email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 แดนเนียลเองครับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 แดนเนียลเองครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2564 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 แดนเนียลเองครับ
แบบอักษร

ตอนที่ 9 แดนเนียลเองครับ

 

"ฉาย ฉายอย่าพึ่งหลับนะ"

"..."

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาฉายยังคงนอนนิ่งหลังจากที่ผมปลดปล่อยแล้วผมยอมรับเลยว่าผมหวงที่เห็นทอมกล้ามาเต๊าะคนของผมไหนจะคนที่โทรมาอีกดูน้ำเสียงคุยกันสนิทสนมมากจนผมอดหึงหวงไม่ได้

ก่อนหน้าหน้าฉายก็หนาวสั่นเพราะแช่ออยู่ในอ่างน้ำนานเกินไปไม่ตอนนี้ดูเหมือนจะหลับไปเสียแล้วผมอุ้มฉายให้กลับมานอนในท่าปกติช่องทางของอีกฝ่ายบวมแดงจนเห็นได้ชัดแถมยังมีน้ำของผมที่ปลดปล่อยไปไหลออกมาอีกผมเลยจัดการทำความสะอาดให้อีกรอบหาเสื้อผามาใส่ให้ก่อนจะตามหมอมาดูอาการเพราะฉายตัวรุม ๆ

"มีไข้นิดหน่อยครับเดี๋ยวผมจะจัดยากินกับทาไว้ให้นะครับ"

"ขอบคุณครับหมอ"โชดดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมากผมค่อยโล่งใจหน่อย

"ยังไงก็งดไปก่อนนะครับเรื่องบนเตียง"

"ผมจะระวังครับ"ถ้าผมห้ามใจตัวเองได้นะ...

"งั้นผมขอตัวเลยนะครับ"

"สวัสดีครับหมอ"

ได้ยามาแล้วทั้งยากินยาทาแต่ฉายจะต้องกินข้าวก่อนถึงจะกินยาได้ผมให้แม่ครัวทำพวกอาหารไทยสำหรับคนป่วยมาซึ่งก็ได้ข้าวต้มกุ้งมา

"ฉาย ฉาย"ผมเอามือปลุกเบา ๆ

"อืออ..."

"ฉายลุกมากินข้าวก่อนจะได้กินยา"

"อืออรู้แล้ว.."ปากบอกว่ารู้แล้วแต่เจ้าตัวยังไม่ยอมลุกขึ้นมาเลย

"ฉาย"

"ลุกแล้ว..ซี๊ด.."

"ค่อย ๆ ลุก"ผมเข้าไปประคองเอาหมอนวางที่หลังให้ตัวพิงไปกับหัวเตียงก่อนจะยกถาดข้าวต้มมาให้

ผมนั่งมองฉายกินข้าวต้มแล้วก็เตรียมยาที่หมอจัดไว้ให้กินไปไม่ถึงครึ่งก็เงยหน้ามองผมเหมือนส่งสัญญาณว่าอิ่มแล้วผมรับถาดมาตักขัาวต้มแล้วยื่นไปใหม่

"อิ่มแล้ว"

"แต่นี่ยังไม่ถึงครึ่งเลยกินอีกหน่อยนะ"

"แต่.."

"อย่าดื้อสิฉายจะได้กินยานะ"

นี่ขนาดป่วยก็ยังดื้อได้ทำตัวเหมือนเด็กเลยสุดท้ายผมก็บังคับให้กินข้าวต้มจนหมดถ้วยป้อนไปขู่ไปนี่คงจะมองว่าผมเผด็ดการไปแล้วเรียบร้อยทำยังไงได้ล่ะฟังผมซะที่ไหนอายุก็ปูนนี้แล้ว

"นี่ยากับน้ำ"ผมยื่นให้

"ขมชิบหาย"

บ่นเป็นเด็กเกลียดยาไปได้ผมส่ายหัวก่อนที่จะเรียกแม่ครัวมาเก็บถ้วยไปผมปล่อยให้ฉายนั่งย่อยไปก่อนสักพักหนึ่งส่วนผมก็นั่งเซ็นเอกสารอยู่ข้าง ๆ งานพวกนี้ผมมีทุกวันบางวันทอมที่เป็นเลขาผมก็จะหอบงานมาให้เหมือนวันนี้

ผมก็รู้นิสัยทอมนะครับเขาชอบจีบคนนั้นคนนี่ไปทั่วที่สำคัญชอบยั่วโมโหผมอยู่เรื่อยสักวันผมคงต้องหาเลขาคนใหม่มาแทนที่ทอมซะแล้ว ผมมองฉายเป็นระยะสลับกับงานตัวเองเจ้าตัวหยิบโทรศัพ์ขึ้นมากดอะไรก็ไม่รู้ยิก ๆ คงจะเล่นเกมละมั้ง

"ไอแพดเครื่องนั้นก็ใช้ได้นะ"ผมมองไปยังเครื่องที่ผมให้ฉายใช้ก่อนหน้านี้

"ได้หรอ"

"ได้สิ"ผมเก็บงานเข้าที่ก่อนจะเดินไปแตะหน้าผากอีกคนเพื่อวัดไข้ตัวไม่ร้อนเหมือนก่อนหน้าแล้วก่อนจะเอามืออกกผมยีหัวฉายเบา ๆ

"ทำอะไรน่ะ"

"วัดไข้ไงไม่ร้อนแล้ว"

"ผมยุ่งแล้วหมดหล่อพอดี"ว่าแล้วก็จัดทรงไปมาผมขำก่อนจะขึ้นเตียงไปนอนข้าง ๆ

"ไม่เห็นต้องหล่อเลย"

"ทำไมล่ะ"

"ก็น่ารักอยู่แล้วไง"

"อะ ไอ้บ้ากูนอนแล้ว"ฉายวางไอแพดแล้วรีบล้มตัวลงนอนทันที

"อยากให้กอดไหม"ผมถามแล้วมองหน้าฉายนิ่ง

"อือ"

ว่าแล้วฉายก็ขยับเข้ามาผมก็รวบเอวบางมากอดชิดตัวทันทีหน้านี่มุดเข้าอกผมแล้วเรียบร้อยป่วยแล้วทำไมทำตัวน่ารักแบบนี้กันนะชักไม่อยากจะให้หายแล้วล่ะผมจูบลงบนกลุ่มผมหนาก่อนจะหลับไป

 

 

เช้า

"แด๊ดดด"

ตุบ

"อุบ..."

แรงกระแทกอันมหาศาลพุ่งมาทับผมที่ยังนอนอยู่บนเตียงอย่างแรงจนเกือบจะจุกแถมยังเรียกแด๊ดอีกคือผมยังไม่มีลูกไงเมียยังไม่มี (แต่มีผัวแล้ว..) แรงกอดนี่หนุบหนับมากกอดผมไม่ปล่อยนี่เด็กเขาจะรู้ไหมว่าผมไม่ใช่พ่อเขาว่าแต่ลูกใครวะ

ผมเปิดผ้าห่มที่คลุมตัวเองอยู่ออกก็เจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตานี่รักมากฝรั่งจ๋าเลยยิ่งสีตานี่สวยเลยเราทั้งคู่ต่างนิ่งอึ้งมองกันไปมองกันมาจนเด็กน้อยค่อย ๆ ลุกขึ้นจากตัวผมพร้อมกับสีหน้างง ๆ ดูไปแล้วก็ตลกดีแต่ผมต้องกลั้นขำไว้

"แดนเนียลแด๊ดอยู่นี่ครับ"ไอ้อาร์ทเปิดประตูห้องเข้ามา อย่าบอกนะว่านี่ลูกชายของมันน่ะ

"แด๊ด แด๊ดไปไหนมาครับทำไมแดนหาไม่เจอ"ไอ้อาร์ทเข้าไปอุ้มแดนเนียลแล้วพามาที่เตียง

"จะมาหาแด๊ดแล้วทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะครับ"

"แดนอยากเซอร์ไพรส์แด๊ด"ผมมองสองพ่อลูกเขาคุยกันกี่ขวบแล้วเนี่ยพูดเจื้อยแจ้วเลย

"แดนนี่..."

"หม่ามี๊ที่แด๊ดเคยบอกใช่ไหมครับ"

"ห้ะ..."นี่มันแอบไปบอกลูกมันตอนไหนเนี่ยว่าผมเป็นแม่อีกอย่างผมก็ผู้ชายมาเรียกหม่ามี๊ก็รู้สึกแปลก ๆ ยังไงไม่รู้

"สวัสดีครับมี๊ผมแดนเนียลครับ"

"เอ่อ..สวัสดี"มาแบบนี้ผมจะไปไหนถูกเรียกหม่ามี๊เต็มปากเต็มคำแถมยังยิ่มน่ารักเสียด้วยไอ้ฉายจะไปไหนรอดยิ่งแพ้ทางเด็กอยู่ด้วย

เออเว้ยแม่งอยู่ดี ๆ ได้ผัวได้กันไม่ทันไรมีลูกโตขนาดนี้แล้วหรอไม่ต้องเสียเวลาปั๊มเลย..แดนเนียลเข้ามากอดผมผมก็อดเอ็นดูไม่ได้กอดตอบแล้วลูบหัวเบา ๆ ส่วนไอ้อาร์ทก็นั่งนิัมหน้าบานแข่งกับจานดาวเทียมไงเหงือกจะแห้งอยู่แล้วนะนั่น

เด็กเขายอมเรียกผมแบบนี้ตั้งแต่แรกผมว่าไม่ธรรมดาแล้วแถมยังเป็นเด็กน่ารักอีกผิดกับคู่แม่เลี้ยงลูกเลี้ยงที่เคยเห็นมาได้ยินไอ้อาร์ทบอกว่าแม่เด็กเสียไปแล้วนี่คงจะต้องการแม่มากเลยสินะ

เอาไงวะจะหนีไปเลยก็ไม่ได้เล่นเอาลูกมาล่อกูขนาดนี้จะยอมเป็นแม่ให้ก็แล้วกันนะแดนเนียลสุดหล่อถึงผมจะไม่เคยมีลูกแต่ก็เคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กมาก่อนนะแค่นี้สบายมากไม่ต้องห่วง

"แดนครับเราไปรอข้างล่างให้มี๊อาบน้ำก่อนไหมครับแล้วเราค่อยไปกินข้าวเช้ากัน"ไอ้อาร์ทเสนอ

"เอางั้นก็ได้ครับมี๊รีบ ๆ อาบน้ำนะครับแดนจะรอ"

"ครับ ๆ "

 

 

เอาเถอะชีวิตมันก็ไม่ได้แย่มันอาจจะขนาดนั้นหรอกละมั้ง..

 

 

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว