ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 01:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

 

จอมใจจักรพรรดินี 3

 

 

 

 

ตำหนักไผ่เขียว

 

 

 

"ท่านแม่ ข้าต้องไปแล้ว ท่านแม่ดูแลสุขภาพตัวเองดีๆนะขอรับ"ซิงเหยียนจับมืออิงฮวาหน้าตำหนักเพื่อล่ำลาก่อนเดินทางไปโรงเรียนต้าหยุน

 

"ข้าเป็นห่วงเจ้านัก การออกเดินทางนี้เป็นครั้งแรกของเจ้า แล้วยังต้องเดินทางไกลขนาดนี้ หากเจ้าเป็นอะไร ข้าคง.."อิงฮวาจับแขนลูกชายตน ก่อนจะเงยหน้ามองซิงเหยียนทั้งน้ำตา

 

"ท่านแม่ มิต้องกังวล ข้ามีพลังยุทธปกป้องตนเอง"ซิงเหยียนยืดอกภูมิใจ ก่อนยิ้มแป้นออกมา

 

เพี๊ยะ 

 

"ยังจะเล่นอีก เจ้าลูกคนนี้"อิงฮวาฟาดแขนลูกชายไปหนึ่งที ก่อนยิ้มออกมา

 

"ฮิฮิ ข้าต้องไปก่อนนะ ท่านแม่ ไว้วันหยุดข้าจะกลับมาหา"ซิงเหยียนพูดจบ ก็แอบหอมแก้มแม่ของตนไปหนึ่งที

 

"เจ้าเด็กนี่!"อิงฮวาสวมกอดลูกชายก่อนจะเดินออกมาส่งที่หน้าวังหลวง

 

 

 

"ดูนั่นสิ องค์ชายไร้ค่าของเรากำลังจะไปเรียนต่อที่โรงเรียนต้าหยุน"หนึ่งในองค์ชายที่ยืนมองอยู่เอ่ยขึ้นออกมา

 

ซิงเหยียนที่ได้ยินดังนั้นถึงหันกลับมายิ้ม ก่อนจะวิ่งมาตรงหน้าเหล่าองค์ชายและองค์หญิงที่ยืนมองอยู่

 

"ขะ.. ข้า อยากได้ขนม ข้าขอได้หรือไม่"ซิงเหยียนยิ้มออกมาพร้อมแบมือขอขนมจากบรรดาพี่ๆของตน

 

"ออกไปนะ เจ้าขยะ"ฮั่วหานที่เห็นดังนั้นจะยกเท้าขึ้นถีบซิงเหยียนเต็มแรง จนทำให้ซิงเหยียนล้มไปกองกับพื้น

 

"อึก.. เจ็บ.. ข้าเจ็บ... ฮือออออ"ซิงเหยียนที่ล้มไปกองกับพื้น ก็ตัวสั่นเทาร้องไห้โฮออกมา อิงฮวาที่เห็นลูกชายล้มลงไปก็รีบวิ่งมาดูลูกชายตนทันที

 

"ซิงเหยียน"อิงฮวาประคองซิงเหยียนลุกขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะลูบหัวปลอบขวัญ

 

นางรู้ว่าซิงเหยียนแกล้งทำ แต่นางต้องทนเพื่อความปลอดภัยของลูกชายของเขา

 

"ท่านแม่.. ฮืออ.. ข้าเจ็บ"ซิงเหยียนซุกหน้ากอดท่านแม่ไว้ ทั้งตัวสั่นเทาเพราะกั้นหัวเราะไว้ 

 

"องค์ชายฮั่วหาน หากเจ้าไม่ชอบซิงเหยียนข้าไม่ว่า แต่เจ้าทำแบบนี้ ข้าไม่คิดว่าคนของวังหลวงอบรมมารยาทให้เจ้าเป็นเช่นนี้ ดีแล้วที่ซิงเหยียนไม่เรียนมารยาทกับคนของวังหลวง"อิงฮวาว่าจบก็เดินจากไปพร้อมกับลูกน้อยของตน

 

"ท่านแม่ ท่าน... พูดถูกใจลูกจริงๆ"ซิงเหยียนหัวเราะคิกคัก ราวกับที่ร้องไห้เมื่อกี้เป็นฝันไป

 

"เจ้าก็ยอมให้องค์ชายนั่น ถีบเจ้าเช่นนี้หรือ ข้าควรตีเจ้าหรือไม่"อิงฮวาทำสีหน้าดุออกมา 

 

"ท่านแม่.. แต่ข้าแก้แค้นไปแล้วนะ"ซิงเหยียนใช้นิ้วชี้จิ้มกันไปมา ก่อนเผยยิ้มร้ายกาจออกมา 

 

"เจ้าทำอะไร"อิงฮวาถึงกับหน้าซีด เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นของลูกชายตน

 

"ข้าเปล่า"ซิงเหยียนเดินจับมือแม่ของตนออกมาจากพระราชวัง โดยไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาผู้หนึ่งจนหมดสิ้น

 

 

 

 

 

"เมิ่งเย้า เอายาแก้ผงคันไปให้ฮั่วหาน"เสียงหนึ่งขึ้นก่อนหันหลังกลับไปยังห้องทรงงานของตนทันที

 

"พ่ะย่ะค่ะ"เมิ่งเย้าน้อมรับก่อนจะทำตาม

 

 

 

 

 

 

 

"อึก.. ท่านแม่ ข้าคันไปหมดทั้งตัวแล้ว ฮืออ.."ฮั่วหานที่อยู่ในตำหนักเหมันต์เกาจนแดงไปทั่วทั้งตัว

 

"เจ้าไปทำสิ่งใดมาเล่า ถึงได้คันคะเยอไปทั่วทั้งตัวแบบนี้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกฝากหนึ่ง

 

 

 

"ท่านปู่~ เร็วๆเข้าสิ"เสียงไป๋ชิงหรงเอ่ยออกมา หลังที่ตนเก็บของเสร็จก็เห็นท่านปู่ตนเอาแต่สุรา

 

"เจ้าจะรีบไปไย"ฟู่หยุนพูดจบก็ยกจอกสุราเข้าปาก

 

"วันนี้เป็นวันเปิดเรียนของข้านะ ข้าไม่อยากไปสาย"ชิงหรงยืนเท้าเอว ก่อนจะตีเข้าที่หน้าขาของปู่ตน

 

"เจ้านี่นะ เอาไปก็ไป"ฟู่หยุนพูดจบก็ยกไหสุราขึ้นดื่มทันที

 

"เห้ออ"

 

 

 

 

 

"เจ้าว่าปีนี้จะมีนักเรียนคนใดมีพลังถึงระดับ10หรือไม่"เสียงนักเรียนคนหนึ่งพูดขึ้นกับเพื่อนๆของตน

 

"ข้าว่าไม่หรอก ปีที่แล้วยังไม่มีผู้ใดถึงระดับสิบเลย"

 

"ข้าก็ว่างั้น"

 

 

 

 

 

"โรงเรียนต้าหยุนรับสมัครนักเรียนที่มีพลังยุทธ 10เหรียญทองค่าสมัคร"เสียงประกาศรับสมัครดังขึ้น ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา

 

"ข้าพาลูกมาสมัคร"ชายคนหนึ่งเดินไปยังด้านหน้าทางเข้าโรงเรียนต้าหยุน ก่อนนะยื่นเงิน10เหรียญทองให้

 

"เชิญขอรับพี่ชาย ทางด้านซ้ายคือมี่หลาน จะเป็นที่ตรวจพลังวิญญาณของลูกชายท่าน"

 

ชายคนนั้นพยักหน้าก่อนจะเดินไปหามี่หลานที่นั่งรออยู่บนโต๊ะ

 

"รบกวนท่านด้วย"ชายคนนั้นพูดขึ้น มี่หลานจึงเหลือบตาขึ้นมามอง

 

"ยื่นมือมา"มี่หลานพูดเรียบๆก่อนที่ลูกชายของชายผู้นั่นจะยื่นแขนไปให้มี่หลานมี่หลานกดนิ้วผ่านข้อมือเพื่อตรวจพลังยุทธ ก่อนจะส่ายหน้า 

 

"อายุเกิน"มี่หลานพูดจบก็นั่งหลับตาเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย

 

"ท่านพอจะหยวนให้หน่อยไม่ได้หรือ"ชายคนนั่นเริ่มต่อรอง

 

"กฎของโรงเรียนต้ายุทธ อายุต้อง10ปี พลังวิญญาณต้องระดับ10ขึ้นไปหากผู้ใด ไม่มีสองข้อนี้กลับไปเสีย"มี่หลานเอ่ยเสียงเรียบ

 

"เจ้า!! แล้วเงินข้าเล่า"ชายคนนั่นเริ่มจะโวยวาย ก่อนที่กระเด็นออกไปไกลเพียงมี่หลานตวัดมือ

 

"ท่านต่อไป"มี่หลานเอ่ยออกมาเสียงเรียบก่อนจะทำหน้าเบื่อหน่าย

 

"ข้าน้อยรบกวนท่านด้วย"เสียงเด็กหนุ่มร้องบอกทั้งรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนจะยื่นมือขาวๆให้มี่หลานตรวจ

 

"หืม"มี่หลานยื่นมือออกมาตรวจก่อนจะตกใจที่พลังวิญญาณของเด็กหน้าอยู่ระดับสิบ

 

"ข้าผ่านหรือไม่ ท่านจอมยุทธ"ซิงเหยียนยิ้มหวานออกมา ทำให้ผู้ที่ผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดมอง

 

'หนุ่มงามล่มเมืองหรืออย่างไร'มี่หลานคิดในใจ

 

"ผ่าน"มี่หลานพยักหน้าก่อนจะให้คนเดินนำเข้าไป

 

"ขอบคุณท่านจอมยุทธ"มี่หลานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมองตามหลังพนุ่มน้อยนั่นไป หากได้เป็นศิษย์คงจะดี

 

"ข้าน้อยรบกวนด้วย"ทันใดนั้นก็มีหนุ่มน้อยอีกคนก็เดินเข้ามา 

 

"อืม"มี่หลานพยักหน้า ก่อนจะมือไปตรงก็ตรงตกใจอีกรอบ 

 

"พลังวิญญาณเจ้าระดับใดกัน"มี่หลานเอ่ยออกมาอย่างตกใจ เพราะที่นางตรวจคงไม่อยู่ถึงแค่ระดับสิบแน่

 

"เรียนท่านจอมยุทธ ข้าน้อยไป๋ชิงหรง พลังวิญญาณ บัวคราม ระดับ13 ขอรับ"

 

มี่หลานลุกขึ้นยืนมองหน้าเด็กน้อยตรงหน้าก็ จะมองไปที่คนยืนรับ ก่อนจะพยักหน้า

 

"ผ่าน"มี่หลานมองเด็กชายผมสีฟ้าตาสีครามเดินผ่านไปตรงหน้า พรางคิดในใจ ปีนี้ถ้าจะสนุกไม่น้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบไปอย่างสวยงาม เขาก็ยังไม่เจอกันนะคะท่านผู้ชมฮ่าฮ่าฮ่า

 

ความคิดเห็น