facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [13]- ความในใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 460

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2563 08:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[13]- ความในใจ
แบบอักษร

[13]- ความในใจ

 

"พี่รักไอด้านะครับ"

ไอด้าเงยหน้าขึ้นเพื่อไล่น้ำตาแห่งความน้อยใจที่กำลังเอ่อคลอไม่ให้ไหลออกมาไหล

"ถ้าจะพูดคำว่ารักแค่เพียงเพราะอยากรั้งไอด้าไว้ ก็อย่าพูดเลยค่ะ" ถ้าเขาพูดมันออกมาก่อนหน้านี้เธอคงจะดีใจมาก แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

"พี่ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจ พี่พูดออกมาจากความรู้สึก จากหัวใจ แล้วพี่ก็อยากขอโอกาสจากไอด้าอีกสักครั้ง" ไม่รู้ว่าไอด้าจะเชื่อไหม แต่เขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่ที่สุด

"พี่ยังพอมีโอกาสอยู่ไหมครับ"

"ไม่รู้สิคะ" ไอด้าตอบห้วนๆ

"ไอด้าครับ" โดเรนโต้ทำเสียงอ้อน

"ไอด้าตอบตอนนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ มันต้องใช้เวลา"

"พี่จะทำให้ไอด้าเห็นเองว่าพี่จริงจัง" พูดเสียงหนักแน่นพร้อมกับยื่นมือไปลูบไล้แก้มเนียนอย่างอ่อนโยน

"ไอด้าจะคอยดูค่ะ ถ้าพี่ดอมทำได้เราก็...อาจจะได้เริ่มต้นกันใหม่" เธอก็เป็นแบบนี้ทุกที ใจแข็งกับเขาได้ไม่เท่าไหร่ก็แพ้ซะแล้ว ตอนนี้เธออยากจะกรี๊ดดังๆแล้วโผเข้าไปกอดเขาให้มันสมกับความดีใจ แต่คิดไปคิดมาแล้ว ไม่ทำดีกว่าเดี๋ยวเขาจะได้ใจ

"พี่ทำได้แน่นอนครับ"

"แต่ที่ผ่านมาไม่เคยทำ" ไอด้าจิกกัดกลับไปเบาๆ

"ไม่ทำ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำนะ" มือที่ลูบไล้แก้มเนียนเลื่อนลงมาจับไหล่บางเอาไว้

"เหรอคะ? ไอด้าไม่เห็นจะรู้สึกแบบนั้น" ไอด้าเหลือบมองใบหน้าคมคายของคนข้างๆด้วยหางตา ไม่กล้ามองเขาเต็มๆตาเพราะเธอกลัว

กลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนไปมากกว่านี้

"ไม่รู้สึกจริงๆเหรอ" โดเรนโต้ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางน่ารักของไอด้า มือหนาที่กุมไหล่บางอยู่กระชับให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้เธอเอนตัวหนีในขณะที่เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้

"....ไม่เลยสักนิด" ไอด้าปฏิเสธซ้ำพร้อมกับส่ายหน้า

ที่ผ่านมาเธอไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียวสินะ โอ้ย!...อยากจะดึงเขามาจูบให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

"ถ้าอย่างงั้น ต่อจากนี้ไปพี่จะบอกรักไอด้าทุกวัน จะทำทุกวิธีให้ไอด้ารู้ว่าพี่คิดและรู้สึกยังไงกับไอด้า โอเคไหม?" เอ่ยกระซิบข้างใบหูบางแล้วเอียงหน้าก้มลงจูบเบาๆที่ลำคอระหง

ไอด้าจำต้องยอมโดนเขาจู่โจมเพราะไม่มีทางหลีกเลี่ยง เธอโดนเขาพันธนาการเอาไว้ด้วยมือหนาและท่อนแขนแกร่งเพียงข้างเดียว ทำได้เพียงเอียงคอห่อไหล่เพื่อไม่ให้เขาทำอะไรๆไปมากกว่านี้

โดเรนโต้ยังคงคลอเคลียสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นยวนใจเข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างละโมบ มือหนาลูบไล้นวดคลึงแขนเรียวเล็กหนักสลับเบา เลือดในกายสูบฉีดพุ่งพล่านจนรู้สึกร้อนวูบวาบ อาวุธร้ายประจำกายค่อยๆถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างช้าๆ

เขารู้สึกได้ทันและจำต้องทำอะไรบางอย่าง

"ใจเย็นลงแล้วใช่ไหม" โดเรนต้ถอนตัวออกจากซอกคอหอมกรุ่นเพราะไม่อยากให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีกจึงยอมข่มใจไม่ทำอะไรที่เกินเลยไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่าในใจจะคิดไปไกลมากแล้วก็ตาม

"ก็...นิดนึงค่ะ" ไอด้าขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะตอบคำถามพร้อมกับจัดแจงเสื้อผ้าให้อยู่ในแบบที่ควรจะเป็นเมื่อเห็นว่าเสื้อคอกว้างที่ใส่อยู่หลุดลุ่ยลงไปจนเผยให้เห็นเนินไหล่ขาวเนียน

สายตาลามกของโดเรนโต้ที่จ้องมองทุกการเคลื่อนไหว ทำให้สองข้างแก้มของเด็กสาวแดงระเรื่อปานลูกมะเขือเทศสุกเพราะความเขินอาย

"ไอด้าอยากกลับบ้านแล้ว" เอ่ยประโยคสุดคลาสสิคที่พอนึกได้ในขณะนั้นออกมาเพื่อทำลายบรรยากาศที่ชวนอึดอัด

อึดอัดเพราะเขาและเธอใกล้กันจนเกินไป

"เรากลับกันเถอะนะคะ" เมื่อเจ้าของร่างสูงไม่ยอมขยับกาย ไอด้าจึงร้องขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอีกครั้ง

"ไม่อยากไปส่งเลย" ปากก็ว่าแต่ก็ยอมขยับตัวไปนั่งเบาะคนขับหลังจากที่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คะ?" ไอด้าได้ยินที่เขาพูดแต่ได้ยินไม่ค่อยชัดเลยถามซ้ำ

"หิวไหมครับ" เขายังอยากมีเวลาส่วนตัวกับไอด้ามากกว่านี้

"ไอด้าพึ่งทานข้าวมาค่ะ"

"นั่นสิ พี่ลืมไป" สีหน้าของคนฟังเปลี่ยนไปในพริบตาเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าพึ่งรับไอด้ามาจากที่ไหน

"พี่ดอมหิวเหรอคะ" ไอด้าก็ยังคงเป็นไอด้าที่ยังมีความใสซื่ออยู่ถึงแม้ว่าจะแกล้งทำเป็นเก่งกล้าแค่ไหน แต่พออยู่กับเขาเธอก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองทุกที

"ไม่ครับ"

คร่อกกกกก~

"เอ๊ะ? ไม่หิวจริงเหรอคะ" ไอด้าพูดไปก็หัวเราะไปด้วยเพราะเสียงท้องของโดเรนโต้ร้องประท้วงขึ้นมาทำให้เขาขายหน้า

"หึ...ถ้าบอกว่าไม่หิวอีกไอด้าก็คงไม่เชื่อ" ยิ้มแห้งๆแก้เขิน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกำพวงมาลัยรถ

"ไปหาร้านแถวนี้ทานข้าวก่อนไหมคะ" จะให้เขาหิ้วท้องไปทานข้าวที่บ้านเอก็อีกตั้งไกลกว่าจะถึง

"ไหนเมื่อกี้บอกว่าอยากกลับบ้านไงครับ" ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ไอด้าเป็นห่วง

"พี่ดอมทานข้าวเสร็จค่อยกลับก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะเป็นลมไปกลางทาง ไอด้ายังไม่อยากตายเพราะรถคว่ำนะคะ กลัวสภาพศพไม่สวย"

"พี่ไปยอมให้ไอด้าเป็นอะไรไปแน่นอน ไว้ใจพี่ได้" หยอดคำหวานพร้อมกับเหยียบคันเร่งใก้รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ

"รู้ได้ยังไงคะว่าไอด้าอยู่ที่นั่น" ไอด้าหมายถึงที่พักของมาร์คัส

"พี่ตั้งใจจะไปรับไอด้าตอนเลิกเรียน แต่ว่า..."

"พี่ดอมก็เลยสะกดรอยตามไอด้ามา?" ไอด้าหันหน้าออกนอกตัวรถแล้วแอบยิ้มด้วยความดีใจ

"ความจริงแล้วพี่ไม่อยากให้ไอด้าไปกับไอ้หมอนั่นด้วยซ้ำ" ถ้าทำได้เขาคงเข้าไปฉกตัวเธอออกมาตั้งแต่ตอนที่อยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้วแหละ แต่เขาทำไม่ได้ไง

"เขาเป็นอาจารย์นะคะ ไปเรียกเขาไอ้หมอนั่นได้ยังไง" ไอด้าแกล้งดุด้วยน้ำเสียงเข้ม

"ทำไมจะเรียกไม่ได้ก็พี่ไม่ชอบหน้า" ยิ่งนึกถึงหน้ามาร์คัสตอนส่งสายตาหวานฉ่ำให้ไอด้าด้วยแล้ว เขายิ่งโมโห อยากควักลูกตามันออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

"ทำไมไม่ชอบคะ อาจารย์มาร์คัสเขาทำอะไรให้"

"ไม่ได้ทำครับ แต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ"

"พี่ดอมอ่ะไม่มีเหตุเลย เป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" ไอด้าชักสีหน้าใส่ เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย พี่ดอมที่เธอรู้จักเป็นคนสุภาพ สุขุม มีเหตุผล แต่ดูเขาตอนนี้สิ ทำตัวเหมือนเด็กถูกแย่งของเล่นไปได้

"พี่เป็นแบบนี้ก็เพราะไอด้านั่นแหละ"

"เอ้า...เกี่ยวอะไรกับไอด้าล่ะคะ"

"ก็พี่หวง พี่หึง พี่ไม่อยากให้ผู้ชายหน้าไหนใกล้ชิดไอด้า พี่ไม่อยากให้ใครมีสิทธิ์มองไอด้าด้วยสายตาแบบนั้นนอกจากพี่ พี่รักมากแล้วพี่ก็หวงมากด้วยเข้าใจไหมครับ"

ไอด้านั่งนิ่งฟังคำพูดที่โดเรนโต้พรั่งพรูออกมาอย่างตั้งใจ เธอได้ยินชัดเจนเต็มสองหู เขาบอกว่ารักเธอ เขาบอกว่าหวงเธอได้เต็มปากแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังเหมือนที่ผ่านมา แค่นี้แหละที่เธอต้องการจากเขา ก็แค่พูดในสิ่งที่คิดออกมาไม่ต้องมีอะไรซับซ้อน

 

....................................................

 

บางคนเขาก็แค่ต้องการความชัดเจน

 

ความคิดเห็น