email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 Free (ไม่) man

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 Free (ไม่) man

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2564 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 Free (ไม่) man
แบบอักษร

ตอนที่ 6 Free (ไม่) man

หลังจากที่ไอ้มิกมันทิ้งลิงก์ข้อมูลไว้ให้ผมแล้วมันก็หายไปเลยก็หายไปทำงานของมันนั่นแหละตอนนี้ผมรู้แค่ว่าไอ้อาร์ทมันรวนไม่ใช่ธรรมดาแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นพวกเซเลปคนดังด้วย

 อาร์เธอร์ อีแวนส์ อายุ 28 ปี

 น้ำหนัก80 กิโลกรัม สูง 186 เซนติเมตร

 เกิด 2 กุมภาพันธ์ 25xx

 อาชีพ เจ้าของโรงแรม อสังหาฯ

 มหาเศรษฐีของเมือง เป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว มีลูกชายหนึ่งคน..

 แล้วเมียมันไปไหนวะ?  

ผมอ่านประวัติมันคร่าว ๆ แม่งมีลูกแล้วหรอแต่ก็คงไม่แปลกหรอกอายุปูนนี้แล้วอายุเท่ากันเลยอ่ะดีเลยผมจะได้เรียกง่าย ๆ ถนัดปากหน่อยนี่ผมต้องอยู่กับมันอีกนานแค่ไหนเนี่ยอยากกลับแล้วอ่ะ

ผมหันมาจัดข้าวของต่อวางของที่โต๊ะเครื่องแป้งพวกครีมอาบน้ำแชมพูผมไม่ได้เอามาด้วยยังไงก็ใช้ของไอ้อาร์ทไปก่อนขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงหรอกเอาเสื้อผ้าไปใส่ตู้ไว้ตู้ก็แม่งอย่างอลังการใหญ่มากข้าวของจัดวางอย่างเป็นระเบียบชุดสูทเสื้อเชิ้ตกางเกงถูกแขวนเรียงกันไปผมวางเสื้อผ้าตัวเอาไว้ตรงมุมที่มันว่าง ๆ

ผมสั่งงานคนที่ไร่ไปแล้วผ่านไลน์ลูกน้องผมก็สงสัยทำไมยังกลับไม่ได้ผมก็เลยต้องบอกไปว่าพาสปอร์ตหายบาปอีกแล้วไอ้ฉายผมไม่อยากให้คิดมากผมไม่อยู่คนในไร่ก็สามารถทำงานได้เพราะทุกคนก็อยู่มานานชำนาญหมดแล้วไว้ใจได้

ผมเก็บทุกอย่างเข้าที่แล้วก็ขออาบน้ำหน่อยเถอะกลิ่นตัวเริ่มออกแล้วหรูหราแม่งทุกอย่างดีนะห้องน้ำมีฝักบัวไม่ได้มีแค่อ่างอาบน้ำใหญ่ ๆ กว่าน้ำจะเต็มรากงอกพอดีแล้วกระปุกอะไรต่ออะไรไม่รู้เยอะแยะวางเรียงรายนั่นอีกเอาไปถมที่ยังได้เลยอ่ะ

แกร๊ก

ผมออกจากห้องน้ำเช็ดผมที่พึ่งสระมาด้วยก็เจอกับไอ้อาร์ทพอดีมันยกถาดอะไรไม่รู้แต่มีน้ำส้มมาให้ด้วยของโปรดผมเลยดื่มแล้วมันสดชื่นถึงใจผมมากกว่าแต่แม่บ้านมันก็เยอะแยะนี่หว่าทำไมถึงได้ยกมาเอง

"อยากได้อะไรเพิ่มหรือเปล่า

"ไม่อ่ะนี่ลูกมึงหรอ"ผมหยิบกรอบรูปตรงหัวเตียงขึ้นมาดู

"อืมใช่ ทำไมหรอ"

"น่ารักดีแล้วแม่ไปไหนวะตั้งแต่มายังไม่เจอเลยอ่ะ"

"เสียแล้ว"

"เอ่อ ขอโทษที่ถาม"ไม่น่าเสือกเลยจริง ๆ กลัวจะไปกระตุกต่อมมันเข้าได้ลงมือฆ่าผมแน่ ๆ

"ไม่เป็นไรตอนนี้ก็กำลังหามี๊ให้ลูกอยู่"มันพูดยิ้ม ๆ อะไรของมันวะไอ้เราก็นึกว่ามันจะเศร้าไม่น่าเลยกู..

"งั้นหรอ"

"แต่ตอนนี้เขายังปฏิเสธอยู่"

"ใครอ่ะ"

"ก็...'ฉาย'นั่นแหละ"น้ำเสียงมันจริงจังมาก

"ห๊ะ..ไอ้อาร์ทนี่มึง!! "นี่มันวางแผนมาแล้วใช่ไหมที่มันไม่ยอมปล่อยผมไปเพราะแบบนี้เองหรอแล้วทำไมต้องเป็นผมด้วยล่ะคนอื่นก็เยอะแยะ

"ฉันจริงจังนะฉายก็อย่างที่บอกฉันชอบฉาย"แล้วไอ้อาร์ทมันก็ดึงเอวผมเข้าไปกอดเผลอไม่ได้มือไวไปไหนแถมยังเหนียวอย่างกับปลาหมึกแกะก็ไม่ออกสุดท้ายผมก็เหนื่อยเลยปล่อยไปตามเลย

"ก็แค่ชอบไง"ว่าไหมก็แค่ชอบแรก ๆ อาจจะชอบหลัง ๆ มาโปรโมชั่นหมดมันเปลี่ยนกันได้เชื่อสิ

"แต่ฉันพูดจริงและอยากได้ฉายมาเป็นมี๊ของลูกด้วย"ไอ้อาร์ทมันคงถือคติตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกหรือเปล่านี่ถ้าทำไสยศาสตร์ใส่ผมได้มันคงจะทำไปแล้วละมั้ง

"ทำอย่างกับลูกมึงจะยอม"เด็กที่ไหนจะมายอมรับว่าเนี่ยแม่ใหม่มึงนะยกมือไว้ซะสิแถมยังเป็นผู้ชายอีกมันไม่กลัวลูกจะอับอายขายขี้หน้าเพื่อนหรือยังไงผมละกลัวว่าจะกลายเป็นเด็กมีปัญหาถ้าเป็นแบบนี้ผมขอบายดีกว่า

"นี่ถ้าลูกฉันยอมฉายก็จะยอมใช่ไหม"ไอ้ทาร์ทมองผมด้วยสีหน้าลุ้นเหมือนจะมีความหวังผมละยอมมันเลย...แม่งมุ่งมั่นดีฉิบหายอ่ะ

"..."ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้วคงจะห้ามไม่ได้อ่ะ

"เงียบแบบนี้แสดงว่าตกลงแล้วใช่ไหม ฟอด"พูดเองเออเองไม่พอยังจะมาหอมแก้มผมอีกฉวยโอกาสเก่งมากอ่ะ

"นี่มึง!! "ผมพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนนี้อีกครั้งถ้ายังอยู่แบบนี้ผมเสียเปรียบอยู่ฝ่ายเดียวแน่ ๆ

"อุ๊ย ขอประทานโทษค่ะพวกเราแค่จะมาเอาเสื้อผ้าไปซักงัันไว้คราวหน้าก็ได้เชิญตามสบายค่ะคิกคิก"

ปัง

"..."

"ไอ้อาร์ททททททททททท"

.

แม่งง

"ไม่เอาน่าไม่งอนฉันนะ"

"แม่งจะทำอะไรไม่ดูเลยว่าใครอยู่"พวกแม่บ้าน (สาวสวย) คงจะเห็นตอนที่มันหอมแก้มผมแล้วเพราะหัวเราะกันคิกคักขราดนั้นผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไม่กล้ามองหน้าพวกแม่บ้านแล้ว

"แสดงว่าถ้าไม่มีคนอยู่ก็ทำได้สินะ"

"ไอ้อาร์ท ไอ้ลามก"ผมไม่อยู่กับมันแล้วรีบเดินออกจากห้องนอนมาทันทีซึ่งไอ้อาร์ทมันก็เดินตามหลังผมมา

"เขินรุนแรงนะฉาย"

"ใครเขินพูดให้มันดี ๆ นะ"ผมหันไปถลึงตาใส่ใครจะมาเขินกันไม่มีหรอกมั่วนิ่ม

"หึไม่เขินก็ไม่เขิน ระวัง! "

"เหวอออ"

ตุ้บ

"เฮ้อรอดไปที"

ใช่รอดไปทีเมื่อกี้ผมก้าวขายาวเกินไปเลยทำให้ลื่นเหยียบขั้นบันไดแล้วลื่นไปแต่โชคดีที่ไอ้อาร์ทมันดึงตัวผมไว้ได้ทันจนผมเซเข้าไปปะทะกับอกมันหน้านี่มุดอกเลยล่ะอย่างกับละครน้ำเน่าเลย

"ระวังหน่อยสินี่แค่ก้าวพลาดพื้นมึงนิ่งลื่นด้วยเห็นไหม"

"ระ รู้แล้วความหน้าจะระวัง"

"ดี"

"ปล่อยเอวก็ได้แล้ว"

"ว้า นึกว่าจะไม่บอกซะอีก"ไอ้อาร์ทปล่อยผมพร้อมกับทำหน้าเสียดายกูไม่หลงกลสงสารมึงหรอก!

"หลายรอบแล้วนะมึง"

"หลายรอบอะไร"นี่ยังไม่รู้ตัวจริง ๆ หรอชักจะร้ายกาจเกินไปแลัว

"ฉวยโอกาสเนี่ยให้มันน้อย ๆ หน่อย"ผมปราม

"ก็เป็นผัวเมียกันไม่เห็นจะแปลกเลย"มันตอบหน้าตาย

"โว้ยย ไม่คุยด้วยแล้วจะไปไหนก็ไป"ผมไล่มันลืมไปว่าที่นี่เป็นบ้านมัน...

"โธ่ฉายก็"

 

นี่คือคนที่จะมาเป็นผัวผมจริง ๆ หรอ.. 

 

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว