ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ชัยชนะครั้งที่ 2 ของเหล่าเอลฟ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ชัยชนะครั้งที่ 2 ของเหล่าเอลฟ์

คำค้น : magic song,เวทย์มนต์แห่งเสียงเพลง,yaoi,ต่างโลก,MMORPG

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 952

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2563 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ชัยชนะครั้งที่ 2 ของเหล่าเอลฟ์
แบบอักษร

ตู้ม!!!

 

คลื่นระเบิดสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง ทั้งพวกอันเดดและทหารต่างกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศทาง อย่างไรก็ตาม...แม้ว่าคลื่นพลังจะแผ่รัศมีมาถึงเพิลด้วยแต่ทว่าเจ้าตัวกลับมีโล่ใสๆป้องกันเอาไว้นั่นก็คือค่าความต้านทานของพลังเวทย์นั่นเอง

 

"มันเกิดอะไรขึ้น อยู่ดีๆก็มีพลังด้านมืดระเบิดขึ้นมา"ร่างบางหยุดร้องเพลงกระทันหันเพราะตกใจกับเสียงของคลื่นระเบิดนั่น

 

ฟุบ...

 

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่อาจจะเป็นพลังของหัวหน้าของเจ้าพวกอันเดดพวกนี้ก็เป็นได้..."เออริกกระโดดกลับมาคอยดูท่าทีของสถานะการณ์

 

"พวกแก...พวกแกทำให้แผนของข้าเสียหาย พวกแกต้องชดใช้!!!"เสียงแหบแห้งของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเรียกความสนใจของพวกเขาทั้งหมดให้หันไปมอง

 

เป็นชายแก่รูปร่างซูบผอมคนหนึ่งสวมใส่ฮูดสีดำผิวซีดดวงตาดำขลับไม่มีพื้นที่ของตาขาวเลยสักส่วน มองดูแล้วก็น่าจะเป็นพวกอันเดดเหมือนกัน ส่วนตัวแล้วเขาคาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าของพวกกองทัพอันเดดนี่

 

"ระวังให้ดีนะเพิลชายคนนั้นอาจจะเป็นหัวหน้าของพวกมันก็ได้"เออริกสั่งให้เขาระวังตัวเอาไว้

 

"ครับ..."

 

ท่ามกลางสนามรบที่มีแต่ซากศพและโครงกระดูกของพวกอันเดดนี่นับว่าเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เพิลเคยเห็นมาเลยด้วยซ้ำ แต่น่าแปลกใจที่เขากลับไม่รู้อยากจะอาเจียนออกมาเลยสักนิด...

 

"หึหึ...ด้วยจำนวนของพวกแกไม่อาจต้านทานกองทัพอันเดดของข้าได้หรอก ข้าขอยอมรับว่าพวกแกนั่นแข็งแกร่งจริงๆ แต่น่าเสียดายที่พวกแกจะต้องกลายเป็นอันเดดไปเหมือนเจ้าพวกนี้...ด้วยพลังของข้า ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้อวพินาศ"

 

อันเดดพวกนั้นเสียสติไปเสียแล้ว มือขาวซีดยกลูกแก้วสีม่วงขึ้นมาก่อนจะพึมพำท่องคาถาอะไรสักอย่าง ไม่นานพวกอันเดดที่กองอยู่บนพื้นก็รวมตัวกันขึ้นมากลายเป็นโครงกระดูกยักษ์...

 

"ลูกแก้วนั่นทำให้พวกโครงกระดูกรวมกันกลายเป็นโครงกระดูกยักษ์...พวกเราทุกคนรีบกลับมาตั้งหลัก!!"

 

ทหารของเออริกนั้นเมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบกลับมารวมตัวกันเป็นจุดเดียว ตอนนี้สภาพทุกคนย่ำแย่เอามากๆ...ไม่ใช่สภาพที่ร่างกายแต่เป็นสภาพที่จิตใจ แม้ว่าจะมีพลังของเพิลคอยปกป้องทุกคนยู่แต่ทว่าพวกเขากลับนึกไม่ออกถึงหนทางของชัยชนะเลยสักนิด

 

"เราต้องทำลายลูกแก้วนั่นครับท่านเออริกไม่งั้นพวกเราต้องแย่แน่ๆ"

 

"อืม...พวกเจ้าคอยคุ้มครองคุณเพิลไว้ให้ดี ข้าจะเข้าไปทำลายลูกแก้วนั่น"การที่จะเข้าไปประชิดตัวได้นั่นเป็นได้อย่างยากลำบากแต่เขาก็ไม่กลัวที่จะต่อกรกับความยากลำบาก แม้ว่าจะมีความเสี่ยงสูงที่จะตายก็ตาม...

 

"ระวังตัวนะครับคุณเออริก"

 

เออริกหันมาพยักก่อนจะพุ่งตัวออกไป ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของเหล่าทหารที่จะต้องอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเพิล

 

เออริกพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงส่วนทางข้างหน้าของเขานั้นมีอันเดดยักษ์ยืนเด่นเป็นป้อมปราการขวางทางอยู่ด้านหน้า และแม้ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งขนาดไหนเออริกก็ไม่หวั่นเพราะเขานั้นเชื่อว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงอยู่ที่จิตใจ

 

มือแกร่งยกดาบขึ้นมาพร้อมกับใช้สกิลดาบแห่งพงไพรตวัดโจมตีกวาดเหล่าอันเดดเป็นวงกว้าง และชุดเกราะสีเงินชุดนี้ไม่ได้ทำให้เขาเคลื่อนที่ได้ช้าลงเลยสักนิดมีแต่จะทำให้เขาควบคุมสมดุลความไวในตัวได้ดีขึ้น...

 

แต่กระนั้นเพิลก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้เลยเพราะอันตรายมีอยู่รอบตัว มือเรียวกระชับกันแน่นพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ในตอนนั้นเองที่เพิลคิดจะใช้สกิลWindกับออฟชั่นสกิลพิเศษเพิ่มระยะทาง เวทย์มนต์ที่ปลดปล่อยออกมารอบๆตัวเปลี่ยนรูปแบบกลายเป็นผีเสื้อสีเขียวอ่อนเนื่องจากการจุติรูปแบบเวทย์มนต์ของสัตว์...รูปแบบพลังนั้นก็จะเปลี่ยนไปด้วย...

 

"Wind!!"เพิลกระชับมือสะบัดไปทางด้านหน้าปลดปล่อยกระแสลมขนาดใหญ่เป็นวงกว้างพัดเอาเหล่าอันเดดกระเด็นไปไกลหลายกิโลเมตรเปิดทางให้เออริกได้ถึงตัวอันเดดยักษ์ได้สำเร็จ

 

"อึก..."ร่างบางนิ่วหน้ารู้สึกมึนหัวขึ้นมานิดๆ

 

"ว้าว...ไม่เคยเห็นเวทย์มนต์กระแสลมไหนที่กินพื้นที่ได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย"พวกทหารอ้าปากค้างก่อนจะค่อยๆลอบชื่นชมแขกพิเศษของท่านเออริกในใจ

 

โอกาสของเออริกนั้นมีไม่มาก เมื่อเพิลเปิดทางให้ขนาดนี้แล้วเออริกจึงตั้งสมาธิไปที่ฝ่าเท้าพร้อมกับพุ่งตัวกระโดดขึ้นไปบนตัวอันเดดยักษ์ แน่นอนว่าเออริกไม่คิดที่จะเสียเวลากับเจ้าอันเดดยักษ์นี่แน่ ปลายเท้าแกร่งเหยียบที่ไหล่แกร่งอีกครั้งกระโดดข้ามลงจากตัวอันเดดไปเป้าหมายคือหัวหน้าของพวกมัน

 

"เจ้า!! พวกแกทั้งหมดจงปกป้องข้า!!"ผู้นำอันเดดถึงกับคลั่งเมื่ออันเดดยักษ์ไม่สามารถกันเอลฟ์ตนนี้เอาไว้ได้

 

แต่ถึงอย่างนั้นพวกอันเดดที่ถูกเรียกมาก็ถูกสายลมพัดกระเด็นกระดอนออกไป การใช้สกิลWindในครั้งนี้ทำให้เพิลต้องทรุดลงกับพื้นเพราะฝืนใช้พลังเวทย์หนักๆหลายครั้งด้วยกัน

 

"แฮ่ก...แฮ่ก...ถึงจะมีอัตราการฟื้นฟูมานาสูงแต่ก็ใช่ว่าจะฟื้นฟูทันนะเนี่ย...อึก"เพิลก้มหน้ามองพื้นพึมพำอยู่คนเดียว

 

"เป็นอะไรไหมครับคุณเพิล..."พวกทหารถึงกับตกใจเห็นอีกฝ่ายลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วอดเสียวสันหลังไม่ได้ พวกนักเวทย์เอลฟ์หญิงรีบปรี่เข้ามาฟื้นฟูพลังเวทย์ให้

 

"พวกแก!! ไอ้พวกโง่!ไร้ประโยชน์!"

 

"ว่าตัวเองก่อนเถอะครับก่อนที่จะไปว่าคนอื่น"คำพูดสุภาพไม่ได้ทำให้ความดุร้ายของดวงตาลดลงเลยสักนิด เออริกฟาดดาบลงไปที่ลูกแก้วอย่างรุนแรงจนแตกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ

 

เพล้ง!

 

"ไม่!!!!!"ผู้นำอันเดดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะสูญเสียพลังไปกลายเป็นเถ้าถ่าน พวกอันเดดที่เหลือเองก็ค่อยๆหมดพลังไปเนื่องจากไม่มีผู้นำคอยควบคุมคำสั่ง

 

เออริกหอบหายใจอย่างหนักก่อนจะยกดาบขึ้นฟ้าเป็นสัญญาณว่า....เหล่าเอลฟ์นั่น...ได้รับชัยชนะในศึกครั้งนี้แล้ว...

 

เฮ้!!!!

 

สถานการณ์ในเมืองกลับมาเป็นปกติ ผู้คนต่างก็สามรถกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมอีกครั้งและชัยชนะของศึกในครั้งนี้ก็เป็นที่พูดถึงงกันไปทั่ว...ในเรื่องของหนึ่งวีรบุรษและหนึ่งเทพธิดา แม้จะเป็นคำแสลงหูแต่เพิลก็ยิ้มรับด้วยความยินดี..บ้านเมืองสงบสุขอีกครั้งใครจะไม่ดีใจล่ะ...

 

"ดีจังเลยนะโลลี่ ที่บ้านเมืองกลับมาสงบสุข"เพิลพูดกับเจ้าตัวน้อยบนตัก อีกมือหนึ่งก็หยิบคุกกี้ที่คุณฮิลดาให้มากินเป็นคำขอบคุณที่ช่วยบ้านเมืองเอาไว้

 

ก๊อกๆ

 

"ใครหรอครับ"

 

"เมอริแอนเองค่ะ องค์ราชินีฟรอล่ามีการ์ดจดหมายเชิญไปงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้น่ะค่ะ พระองค์อยากพูดคุยกับคุณเพิลด้วยสักเล็กน้อย"

 

ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางอุ้มเจ้าโลลี่ออกไปเปิดประตู ปรากฎว่าเป็นหญิงสาวในชุดหรูหราคนหนึ่งพ่วงมากับคนรับใช้ที่แต่งชุดคล้ายๆกันอีกสี่คนยืนอยู่ด้านหลัง

 

"เอ่อ...งานเลี้ยงหรอครับ"เออริกก็เคยพูดอยู่ว่าหลังกลับจากสู้รบก็อาจจะได้ร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง แต่ก็ไม่คิดว่าองค์ราชินีจะเป็นคนเชิญเขาด้วยตนเอง

 

"ค่ะ นี่เป็นชุดที่องค์ราชินีมีรับสั่งให้ช่างฝีมือในเมืองทุกคนตัดขึ้นมาเพื่อถวายให้แก่คุณเพิลถือเป็นของขอบคุณเล็กๆน้อยที่ช่วยเมืองเอาไว้"

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...ชุดนี่

 

"มันใส่ยังไงหรอครับ"เหงื่อกาฬไหลซึมหน้าผาก เขาเริ่มเลิกลักแล้ว...

 

"ไม่มีปัญหาค่ะ องค์ราชินีได้คาดการเอาไว้แล้วว่าคุณเพิลจะต้องใส่ไม่เป็นแน่ๆวันนี้พวกเราเลยจะมาปรนนิบัตคุณเองค่ะ"

 

ปะ...ปะ...ปรนนิบัติ

 

"มันเร็วไปมั้ยครับ คะ...คือผะ..ผมยังไม่เคยน่ะครับ"เจ้าตัวหน้าแดงก่ำนึกถึงภาพออกมาเป็นฉากๆ...

 

"ไม่เร็วไปหรอกค่ะ สาวๆ"เมอริแอนพยักหน้าให้เป็นสัญญาณ เหล่าสาวใช้กรู่กันเข้าไปปรนิบัติอย่างนิ่มนวลก่อนจะพากันไปที่บ่อน้ำของโรงแรม หลังจากนั้นไม่นานมหกรรมซี๊ดซาดก็เกิดขึ้น

 

อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!

 

ช่วงพลบค่ำ...

 

ในพระราชวังกำลังวุ่นวายเพราะมีแขกมากหน้าหลายตากำลังเดินทางเข้ามาร่วมฉลองงานเลี้ยงไม่หยุด ไม่ว่าจะเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ผู้มีอำนวจหรือบุคคลสำคัญจากอาณาจักรเอลฟ์ไกล้เคียง และ...ผู้บังคับบัญชาทหารเอลฟ์ทางอาณาจักรไกล้เคียงเช่นกัน

 

"ไงเออริก ไม่เจอกันนานเลยนะ"น้ำเสียงทุ้มติดเย็นชาเรียกเออริกที่กำลังยืนต้อนรับแขก

 

"เบอริโต้..."เออริกมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปหลังจากเห็นหน้าเจ้าของเสียงเย็นชานั่น

 

เขากับเบอริโต้เรียนและเติบโตมาด้วยกัน...แต่ทว่ามักจะไม่ชอบขี้หน้ากันแต่ส่วนมากจะเป็นเบอริโต้มากกว่าที่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่อง

 

"หน้าที่การงานดีขึ้นนิ คิดว่าตัวเองใหญ่โตแล้วหรือไงถึงได้ยืนรับแขกหน้าบานเชียว"และเพราะชอบแซะนี่แหละเออริกถึงไม่ชอบเบอริโต้ ไม่ใช่แค่คำพูดคำจาอย่างเดียว...นิสัยส่วนใหญ่ด้วย

 

"ก็คงงั้น"เออริกไว้ไหล่ ทำหน้าคล้านจะใส่ใจคนไม่มีสมอง

 

"หึ...กล้าพูดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษ ช่างเสื่อมเกียรติยิ่ง...แถมยังเทพธิดาอะไรนั่น...ปัญญาอ่อนเสียจริง"เบอริโต้ยืนกอดอกพลางยกยิ้มหยั่น

 

"จะว่าอะไรก็ช่างของเจ้าเถอะเบอริโต้แต่อย่ามารุกล้ำคนของข้าก็แล้วกัน"

 

"เทพธิดานั่นน่ะเป็นเทพจริงๆหรือไงถึงแตะต้องไม่ได้ เอาใครก็ไม่รู้ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าเมือง...เจ้ากับเทพธิดานั่นมันก็แค่..."

 

แกรก...แอด...

 

"เพิล เพรเชียส!!"ทหารหน้าประตูประกาศชื่อของแขกผู้มาใหม่ ครั้งนี้ทุกคนกลับเงียบลงตั้งตารอคอยที่จะพบเทพธิดาผู้ช่วยเมืองฟรอลาเรียน

 

และเมื่อประตูถูกเปิดออกเพิลก็ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องโถงทำให้ทุกคนได้ตกตลึง... เพิลแต่งตัวร่วมงานเลี้ยงในชุดสีขาวบริสุทธิ์ถูกตัดเย็บด้วยผ้าโปร่งที่ทำจากไหมเวทย์มนต์หลายชั้นและยังมีกลีบดอกไม้ประปลายมากับชุดอยู่บ้าง ชุดนี้เข้ากับผมสีขาวเลื่อมมุกของเจ้าตัวที่ถูกทักเปียและเกล้าขึ้นเป็นมวยผม อีกส่วนก็ถูกปล่อยลงมาเล็กน้อยทำให้มีความยาวถึงระดับกลางหลังแค่นั้น

 

และผิวสีขาวอมชมพูที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีจนเจ้าตัวต้องแหกปากร้องไปหลายรอบในห้องน้ำโรงแรมบวกกับการแต่งเติมใบหน้าอ่อนๆนิดหน่อยทำให้เจ้าตัวดูเหมือนเทพธิดาก็มิปาน

 

นี่แหละ...นิยามของคำว่าเทพธิดาตัวจริง...

 

ในขณะที่เพิลเดินอยู่บนพรมกับอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปมองเห็นเออริกที่กำลังเบิกตากว้างยืนนิ่งอึ้งไปทำให้เจ้าตัวแทบยิ้มออกมาแล้วเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว

 

"คุณเออริก!"ถ้าไม่ติดว่าเจ้าตัวใส่ส้นสูงอยู่คงวิ่งกระโจนเข้าใส่ไปแล้ว...

 

พรึบ

 

"เอ่อ..."เออริกรับร่างในอ้อมกอดเอาไว้ ตอนนั้นเองที่ตัวของเขาแข็งทื่อไปแล้ว...

 

______________________________________

น้องถูกรังแกจากสาวใช้ช่วยน้องด้วยพี่เออริก อิอิ

มีคนถามมาว่าคอร์ที่น้องได้มานั้นพอได้มาแล้วพวกสัตว์จะตายเลยหรือเปล่า ไรท์ยังไม่สามารถอธิบายให้เห็นภาพได้ละเอียดแต่ว่ามันจะมีตอนที่ไรท์เขียนพลอตเอาไว้ว่าจะมีส่วนอธิบายเกี่ยวกับคอร์ในอนาคตแน่นอน

ความคิดเห็น