ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

24 : เพียวไม่แบ่งให้คนอื่น

ชื่อตอน : 24 : เพียวไม่แบ่งให้คนอื่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2564 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24 : เพียวไม่แบ่งให้คนอื่น
แบบอักษร

Chapter 24 

Lab Love : เพียวไม่แบ่งให้คนอื่น 

  

“คะ...คุณรบ คือเพียว...เพียวขอโทษครับ”เพียวไผ่พยายามลุกขึ้นนั่งหลังจากที่ตั้งสติได้ว่าตัวเองโดนทุ่มลงเตียงไม่เบาเลยทีเดียว ดวงตากวางสั่นระริก ในใจพร่ำบอก ‘คุณรบเป็นคนใจดี’ อยู่ซ้ำ ๆคงไม่อารมณ์เสียถึงขั้นลงมือซ้อมร่างกายเขา 

“ฉันคงไม่ยกโทษให้”เสียงดุเอ่ย มือใหญ่จัดการถอดกระดุมเสื้อตัวเอง เขวี้ยงไปอีกทางเผยอกกว้างมีกล้ามหน้าท้องเป็นลอน 

“ตะ...แต่ว่า...ในสัญญาบอกว่าเพียวห้ามมีเซ็กส์นะครับ”เพียวไผ่พยายามคิดหาทางให้ตนรอดพ้นจากพื้นที่ตรงนี้ให้ได้เสียก่อน ไม่คิดว่านักรบจะทำแบบนี้เพราะปกติ ตั้งแต่เริ่มการทดลองทุกครั้งที่ขอตามนักรบมาที่นี่ นักรบไม่เคยเรียกเด็กขายแม้แต่ครั้งเดียว วันนี้เขาก็เลยยืนกรานว่าจะไม่ออกไป  

บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้ใครกอดกลิ่นหอม ๆนี้ ขะ...เขาแค่ไม่อยากให้มากอดมาหอมเฉย ๆก็แค่นั้น ก็อย่างไรล่ะ ทีเขายังมีสัญญาห้ามมีเซ็กส์กับคนอื่นเลย งั้นนักรบควรจะเท่าเขาสิไม่ถูกรึไง 

“สัญญาพวกนั้นเป็นของสถาบันฉัน ฉันร่างขึ้นมาเอง จะยกเลิกมันในตอนนี้ก็สิทธิ์ของฉัน”หึ ตัวเองจะไปมีเซ็กส์กับใคร เมื่อไหร่ก็ได้เหรอ น่าน้อยใจ... 

“คุณรบไม่ใจร้ายนะครับ”เพียวไผ่กล่าวเสียงอ่อน ได้ยังไงกันล่ะ นึกอยากมีเซ็กส์ก็ยกเลิกสัญญา พอมีเสร็จก็คงทำตามในสัญญาไม่ให้เขามีเซ็กส์กับใคร น่าน้อยใจไปหมดเลย ทำไมไม่เท่ากัน 

“เธอใจร้ายกับฉันก่อนเพียวไผ่”เพียวไผ่ย่นคิ้ว สีหน้างุนงง 

“พะ...เพียวใจร้ายเรื่องอะไรครับ”คนตัวเล็กถามตาใส 

“นึกไม่ออกจริง ๆงั้นเหรอ”เพียวไผ่พยายามนึกแล้วนึกอีก ตัวเขานั้นมีสิทธิ์ไปใจร้ายกับนักรบด้วยอย่างนั้นเหรอ ไม่มีสิทธิ์และเพียวไผ่ไม่เคยคิดจะทำด้วย เพียวไผ่อยากเป็นเด็กดีของนักรบให้มาก ๆจะใจร้ายกับนักรบได้อย่างไร เพียวไผ่ได้แต่งุนงง 

“ฉันไม่ได้ปลดปล่อยมันอย่างจริง ๆจัง ๆมาหลายเดือน เพราะฉันเห็นแก่หน้าเธอที่ตามติดฉันมาถึงนี่ทุกครั้ง”เพียวไผ่ถึงกับบางอ้อ ร่างกายล้มตึงลงไปเมื่อร่างใหญ่ทาบทับเข้ามาไม่ทันตั้งตัว สองมือยันอกแกร่งไว้ 

“ตะ...แต่ว่าเพียวใช้ปากกับมือช่วยคุณรบตลอดเลยนะครับ อะ คุณรบอย่ากัด”เพียวไผ่แย้ง เขาไม่ได้ใจร้ายสักหน่อย ถึงตามนักรบมาที่นี่เขาก็ใช้ปากและมือช่วยทุกครั้ง อย่างนี้ไม่ได้เรียกใจร้ายสักหน่อย 

“มันไม่พอ อืม ไม่เคยพอ”แล้วแบบไหนถึงจะพอ เพียวไผ่ไม่เข้าใจ 

“คะ...คุณรบ ไม่เอา เพียวไม่เอา”สองมือพยายามดันอกแกร่งแต่กลับไม่มีแรงต้านเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของคนร่างใหญ่ซุกซอกคอขาวดูดเม้มย้ำ ๆจนต้องเงยหน้าหนีแต่กลับเป็นการเปิดช่องว่างให้คนร่างใหญ่มากขึ้น 

“อย่าดื้อ เธอทำให้ฉันต้องไล่เด็กคนนั้นไป คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเธอ”สองมือแกร่งจับข้อมือเล็กกดไว้แนบเตียงเหนือศีรษะ 

“งะ...งั้นให้เพียวใช้มือกับปากแทนได้ไหมครับ”เพียวไผ่พยายามหว่านล้อม 

“ไม่!”คำตอบชัดเจน 

“คุณรบ...อะ อื้อ เบา ๆครับ”เพียวไผ่ได้แต่เบิกตากว้าง เชิดหน้าหนีเมื่อลิ้นหนาชื้นแตะแผ่วเบาที่ลำคอขาว 

“ค...คุณรบ เพียวไม่เอา” 

“แต่ฉันจะเอา”คำตอบไม่ไยดีตอบกลับมา เพียวไผเบะปากน้ำตารื้นจนแตะผิวหน้าของนักรบ ทำคนร่างใหญ่ชะงักยืดตัวขึ้นมองคนที่กำลังนอนหอบหายใจน้ำตาไหลบนเตียง 

“เฮ้อ!งั้นกลับไปซะ แล้วอย่ามาขัดฉันอีก”ว่าจบก็ลุกขึ้นไม่หันมามองเพียวไผ่ที่ลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าตัวเองที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง มองแผ่นหลังกว้างที่มีลายสักมังกรตัวใหญ่ผงาดนิ่ง ๆก็ก้มหน้าพูดไม่ออก 

เพียวไผ่รู้ว่านักรบเป็นคนที่มีความต้องการสูง ตะ...แต่ใช้ปากกับมือมันไม่พอจริง ๆเหรอ  

“คุณรบอย่าเรียกเด็กขาย....นะครับ”เพียวไผ่ก้มหน้าพูดเสียงแผ่ว ทำนักรบชะงัก 

“พะ...เพียวจะมีเซ็กส์กับคุณรบเอง” 

“กลับไปซะเพียวไผ่”คนร่างใหญ่ตอบโดยไม่กลับไปมองร่างขาวบนเตียง เพียวไผ่ก็ส่ายหน้าระรัว 

“เป็นเด็กดีไม่ดื้อหน่อยได้ไหมเพียวไผ่”เสียงถอนหายใจพร้อม ๆกับเสียงดุดังขึ้น เพียวไผ่เงยหน้ามองนักรบที่หันหลังมาพูดก่อนจะก้มหน้างุดอีกครั้ง 

“เธอ...”นักรบพูดไม่ออก มองร่างขาวที่เขาหันหลังไปไม่นานหันมามองอีกครั้งอีกคนก็เปลือยไปทั้งร่างแล้ว ไม่รู้รึไงว่าร่างขาว ๆนิ่ม ๆนี้ล่อตาล่อใจเขาขนาดไหน ไม่รู้รึไงว่าต้องอดใจมากแค่ไหนในแต่ละคืน 

“ในใบสัญญานั้น ยกเลิกไปก็คงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”ก้มหน้าพูด  

“ทำไมถึงดื้อนัก” 

“เพราะไม่อยากให้ใครมากอดคุณรบครับ”คนร่างใหญ่ได้แต่คำรามอดกลั้นกรอด ๆในลำคอ 

“เธอ...” 

“ไม่อยากให้ใครได้กลิ่นหอม ๆของคุณรบด้วยครับ คุณรบตัวหอมมาก ๆไม่อยากให้ใครได้กลิ่น....อื้อ”ไม่ทันจบประโยคปากชมพูก็ถูกฉกจูบอย่างรวดเร็ว เพียวไผ่เบิกตากว้างก่อนจะค่อย ๆหลับตาพริ้ม ยกแขนโอบคอแกร่ง เบียดร่างกายนิ่มของตัวเองเข้าอกแกร่งจนแทบจะไม่ให้อากาศลอดผ่าน มือใหญ่กอดรัดแผ่นหลังเนียนบีบเค้นเบา ๆกับผิวนิ่ม  

ลิ้นหนาแทรกกวาดความหวานในโพรงปากเล็กจนพอใจ แล้วปล่อยให้คนตัวเล็กให้พักหายใจ เพียวไผ่ซบหัวเข้าอกแกร่งหายใจเข้าออกอย่างเหน็ดเหนื่อยกับจูบรุนแรง ก่อนจะจูบที่อกกว้างเบา ๆที่แล้วที่เล่าทั่วอกกว้างแล้วพึมพำราวกับเด็กหวงของ 

“หอม คุณรบหอม”ดวงตาดุก้มมองคนตัวเล็กที่จูบหน้าอกตัวเองอย่างเอาแต่ใจ 

จุ้บ! 

“ตรงนี้ก็หอม” 

จุ้บ! 

“ตรงนี้ด้วย” 

จุ้บ! 

“หอมหมดเลย” 

“ถ้าหอมก็ดมให้หมดทั้งตัวสิ”ร่างเล็กที่กำลังมัวเมากับกลิ่นหอมของบุรุษชะงัก เงยหน้ามองด้วยแววตาฉ่ำปรืออย่างลืมตัวพยักหน้าอือออไม่ปฏิเสธ 

“อืม”จ๊วบ! ปากเล็กถูกดูดดึงแรง ๆหนึ่งครั้งอย่างมันเขี้ยว  

“คุณรบไม่กอดคนอื่นนะ” 

“……” 

“เพียวจะกอดคนเดียว”สองแขนเล็กโอบร่างใหญ่ลูบไปมาขณะพึมพำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกกอดคอแกร่งไว้แน่นเมื่อถูกอุ้มขึ้นมาแล้วถูกวางเบา ๆให้นอนราบกับเตียง ดวงตากวางสบกับตาดุแล้วเสมองไปทางอื่น กัดปากเบา ๆเมื่อรับรู้ถึงลิ้นเปียกแฉะแตะเข้ายอดอกตัวเอง 

“อะ”อกบางแอ่นขึ้นอย่างเชื้อเชิญ คนร่างใหญ่ได้แต่ครางกรอดในลำคอเมื่อทำอะไรไม่ได้แม้อยากจะโลภกินร่างนิ่มทั้งตัวอย่างรุนแรงในเวลานี้  

“จะทำเบา ๆไม่ตี”พูดพลางสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆเข้าเต็มปอด ปากบางเผยรอยยิ้ม 

สองมือใหญ่ที่บีบเฟ้นไปตามร่างขาวนิ่มพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้บีบแรงเกินไปกลัวอีกคนเจ็บอย่างที่เคยบอกจนเพียวไผ่รู้สึกได้ 

“บีบได้ แต่ไม่ตีก้นนะครับ”เพียวไผ่บอกเสียงกระซิบ จบคำก็รู้สึกแรงเค้นคลำตามผิวกายหนักขึ้น แต่ก็ไม่ได้เจ็บกลับรู้สึกดีมาแทนที่ 

ลิ้นร้อนลากไล้ตามผิวกายหอมเบา ๆจนสยิว เสียงครางอื้ออึงดังไม่ขาดสาย นักรบยืดตัวขึ้นมองกายขาวที่ตอนนี้แดงปลั่งไปทั้งตัว ก่อนจะถอดกางเกงตัวเองออก แล้วคว้าถุงยางไม่ไกลมาฉีกซอง สวมเข้ากับแกนกายที่ตั้งแข็งของตัวเองอย่างรวดเร็ว มองร่างนิ่มที่ลุกขึ้นนั่งหยิบเจลหล่อลื่นไม่ไกลมาชะโลมให้  

“ของคุณรบใหญ่”เสียงพึมพำเหมือนกำลังพูดคนเดียวเสียมากกว่า หากแต่คนร่างใหญ่กลับได้ยินชัดเจนเมื่อทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ปากเรียวกระตุกมุมปากอย่างพึงพอใจเหมือนได้รับคำชม 

“ไม่ชอบรึไง”นักรบถามแหย่ คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วตอบเสียงเบา 

“ชอบครับ ไม่ให้คนอื่นด้วย”ยิ่งได้ยิน แกนกายใหญ่ก็ยิ่งขยายจนปวดหนึบแทบทนไม่ไหว  

“เธอมันร้ายกาจเพียวไผ่” 

“ไม่ เพียวอยากเป็นเด็กดี”เพียวไผ่แย้งขณะที่ร่างกายถูกพลิกให้นอนคว่ำ สะโพกเล็กถูกยกขึ้นมาแล้วถูกชะโลมด้วยเจลจากคนร่างใหญ่ 

“ทำไม” 

“อยากให้คุณรบเอ็นดู” 

“หึ” 

“อึก”สองมือเล็กกำผ้าปูเตียงไว้แน่นเมื่อกายใหญ่แทรกเข้ามา ไม่ได้มีเซ็กส์กับนักรบเป็นเดือน ช่องทางข้างหลังก็แคบและแน่น 

“คุณรบเพียวเจ็บ”เสียงอ้อนเคล้าสะอื้นดังขึ้น รับจูบบนแผ่นหลังจากคนตัวใหญ่  

“อย่าเกร็ง ผ่อนคลายไว้”เสียงกระซิบเบา ๆเพียวไผ่พยักหน้าเข้ากับเตียง 

“คุณรบเข้าทีเดียวก็ได้ครับ”เพียวไผ่บอกเสียงสั่น 

“เธอจะเจ็บ” 

“เพียวทนได้ เอาเข้ามาทีเดียวเลยครับ” 

“อ๊า”เพียวไผ่กรีดร้องทันทีที่ความใหญ่โตแทรกเข้ามาจนสุด น้ำตาหยดใสใหลรินช้า ๆที่หางตา นักรบหยุดนิ่ง แรงตอดรัดทำเขาอยากจะบ้าแต่เพราะกลัวว่าร่างนิ่มจะแตกสลายเสียก่อนจึงจำใจหยุดนิ่งให้อีกคนปรับตัว 

“มันอึก แน่นอ่า”เสียงอู้อี้จากคนตัวเล็ก  

“อึก”นักรบเชิดหน้าสูดปากทุกครั้งที่ช่องทางคับแคบขมิบรัดครั้งแล้วครั้งเล่า 

“ฉันจะค่อย ๆขยับ”เพียวไผ่พยักหน้า กัดปากครางเบา ๆเมื่อความเจ็บผ่อนลงไปมากโขจนมีแต่ความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่ 

“อื้ออะ อ่า”ร่างกายขยับโยกตามแรงกระแทกเนิบนาบ ยิ่งคนร่างสูงควงสะโพก เพียวไผ่ก็ตัวสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านที่ล้นปรี่ ความสุขสมเพิ่มถี่ขึ้นจนอยากโลภมากกว่านี้  

“คุณรบอะ ย..อยากได้มากกว่านี้ อะ ๆอื้ออร๊าง”เสียงครางดังไปทั่วห้องกว้าง อุณหภูมิในกายพุ่งสูงขึ้นความร้อนแรงจากเซ็กส์ในค่ำคืนนี้ดูท่าจะมากกว่าที่เคยมี เมื่อต้องห่างกันเป็นเดือน ผิวกายละเอียดขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยดูดกัดจนเป็นรอยไปทั่ว เสียงกระแทกกายเข้าดังครั้งแล้วครั้งเล่าถี่ขึ้นเรื่อย ๆ 

“อะ ๆค...คุณรบอื้อ อะ ๆ” 

“อะ ๆพะ..เพียวชอบ อื้อชอบของคุณรบ”ยิ่งได้ยินเสียงเล็กเอื้อนเอ่ย กายใหญ่ก็เหมือนได้รับชัยชนะแข็งขืนดังท่อนไม้ตอกเข้าช่องทางสีหวานไม่ปรานี เสียงครวญครางราวกับดนตรีกล่อมให้เตลิดเปิดเปิงไปกับกามารมณ์ที่ร้อนแรง 

สองมือใหญ่จับเอวบางไว้แน่นตอกอัดความเป็นชายเข้าสู่ร่างเล็กครั้งแล้วครั้งเล่าหวาดเสียวว่าร่างบางจะหักเป็นสองท่อนคามือใหญ่ ใบหน้าขาวใหญ่แดงระเรื่อเชิดขึ้นน้ำตาน้ำลายไหลฉ่ำ สีหน้าสุขสมจากการปรนเปรอของคนร่างใหญ่  

รู้สึกดี...มีเซ็กส์กับคุณรบแล้วรู้สึกดี.... 

แสงขาวปลายทางรออยู่รำไร เสียงเล็กส่งเสียงกรีดร้องให้คนร่างใหญ่พาไปถึงจุดปลายทางจนธารสีขาวขุ่นพ่นออกมาจากแกนกายเล็กเปื้อนเตียงกว้าง ร่างกายจะถูกกดแน่นฝังกายใหญ่ที่กำลังสั่นงึกงักปลดปล่อยออกมาเต็มถุงป้องกัน เสียงครางต่ำจากคนร่างใหญ่บ่งบอกว่าอีกคนแตะปลายทางเช่นเดียวกันทำเพียวไผ่ทิ้งตัวหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม 

เสียงน่าอายดัง ‘บล็อก’ เมื่อนักรบถอดแกนกายออกเปลี่ยนถุงยางชิ้นใหม่อย่างรวดเร็ว เพียวไผ่รู้ดีว่าคงไม่จบแค่รอบเดียว แต่ถ้ากลิ่นและร่างกายของนักรบจะเป็นเขาคนเดียวที่ได้กอดได้หอมจะกี่รอบเขาก็ไม่หวั่น 

กลิ่นของคุณรบ จะไม่ให้ใครดม 

ไม่ให้ใครกอดด้วย เพียวไผ่จะกอดคนเดียว 

“คุณรบไม่ให้คนอื่นกอดนะ... เพียวไม่ให้” 

  

ความเย็นภายในห้องจากพอดีเหมือนจะเริ่มหนาวมากขึ้นเรื่อย ๆทำให้ร่างเล็กที่คลุมโปงในผ้านวมหนาขยับตัวหาความอุ่น ค่อย ๆลืมตาตื่นควานมือหาร่างกายคุ้นเคยแล้วก็ไม่พบ 

มืด...อยู่ในห้องมืด ๆเพียงคนเดียว ไร้ร่างที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงบนเตียงเมื่อคืนนี้ เพียวไผ่ขยับร่างกายค่อย ๆลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เอื้อมมือเปิดโคมไฟไม่ไกลให้ความสว่างเล็กน้อย เห็นโน้ตเล็ก ๆแปะไว้ไม่ไกล 

‘ตื่นมาก็อาบน้ำทานข้าวทานยาซะ แล้วโทรหากัน เขาจะมารับ’ นักรบ... 

เพียวไผ่ยกยิ้มบาง ๆกวาดตามองไปรอบๆห้องไม่ใช่ห้องที่นอนหลังมีเซ็กส์เมื่อคืน บางทีนักรบอาจจะเป็นคนอุ้มเขาย้ายมาอยู่ห้องนี้ ก็ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมต้องเปลี่ยนห้อง  

คร่อก! เสียงท้องประท้วงเบา ๆเมื่อรู้สึกหิว เพียวไผ่ค่อย ๆขยับร่างกายรู้สึกปวดปนเสียดที่ช่องทางข้างหลัง เมื่อคืนกว่าจะจบได้ก็เข้าตีสาม ไม่รู้นักรบไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะ 

เพียวไผ่ลุกไปห้องน้ำ เห็นเสื้อผ้าที่เขาใส่เมื่อคืนถูกแขวนไว้ กลิ่นหอมเหมือนถูกเอาไปซักและรีดเรียบร้อยแล้ว ไหนจะเสื้อคลุมอาบน้ำที่ถูกเตรียมไว้ อดใจเต้นแรงกับความเอาใจใส่ไม่ได้  

อาบน้ำเสร็จก็มาตรงยังโซฟา มีอาหารที่ถูกเตรียมไว้ คิดว่าน่าจะถูกเอามาวางไว้ก่อนเขาจะตื่นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เพียวไผ่กินทุกอย่างตรงหน้าเกลี้ยงด้วยความหิว ข้อความจากกันทิมาดังขึ้นบอกว่าบ่ายสามวันนี้ต้องไปที่สถาบัน และเมื่อเช้าก็ไปส่งแป้งพิมพ์ที่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งมีข้อความจากแป้งพิมพ์เป็นสิบ ๆเพราะเมื่อคืนบอกว่าจะกลับไปที่คอนโด 

อ่า...เขาเริ่มเป็นพี่ชายที่แย่แล้วรึเปล่านะ 

  

‘น้องแป้งงอนพี่เพียวแล้วค่ะ จะไปสวีทหวานกับคุณรบทั้งคืนแล้วทำไมไม่บอกน้องแป้งดี ๆล่ะคะ โป้งแล้ว’เพียวไผ่อมยิ้มสงสัยต้องทำอะไรอร่อย ๆไปง้อแล้วสิคืนนี้ 

สวีทหวานงั้นเหรอ...คำนี้ใช้กับคนที่เป็นแฟนกันคงได้สินะ 

  

“ด็อกเตอร์ไนท์สวัสดีครับ”เพียวไผ่ต่อสายถึงนทกรหลังจากที่ทานข้าวทานยาแล้วนั่งครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆสักพักใหญ่ 

“คุณเพียว ว่ายังไงครับ” 

“เรื่องที่ถามด็อกเตอร์เมื่อวาน เพียวคิดแล้วล่ะครับ”เพียวไผ่เอ่ยเสียงหนักแน่น แม้จะรู้สึกหวั่นกลัวเล็กน้อย ไม่สิ กลัว เพียวไผ่กลัวมาก ๆก็ว่าได้ 

“คุณรบจะเกลียดเพียวไหมครับ”เพียวไผ่ถามเสียงแผ่ว 

“ด็อกเตอร์ให้คำตอบนี้คุณเพียวไม่ได้จริง ๆแต่ถ้าถามว่าคุณรบจะโกรธไหม อาจจะโกรธบ้าง” 

“ด็อกเตอร์ไนท์คิดว่า เพียวพอจะสู้คนที่ชื่อทายน์ได้ไหมครับ”เพียวไผ่ถามเสียงแผ่วก้มหน้าหลุบ 

“เพียวขอโทษที่ถามครับ”เมื่อได้รับความเงียบเป็นคำตอบใจคอก็เริ่มไม่สู้ดี 

“ไม่อยากให้คุณเพียวเอาตัวเองไปเทียบกับใคร”นทกรตอบกลับมา เพียวไผ่ก็นิ่งเงียบ สู้คนที่ชื่อทายน์คนนั้นไม่ติดเลยสินะ เพียวไผ่ได้แต่น้อยใจในอก  

“คุณเพียวไม่เหมือนเขา”คำตอบของนทกรทำเพียวไผ่เม้มปาก ไม่เหมือนตรงที่ เขาเป็นตัวประหลาดในขณะที่อีกคนคือคนปกติ หรือ ไม่เหมือนตรงที่ไม่มีอะไรเลยเหมือนผู้ชายคนนั้น 

“เพียวใจดีสู้คุณทายน์ได้ไหมครับ” 

“แน่นอน”คำตอบที่หนักแน่นจากนทกร ทำเพียวไผ่เผยรอยยิ้มอีกครั้ง 

“งั้นที่เหลือเพียวจะพยายามเองครับ เย็นนี้เพียวจะบอกคุณรบและทุกคนครับ” 

“คุณเพียวคิดดีแล้วใช่ไหม หากคุณเพียวไม่สบายใจ ด็อกเตอร์ไม่อยากให้คุณเพียวกดดันและบังคับตัวเอง” 

“ไม่ครับเพียวไม่ได้กดดันหรือบังคับตัวเอง เพียวอยากทำเองครับเพียวอยากมีลูกกับคุณรบครับ”เพียวไผ่ตอบกลับอย่างหนักแน่นเช่นกัน  

“ด็อกเตอร์จะช่วยเหลือคุณเพียวเองนะ” 

“ขอบคุณครับ” 

วางสายจากนทกรแล้วเพียวไผ่ก็นั่งนิ่ง ถอนหายใจออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์ก่อนจะเข้ากูเกิ้ลเสิร์ชหาชื่อของใครคนหนึ่งที่เขานั่งค้นหาตั้งแต่เมื่อวาน ไม่มีอะไรที่เพียวไผ่เทียบกับผู้ชายคนนี้ติดแม้แต่เรื่องเดียว จะทั้งด้วย ฐานะ ชาติตระกูล หน้าตา หรือการศึกษา แต่เพียวไผ่คิดว่าเขาสู้ได้หนึ่งเรื่อง 

เรื่องที่เขาไม่มีวันทอดทิ้งนักรบและแทงข้างหลังนักรบเหมือนที่ผู้ชายคนนี้เคยทำ 

ด็อกเตอร์ทายน์ ทวรรษกร ดิวัลลภ 

______ 

แงงงงง น้อนนนนน  

แล้วนี่ใครมาอีกเนี่ยยย555 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ 

แก้ไขครั้งแรก 10 ตุลาคม 2564 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว