ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้าแน่ใจหรือ

ชื่อตอน : เจ้าแน่ใจหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 176

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2563 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าแน่ใจหรือ
แบบอักษร

สามวันต่อมาปรากฏว่าเฟิงอวี่พาเถาจื่อไปประหารคนด้วยจริงๆ ขาไปว่าเหนื่อยแล้ว พอนางเห็นการประหารคนครั้งแรกนางถึงกับหน้าซีด วิ่งไปอาเจียนอยู่หลายรอบ  ต่างจากเฟิงอวี่ที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเสียร่ำไห้ครวญคราง  ด่าทอ หรือแม้แต่เสียงอ้อนวอน  เมื่อมาถึง  ก็ใช่เวลาไม่นานจับคนผิดมาลงโทษพร้อมหลักฐานถึงห้าคน  ทำให้ตอนนี้ขุนนางใหญ่โตที่เมืองซีโจวหลุบหัวหลุบหางระวังตัวแจ  หลังจากตัดหัวคนที่ห้าเสร็จ เฟิงอวี่ก็หันกลับมาหาเถาจื่อที่นั่งหน้าซีดอยู่ในกระโจม พลันหัวใจเขาก็กระตุกวูบ นึกตำหนิตนเองที่ยอมตามใจให้นางมาด้วย แต่นั่นคือข้ออ้างที่เขาตั้งขึ้นมาเท่านั้น ใจจริงๆของเขาแล้วเขากลัวว่านางจะรังเกียจเขาต่างหาก

 

"ข้าบอกเจ้าแล้วว่าให้รออยู่ที่จวนรับรอง" เขาเอ่ยขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นกองอาเจียนด้านหลังกระโจม

 

"ข้าไม่เป็นอะไร" นางเอ่ย  "มือท่านมีเศษเลือดติดมา"   นางเอ่ยพร้อมหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าหอมกรุ่นออกมาเช็ดข้อมือให้เขา พลันกลิ่นคาวเลือด รุนแรงก็โชยมาตามลมที่พัดเข้ามาในกระโจมทำให้เถาจื่อ อยากอาเจียนอีกครั้ง

 

"อุ๊บ...!" นางปล่อยมือเฟิงอวี่ทิ้งทันทีแล้ววิ่งไปหลังกระโจม  โก่งคออาเจียนจนน้ำตาไหล ภาพที่หัวหลุดจากคอยังติดตาทำให้นางยิ่งอาเจียนมากขึ้น

 

เฟิงอวี่เดินตามมาลูบหลังให้นางเบาๆ

 

"อย่ามองนะ"  นางเอ่ย  เฟิงอวี่ไม่ตอบแต่มือก็ลูบหลังให้นางอย่างแผ่วเบาจนเถาจื่อหยุดอาเจียน

 

นางอาเจียนจนหมดแรงจะเดิน  ฉับพลันเถาจื่อก็ร้องด้วยความตกใจ  เฟิงอวี่อุ้มนางขึ้นแล้วเดินตรงไปที่รถมาที่คนของเขาเตรียมไว้ให้ทั้งยังกระซิบข้างหูนางเบาๆ

 

"รีบไปจากนี่ ประเดี๋ยวคนไม่กลัวจะอาเจียนอีก" เขาเอ่ยแล้วมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย  เดิมทีเถาจื่อถึงกับโง่งมยังไม่เข้าใจ  เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่นางจึงร้องออกมา

 

"เพ่ย  ท่านล้อข้าเช่นนั้นหรือ " เถาจื่อพูดเสียงดังลั่นรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัว เฟิงอวี่ไม่ตอบเพียงทำหน้านิ่งเช่นเดิม  เถาจื่อโมโหจนอาย  นางจึงยกมือหมายจะตีแขนเขาแก้เขินแต่ปฏิกิริยาของเฟิงอวี่ดีเกินไป เขารับมือนั้นไว้อยางรวดเร็ว พลันสายตาก็สอดประสาน เถาจื่อหน้าแดงซ่าน เมื่อเขาจ้องมองนางตรงๆเช่นนี้  ใบหน้าและปากบางนั้นที่นางลอบมองอยู่เป็นนิจเมื่ออยู่ตรงหน้านางจริงๆแบบนี้ทำให้นางใจสั่นไหวไม่หยุด  เฟิงอวี่เองก็มองนางราวกับว่าเพิ่งเคยเห็น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามองนางน่ารักถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

เมื่อกลับมาถึงจวนเฟิงอวี่ก็อุ้มนางลงจากรถม้าอย่างชำนาญ พานางมาวางไว้บนเตียง

 

"พักสักหน่อยเถอะ หน้าเจ้ายังซีดอยู่" เขาเอ่ยกับนางเถาจื่อจึงพยักหน้ารับ นางจึงนั่งมองเฟิงอวี่จัดการตนเองทั้งถอดเสื้อคลุม เช็ดหน้าเปลี่ยนชุดแม้ว่านางจะไม่เห็นตอนเขาเปลี่ยนก็เถอะเพราะเขาหลบไปเปลี่ยนหลังฉากบังตา  ทั้งยังยกอ้างน้ำมาให้นางล้างหน้าจนสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

 

"อันที่จริงข้าก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นเพียงตกใจไม่เคยเห็นการประหาร" นางเอ่ยกับเขา     เฟิงอวี่ไม่ตอบอะไรเพียงมองหน้านางนิดหน่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

"อะไรของเขานึกอยากจะอ่อนโยนก็อ่อนโยนขึ้นมาดื้อๆให้ใจข้าไหวเล่นเช่นนั้นหรือ "  นางเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาเดินออกไป

 

ไม่นานเฟิงอวี่ก็กลับเข้ามา ในมือถือตำรามาด้วย  เถาจื่อจึงนึกออกว่าเขาคงจะออกไปเอาตำราที่พกมาด้วย

 

"นี่เป็นเรื่องที่ข้าชอบที่สุด " เขาเอ่ยขณะที่นั่งลงข้างๆนางบนตั่ง เถาจื่อมองดูเขาที่เปิดหนังสือแล้วค่อยๆอ่านออกเสียงนางจึงร้องอ๋อในใจ  ที่แท้เขาเพียงอยากอ่านให้นางฟัง  เถาจื่อจึงค่อยๆเอนตัวลงเอาหัวหนุนขาเขาไว้ แรกๆร่างเขาเกร็งขึง เสียงอ่านหนังสือหายไปเหมือนว่าเขาพิจารณาว่านางทำอะไร  เมื่อเข้าใจแล้วจึงอ่านต่อ  เถาจื่อหลับตาฟังเขาอ่านหนังสือจนผล๊อยหลับไปเสียดื้อๆ

 

เสียงอ่านหนังสือหยุดแล้วเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ตอนนี้เพิ่งจะต้นยามเซิน(15:00-16:59) เฟิงอวี่ก้มดูสตรีที่หลับอยู่บนตักเขาอย่างเอ็นดู เห็นว่านางหลับสบายดีจึงยังไม่อยากปลุก เขาไม่รู้ว่านี่เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาเขาชอบตรึงอยู่ที่ร่างของนาง  ดวงหน้าของนาง อาจเป็นเพราะความอ่อนโยนและการเอาใจใส่การดูแลของนางที่มีต่อเขากระมัง เขามองภรรยาในนามคนนี้ไปๆมาๆกลับรู้สึกว่ารอคอยที่จะได้พบนางมาตลอดทั้งชีวิต  แต่งกันมาเพียงเดือนกว่าแต่กลับสนิทใจราวกับว่ารู้จักกันมาเป็นสิบปี มือหนาอบอุ่นยกขึ้นไล้ไปที่แก้มใสขาวเนียน  ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของนาง  เขากลื่นน้ำลายเหนียวหนืดลงคอย่างอยากลำบากใจปรารถนาจะชิมลูกท้อสีสวยในมือของเขา  

 

เถาจื่อที่ตื่นนานแล้วตั้งแต่เขาใช่มือลูบแก้มนางไปมาราวกับเสนหานางก็ไม่ปานเมื่อนิ้วใหญ่มาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากนางเถาจื่อก็ยิ่งใจเต้นแรงกว่าเดิมจะลืมตาก็ไม่กล้า  แต่ใจก็อยากรู้ จนเมื่อนิ้วนั้นนิ่งอยู่กับที่เหมือนกับว่าเจ้าของนิ้วกำลังชั่งใจคิดนางก็อดทนไม่ไหว ลืมตาขึ้นก่อน

 

"ตื่นแล้วหรือ" เขาถามนางปลายเสียงออกจะแหบพรานิดๆ 

 

"อือ..." เถาจื่อตอบ เฟิงอวี่ไม่ตอบแล้วลุกขึ้นยืน  หมายจะเดินออกจากห้องไปแต่ว่าโดนเถาจื่อวิ่งมาขวางไว้

 

"ท่านช่วยเลิกทำตัวเหมือนศพเดินได้สักทีได้ไหม?ปรารถนาก็ต้องทำตามใจบ้างไม่ใช่ว่าจะเอาแต่เก็บงำอารมณ์ไว้เช่นนี้" เถาจื่อเอ่ยเสียงดังฟังชัด 

 

"เจ้าวะ..." ยังไมทันจบนางก็เอ่ยต่อ

 

"ตอนนี้ข้าตัดสินใจแล้วว่าไม่อยากหย่ากับท่าน ข้าชอบท่านถึงเพียงนั้นหรือว่าท่านจะไม่หวั่นไหวกับทุกสิ่งที่ข้าทำให้อย่างนั้นหรือ ข้าอยากเป็นภรรยาท่านอย่างแท้จริงนะเยี่ยเฟิงอวี่" เถาจื่อพูดอย่างเหลืออด  หลายครั้งที่เมื่อนางอยู่ใกล้เขาหรือเผลอไป นางรู้ว่าเขาแอบมองอยู่ไม่ห่างตานางอยากให้เขาเปิดเผยอารมณ์มากกว่านี้ไม่ใช่เก็บกดไว้  อย่างไรเสียนางก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนแล้ว เถาจื่อจึงเปิดฉากยืดตัวขึ้นไปประกบปากกับเขาอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะทำไม่เป็นก็เถอะ  

 

เฟิงอวี่ตะลึงงันหูอื้อไปชั่วขณะ เมื่อกลีบปากอวบอิ่มนั้นแตะลงมาบนริมฝีปากของเขา  เฟิงอวี่จึงเข้าใจมือน้อยที่เกาะคอเขาอยู่นั้นราวกับกระตุ้นบางส่วนในตัว เขาจึงจูบตอบนางไปอย่างเผลอตัว ตอนแรกที่เขาจูบตอบเถาจื่อก็ตกใจเล็กน้อยอย่างตื่นกลัว เขาจึงขบกัดริมฝีปากนางเบาๆหลอกล่อให้นางเปิดปากอย่างง่ายดาย ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโพรงปากหอมหวานนั้น

 

"อือ..." เถาจื่อครางเสียงต่ำประท้วงเมื่อรู้สึกเจ็บๆที่ริมฝีปาก นั้นเพราะเฟิงอวี่ลืมตัวขบกัดนางแรงเกินไป  ท้อลูกนี้หอมหวานน่าหลงใหลกว่าที่เขาคิด เฟิงอวี่ถอนริมฝีปากออกช้าแต่ยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ ใช้ลิ้นแลบเลียริ้มฝีปากนางเบาๆอย่างละโมบ

 

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?" เขาถามนางเสียงแหบพรา มองใบหน้าของเถาจื่อที่แดงไปทั้งหน้า  เถาจือไม่ตอบเพียงพยักหน้าน้อยๆ

 

ฉับพลันตัวนางก็ลอยขึ้น เถาจื่อหวีดร้องเบายกมือกอดคอเขาแน่น  สองขาเกี้ยวเอวสอบไว้มั่น  เฟิงอวี่จึงเดินไปนั่งลงบนเตีงโดยมีนางนั่งทับอยู่ด้านบน  พลันรู้สึกถึงบางอย่างที่ดุนดันกุหลาบอ่อนของนาง  เถาจื่อหน้าแดงอย่างเขินอาย

 

ก่อนจะได้รับจูบจากเฟิงอวี่อีกครั้ง เถาจื่อทำอะไรไม่ถูกทุกส่วนที่เขาแตะไวสัมผัสไปหมด เพียงนิ้วเขาแตะนางก็อ่อนปวกเปียก เฟิงอวี่รั้งเอวนางไว้แน่นก่อนจะถอนจูบจากกลีบปากอวบอิ่มลงมากดจูบ ดูดดึงที่ลำคอนางอย่างพอใจ ความรู้สึกเมื่อตัวนางสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดเขารู้สึกดีถึงเพียงนี้    เถาจื่อที่ตอนนี้เสียวสะท้านกับประสบการณ์แปลกใหม่​ ก็ครางเสียงเล็กๆออกมาเบาๆ มือหนาของเฟิงอวี่เริ่มอยู่ไม่สุขขยับไปมาบีบขยำอยู่ที่อกอวบของนาง เขาดูดดึงลำคอนางสองข้างจนพอใจ เเล้วค่อยๆเลือนลงมาก่อนจะฉีกคอเสื้อนางออกจนขาด เผยให้เห็นบังทรงตัวบางสีชมพูอ่อน 

 

"ฟะ...เฟิงอวี่ ข้า..." นางพูดไม่ออกเพียงแต่กำลังรู้สึกแปลกใหม่จนตัวสั่นสะท้าน

 

ยังไม่ทันจะได้ไปต่อด้านนอกก็มีเสียงดังขึ้นโครมคราม

 

"ผู้ตรวจการขอรับเกิดเรื่องแล้ว" เสียงทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นก่อนจะทุบประตูเสียงดังอย่างเอาเป็นเอาตาย เฟิงอวี่ดวงตาฉายแววสังหารไอสังหารพุ่งพรวดเขาพละออกจากนางแล้วสบถคำโต

 

"มารดามันเถอะ" ว่าจบก็หันมาเอาผ้าห่มคลุมร่างนางไว้เดินออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว เถาจื่อนิ่งไปครู่ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมา เสียงดังจนงอหาย ไม่คิดว่าจะได้เห็นเขาสบถเช่นนี้

ความคิดเห็น