ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

23 : ร่างกายของเพียวไผ่

ชื่อตอน : 23 : ร่างกายของเพียวไผ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ต.ค. 2564 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23 : ร่างกายของเพียวไผ่
แบบอักษร

Chapter 23 

Lab Love : ร่างกายของเพียวไผ่ 

  

ความเย็นจากแอร์ภายในห้องแล็บกว้างไม่ได้ทำให้เพียวไผ่หายความตื่นเต้นหรือประหม่าน้อยลงไปแม้แต่นิด ภาพที่ถูกฉายผ่านโปรเจ็คเตอร์เหมือนผ่านตาผ่านหูผ่านสมองเพียวไผ่ไปโดยเปล่าประโยชน์ คำพูดของหมอวีนัสที่ร่ายยาวมาเกือบสามสิบนาทีแล้วไม่ได้ทำให้เพียวไผ่หลุดจากความคิดของตัวเองในเวลานี้ 

เขามีประจำเดือนเหมือนผู้หญิง อีกทั้งภายในร่างกายของเขามีทั้งอวัยวะสืบพันธุ์เพศชายและเพศหญิงอยู่ด้วย ร่างกายเขามัน... 

“อะ”เพียวไผ่สะดุ้งเบา ๆมองมือบนตักตัวเองที่มีมือใหญ่ของนักรบที่นั่งข้าง ๆกุมไว้ นิ้วโป้งเรียวนั้นกำลังถูเบาๆบนหลังมือเขา เหมือนกำลังปลอบโยน 

‘ไม่ใช่ตัวประหลาด แต่เป็นคนที่พิเศษ’ความหมายที่เพียวไผ่ตีออกมา ตามคำบอกย้ำซ้ำ ๆจากนักรบก่อนหน้านี้  

เพียวไผ่เงยหน้ามองนักรบ พบว่าอีกคนกำลังทำหน้าดุปนเคร่งเครียดตั้งใจฟังในสิ่งที่หมอวีนัสกำลังพูด จนกระทั่งมือใหญ่ผละจากมือขาวหยิบปากกาบนโต๊ะแล้วบอกให้หมอวีนัสหยุดสไลด์ ตรงที่เป็นภาพเอ็กซ์เรย์ร่างกายภายในของเพียวไผ่ เพียวไผ่ก็เงยหน้าขึ้นไปมอง ดวงตากวางมองแสงสีขาวเล็ก ๆที่ชี้ไปยังจุดหนึ่งอยู่ไม่สูงกว่าแนวกระดูกLumbar*อวัยวะจุดนั้นตั้งฉากกับแนวกระดูกสันหลังของเขา 

“อันนี้คือมดลูกเหมือนในผู้หญิงไม่ผิดเพี้ยน”หมอวีนัสพูด ทุกสายตาดูตกตะลึงกับภาพบนจอทั้ง ๆที่มันถูกฉายซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบแล้ว  

“ส่วนนี่ คือปีกมดลูก*มีสองข้างเหมือนผู้หญิงเช่นกัน”หมอวีนัสพูดต่อ 

“ถ้าตรงนั้นคือมดลูกและมีovary*แล้วช่องคลอดล่ะ”เสียงเหมือนพึมพำกับตัวเองของด็อกเตอร์นทกรดังขึ้น  

“ด็อกเตอร์ดูตรงนั้นสิครับ เหนือจากหูรูดทวารหนัก โดยปกติแล้วเราจะเจอrectum* แล้วก็มีจะเห็นของsigmoid colon*แต่ว่าด็อกเตอร์เห็นหูรูดเล็ก ๆตรงนั้นไหมครับ ก่อนจะถึงsigmiod” 

“ อ๊า!!”จู่ๆหมอจีนก็ร้องดังลั่นจนทุกคนตกใจ เธอลุกขึ้นยืนกุมมืออ้าปากหันมาทางนักรบ 

“ด็อกเตอร์ ด็อกเตอร์ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันคะ”นักรบขมวดคิ้ว เพียวไผ่ก็หันไปมองคนร่างใหญ่ 

“หูรูดนั้นที่ด็อกเตอร์ซาร่าเคยบอก มันไม่ใช่กล้ามเนื้อลายนะคะ”อีกครั้งที่คิ้วหนาขมวดใช้ความคิด 

“ถ้าให้พูดง่าย ๆหูรูดนั้นคล้าย ๆช่องคลอดอย่างนั้นเหรอคะ”คุณโมที่นั่งเงียบ ๆเอ่ยแสดงความคิดเห็นออกมาบ้าง 

“อืมจะเรียกว่าช่องคลอด*หรือlabium*ดีนะ”หมอวีนัสจิ๊ปาก 

เบา ๆเดินไปเดินมา 

“แต่ว่ามันอยู่ภายในร่างกายนะคะ”คุณโมเธอแย้ง  

“มันอยู่ภายในก็จริง แต่ว่าคุณสมบัติหรือกลไกของอวัยวะหูรูดนั้น อาจจะทำหน้าที่คล้าย ๆlabium”หมอจีนแย้ง 

“Labiumไม่ใช่หูรูดจีน”หมอจีนยักไหล่ ก่อนจะเอามือเท้าคาง  

“บางทีหูรูดชนิดนั้นอาจจะเทียบกับlabiumหรือvagina*ไม่ได้ก็ได้” 

“ด็อกเตอร์ไนท์หมายความว่าไงครับ”คราวนี้มาร์คเงยละหน้าจากสไลด์หันมามองนทกร 

“ก็คิด ๆดูแล้ว ถึงแม้ว่าร่างกายของคุณเพียวจะมีมดลูก มีรังไข่ มีท่อนำไข่ มีการหลุดลอกของเยื่อบุผนังมดลูกจนเกิดประจำเดือนเหมือนผู้หญิง แต่ว่านะช่องทางเข้าสู่อวัยวะเหล่านั้นไม่ได้เริ่มจากช่องคลอด หรือlabiumเหมือนผู้หญิงแต่มันเริ่มต้นจากช่องทวารหนักเพราะฉะนั้นโดยปกติของร่างกายต้องมีระบบหรือกลไกที่ป้องกันตัวเองจากภายในอยู่แล้ว ไหนจะความสะอาดจากทวารหนัก หากความสกปรกเข้าไปแน่นอนคงส่งผลไม่ดีต่อมดลูกเหล่านั้นแน่ ๆอาจจะติดเชื้อก็ได้ แสดงว่าร่างกายต้องมีกลไกการทำงานของมันอยู่แล้ว เหมือนเวลาepiglottis*มันเปิดปิดตอนกลืนอาหาร เพราะงั้น มันคงเทียบไม่ได้กับlabiumหรือvaginaหรอก” 

‘เทียบไม่ได้กับvaginaหรือlabiumแต่ไปเทียบกับepiglottis เนี่ยนะ พิลึกคนแฮะ’เพียวไผ่นึกงุนงงกับความคิดของนทกรอยู่ในใจเงียบ ๆแต่ก็ไม่คิดแย้งออกมา นั่งฟังเงียบ ๆคงดีที่สุดแล้ว อีกอย่างตอนนี้เขายังช็อกไม่หายกับสภาพและรูปร่างอวัยวะพิลึกพิลั่นภายในของตัวเองเลย  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!  

“ขออนุญาตครับ”เสียงกันทิมาดังขึ้น เพียวไผ่เพิ่งจะเห็นกันทิมาวันนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกับนักรบตั้งแต่เริ่มประชุมเหมือนทุกครั้ง 

“เอกสารที่ด็อกเตอร์ต้องการ ได้มาแล้วครับ”กันทิมาเดินมาข้าง ๆนักรบแล้วยื่นเอกสารไม่กี่แผ่นในมือไปนั่งอีกด้าน ทุกคนต่างสงสัยกับเอกสารส่วนนั้นเต็มที  

“เราได้ขอข้อมูลจากผู้ถูกทดลองของด็อกเตอร์ซาร่ามา พบว่าเขาเคยมีประวัติตั้งครรภ์มาก่อน”จบคำพูดของกันทิมาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันในทันที ราวกับมีไอเย็นพัดผ่านตัวเพียวไผ่จนนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง  

“ตั้งครรภ์อย่างนั้นเหรอ”นทกรถาม ดวงตาเต็มไปด้วยความระยิบระยับปนความใคร่รู้ 

“อื้ม” 

“รู้ตัวว่ามีเลือดประจำเดือนตั้งแต่อายุสิบสอง แต่ว่ามั่นใจว่าเป็นประจำเดือนเมื่ออายุสิบแปด จากนั้นเมื่ออายุยี่สิบสองก็ตั้งครรภ์”นักรบพึมพำขณะที่มองเอกสารในมือซ้ำ ๆ 

“แสดงว่า เขาก็มีมดลูกตั้งแต่เกิดเหมือนคุณเพียวสินะครับ”นทกรเอ่ยแล้วจ้องมาทางเพียวไผ่ 

“ประวัติการผ่าคลอด ไม่ได้คลอดโดยการผ่า” 

“เบ่งคลอดโดยธรรมชาติสินะครับ” 

“เด็กสมบูรณ์ไหมครับ”มาร์คถามอย่างกระตือรือร้น นักรบเงยหน้าจากกระดาษ แล้วจ้องโปรเจ็คเตอร์ที่ฉายภาพมดลูกอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้าแล้วตอบเสียงเบา 

“ไม่ เด็กเสียชีวิตเพราะเบ่งคลอดแล้ว ส่วนนำของไหล่ไม่สามารถหลุดออกมาได้นานเกินไป ลำคอถูกรัดโดยหูรูดส่วนทวารหนักจนขาดอากาศหายใจ”เกิดความเงียบในห้องกว่างอีกครั้ง ไม่รู้เพราะกลิ่นสะอาดภายในห้องแล็บทำให้รู้สึกอยากสะอิดสะเอียนหรือเพราะสิ่งที่ได้ยิน ทำเพียวไผ่ยกมือกุมปากตัวเองแน่น ลุกขึ้นพรวดพราดวิ่งไปห้องน้ำ โก่งคออาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง ทิ้งตัวหอบหายใจหนักหน่วง 

“คุณเพียว โอเคไหมครับ”เสียงคุ้นหูของกันทิมาดังขึ้นเพียวไผ่พยักหน้าเบา ๆรับน้ำจากกันทิมาบ้วนปาก  

“คุณเพียวหน้าซีดมากเลย นอนพักสักหน่อยไหมครับ”เพียวไผ่ส่ายหน้าเปิดก๊อกน้ำกวักน้ำใส่หน้าตัวเองแล้วรับผ้าบางมาซับหน้าเบาๆ 

“เพียวเสียมายาทแย่เลยนะครับ”กันทิมายกยิ้มพลางส่ายหน้าเพราะไม่เห็นด้วยกับคำพูดเพียวไผ่ 

“คุณเพียวอดทนได้ดีต่างหากครับ ถ้าเป็นผมคงไม่อยากไปนั่งฟังด้วย”เพียวไผ่นิ่งชะงัก นั่นสินะอดทนนั่งฟังความแปลกประหลาดของร่างกายตัวเองตั้งนานสองนาน ไหนจะผลการตั้งครรภ์ของผู้ชายคนนั้นด้วย  

น่าสงสาร... 

“ถ้าคุณเพียวไม่อยากเข้าไปแล้วก็ไม่เป็นไรนะครับ คุณรบบอกให้พาคุณเพียวไปพักผ่อน” 

“เพียวไม่เป็นไรแล้วครับ”กันทิมาทำท่าจะค้านอีกครั้งแต่เมื่อเห็นแววตายืนกรานก็ค้านไม่ออก ได้แต่โอนอ่อนตามใจและพาเจ้าตัวเข้าห้องประชุม  

เพียวไผ่เดินก้มหน้าไปนั่งที่เดิม เงยหน้าสบตากับคนข้าง ๆก็ได้รับสายตาดุ ๆมาแทนจึงได้แต่ก้มหน้าเงียบ 

“ตั้งครรภ์ตอนอายุยี่สิบสอง แสดงว่าถ้าเด็กรอดป่านนี้ก็น่าจะสิบแปด สิบเก้าแล้วสินะ เฮ้อ!ถ้าตอนนั้นไปโรงพยาบาลทัน เด็กก็อาจจะปลอดภัย น่าสงสารจังแฮะ”เสียงมาร์คเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ  

เพียวไผ่ก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง  ที่เด็กเสียชีวิตเพราะคลอดกะทันหันไม่ใช่คลอดในโรงพยาบาลงั้นเหรอ 

“ถ้าหากว่าผ่าคลอดหรือไปคลอดที่โรงพยาบาลทันก็อาจจะคลอดทันจริง ๆนั่นแหละ”คุณโมเธอเสริมทับอีกคน ปัง! เสียงปิดแฟ้มเอกสารดังขึ้น 

“เอาล่ะ วันนี้เราจะพูดคุยกันแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่”ทุกคนไม่ค้านกับคำพูดนักรบ ด้านเพียวไผ่ก็ถูกกันทิมานำตัวออกจากห้องตามคำสั่งของนักรบแม้ว่าจะอยากขัดขืนแต่เห็นแววตาดุ ๆแล้วก็เป็นต้องเดินตามกันทิมาออกจากห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้  

“ยังคิดจะทำการทดลองนั้นอีกเหรอรบ”เสียงของนทกรดังขึ้น นักรบเงยหน้าจากเอกสารดังกล่าวมองนทกรเล็กน้อยก็หันไปสนใจกระดาษในมืออีกครั้ง 

“ขนาดคุณอเล็กซ์มีมดลูกตั้งแต่เกิด เด็กยังเสียชีวิตแล้วการปลูกถ่ายอวัยวะนั่นมันจะเป็นผลเหรอวะ” 

“อาจารย์เคยบอกว่าเขาเคยทำคลอดให้ผู้ชาย แสดงว่ามันต้องได้ผล ยังไงอาจารย์ก็ไม่มีทางโกหก” 

“รบ” 

“มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องดำเนินการการทดลองนี่ไปต่อ”นักรบบอกเสียงเรียบ 

ด้านเพียวไผ่เดินออกมาจากห้องไปพร้อมกันทิมาไม่นานก็บอกว่าจะไปหานักรบครู่หนึ่ง วิ่งออกมาโดยกันทิมาไม่ทันห้าม สองขาชะงักกึกเมื่อได้ยินบทสนทนาของผู้ชายสองคนด้านใน คำพูดที่ทำเพียวไผ่ร่างกายเย็นวาบจนตัวสั่น บทสนทนาที่แล่นเข้าสู่โสตประสาทจนแทบจะทรงตัวไม่ไหว กระทั่งบทสนทนาในห้องเงียบลง เพียวไผ่ยืนก้มหน้านิ่งหน้าห้อง ปาดน้ำตาตัวเองลวก ๆกับสิ่งที่ได้ยิน 

“คุณเพียว”เพียวไผ่เงยหน้ามองนทกรทั้งน้ำตา  

“ได้ยินหมดเลยเหรอครับ”เพียวไผ่พยักหน้า นทกรถอนหายใจเบา ๆยกมือแตะบ่าเพียวไผ่ก่อนจะพูด 

“คุณรบของคุณเพียวเขาไม่ทำจริง ๆหรอก ถ้าทำด็อกเตอร์จะค้านหัวชนฝาเอง”เพียวไผ่เม้มปาก น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง เงยหน้ามองนทกรทั้งน้ำตา 

“จริงเหรอครับ” 

“อื้ม จริงสิครับ เพราะถ้าคุณรบทำอย่างนั้นมันใจร้ายมาก ๆคุณรบใจดี คุณเพียวรู้ใช่ไหม”ไม่รู้แล้ว ไม่แน่ใจแล้ว  

“ด็อกเตอร์ครับ”เพียวไผ่เรียกตามหลังนทกรอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มขอตัว  

“ว่าไงครับ” 

“ที่ด็อกเตอร์บอกคุณรบว่า ถ้าเพียวตั้งครรภ์……” 

“……” 

“มันจะดีกว่าใช่ไหมครับ”นทกรนิ่งเงียบ 

“คุณรบจะไม่ทิ้งเพียวใช่ไหมครับ” 

“คุณเพียวคิดว่ายังไงล่ะครับ”เพียวไผ่น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง คิดไม่ออก ยืนก้มหน้านิ่งก่อนจะตัดสินใจ 

“ถ้า...ถ้าทำให้คุณรบไม่ทิ้งเพียว เพียวจะตั้งครรภ์เองครับ” 

“……” 

“เพียวไม่อยากให้คุณรบทิ้งเพียวครับ” 

“คุณรบเขาไม่ทิ้งคุณเพียวหรอกนะ”เพียวไผ่ส่ายหน้าทั้งน้ำตา ไม่หรอก ไว้ใจอะไรไม่ได้หรอก โลกใบนี้ชอบใจร้ายกับเขา ทำให้หลาย ๆคนทิ้งเขาหลายครั้งแล้ว  

“ยังไงเพียวก็จะตั้งครรภ์ คลอดลูกของคุณรบให้ได้ครับ” 

  

เกือบสองทุ่มย่ำเข้าสามทุ่ม เพียวไผ่เดินไปเดินมาในห้องกว้างของตัวเอง ออกจากห้องแล็บเมื่อตอนกลางวันแยกกับนทกร ประมาณสิบนาทีกันทิมาก็บอกว่านักรบให้มาส่งเขาที่คอนโดโดยที่อีกคนมีธุระต่อ จนป่านนี้จะเข้าสามทุ่มแล้วนักรบก็ยังไม่กลับมา หรือจะไปร้านคุณตรี... 

ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่อยู่ด้วยกันเวลาไปร้านราตรีเพียวไผ่มักจะตามไปด้วยเสมอ และแน่นอนว่าไม่เคยมีคืนไหนที่เพียวไผ่ตามไปแล้วนักรบนอนกับเด็กขาย แม้ในสัญญาห้ามเพียวไผ่มีเพศสัมพันธ์ แต่แลกกับไม่ให้นักรบนอนกับเด็กขายคนอื่นเพียวไผ่ก็เสนอใช้มือและปากช่วยเสมอ 

“น้องแป้ง”เพียวไผ่เดินไปเคาะประตูห้องนอนน้องสาว แล้วถือวิสาสะเดินเข้าไป 

“ขาพี่เพียว” 

“พี่เพียวจะไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง น้องแป้งอยู่ห้องได้ไหม” 

“ได้ค่ะ”แป้งพิมพ์พยักหน้า หันมายกยิ้มให้พี่ชาย คอนโดนี้ปลอดภัย ไม่มีอะไรต้องกลัวอยู่แล้ว 

“งั้นมีอะไรโทรหาพี่นะ” 

“ค่ะ” 

ได้ยินคำรับอย่างมั่นเหมาะจากน้องสาวแล้วเพียวไผ่ก็เรียกแท็กซี่ตรงไปยังผับราตรีทันที ใช้เวลาเดินทางเกือบสามสิบนาทีก็มาถึง และดูเหมือนว่าคนที่นี่จะรู้จักเขา ทันทีที่เห็นหน้าเพียวไผ่พนักงานก็เดินนำทางมาจนพบกับราตรี เธอปรี่มากอดเพียวไผ่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แล้วก็ชวนคุยนู้นนี่นั่นสารพัดในขณะที่เพียวไผ่ยิ้มบาง ๆเช่นเคย 

“ก็คิดว่าคืนนี้คุณรบมาคนเดียวซะอีก น้องเพียวมาตามหลังนี่เอง”จากคำพูดของเธอทำให้เพียวไผ่มั่นใจว่านักรบอยู่ที่นี่  

“คุณรบอยู่ชั้นบนเหรอครับ” 

“ใช่ค่ะ เมื่อกี้เห็นคุณกันออกไปแล้ว ตอนนี้น่าจะอยู่คนเดียว คงรอน้องเพียวแย่เลยสิน้า”ว่าแล้วก็ขยิบตาหนึ่งข้าง เพียวไผ่ก็ยกยิ้มบาง ๆเดินขึ้นบันไดอย่างคุ้นเคย ชั้นสามที่ร้านราตรีมีเพียงลูกค้าวีไอพีไม่กี่คนเท่านั้นที่จะขึ้นมาได้และแน่นอนนักรบมักจะมาอยู่ในห้องประจำ หากไม่นั่งดื่มเหล้า ดูคนเต้นรูดเสาอยู่ชั้นสอง ก็อยู่ในห้องเงียบ ๆ 

เพียวไผ่ใช้คีย์การ์ดที่ได้รับจากราตรีแตะเบา ๆพนักงานลงไปหมดแล้ว สงสัยนักรบคงต้องการความเป็นส่วนตัว  มือเรียวบิดลูกประตู 

เบา ๆค่อย ๆเปิดออก 

“อืม คุณรบครับ”เสียงแผ่วอื้ออึงเล็ดลอดมาทำเพียวไผ่ชะงัก 

สูดหายใจเข้าลึก ๆก่อนจะเดินเข้าไป ที่เตียงกว้างนั้นไม่มีใคร แต่ที่โซฟาทางซ้ายมืออีกมุมของห้องนั้น...มีร่างของผู้ชายผิวขาว ร่างบางพอ ๆกับเขา ใบหน้าน่ารักอยู่มาก ย้อมผมสีทองกำลังนั่งตักของนักรบและใบหน้าเย้ายวนนั้น 

“ค....คุณรบ”เพียวไผ่เอ่ยเรียกเสียงแผ่ว  

“อะ”ผู้ชายร่างเล็กคนนั้นหันมาเห็นเพียวไผ่พอดี เด้งออกจากร่างกายนักรบอัตโนมัติส่งผลให้ร่างใหญ่ตวัดสายตาหันมามองต้นเหตุด้วยความไม่พอใจก่อนจะขมวดคิ้ว 

“เพียวไผ่”นักรบเอ่ย 

“คือ...เพียว” 

“มาทำไม กลับไปซะ”คำพูดดุดันออกคำสั่ง เพียวไผ่ก้มหน้ากำหมัดแน่น ก่อนจะหันไปทางชายร่างเล็กที่ทำทีขยับเสื้อเชิ้ตตัวบางปล่อยเปลือยไหล่ ส่งยิ้มเหนือเชิงให้เพียวไผ่  

“ส่วนเธอมานี่”คนร่างสูงเรียกชายร่างเล็ก อีกคนก็ไปหาโดยไม่อิดออดแล้วทิ้งสะโพกกลมภายใต้กางเกงรัดรูปลงบนตักแกร่ง  

“ฉันไม่ชอบแสดงหนังสดให้ใครดูหรอกนะเพียวไผ่ ออกไปซะ”เสียงดุดังอีกครั้ง 

“พะ...เพียวไม่ออกครับ”คำตอบจากเพียวไผ่ทำนักรบหันไปมองด้วยความไม่พอใจระคนไม่เข้าใจ 

“คะ...คุณรบ ล...ลูกเราเข้าไอซียู คุณรบจะยังใจร้ายนอนกับผู้ชายคนนี้ได้ลงคอเหรอครับ”คำพูดของเพียวไผ่ทำนักรบยิ่งฉงน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

“เธ...” 

“คุณรบจะไปนอนกับใครจะไปนอนกี่คืนเพียวจะไม่ห้ามเลยครับ ฮึก แต่ตอนนี้ลูกเข้าไอซียู คุณรบจะไม่ไปดูลูกหน่อยเหรอครับ”พูดไปก็จิกเล็บเข้าเนื้อตัวเองไป เจ็บจนน้ำตาไหล หันไปสบตากับผู้ชายร่างเล็กบนตักแกร่ง แต่แล้วหัวใจก็บีบหน่วงเอาดื้อ ๆจนน้ำตาไหลโดยไม่ต้องจิกเนื้อตัวเอง 

“คุณจะยังใจร้ายนอนกับคุณรบเหรอครับ ลูกของเราอาการเป็นตายเท่ากัน เห็นแก่ความเป็นคนด้วยกัน” 

“นี่มันอะไรกันครับ”เสียงเล็ก ๆจากผู้ชายคนนั้นดังขึ้น นักรบถอนหายออกมาราวกับข่มอารมณ์เต็มที่ พูดเสียงเรียบ 

“เธอออกไปซะ”บอกกับคนบนตัก 

“แต่ว่า” 

“ออกไป!!”เสียงตวาดที่คนสะดุ้งไม่ได้มีแค่คนเดียว ผู้ชายคนนั้นลนลานออกจากห้อง จนเสียงปิดประตเงียบลงแล้ว นักรบก็หันมามองเจ้าตัวก่อเรื่องที่ยืนก้มหน้าซ่อนหน้าดื้อ ๆ 

“ว่าอะไรนะ” 

“ลูกของเราเหรอ”เสียงดุที่ดังขึ้นทำเพียวไผ่สันหลังวาบนึกอยากหายตัวออกจากห้องในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ หากแต่ไม่ทันจะหันหลังเดินหนี 

“อ๊าก!! คุณรบ!!”ตุ้บ!!! ร่างกายถูกเหวี่ยงเต็มแรงลงบนเตียงนิ่ม 

“อั่ก”จุกไปทั้งตัวเมื่อแรงทุ่มนั้นไม่น้อยเลยราวกับร่างกายจะขาดเป็นสองท่อน  

“ค...คุณรบพะ...เพียวขอโทษครับ” 

“เก็บคำขอโทษไว้ครางซะนะเพียวไผ่” 

________ 

เอ่อ....น้อนนนน  

ทุกคนครับ แฮร่ ไม่มาหลายวัน เพราะยุ่งมากครับแงๆๆ 

** จากที่ทุกคนอ่านมาจะเห็นว่ามีศัพท์ของกายวิภาคอยู่นะครับ ตอนแรกโปรดตั้งใจจะทำเป็นศัพท์แบบคำที่เขาพูดกัน บางอันไม่ใช่คำศัพท์เต็มแบบเต็มขั้นแบบนั้น(งงไหม)คือเวลาพวกหมอหรือคนที่ทำงานด้านนี้เขาใช้ศัพท์กันเนี่ยเขาจะมีคำแบบสสั้นๆหรือย่อมาเรียกทับกันใช่ไหม แต่ทีนี้ในนิยายโปรดแบบใช้คำศัพท์เต็มๆไปเลย เพราะไม่ว่าง ไม่มีเวลามีทำคำอธิบายของศัพท์เพราะงั้นใครสงสัยคำไหน เอาคำที่โปรดดอกจันไว้แล้วไปหาดูเองได้เลยนะครับ 

อันที่จริงโปรดจะเขียนความหมายคำแปลของศัพท์เหล่านั้นไว้ แต่คิดว่าคงไม่ได้มาเขียนเร็วๆนี้ครับ เพราะยุ่งมาก อาจจะต้องให้เขียนนิยายจบก่อนแล้วค่อยมาใส่นะครับ ขอโทษด้วยจริงๆ แต่เพราะถ้าต้องเขียนคำแปลความหมายอธิบายบลาๆ โปรดต้องนั่งพลิกเท็กซ์บุ๊คใช้เวลาเยอะมาก ตอนนี้อาจจะดองก่อนนะครับ  

เข้าใจโปรดใช่ไหม ฮรุก โปรดไม่ค่อยว่างจริงๆ  

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ  

แก้ไขครั้งแรก 10 ตุลาคม 2564 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว