ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 01:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

 

 

จอมใจจักรพรรดินี 2

 

 

 

 

 

 

"ท่านปู่ โจ๊กร้อนๆขอรับ"เสียงเด็กหนุ่มตะโกนดังลั่น เพื่อเรียกปู่ของตนมาทานโจ๊กร้อนๆที่ตนได้ทำขึ้น

 

"เด็กสมัยนี้ร่าเริงกันจริงๆ"เสียงชายมีอายุ แต่ก็ไม่ถึงกับชรา เดินออกจากห้องหนึ่งของตัวบ้าน

 

"ท่านปู่ วันนี้ท่านปรุงยาอันใด สอนข้าได้หรือไม่"เด็กหนุ่มรีบไปแกะแขนท่านปู่ของตนสอนเรื่องการปรุงยาให้อย่างออดอ้อน

 

"เจ้าจะเรียนไปทำอันใด ไปๆ ข้าวเย็นหมดแล้ว"เสียงชายสูงอายุไล่เด็กหนุ่มไปห่าง ก่อนจะนั่งทานข้าวอย่างเป็นสุข

 

"ท่านปู่~ ท่านจะได้มีผู้สืบทอดวิชาปรุงยาไงเล่า ท่านควรดีใจเสียมากกว่า"

 

"ไป๋ชิงหรง เจ้าเป็นปีศาจรึ คราวที่แล้วข้าสอนเจ้าไป เจ้าทำบริเวณบ้านข้ามีแต่พิษ ถ้าสอนให้คราวนี้บ้านข้าไม่เป็นทะเลพิษเลยรึไง"เสียงติดดุเอ่ยเตือนเด็กน้อยไป๋ชิงหรง

 

"ตอนนั้นข้าควบคุมพลังไม่ได้นี่"เด็กน้อยไป๋ชิงหรงเอ่ยออกมาเบาๆ ทำหน้าสำนึกผิด "แต่เรื่องนี้ก็นานแล้วนี่ ท่านปู่ ตอนนั้นข้า7 ขวบ เองนะ"

 

"ใช่สิ ว่าแต่ตอนนี้จะอายุเท่าไหร่แล้ว"ฟู่หยุนเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง

 

"ท่านปู่~ เห้อ.. 10ปี ขอรับ"ไป๋ชิงหรงทำหน้าเหนื่อยใจที่ท่านปู่ของตน เปลี่ยนเรื่องทันที

 

"หืม? อายุครบเกณฑ์แล้วนี่"

 

"ขอรับ?"ไป๋ชิงหรงที่ตักโจ๊กเข้าปากก็หันมามองหน้าปู่ของตนทันที

 

"เจ้าอยากไปเรียนที่โรงเรียนหรือไม่ไป๋ชิงหรง"ฟู่หยุนเอ่ยถามหลานของตนออกมาเงียบๆ

 

ที่จริงแล้ว ไป๋ชิงหรงถือว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ สามารถใช้พลังได้ตั้งแต่สามขวบ เรียนรู้ได้ไวจนน่ากลัว สอนอะไรซึบซับจนหมด แล้วเรื่องที่บ้านเกือบเป็นทะเลพิษเมื่อสามปีก่อนก็เพราะ ไป๋ชิงหรง พลังถึงขั้น10 แล้วเกิดควบคุมไม่ได้ 

 

"เห้อ เจ้าคงไม่คิดว่าปู่คนนี้สามารถสอนเจ้าทุกเรื่องหรอกนะ"ฟู่หยุนเหลือบตาไปมองไป๋ชิงหรง แต่สิ่งที่ได้กับมาคือ ดวงตาซื่อๆใสแป๋วมองมาที่ตน 

 

'ข้าอยากจะบ้าตาย แล้วข้าไปบอกเรื่องนี้ต่อหน้าหลุมศพพ่อเจ้าอย่างไร'ฟู่หยุนบ่นในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

"ท่านปู่กำลังจะบอกข้าว่า ที่แผ่นดินนี้มีโรงเรียนสอนพลังยุทธด้วยหรอขอรับ"ไป๋ชิงหรงเอ่ยถามออกมาอย่างตื่นเต้น

 

"ข้าผิดเองที่ไม่เคยสอนเรื่องภายนอกให้เจ้าชิงหรง"ฟู่หยุนมองหน้าหลานชายที่นับวันยิ่งเห็นลูกชายของตนที่เสียไป ฟางหยุนเจ้าเห็นหรือไหมว่าชิงหรงของเจ้าเก่งกาจแค่ไหน

 

 

 

หลังจากสองคนปู่หลานทานข้าวเสร็จ ฟู่หยุนเรียกให้ชิงหรง ไปหาที่ลานหน้าบ้านทันที

 

"ท่านปู่เรียกข้ามีอันใดหรอ"

 

"ถ้าไม่มีข้าจะเรียกเจ้ารึ เจ้าเด็กนี่ ไหนมาดูสิ เจ้ามีพลังวิญญาณประเภทใด"ฟู่หยุนว่าจบ ก็ใช้พลังวิญญาณของตนกดข่มพลังวิญญาณในตัวหลานทันทีเพื่อให้แสดงพลังที่แท้จริง

 

"อึก.. "

 

หายใจลำบากยิ่ง เหมือนมีอะไรเอ่อล้นออกมา ไป๋ชิงหรงพยายามต่อสู้กับพลังวิญญาณของปู่ตนเพื่อไม่ให้ตนหมดสติไปเสียก่อน

 

"จงเผยออกมา"ฟู่หยุนเมื่อเห็นหลานที่กำลังปรับตัวกับพลังวิญญาณของตน จึงใช้พลังยุทธกดข่มไปอีก 

 

"อ่า.."

 

ไม่ไหวแล้ว สิ้นความคิดของไป๋ชิงหรง ดอกบัวสีครามล่องลอยออกมาจากหน้าอกของไป๋ชิงหรง ดอกไม้ผลึกแก้วสีฟ้าครามคล้ายดอกบัวลอยวนรอบตัวไป๋ชิงกรงก่อนจะเรือนแสงสว่างออกมา

 

"หืม บัวครามรึ พลังวิญญาณอะไรกันถึงส่องสว่างถึงเพียงนี้"ฟู่หยุนที่กำลังจะคลายพลังวิญญาณก็เหลือบเห็น ละอองสีเงินเรือนแสงออกจากมือข้างขวาของไป๋ชิงหรง จึงส่งพลังวิญญาณไปดึงออกมา

 

"อ้าก... "ไป๋ชิงหรงร้องออกมาอย่างเจ็บปวกเมื่อถูดึงพลังวิญญาณออกมา

 

ทันใดนั้น กระบี่ชิงหลง ก็ปรากฏออกมา เป็นกระบี่เรียวยาว ไป๋ฟู่หยุนที่เห็นดังนั้นถึงกับอึ้งและหลั่งน้ำตาออกมา 

 

"เจ้า!"ฟู่หยุนเก็บพลังวิญญาณก็สวมกอดหลานชายทันที กระบี่ชิงหลง เป็นกระบี่ที่สืบทอดกันมาของคนในตะกูลไป๋ จะไม่ให้เขาภูมิใจในตัวหลานนี้ได้อย่างไร 

 

"เจ้ามีวิญญาณยุทธคู่ ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามากไป๋ชิงหรง"ฟู่หยุนลูบหัวหลานชายก่อนจะพาไปนั่งใต้ต้นท้อหน้าบ้าน 

 

"เจ้ามีทั้งบัวครามที่เป็นพลังวิญญาณยุทธของแม่เจ้า และพลังกระบี่ชิงหลงของพ่อเจ้า"ฟู่หยุนจับมือทั้งสองข้างของไป๋ชิงหรง

 

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ของข้าหรือขอรับ"ไป๋ชิงหรงมองหน้าฟู่หยุนก่อนจะถามออกมาอีกว่า "ข้ามีด้วยหรอ"

 

"เอ้า! ถ้าเจ้าไม่มีพ่อและแม่เจ้า แล้วเจ้าจะเกิดมาได้อย่างไรเล่า เจ้าเด็กนี่"ฟู่หยุนเขลกหัวชิงหรงเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองต้นท้อที่กำลังผลัดใบ

 

"สักวันเจ้าจะรู้เอง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"ฟู่หยุนลูบหัวไป๋ชิงหรงเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้

 

"ขอรับท่านปู่"ชิงหรงรับสัมผัสจากฝ่ามืออันอุ่นก่อน จะครางตอบรับ 

 

ตัวเขาเกิดและตายในโลกอื่นมา เขาจำมันได้ไม่มีวันลืม วันที่เขาตาย เขาไม่นึกเสียใจเลยสักนิด เขาเป็นลูกชายพอที่ทำผิดก็กล้ายอมรับ โลกนั้นเขาเกิดมาไร้ครอบครัว ไม่เคยได้รับความอบอุ่นของคำว่าครอบครัวมาก่อน ยามเขาตายจึงไม่มีคนให้เสียใจ แต่โลกใหม่ของเขา ถึงไม่มีพ่อและแม่ แต่เขามีท่านปู่ที่รักเขา เขาจะไม่มีวันที่ทำให้เขาผิดหวังเป็นแน่

 

"ท่านปู่~"ไป๋ชิงหรงเรียกปู่ตนเบาๆก่อนโถมกายกอดปู่ของตนอย่างเต็มรัก

 

"เจ้าเด็กนี่!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอ็นดู หนูรู้ไหม อยากดึง มากอดไว้ ขอเตือนนี่คือพระเอกของเรื่องนี้นะ!!! 

 

พี่ชิงหรงเราคือแบบ.. น่ารัก 

 

ถ้าชอบอย่าลืมคอมเม้น เพื่อเป็นกำลังใจคนแต่ง ขอบคุณค้าบ

ความคิดเห็น