email-icon

หลินฮวาผู้ซึ่งจะมาเปลี่ยนคำว่าชายารองให้ทรงคุณค่ามากกว่าคำว่าชายาเอก

เพิ่งจะพบกันก็ต้องจากกันอีกแล้วหรือ

ชื่อตอน : เพิ่งจะพบกันก็ต้องจากกันอีกแล้วหรือ

คำค้น : นิยายจีนอ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 269

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2563 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพิ่งจะพบกันก็ต้องจากกันอีกแล้วหรือ
แบบอักษร

เช้าสดใสหลินฮวาในอ้อมแขนของเจิ้งจินเทาหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข อิ่มเอม จนหลับใหลไปเมื่อรุ่งสาง เสี่ยวจงเข้ามาข้างใน อมยิ้มก่อนจะออกไปปิดกระโจม แล้วออกไปยืนเฝ้าด้านหน้าไว้กันไม่ให้ใครเข้าไปรบกวน 

“เสี่ยวจงต้าหวังเป้นอย่างไรบ้าง"หานห้าวตงสะลัดชายเสื้อกำลังจะเข้าไปด้านในเพื่อดูอาการของเจิ้งจินเทา เสี่ยวจงยกมือขึ้นจุ๊ปากเบาๆ กระซิบข้างหูหานห้าวตงที่เลิกคิ้วสูง แล้วก้อมยิ้ม 

“ยาดีเพียงนี้เห็นทีต้าหวังจะหายวันหายคืน” 

“เฮ้อ ไม่น่าเชื่อต้าหวังกับชายารองจะเป็นคู่แท้กันถึงเพียงนี้ เดิมตั้งแต่แรกที่ข้าได้ยินว่าฝ่าบาทประทานงานแต่งข้านี้ถอนใจหลายรอบ ชายารอง อายุยังน้อย เกรงว่าไม่กี่วันต้องหย่ากันแน่นอน” 

“ข้ากลับไม่คิดเช่นนั้น ในครั้งแรกสายตาของต้าหวังจับจ้องที่ชายารองตั้งแต่คราวที่นำตัวท่านแม่ทัพกลับ แคว้นเหว่ยในคราวนั้นรู้ได้ทันทีเลยว่าต้าหวังคิดอะไรในใจตั้งแต่ข้ารับใช้ต้าหวังมาไม่เคยจะเห็นมองใครด้วยสายตาเช่นนั้นมาก่อน” 

“ฮะแอ๋ม ข้าได้ยินว่าผู้ใดกำลังนินทาข้า”ก้าวออกมาจากกระโจมใหญ่ 

“ต้าหวังวันนี้ใบหน้าสดใสต่างจากเมื่อวาน ชายารอง อยู่ด้วยทั้งคืน เป็นยาวิเศษทำให้หายป่วยไข้”เสี่ยวจงรีบเฉไฉไปเสียอีกทางหานห้าวตงกลั้นหัวเราะเจิ้งจินเทายกมือขึ้นเขกกระบาล เสี่ยวจงอย่างแรง 

“ไม่มีใครมีความสามารถเช่นเสี่ยวจง สามารถหลบหลีกได้ ในคราวที่จนตรอก เช่นนั้นคนเก่ง ไปหาเครื่อเงสวยมารอท่าหากหาวงเฟยข้าตื่น ทั้งแม่ทั้งลุกคงต้องหิืว หากขืนเสี่ยวจงยังชักช้า อ๋องน้อยในครรภ์ของวางเฟย จะขุ่นเคืองเสียวจงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้า” คนทั้งหมดหัวเราะพร้อมกัน 

“ยินดีด้วยต้าหวังหากไม่อยู่ในป่าเขาเช่นนี้คงต้องมีงานเฉลิมฉลองกันด้วยสุรารสเลิศ” 

“ข้าตั้งใจว่าเมื่อทุกอย่างลุล่วงจึงจะจัดงานฉลองยิ่งใหญ่แจ้งข่าวดีให้ หลายคนที่ยังไม่รู้ดีใจไปกับข้าด้วย”  

ม้าเร็วควบตะบึงมาด้วยความเร็วก่อนที่จะกระตุกบังเหียนให้หยุดตรงหน้าของเจิ้งจินเทา 

“ต้าหวังบัดนี้ทัพแคว้นฉีเดินทางสมทบกับกองกำลังของท่านอ๋องเก้าประกาศก้องว่าจะก่อการกบฏทันทีที่ถึงวังหลวง 

“แคว้นฉี” 

“ใช่ขอรับแคว้นฉีตามที่ข้าน้อยได้ยินแคว้นฉียื่นข้อเสนอหากร่วมมือกับท่านอ๋องเก้าเมื่อสามารถทำการสำเร็จ ฮ่องเต้แคว้นฉีขอให้ท่านอ๋องเก้ามอบตัวท่านแม่ทัพต้วนและ...ชายารองของท่านอ๋อง ให้กับแคว้นฉีเพื่อสำเร็จโทษ” 

“บังอาจ”เจิ้งจินเทา มีสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด 

“ต้าหวังเดิมหานห้าวตงเคยได้ยินว่า อ่องเต้แคว้นฉีหลุ่มหลงแต่เรื่องในวังหลังเคย พูดเปรยๆ กับท่านแม่ทัพต้วนว่าจะให้...ชายารองของท่านอ๋อง รั้งตำแหน่งสนมหากการรบสิ้นสุดลงแสดงว่าฮ่องเต้แคว้นฉีคากการณ์ไว้แล้วว่าแคว้นฉีในการนำทัพของท่านแม่ทัพต้วนต้องพ่ายแพ้จึงจงใจ แต่งตั้งชายารองของต้าหวังไว้ล่วงหน้า”เจิ้งจินเทาเพิ่งจะเข้าใจใจตอนนี้เองว่าทำไมต้วนเจี้ยนหลินจึงต้องการ คำมั่นของเขาเรื่องที่จะดูและหลินฮวาเพราะต้วนเจี้ยนหลินรู้ดีว่าไม่ช้าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น  

“ไม่มีทางข้าไม่ยอมยกหลินอวาให้กับผู้ใดแม้จะต้องตายก็ยอม” 

“ท่านอ๋องเก้าคงรู้ว่าไท่จืออยู่ในมือของเราแล้วจึงคิดการใหญ่ในเมื่อผิดแล้วก็หาางที่จะพ้นผิดโดยการ โค่นล้มบัลลังก์เสีย” 

“หูซื่อเย่ชักศึกเข้าบ้าน คิดหรือว่าหากตัวเอง สามารถพาทัพของแคว้นฉี โค่นล้มบัลลังก์ได้ตัวเขายังจะได้นั่งอยู่บนบัลลังก์อีก ฮ่องเต้แคว้นฉี ขึ้นชื่อว่าชั่วช้าและมักจะสัปปรับจนน่ากลัว” 

“ต้าหวังเราคงต้องรั้งอยู่ที่นี่ไม่อาจกลับเข้าไปในวังหลวง” 

“เสด็จพ่อเล่า อาเล็กท่านปล่อยให้เสด็จพ่ออยู่ที่นั่นเพียงลำพัง”เจิ้งลี่กัง มาสมทบ 

“กระหม่อมขันอาสา อารักขาฝ่าบาทที่วังหลวง ต้าหวังและไท่จือรั้งอยู่ที่นี่วางกลยุทธ์เสียใหม่ท่านแม่ทัพต้วนต้องช่วยเราได้ไม่น้อยเพราะทัพของ แคว้นฉีกลยุทธ์ทั้งหมดเป็น ท่านต้วนที่เคยรู้เคยเห็นมาก่อน” 

“หานห้าวตง เจ้ารั้งอยู่ที่นี่กับไท่จือข้าและเสี่ยวจงจะกลับไปที่วังหลวง อารักขาฝ่าบาทเจ้าอยู่ที่นี่อารักขาไท่จือในตอนนี้สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดก็คือฮองเฮากับความรักของฝ่าบาทที่มีต่อนาง เกรงว่าฝ่าบาทกำลังอยู่ในอันตราย” 

“แล้วต้าหวังท่านไม่เกรงกลัวอันตรายหรือไร” 

“ในเมื่อเจ้าบอกว่าฝ่าบาทให้คุ้มครองข้ากับไท่จือกลับวังหลวงเช่นนั้นข้าควรจะกลับไปที่นั่นเพื่อฝ่าบาทข้ายังต้องอยู่เคียงข้างฝ่าบาทในยามนี้มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน”หานห้างตงพยักหน้าหลายครั้งที่เจิ้งจินเทาทำเช่นนี้เพื่อคนหมู่มากมิได้ห่วงใยความปลอดภัยของตัวเอง 

“เสี่ยวจง อารักขา ต้าหวังแทนข้า เชื่อว่าด้วยวรยุทธ์จากสำนักเดียวกับข้าจะช่วยต้าหวังได้ไม่น้อย”เสี่ยวจงยิ้ม 

“แล้วชายารองแล่าต้าหวังนางจะยินดีให้ต้าหวังกลับวังหลวงหรือ”เสี่ยวจงตั้งคำถาม”เจิ้งจินเทาถอนหายใจหลินฮวา นั่นล่ะคือปัญหาใหญ่นางจะต้องขอตามไปไม่เช่นนั้นก็คงไม่ให้เขาไปเพราะเพิ่งจะมาพบกันได้ไม่นานหลังจากที่เขาเดินทางมาเขาเองก็จะทนคิดถึงหลินฮวาได้นานแค่ไหนในเมื่อเพิ่งจะผ่านคืนหอมหวานไปแล้วไหนจะลูกในครรภ์ที่เขาห่วงนักหนาแต่หากว่าหลินอวาอยู่ที่นี่ ย่อมปลอดภัยกว่าไปกับเขาแน่นอน

ความคิดเห็น