ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ บททีี่ 1

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ บททีี่ 1

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ#ตอนพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2563 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ บททีี่ 1
แบบอักษร

 

 

ร้ายเล่ห์รัก ตอนพิเศษ 1 

 

 

 

 

ริมฝีปากรูปหยักบรรจงจูบริมฝีปากบางสีหวานอย่างนุ่มนวลแล้วก็ใช้ความช่ำชองของตัวเองกวาดชิมความหวานในปากราวกับโหยหามานาน สัมผัสรสจูบของเขาทำให้เธอตกอยู่ในห้วงความฝันแม้จะพยายามขืนตัวเองไว้ไม่ให้ปล่อยใจไปกับการกระทำของเขา แต่เธอก็ไม่สามารถบังคับร่างกายไม่ให้โอนอ่อนไปตามอารมณ์ได้  

มือเรียวเล็กกอบกุมเส้นผมนุ่มลื่นไว้แล้วร้องครางเสียงหวานยิ่งกระตุ้นให้เขาบดริมฝีปากบนกายที่หอมกรุ่นอย่างเร่าร้อน 

" อย่านะ โซล! " มิถุนาร้องห้ามเสียงหลง เธอดันไหล่โซลออกเบาๆ รีบขยับตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่โซลจะปลดกางเกงยีนส์เธออออกจากตัว " ไปหื่นมาจากไหนเนี่ย " มิถุนามองโซลกึ่งฉุนกึ่งอาย โกรธตัวเองไม่น้อยเหมือนกันที่ปล่อยให้เขารุกไล่เธอมากขนาดนี้ 

" จะหื่นจากไหนล่ะครับ " โซลว่ายิ้มกริ่ม " ก็มาจากคุณภรรยานี่แหละ คนอะไรหอมจนเกินห้ามใจ " โซลเข้ากดจมูกหอมแก้มฟอดใหญ่ 

" นี่! พอได้แล้ว! " มิถุนาห้าม " ฉันท้องอยู่นะ ทำอะไรเกรงใจลูกบ้างซิ "  

" ลูกไม่ว่าพ่อหรอกใช่มั้ยครับ " โซลเอามือลูบไปที่ท้องของมิถุนา เขายิ้มกว้าง สีหน้าตื่นเต้นที่มิถุนากำลังท้องลูกคนแรกของเขาหลังจากที่ทั้งคู่ไปฮันนีมูนที่มิลานมา " เพราะพ่อกำลังหลงแม่เรามากๆเลยล่ะครับ " โซลกอดมิถุนาแน่นมิถุนาเอียงซบโซลกลับ 

" ดีใจมากมั้ยที่เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน " มิถุนาถาม 

" ถามอีกกี่ร้อยรอบ ฉันก็ตอบเหมือนเดิม " โซลว่า " ฉันมีความสุขและดีใจที่สุดเลย มิน -- ลูกคนแรกของเรา ตื่นเต้นชะมัด "  

" คุณพ่อกับคุณน้า พี่สิงห์จะบินมาล่ะ " มิถุนาว่า " ฉันดีใจมากเลยที่พวกเขาจะมา ไม่เจอกันมาตั้งสี่เดือน คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว " โซลจุ๊บที่ข้างหัวเธอ 

" เหงาเหรอครับ ที่รัก "  

" ไม่ค่ะ "  มิถุนาส่ายหัวยิ้มๆ " ได้ไปช่วยพี่กัณหาทำงานที่ร้านอาหารบ้าง มีป้าขิมอยู่ที่นี่กับฉัน ป๋าก็แวะมาทานข้าวกับเราบ่อยๆ แล้วก็มีโซลอยู่กับฉันๆไม่เหงาหรอก "  

โซลกระชับกอดแล้วลูบหัวเธอเบาๆ สีหน้าครุ่นคิด " พรุ่งนี้เธอต้องเข้าไปที่ร้านคุณกัณหาใช่มั้ย " มิถุนาพยักหน้า 

" พรุ่งนี้ฉันไปส่งนะ แล้วตอนเย็นเราไปกินข้าวข้างนอกกัน "  

" แต่พรุ่งนี้โซลมีประชุมสำคัญตลอดทั้งวันนิ " มิถุนาหน้านิ่วหรี่ตามองสามีตัวเอง " อย่าบอกนะว่าคุณผู้บริหารจะโดดประชุมน่ะ " โซลยักไหล่ เขาลุกขึ้นจากเตียงพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก มิถุนาลุกตามไป เธอหยิบผ้าชนหนูออกจากตู้เสื้อผ้าแล้วเข้าไปช่วยโซลปลดกระดุมเสื้อออก 

" ทำแบบนี้ไม่ได้นะ โซล -- เป็นผู้บริหารต้องเป็นแบบอย่างที่ดีของลูกน้องนะ " มิถุนาถอดเสื้อให้โซลเสร็จแล้วก็ส่งผ้าขนหนูให้ " อาบน้ำก่อนนะ ฉันจะออกไปดูในครัว ปล่อยให้ป้าขิมดูคนเดียวมานานแล้ว " มิถุนากำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ถูกโซลรวบตัวไว้แล้วยกช้อนมิถุนาขึ้นมา 

" ทำอะไรน่ะ โซล "  

" ฉันไม่อยากเป็นผู้บริหารที่ดีนิหน่า ฉันอยากเป็นสามีที่ดีมากกว่า " โซลยิ้มเจ้าเล่ห์ " อาบน้ำด้วยกันนะ มิน "  

มิถุนาส่ายหัวดิก หน้าแดงก่ำ ถึงจะแต่งงานกันแล้วแต่เธอก็ยังเขินที่จะทำเรื่องแบบนี้ ต่อให้พยายามห้ามโซลเท่าไร มิถุนาก็พ่ายแพ้ความออดอ้อนของสามีตัวเอง  

เวลาล่วงเลยเกือบจะเที่ยงคืน โซลยังทำงานอยู่บนเตียงมีบ้างครั้งที่หันไปดูมิถุนาบ้างว่าเธอยังหลับดีอยู่มั้ยใบหน้าหวานกำลังหลับพริ้มจังหวะการหายใจยังสม่ำเสมอบอกให้รู้ว่าเธอคงหลับสนิทจริงๆ โซลระบายยิ้มออกมาเมื่อมองดูภรรยาสาว เขาวางแล็ปท็อปลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วขยับตัวโน้มลงไปจูบที่หน้าผากของมิถุนา มืออีกข้างลูบท้องเธออย่างแสนรัก 

" ฉันดีใจมากเลยนะมิน ที่มีเธอเข้ามาในชีวิต " โซลกระซิบบอกที่ข้างหู เขามองมิถุนายามหลับอยู่ไม่นานก็ลุกออกจากเตียงหยิบมือถือขึ้นมากดหาเบอร์โทรที่คุ้นเคย 

" สวัสดีครับ คุณน้า -- สบายดีนะครับ " โซลกรอกลงไปในสาย  

" สวัสดีค่ะ คุณโซล " บุหลันส่งเสียงสดใสทักทายกลับมา " รอน้าแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวน้าขอเปิดลำโพง คุณตุลาอยู่ตรงนี้ด้วย " โซลตอบรับ เขาเองก็เปิดประตูห้องนอนออกไปคุยที่ด้านนอก 

" มินเป็นอะไรเหรอ คุณโซล -- ไม่สบาย อาการไม่ดี เกี่ยวอะไรกับท้องมั้ย " ตุลาถามลูกเขยทันที 

" ไม่ครับ คุณพ่อ มินสบายดี -- วันก่อนผมพึ่งพามินไปหาหมอมาเรื่องลูก ทุกอย่างปกติครับ " โซลได้ยินเสียงถอนหายใจดังลอดมา" คุณพ่อกับคุณน้าสบายดีนะครับ "  

" สบายดี ตามประสาน่ะ แล้วคุณล่ะ มินดูแลคุณดีมั้ย ดื้อกับคุณหรือเปล่า "  

โซลยิ้มกับคำถามของพ่อตาตัวเอง " ไม่เท่าไรครับ คุณพ่อ มินดูแลผมอย่างดีครับ -- อันที่จริงที่ผมโทรมาหาคุณพ่อกับคุณน้าวันนี้ ผมมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือครับ "  

 

     

 

***** 

 

 

 

" ที่จริงมินไม่ต้องลำบากมาเลยนะ กำลังท้องกำลังไส้อยู่แท้ๆ แล้วนี่น่ะคุณอชิระยอมให้มาด้วยเหรอ พี่ล่ะเกรงใจเราแล้วก็เขาจริงๆ " กัณหาสาวใหญ่เจ้าของร้านอาหารไทยในนิวยอร์กเอ่ยอย่างเกรงใจ 

" ไม่เป็นไรค่ะ พี่กัณ -- มินอยากมาช่วยอยู่แล้วน่ะค่ะ ดีกว่าอยู่ว่างๆ " มิถุนายิ้ม " อีกอย่างโซลก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย " 

" เป็นสามีที่เอาใจภรรยาดีจริงๆเลยนะ " คนเดินเข้ามาในครัวพูดค่อนขอดใส่ สีหน้าและท่าทางดูเอาแต่ใจ มิถุนายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งมองอย่างไม่ใส่ใจ แต่กัณหากลับพ่นลมฮึใส่น้องชายต่างวัยของตัวเอง 

" มาถึงก็พูดจาหาเรื่องคนอื่นเลยนะ ฌาน " กัณหาว่า ฌานยักไหล่ไม่ใส่ใจเขาเดินไปล้างมือที่อ่างล้างจาน ฌานในเครื่องแบบของเชฟสีขาวดูสะอาดสะอ้านกำลังเตรียมตัวเพื่อเริ่มงานในร้านอาหารของพี่สาวที่ตัวเขาเองเป็นเชฟใหญ่ของที่นี่ 

" ผมหาเรื่องที่ไหนครับ พี่กัณ -- ก็แค่ชมว่าสามีของคุณฟู้ดสไตลิสต์เขาเป็นสามีที่ดีก็เท่านั้นเอง "  

" อิจฉาหรือไง! " กัณหาว่า ทำเอาน้องชายแยกเขี้ยวใส่ 

" ใครอยากจะอิจฉากัน "  

" ก็แกไง ตาฌาน -- คุณมินทั้งสวย น่ารักแล้วก็เก่งขนาดนี้ ผู้ชายที่ไหนได้ไปก็โชคดีจนน่าอิจฉาเลยใช่มั้ยล่ะ "  

" พี่กัณ! พอแล้วค่ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ " มิถุนาขอร้อง กัณหาออกโรงปกป้องเธอเสมอเวลาที่ฌานพูดค่อนขอดเธอเวลาที่เธอเข้ามาที่ร้านอาหารไทยแห่งนี้ 

" เหอะ! ใครจะไปอิจฉาที่ได้ผู้หญิงแบบนี้กัน น่ารำคาญจะตาย "  

" ขอโทษที่เป็นผู้หญิงน่ารำคาญนะ " ความอดทนของมิถุนาขาดผึ่ง เธอคิดว่าจะปล่อยเลยตามเลยเรื่องที่ผู้ชายคนนี้ชอบว่าเธอในทุกครั้งที่เจอกัน แต่ครั้งนี้น่ะมันออกจะเกินไปหน่อยแล้ว มิถุนามองฌานด้วยสายตาท้าทาย " แต่ต่อให้น่ารำคาญยังไง คุณก็ต้องร่วมงานกับฉันอยู่ดี " มิถุนาเหยียดยิ้ม " และฉันก็ดีใจมากเลยนะที่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณอยากเข้าใกล้ -- มินขอไปเตรียมตัวก่อนนะคะ พี่กัณ " ประโยคสุดท้ายมิถุนาบอกกับกัณหาก่อนจะเดินออกจากครัวไปที่ห้องพักพนักงานเพื่อเก็บของ  

มิถุนารู้จักกับกัณหาตอนที่มาทานอาหารเย็นกับโซลในคืนวันหนึ่งของเมื่อสองเดือนที่แล้ว อาหารของร้านกัณหาแอนด์ชาลีรสชาติดีเยี่ยมแต่ว่าหน้าตาการตกแต่งกลับไม่เป็นที่ดึงดูดใจลูกค้า มิถุนาเอ่ยปากจะช่วยกัฯหาเรื่องนี้จนเกือบมีเรื่องกับฌานน้องชายของกัณหา มิถุนาท้าฌานว่าถ้าเธอสามารถทำให้อาหารของร้านดึงดูดลูกค้าได้มากขึ้นเพราะหน้าตา เขาต้องยอมให้เธอมาทำงานในร้านนี้ด้วย ผลของการพนันมิถุนาเป็นฝ่ายชนะ เธอสามารถทำให้หน้าตาของอาหารเปลี่ยนไปจนสามารถดึงดูดลูกค้าให้เพิ่มมากขึ้นได้ภายในสองเดือน กัณหาถูกใจมิถุนาเลยยินดีที่จะให้มิถุนามาทำหน้าที่ฟู้ดสไตลิสต์ให้กับที่ร้าน แต่กับชาลีหรือฌานกลับไม่ชอบหน้ามิถุนาและพร้อมจะหาเรื่องมิถุนาได้ในทุกครั้งที่เจอกัน 

" วันนี้น้องมินจะทำเมนูโปรโมทอะไรให้ที่ร้านเหรอจ๊ะ " กัณหาถาม 

" ข้างตังหน้าตั้งค่ะ พี่กัณ " มิถุนาตอบน้ำเสียงร่าเริง " มินว่าเราน่าจะเอามาใช้เป็นของว่างทานเล่นได้นะคะ ทอดข้าวให้กรอบกินกับหน้าตั้ง อารมณ์จะเหมือนกับนาโช่ คิดว่าลูกค้าน่าจะชอบแล้วก็เพลินระหว่างรออาหารจานหลักค่ะ"  

" พี่ชอบไอเดียเรานะ มิน -- แต่ตอนนี้ปัญหาคือไม่มีข้าวแห้งที่จะเอามาทอดเป็นข้าวตังน่ะสิ "  

" เรื่องนั้นผมไม่คิดว่าจะเป็นปัญหานะครับ พี่กัณ " ฌานว่า แล้วเสริมเมื่อเห็นสีหน้าฉงนของพี่สาวที่อายุห่างจากเขาสิบปี " ปกติเราต้องตากแดดสองถึงสามแดดเพื่อทำให้ข้าวแห้งแล้วถึงเอามาทอด แต่ตอนนี้เรากำลังจะทดลอง ผมคิดว่าจะใช้มันฝรั่งมาทดสอบหน้าตั้งของคุณฟู้ดสไตลิสต์ก่อนน่ะครับ -- ไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ ถ้าผมจะให้คุณเป็นคนทำหน้าตั้งให้พวกเราได้ชิมก่อน " ฌานถาม ส่งสายตาท้าทายเธอ มิถุนายักไหล่  

" ไม่มีค่ะ ดิฉันยินดีมากค่ะ "  

มิถุนาลงมือทำครัวเองทุกอย่างด้วยความคล่องแคล่วไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ดูไม่เคอะเขิน กัณหาถึงกับออกปากชม" รู้จักมินมาสองเดือนแล้วก็ยังอดที่งไม่ได้เลยนะว่ามินจะดูเก่งเรื่องงานครัวขนาดนี้ "  

" ไม่เท่ากับคุณน้าของมินหรอกค่ะ " มิถุนาว่าออกอาการเขินที่ถูกชม " รายนั้นนี่ไม่ว่าจะเป็นคาวหวานก็ทำได้หมดนี่มินยังเรียนมาจากคุณน้าได้มั้ยหมดเลยนะคะ "  

" ได้ขนาดนี้ก็เก่งมากแล้วจ้ะ ดูอย่างพี่สิเรื่องงานครัว ทำกับข้าวนี่ไม่ไหวจริงๆ ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย " กัณหาพูด " มินทั้งสวย มีเสน่ห์ปลายจวักขนาดนี้นี่เองคุณอชิระถึงได้รักมาก " ประโยคของกัณหาทำเองมิถุนาร้องหน้าแดงจัด ส่วนอีกคนที่ยืนปอกมันฝรั่งอยู่ถึงกับกระแอมไอออกมาเสียงดัง 

" อะไรติดคอหรือ นายฌาน " กัณหาพี่สาวถามน้องชาย คนเป็นน้องยักไหล่ไม่ตอบเขาปอกเปลือกมันฝรั่งต่อไปแต่ไม่รู้เป็นเพราะมันฝรั่งที่คอยจะลื่นหลุดมือหรือกลุ่มก้อนเมฆสีดำในจิตใจที่ทำให้ฌานหงุดหงิดจนปอกเปลือกมันฝรั่งพลาดคมมีดแฉลบเข้าที่นิ้วหัวแม่โป้ง 

" โอ๊ย! บ้าฉิบ! " 

" ฌาน! " กัณหาเข้าไปดูน้องชายที่กำลังกดแผลตัวเองอยู่เลือดไหลออกมาเต็มมือ มิถุนาทิ้งทุกอย่างในมือรีบหยิบผ้าขนหนูสะอาดๆมากดแผลให้ฌาน 

" เอานี่ กดห้ามเลือดไว้ก่อนนะ " สีหน้าของมิถุนาดูเป็นกังวล  

" พี่กัณคะ คนส่งผักเค้าอยากคุยกับพี่ค่ะ " เด็กในร้านเดินเข้ามาบอกกัณหา เธอลังเลมองน้องชาย 

" พี่กัณไปเถอะค่ะ เดี๋ยวมินดูให้เอง " มิถุนาว่า กัณหาพยักหน้าแล้วเดินออกไปทางหลังร้าน " ขอดูหน่อยว่าเลือดหยุดไหลยังนะ " ฌานลังเลก่อนจะส่งมือให้มิถุนา เธอรับมือของฌานไปจับมือของเขาอย่างเบามือแล้วค่อยๆดึงผ้าขนหนูออก เลือดสีแดงเป็นวงใหญ่บนผ้าสีขาว 

" ดูเหมือนจะหยุดไหลแล้วนะ " มิถุนาว่ามองดูปากแผลที่ถูกมีดแฉลบ โชคดีว่าแผลไม่ใหญ่มากจนถึงขั้นต้องเย็บ มิถุนาเลยกลายเป็นพยาบาลจำเป็นทำแผลให้ฌาน 

" โอ๊ย! เบามือหน่อยสิ แม่คุณ! นี่จะทำแผลหรือจะซ้ำเติมกันแน่! " ฌานทำหน้าถมึงทึงใส่ตอนที่มิถุนาเช็ดแผลให้เขา มิถุนาถลึงตาโตใส่แกล้งกดสำลีลงบนแผลของฌานอย่างแรง 

" โอ๊ย! นี่คุณ!! มือหรือเท้าเนี่ย " ฌานร้องลั่นจะดึงมือออกแต่มิถุนากลับจับไว้แน่น  

" ถ้าคุณคิดว่าเป็นอะไร ฉันก็ใช้อย่างนั้นแหละ " มิถุนายิ้มเหี้ยม ก่อนจะตั้งใจทำแผลให้ฌานแบบแรงๆ ฌานร้องโวยวายตลอดเวลาที่มิถุนาทำแผลให้จนเสร็จเรียบร้อย 

" บ้าหรือเปล่า! ถ้าจะทำแผลขนาดนี้เอามีดมาฆ่ากันเลยดีมั้ย " ฌานแหวใส่ เขาจ้องมิถุนาเขม็ง เธอหันมายิ้ม 

" ถ้าทำแบบนั้นฉันก็ไม่ได้สนุกน่ะสิ " มิถุนาว่า " คุณพักเถอะเดี๋ยวฉันทำต่อเอง " 

" ไม่เป็นไร แค่นิ้วบาด ผมทำต่อได้ " ฌานปฏิเสธ เขาลุกขึ้นกลับไปปอกมันฝรั่งต่อแต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก " โถ่เว้ย! " ฌานโยนมันฝรั่งที่ปอกเปลือกไปได้แค่ครึ่งเดียวทิ้งลงไปในอ่างด้วยความหงุดหงิด โมโหตัวเองที่ทำอะไรได้ไม่ถนัดนักมิถุนาเห็นก็เดินเข้ามาช่วย 

" อย่าฝืนเลยน่า นั่งก่อน ดูฉันแสดงฝีมือนะ " มิถุนายิ้มแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอถลกแขนเสื้อขึ้นสูงอีก จัดการกับมันฝรั่งที่เหลือจนเสร็จ จากนั้นเธอก็กันไปจัดการกับหน้าตั้ง ฌานที่นั่งมองมิถุนาอยู่เงียบก็เอ่ยถาม 

" เป็นไงบ้างอ่ะ " ฌานตั้งคำถามแค่นี้ก็เงียบไป มิถุนาหันมายกคิ้วสูงมองใส่ แล้วหันกลับไปจัดการกับหน้าตั้งต่อ 

" หมายถึงอะไร -- หน้าตั้งนี่น่ะเหรอ " 

" ไม่ใช่ " ฌานตอบ " ผมหมายถึงคุณต่างหาก " 

" ฉัน!? ทำไมเหรอ " 

" โอ๊ย! ผมจะถามว่าคุณเป็นยังไงบ้างมาอยู่ที่นี่สี่เดือนแล้ว " ฌานหัวเสียใส่ " ทำไมเข้าใจยากแบบนี้นะ! "  

" อะไรของคุณ!? จะมาอารมณ์เสียใส่ฉันทำไม ในเมื่อคุณตั้งคำถามกักเอง " มิถุนาแหวกลับ ฌานคิ้วกระตุกมองคนตรงหน้า  

 " โอเค ผมขอโทษที่ตั้งคำถามกักกับคุณ " ฌานเอ่ยขอโทษ " คุณมาอยู่นี่ชินบ้างแล้วหรือยัง กับคน อากาศ สภาพแวดล้อม " มิถุนามองหน้าอย่างแปลกใจ ปกติฌานชอบหาเรื่องว่าเธอและก็ไม่เคยพูดขอโทษเธอเลยสักครั้ง ต้องร้อนถึงพี่สาวต่างวัยคอยช่วยไกล่เกลี่ยให้ 

" แรกๆก็ไม่ค่อยชินหรอก แต่ตอนนี้โอเคขึ้นแล้ว มีป้าขิมอยู่ด้วยตอนโซลไปทำงาน มาที่นี่ได้ทำงานพูดคุยกับคนที่นี่ก็เลยรู้สึกเหมือนอยู่เมืองไทยน่ะ " มิถุนาตอบ " ป๋าของโซลก็ดีกับฉันมาก อากาศก็ไม่มีปัญหาเท่าไรนะ ฉันปรับสภาพได้ "  

" เป็นกิ้งก่าหรือไงถึงปรับสภาพได้ " ฌานย้อนถาม  

" ชิ! " มิถุนาทำเสียงใส่ แล้วหันไปทำหน้าตั้งต่อ เธอกำลังเทกะทิใส่หม้อที่ตั้งไฟ 

" คิดถึงเมืองไทยมั้ย " คำถามของฌานทำเอามิถุนาหันกลับมาอีกรอบ เธอทำหน้าฉงน 

" นี่มีดบาดที่นิ้วหรือที่หัวคุณกัน วันนี้ถึงได้มาตั้งคำถามอะไรพวกนี้กับฉัน "  

ฌานอึกอัก " ก็แค่ถาม ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ " เขาหันไปหั่นมันฝรั่งเป็นแผ่นชิ้นบางๆเตรียมทอด 

" คิดถึงสิ เมืองไทยน่ะ " มิถุนาตอบ " ฉันเกิดและโตที่นั่น พอมาอยู่ที่ๆไกลจากบ้านมีใครบ้างไม่คิดถึง คิดถึงเชียงใหม่ คิดถึงบ้านไร่ คิดถึงไร่ส้ม คิดถึงคุณพ่อคุณน้า คิดถึงพี่สิงห์พี่ธัน คิดถึงทุกคนที่อยู่ที่นั่น " มิถุนาพูดรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆจุกอยู่ที่คอ อยากเจอคนที่พูดมาทั้งหมด สายตาของเธอเหลือบเห็นฌานหันมามองเธอ มิถุนารีบใช้หลังมือเช็ดเม็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาออก 

" แล้วคุณล่ะ อยู่ที่นี่มานานแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่คิดถึงเมืองไทยหรือไง "  

" สิบปี! -- คุณคิดว่าผมจะคิดถึงเมืองไทยมั้ย " ฌานยักไหล่ " ไม่เลยสักนิด -- ผมไม่ได้กลับเมืองไทยมานานมากแล้วและก็ไม่คิดจะกลับเมืองไทยด้วย "  

" ทำไมล่ะ " มิถุนาถามมองหน้าฌานจริงจังเป็นครั้งแรก ฌานเองก็จัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีไม่แพ้ใคร เธอมักจะเห็นลูกค้าสาวๆแวะเวียนมาที่นี่บ่อยครั้งและถามหาเชฟสุดหล่อของพวกเธอ  

กลิ่นเหม็นไหม้ลอยมาจากที่ไหนไม่รู้แต่อยู่ใกล้ๆนี่เอง มิถุนามองไปรอบๆเหมือนฌานที่กำลังตามหากลิ่น เสียงเดือดปุดๆกำลังร้องอุทธรณ์ มิถุนากับฌานมองหน้ากันเองก่อนจะเป็นฌานที่ร้องออกมา 

" เฮ้ย! คุณ! กะทิไหม้แล้ว "  

มิถุนาตกใจรีบปิดเตาแก๊สทันที เธอยกหูหม้อโดยลืมไปว่าหม้อกำลังร้อนจัดไม่ทันได้ฟังเสียงห้ามของฌาน มิถุนาก็ร้องกรี๊ดออกมาเพราะความร้อนรีบปล่อยหม้อลงพื้นทันที ฌานดึงมิถุนาหลบให้พ้นรัศมีที่หม้อจะตกใส่ขาออกมาได้ทันตัวของมิถุนาเซถลาเล็กน้อยชนเข้ากับฌาน เขาคว้าเอวกอดเธอไว้ไม่ให้ล้มไปด้วยกัน 

" อะแฮ่ม! " 

 

 

 

*********** 

สวัสดีค่ะ รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ใครที่กำลังรอตอนพิเศษของโซลมินอยู่ ไรท์กลับมาอัพให้แล้วนะคะ ^^  

เรื่องราวชีวิตคู่หลังแต่งงานของทั้งคู่ มินย้ายไปอยู่กับโซลที่อเมริกา มาดูกันนะคะว่าหัวใจและความรักของทั้งคู่จะเปรี้ยวหวานขนาดไหน ติดตามกันนะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม และทุกข้อความมากเลยค่ะ (ข้อความที่ดองไว้ ไรท์จะกลับมาตอบให้หมดโดยเร็วที่สุดนะคะ) 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

     

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว