบเหมือนที่เคยตอบกับไปร์ 

"มึงยังไม่บอกรักมัน" 

"กูว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด" 

"แต่สำหรับไอ้ภีมกูรู้ว่าทั้งสองอย่างมันมีความหมายกับมัน" 

ยูนั่งฟังนิ่ง 

"เรื่องบอกรักมันคงเป็นเรื่องของมึงกับมัน แต่ที่กูจะคุยกับมึงวันนี้คือ ไอ้ภีมมันไม่อยากให้ที่บ้านมันรู้เรื่องมึง ไม่ใช่มันอายนะแต่กูคิดว่ามันกลัวพี่ชายมันรู้แล้วทุกอย่างจะพัง เพราะเขาแยกมึงสองคนแน่และคนที่ซวยที่สุดคือไอ้ภีม" 

"ทำไม" 

"พี่ทีมก็จะเอาไอ้ภีมแยกมึงไง ง่ายๆเลยคือไอ้ภีมต้องหยุดเรียนแล้วก็กลับไปอยู่บ้านไง" 

"ไม่มีวันที่เป็นแบบนั้น" 

"กูหวังว่ามึงจะช่วยไอ้ภีมได้" 

"กูไม่สัญญาแต่กูก็ไม่ปล่อยให้ภีมมันไปจากกูง่ายๆแน่" 

"กูว่ามึงชัดเจาแล้วว่ะกูสบายใจแหละ หลังจากนี้มึงก็ดูแลไอ้ภีมให้กูด้วย กูรักมันมาก" 

"กูดูแลอยู่แล้ว"ยูตอบสั้นแล้วทั้งคู่ก็คุยกันเข้าใจและก็แยกย้ายกันกลับ วินเองก็กลับไปที่มหาวิทยาลัยแล้ววันนี้ยูก็กลับไปดูแลคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขาตามเดิม 

 

"ตกลงว่าไงคืนวันศุกร์"ตุ้มถามขึ้น เพราะศุกร์นี้เป็นวันเกิดของบัว 

"ไปอยู่แล้ว"ริวและภีมตอบพร้อมกัน บัวเองที่ยืนกออภีมอยู่ก็ยิ้มดีใจ 

"ว่าแต่ไอ้แบงนี่เลิกมาตอแยมึงแล้วใช่มั้ยบัว"ริวถามขึ้น 

"อืมมันไม่มาแล้ว" 

"บัวมีอะไรก็บอกเรานะ"ภีมพูดขึ้น  

"ได้สิ เพราะถ้ามีอะไรเกิดขึ้นนะ จะให้เด็กวิศวะตืบมันแมร่งเลย"บัวพูดตอบ 

"เดี๋ยวกิ๊กมันอยู่วิศวะนะโว้ยอย่าลืม"ตุ้มแซวขึ้น 

"กูหมายถึงให้กลุ่มยูกับกลุ่มซูมรุมไอ้แบงต่างหาก" 

"อ่อ แล้วถามคนรู้ใจไอ้ภีมยังว่าจะช่วยมั้ย"ตุ้มยังแซวขึ้นอีก 

"คนรู้ใจอะไรกันล่ะตุ้ม ทะโล่แล้ว" 

"เดี๋ยวๆ ทะโล่นี่คือคำด่าหรือเปล่าว่ะฮ่าๆ"ตุ้มหัวเราะขำ 

"ไม่ต้องถึงพวกนั้นหรอกกูจัดการเอง"ริวพูดขึ้นเพื่อให้บัวสบายใจ 

"กูด้วย"ตุ้มพูดตอบอีกคน 

"เราด้วย"ภีมตอบอีกคน ทุกคนหันมองภีม 

"เดี๋ยวๆใจเย็น กว่าจะไปต่อยไอ้แบงได้กลัวมันจะเหวี่ยงกระเด็นสะก่อนอ่ะดิ"ตุ้มแซวขึ้น 

"เราเคยเรียนต่อยมวยไม่กระเด็นหรอก" 

"ห๊ะ ภีมเคยเรียนต่อยมวยด้วยหรอ" 

"เคย ตอนอนุบาลอ่ะ"ภีมตอบแล้วยิ้มแหย๋ เพื่อนๆพากันหัวเราะ  

"ถ้าไอ้ภีมโดนเหวี่ยงจนเจ็บตัวกูว่า เจอไอ้นี่แน่"ริวพูดพร้อมพยักหน้าให้ทุกคนหันไปมองยูที่เดินมาในมาดเท่ห์ๆที่มารอภีมพอดี 

"คนอะไรว่ะหล่อฉิบเป๋ง"บัวพูดพร้อมยิ้มหวานเยิ้ม 

"ของเพื่อน"ตุ้มพูดเบาๆ เพราะทมุกคนเริ่มจะจับเรื่องของภีมและยูได้ว่าทั้งคู่น่าจะคบกันแล้ว ภีมได้ยินหันไปมองทำหน้าดุ 

"กลัวตายเลยไอ้แมวเหมียว ท่าขู่แมร่งเหมือนแมวว่ะ"ตุ้มหัวเราะขำ 

"มารับแล้วหรอิว่ะ"ริวทักขึ้น ยูพยักหน้าแล้วก็หยิบกระเป๋าเป้ภีมมาถือไว้ทำให้ภีมต้องลุกออกจากโต๊ะหินอ่อน บริเวณโต๊ะข้างๆก็แอบมองเพราะยูขึ้นชื่อว่าหนุ่มหล่อมหาวิทยาลัยระดับต้นๆเลยก็ว่าได้ 

"เรากลับก่อนนะ"ภีมเลยพูดขึ้นแล้วโบกมือลาเพื่อน แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปพร้อมกัน 

"เอาจริงนะมึงโคตรเหมาะ นิยายวายในอุดมคติกูเลย"บัวพูดขึ้น 

"มึงอ่านแนวนี้หรอว่ะ"ตุ้มถามขึ้น 

"อ่านสิ อ่านมาตั้งแต่มอสี่มอห้านี่แหละ" 

"ติ่งมาก"ตุ้มแซวอีก 

"แล้วกูว่าน่าจะมีอีกคู่แหละ แต่กูไม่แน่ใจ"บัวหันไปแอบมองริว 

"บ้าดิ ไม่ใช่มั้ง"ตุ้มมองตาม 

"มึงคุยอะไรกันว่ะ"ริวที่เห็นทั้งสองกระซิบกันเลยหันมาถาม 

"เปล่า แล้วไอ้ซูมไม่มารับมึงหรอ" 

"มาแล้วนั่นไง กูกลับก่อนนะ ว่าแต่มึงล่ะบัวพี่มึงยังไม่มารับหรอว่ะ" 

"วันนี้กูให้ไอ้ตุ้มไปส่ง"บัวตอบ 

"อ้าวแล้วมึงมานั่งเม้ากันไม่บอกกูว่ะ" 

"ก็กูรอเป็นเพื่อนมึงก่อนไง"ตุ้มตอบ แล้วต่างก็แยกย้ายกันกลับ 

 

วันนี้ภีมไปนอนคอนโดยู ยูชวนภีมไปค้างที่คอนโดเขา ภีมล้มตัวลงนอนหลังจากที่อาบน้ำเตรียมนอน ยูยังอาบน้ำอยู่ ภีมตอบแชทวินและครอบครัวอย่างที่เคยทำทุกวันแล้วพอเล่นเสร็จภีมก็ปิดโทรศัพท์มือถือ แล้วก็นอนดูทีวี ยูที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็มานอนข้างๆภีม 

"วันศุกร์นี้เราไปงานวันเกิดบัว" 

"ที่ไหน" 

"ร้านแมงปอ" 

"เดี๋ยวไปส่งไปรับ" 

"ไม่รับลำบากหรอ" 

"ลำบากอะไร" 

"ก็ไปรับไปส่ง" 

"ไม่"ยูตอบ ภีมแอบยิ้ม ยูปิดไฟหัวเตียงและก็ปิดทีวีแล้วเขาก็หันมาดึงภีมเข้ากอดซุกเข้าไปในอ้อมอก  

"ง่วงแล้วหรอ"ภีมถามขึ้น 

"เมื่อคืนนอนไม่หลับ"ยูตอบ ภีมแอบยิ้มไม่กล้าถามว่าทำไม 

"คิดถึง"ยูตอบออกมา ภีมใจเต้นแรง ยูรู้ว่าตอนนี้ภีมเขินอยู่ เขาหอมที่หน้าผากภีมหนึ่งที ภีมขยับกอดยูแน่นขึ้น ยูเองก็ยิ้มออกมาแล้วลูบหลังไปมาเหมือนเป็นการกล่อมแล้วทั้งคู่ก็หลับลึกลงไป ค่ำคืนนี้มันช่างมีคววามสุขเหลือเกิน 

 

............................................................................................................................................ 

🙏ขอบพระคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ วินรู้แล้วต่อไปถ้าพี่ทีมรู้จะเป็นอย่างไรล่ะเนี่ย ดราม่าเรื่องนี้ไม่มีมากมีแต่ความฟินล้วนๆ เรื่องนี้น่าจะมีแค่20 ตอน แล้วเรื่องต่อไปพล็อตเรื่องมาแล้วนายเอกเป็นรุ่นพี่พระเอก อยากแต่งแนวนี้มานานรอติดตามด้วยนะคะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว