email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 บ้านพี่มีแมวนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 บ้านพี่มีแมวนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 บ้านพี่มีแมวนะ
แบบอักษร

ตอนที่ 12 บ้านพี่มีแมวนะ

ผมตื่นขึ้นมาหลังจากที่กลับมานอนต่อแต่ก็นอนได้แค่ชั่วโมงเดียวเพราะนอนไม่หลับเลยลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปกินอาหารเช้าเจอไอ้อาร์ทกำลังง้อแดนเนียลอยู่สมน้ำหน้า

"มี๊ครับ"แดนเนียลเข้ามาหาผมหลังจากที่ผมกินอาหารเช้าแล้วเรียบร้อยและกำลังนั่งย่อยที่สวนข้างบ้าน

"มีอะไรหรอครับ"

"อาทิตย์หน้าเราจะไปเที่ยวสวนสนุกกันนะครับ"

"อย่างนั้นหรอน่าสนุกจังเลยครับ"

"แดนอยากเล่นรถไฟเหาะ"

"ไว้เราไปนั่งด้วยกันดีไหมครับ"

"ดีครับ เดี๋ยวแดนไปเรียนก่อนนะครับ"

"ตั้งใจเรียนนะครับ"

"ให้กำลังใจลูกแล้วให้กำลังใจพ่อด้วยสิ"ไอ้อาร์ทเดินมาหาผม

"เรื่องอะไรล่ะ ทำไมต้องให้กำลังใจมึงด้วย"

"ฉันจะเข้าไปเคลียร์งานที่โรงแรมหน่อย"มิน่าเล่นแต่งตัวมาเต็มยศขนาดนี้อย่างกับจะไปเดินงานพรมแดง

"ก็ไปสิ"

"อยากได้กำลังใจเหมือนแดนบ้างจะได้มีแรงทำงานเพื่อลูกกับเมียไง"ดูมันพูดก่อนหน้าก็ทำงานได้ไม่มีปัญหานี่

"รีบไปได้มึงน่ะ"

ฟอด

"ไปแล้วนะ"

"นี่มึง!! "มันหอมแก้มผมแล้วก็รีบไปทันทีแน่จริงก็อยู่ก่อนสิได้สวยแน่ใครมันจะให้รู้สึกนังวะเนี่ยผู้ชายด้วยกันหอมแก้มถ้าไม่ใช่ญาติพี่น้องหรือคนสนิทมันก็แปลก ๆ อยู่ดี

ไม่มีอะไรทำนี่คือสิ่งเดียวที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้คนเคยลงไปทำงานที่ไร่ไงครับเพาะเมล็ดใส่ปุ๋ยเก็บผลไม้ไปส่งของที่ตลาดแต่นี่ก็มีแต่กิน ๆ นอน ๆ อีกหน่อยคงได้เป็นหมูกลิ้งแทนเดินแล้วล่ะ

ฟุบ

หือ อะไรวะความรู้สึกเหมือนมีอะไรแวบ ๆ วิ่งผ่านขาของผมไปตัวอะไรวะเห็นเป็นขนเทา ๆ ตรงมุมเสาเลยเข้าไปดูสักหน่อยปรากฏว่าเป็นแมวตัวอ้วน ๆ ขนสีเทากำลังฟัดกับอะไรสักอย่างน่าจะเป็นของเล่นละมั้ง

แมวใครวะเนี่ยแต่ดูลักษณะแล้วไม่น่าจะเป็นแมวธรรมดาหรือแมวจรหรอกเพราะดูยังไงมันก็เป็นแมวพันธุ์หรูมากกว่าผมจับมันหันหน้ามาดูน่ารักมากแถมยังมีปลอกคอห้อยจี้อันหรูอีกด้วย

ทูน่า...

นั่นชื่อแมวหรอวะอยากจะรู้มากใครมันเป็นคนตั้งชื่อฝรั่งหรู ๆ ก็มีตั้งเยอะตั้งแยะดันมาตั้งทูน่าสงสัยตอนซื้อมาจะหิวทูน่าสินะเวรกรรมของแมวมันจริงๆ

เหมียว~

ไอ้แมวทูน่ามันล้มตัวลงมาทับมือผมทันที ไอ้นี่! แม่งฉลาดนี่หว่าอ้อนผมยกใหญ่เอาหัวถูมือผมไปมาเหมือนจะโดนมันตกเป็นทาสยังไงก็ไม่รู้อ้อนเก่งไปไหมเนี่ยมีการเลียมืออีกกูไม่มีอาหารหรือขนมให้มึงกินหรอกนะอ้อนไปก็เท่านั้นแหละ

ผมนั่งเล่นตรงนั้นกับไอ้ทูน่าสักพักเกาพุงย้วย ๆ ของมันอย่างมันมือส่วนมันก็เคลิ้มสบายเลยสิครับแหมน่าอิจฉาชีวิตมึงมากกินนอนเที่ยวเล่นแถมมีคนมาเกาพุงให้อีกผมเลิกเกาพุงให้มันแล้วลุกขึ้นรู้สึกหิวน้ำ

เหมียว~ มันเมื่อผมลุกขึ้นเลิกเกาพุงให้มันก็ร้องขึ้นมาทันทีเหมือนจะบอกว่าเกาพุงต่อนะ

เหมียว~

"ไว้คราวหน้านะกูจะไปหาอะไรดื่มแล้ว"

ผมเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีโดนไม่ได้หันไปสนใจไอ้ทูน่าแล้วมุ่งตรงไปยังห้องครัวทันทีล้างมือก่อนเพราะพึ่งจะเกาพุงมันมาผมหยิบแก้วกำลังจะเปิดตู้เย็นก็เจอกับแม่บ้านคนหนึ่งเข้า

"จะรับน้ำหรอคะ"

"เอ่อ ครับ"ผมตอบกลับเธอรับแก้วจากผมไปแล้วรินน้ำให้แถมยังยื่นจานขนมเค้กมาให้ผมอีกไม่รับก็กลัวจะเสียน้ำใจอีก

"ขอบคุณครับ"ผมรับมาแล้วไปนั่งกินที่โซฟาพร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์กับนิตยสารที่อยู่บนโต๊ะไปพลาง ๆ

เหมียว~

"นี่มึงยังจะตามกูมาอีกหรอ"เสียงไอ้ทูน่าดังขึ้นแถมยังเดินดุ่ม ๆ มาหาผมอีกด้วย

เหมียวว~

"..."โอ้โหพอเดินมาถึงปุ๊บก็ใช้ไม้เดิมเลยครับทิ้งตัวลงที่เท้าผมทันทีช่างเป็นแมวที่ขี้ตื๊อจริง ๆ

"ปล่อยกูเถอะ"อ้อนขั้นหนักเลยผมเลื่อนเท้าออกมันก็ยังเข้ามาใหม่นิสัยนี้มันคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอ

"กูไม่ว่างเกาพุงให้หรอกนะกินเค้กอยู่"ผมบอกมันไปแต่ไอ้ทูน่าก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรนอกจากนอนหนุนเท้าผมนิ่ง ๆ อยู่เป็นนะมึง

"ทูน่า ทูน่า อ้าวมาอยู่กับคุณฉายเองหรอ"แม่บ้านคนที่เจอกันในห้องครัวเดินมาพร้อมถาดอาหาร

"ทูน่ามันไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหมคะ"เธอถามก่อนจะวางถาดอาหารลงข้าง ๆ ไอ้ทูน่า

"เปล่าหรอกมันแค่มาอ้อนให้เกาพุงเท่านั้น"ผมบอกไป

"งั้นหรือคะดีแล้วทูน่าเป็นเด็กดีล่ะอย่าไปรบกวนคุณฉายเขาล่ะยังไงช่วยดูแลมันไปสักพักได้ไหมคะฉันขอตัวไปทำงานก่อน"

"ไม่มีปัญหาเดียวผมดูแลมันเอง"

"ขอบคุณมากค่ะ"ว่าแล้วเธอก็ออกไปทำงานทิ้งถาดอาหารกับซองขนมของไอ้ทูน่าไว้

เหมียว~

ไอ้ทูน่าร้องขึ้นก่อนที่จะลุกไปกินอาหารของมันส่วนผมก็นั่งกินเค้กอ่านหนังสือต่อผมมองมันเป็นระยะ ๆ กินอาหารได้ไม่เยอะมันก็หยุดกินแล้วนั่งจ้องผมนี่มันต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

"กินข้าวไปสิหรือว่ามึงอิ่มแล้ว"

เหมียว~

"อะไรของมึงอีก"ร้องแล้วมันก็กระโดดขึ้นมาบนตักของผมทันทีแล้วก็เอาหัวมาถูกับผมอะไรจะอ้อนขนาดนี้มันต้องอยากได้อะไรแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาอ้อนแบบนี้หรอก

"อะไรอยากกินไอ้เนี่ยหรอ"

เหมียว เหมียว

"ตกละเหมือนนะมึงพึ่งกินอาหารไปเมื่อกี้เองไม่ใช่หรอ"ผมหยิบซองขนมขึ้นมาไอ้ทูน่ามันก็ส่งสายตาวิบวับทันทีเห็นแก่กินจริง ๆ

"เออน่ากำลังแกะให้"ผมแกะซองขนมออกก่อนจะยื่นไปให้มันกินซึ่งมันกินเร็วจนผมบีบไม่ทันแล้วใจเย็น ๆ ก็ได้กูไม่แย่งมึงกินหรอกน่า

สรุปผมคลุกอยู่กับไอ้ทูน่าเกือบทั้งวันมันนอนเล่นบนตัวผมสบายเลยครับแหมได้ใจใหญ่เลยนะมึงกูไม่ใช่ทาสมึงนะจะบอกให้โน่นไอ้คนที่เอามึงมาเลี้ยงโน่น ตัวเริ่มจะหนักแล้วนะเนี่ยนอนไปนาน ๆ เข้า อาหารแม่งก็ไม่ธรรมดาหรูหราไปอีกดูจากยี่ห้อที่มันกินแล้ว

"สบายเลยนะมึง"ผมบ่นออกมาตอนที่มันหลับปุ๋ยไปแล้ว เกิดเป็นแมวนี่สุดแสนจะสบายเลยจริง ๆ ผมล่ะอิจฉาชีวิตมันมาก

"ทูน่าแกแอบมานอนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

"..ไอ้อาร์ท? "แม่งมาตอนไหนวะแล้วที่บอกว่าไปทำงานนี่ทำเสร็จแล้วหรอ

"ลุกออกมาจากเมียคนอื่นได้แล้วไอ้ตัวขี้เกียจ"ไอ้ทูน่าตื่นพอดีก็เหลือบไปมองไอ้อาร์ทก่อนจะกลับมานอนต่อโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

"นี่กับแมวก็ยังหวงอีกหรอ"

"ไม่รู้ล่ะถ้าไม่เอามันออกไปนะฉายจะเดินไม่ได้ไปอีกสามวัน"

"นี่มึงจะบ้าหรอ! "

เดี๋ยวถีบยอดหน้าซะนี่!!  

 

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว