email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 Free WiFi

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2564 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 Free WiFi
แบบอักษร

ตอนที่ 5 Free WiFi

"อิ่มหรือยัง"

"อิ่มแล้ว"

"งั้นก็ไปกันเถอะ"ไปที่ไหนอีกแค่ที่โรงแรมนี้ยังไม่พออีกหรอ

ผมเดินตามไปขึ้นรถที่ลานจอดรถซึ่งมันก็ทำเอาผมตะลึงรถลีมูซีนสุดหรูแม่งจอดอยู่ตรงหน้าอย่าบอกนะว่าไอ้อาร์ทเป็นเจ้าของรถคันนี้ช่างเป็นบุญตูดของไอ้ฉายยิ่งนัก!!

ผมไม่รู้ว่ามันจะพาไปที่ไหนขอแค่อย่าพาผมไปเชือดแล้วเอาไปโยนทิ้งในป่าก็พอผมสำรวจรถไปเรื่อย ๆ แม่งไม่น่าจะเป็นเศรษฐีปลายแถวแล้วล่ะอย่าบอกนะว่าโรงแรมนั่นก็ของมันเพราะพนักงานล้วนเคารพมันหมด!!

ผมได้แต่อึ้งภายในใจแล้วที่มันบอกเลี้ยงผมได้ตลอดชีวิตนี่คือของจริงดีไม่ดีมันเลี้ยงผมยังชาติหน้าก็ไม่หมดผมว่าแต่ไม่คิดว่ามันจะสนใจผู้ชายด้วยอีกเพราะดูหน้าตาแม่งโคตรจะหล่อเหลาตามแบบฝรั่งสาว ๆ นี่คงจะเข้าหาตลอดพร้อมพลีกายถวายชีวีกันเลยแหละผมคิดว่านะ

ภายในรถนี้ติดฟิล์มดำมืดเลยมีผ้าม่านกั้นอีกอย่างกับรถในละครน้ำเน่าหลังข่าวเลยแต่ก็พอจะมองเห็นข้างนอกบ้างแต่มันเป็นสีดำทั้งหมดนอกตากจะเปิดกระจกขัดอารมณ์ชมบรรยากาศข้างทางเป็นอย่างมาก

ตอนนี้รถจอดแล้วผมก็ลงรถตามไอ้อาร์ทมันก็เจอกับบ้านหลังหนึ่งไม่ถึงกับเป็นคฤหาสน์อลังการแต่ก็หรูหราพอสมควรใหญ่ใหญ่โตดีนี่อย่าบอกนะว่านี่คือบ้านมันอ่ะอยู่คนเดียวแต่บ้านนี่หลังใหญ่ไหนนอนหมดหรือยังไงนะ

"กระเป๋าล่ะ"ผมถามหากระเป๋าของผมทันที

"เดี๋ยวให้คนยกไปเก็บให้เข้าไปข้างในกันเถอะ"ว่าแล้วมันก็จูงมือผมเข้าไปในบ้านคือผมเดินเองได้ไงทำไมต้องจูงด้วยหรือว่าจะกลัวผมหลงทาง

บอกได้คำเดียวว่าแพง! ทั้งของตกแต่งการออกแบบเห็นแจกันใบเล็กใบใหญ่หลายใบกลัวตัวเองจะไปเดินชนมากราคานี่คงไม่ต้องพูดถึงระดับหมอนี่แล้วภายในบ้านเงียบสงบดีครับแต่ทางเดินเข้าบ้านก็ยาวพอสมควรขาดก็แต่พวกแม่บ้านพ่อบ้านแต่งชุดเมดชุดสูทออกมายืนต้อนรับถ้ามีนี่ผมพูดไม่ออกเลยจริง ๆ

"ยินดีต้อนรับกับครับ/ค่ะ นายท่าน"

"เชี่ยยย"กองทัพที่ผมกำลังนึกภาพอยู่ในหัวนั้นกรูกันออกมาเรียงแถวสองข้างทางและพูดพร้อมกันแถมยังเป๊ะมากแล้วชุดแม่บ้านนี่อลังการกว่าที่ผมคิดไปเยอะมากยังกับโลกอนิเมะเลยนี่พวกเขาถูกบังคับหรือเต็มใจกันแน่ผมก็ไม่แน่ใจ

"ขวัญอ่อนไปนะ"ผมหันไปมองบนใส่

"ไม่ได้ขวัญอ่อนแค่ตกใจ"

"แยกย้ายกันไปทำงานเถอะ"

"ครับ/ค่ะ"

ฟึ่บ

เหล่ากองทัพพ่อบ้านและแม่บ้านสลายไปด้วยความเร็วแสงและพร้อมเพรียงกันนี่ต้องถูกฝึกมาดีขนาดไหนผมนี่นับถือเลยจริง ๆ อึ้งกับกองทัพเมื่อกี้ได้ไม่นานไอ้อาร์ทก็ลากผมขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยมีพ่อบ้านคนหนึ่งถือกระเป๋าของผมเดินตามมาด้วย

แกร๊ก

พ่อบ้านเอากระเป๋ามาวางใกล้ผมแล้วก็ออกจากห้องไปเหลือแค่ผมกับไอ้อารท์สองคนนี้คงจะเป็นห้องนอนของมันเองสินะห้องถูกตกแต่งด้วยโทนสว่างข้าวของทั้งหมดส่วนมากจะเป็นสีขาวสีครีมมีสีทองแจมมานิดหน่อยดูแล้วอย่างกับหลุดออกมาจากนิยายเลย

"เราจะนอนห้องนี้กัน"

"แม่งเตียงอย่างกับราชา"เตียงไม้สีขาวมีตัดเส้นด้วยสีทองมีเสาทั้งสี่มุมของเตียงมีผ้าคล้าย ๆ กับมุ้งเป็นระบายลายลูกไม้ผูกอยู่ด้วยมองแล้วนึกถึงหนังอีโรติกที่เคยแอบแม่ดูตอนเป็นเด็ก...

"หึ"

ผมเลิกสนใจมันละดึงกระเป๋าไปที่เตียงเอาข้าวของออกมามันก็มีไม่กี่ชุดหรอกผมไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่นานนี่ในตอนแรกอ่ะนะ...ผมได้ยินเสียงน้ำไหลคงจะอาบน้ำแหละจะว่าไปตอนเช้าที่ผ่านผมก็ยังไม่ได้อาบน้ำเหมือนกัน

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องไม่รู้ว่าผมปิดเครื่องไปตอนไหนแต่สุดท้ายก็เปิดไม่ติดขอบคุณมากแบตเตอรี่ผมหมดไปตอนไหนกันก่อนหน้านี้ยังเหลืออยู่เลยผมหยิบสายชาร์จเดินหาปลั๊กแล้วก็ไปเจอที่ใกล้ ๆ โต๊ะหนังสือพอดี

"โอเครออีกหน่อยก็แล้วกัน"วางโทรศัพท์ผมก็เหลือบไปเจออัลบั้มรูปก็เลยถือวิสาสะหยิบมาเปิดดูรูปข้างในส่วนมากจะเป็นรูปเด็กซะมากกว่าทั้งถ่ายเดี่ยวถ่ายรวมกับครอบครัวแต่ผมไปสะกิดกับรูปเด็กคนหนึ่งหน้าตาน่ารักมาดวงตานี่เหมือนไอ้อาร์ทเลยหรือจะเป็นมัน

"น่ารักหรือเปล่า"

"เชี่ย แม่งมาไม่ให้สุ้มให้เสียง"ผมตกใจสิเล่นมาพูดใกล้ ๆ หูผมด้วยผมวางอัลบั้มไว้ที่เดิมก่อนจะไปสนใจกระเป๋าของผมต่อ

"นี่มีโทรศัพท์คอมหรือไอแพดให้ยืมไหม"

"บอกให้เรียกยังไง"

"จิ๊ อาร์ทมีหรือเปล่า"ผมจิ๊ปากอย่างเลี่ยงไม่ได้กลัวมันไม่ให้ยืม

"อะนี่ไม่ได้ล็อกรหัส"มันเดินไปหยิบไอแพดมายื่นให้ผม

"ขอบคุณ"ผมรับมาแล้วเข้าแอปพลิเคชันไลน์ทันทีเครื่องแม่งเชื่อมไวไฟแล้วเรียบร้อยแถมยังเร็วมากอีกด้วยเน็ตผมนี่กากไปเลยอ่ะ

ผมล็อคเอ้าท์แอคเคาท์เดิมออกก่อนจะเข้าแอคเคาท์ของตัวเองไอ้มิกมันไลน์มาถามผมตั้งแต่เช้าแล้วแต่ก็นะแบตผมหมดประกอบกับ...เลยไม่ได้ตอบมันไป

Mikk:มึงไปสนามบินหรือยังกลับวันนี้ใช่ไหม

เออว่ะผมลืมไปเลยว่าจะกลับวันนี้นี่นาเพราะเกิดเรื่องบ้า ๆ นี่ก่อนเลยกลับไม่ได้จะกลับก็กลับไม่ได้เพราะเอกสารผมอยู่กับมัน

Sunshine:ยังเลยมีเรื่องนิดหน่อย

Mikk:อ้าว เรื่องอะไรวะหรือไปสนามบินไม่ได้ให้กูไปรับไหม

Sunshine:กูไม่ได้อยู่โรงแรมว่ะ

Mikk:แล้วมึงอยู่ไหน

Sunshine:บ้านไอ้อาร์เธอร์

Mikk:อาร์เธอร์ไหนวะแม่งเยอะแยะ

เออก็จริงของไอ้มิกมันเอาไงดีวะเผื่อไอ้มิกมันช่วยผมให้กลับบ้านได้ จริงสิรูปหน้าจอเมื่อกี้เป็นรูปไอ้อาร์ทมันนี่ผมออกแอปฯ แคปหน้าจอละส่งรูปให้ไอ้มิกเผื่อมันรู้จักไรงี้เผื่อเป็นคู่ค้ากัน

Sunshine:ได้ส่งรูปภาพ

ไอ้มิกอ่านแล้วแต่มันยังไม่ตอบผมทำได้แค่รอแต่รอมาสิบนาทีแล้วมันก็ยังไม่ตอบผมไอ้นี่อะไรของมัน

Mikk:ซวยแล้วมึงไปมีเรื่องกับมหาเศรษฐีของเมืองแล้วไงมึงไปยุ่งกับอาร์เธอร์ อีแวนส์ ได้ยังไงงง

สติ๊กเกอร์ ร้องไห้โหยหวน

Sunshine:กูเปล่าหาเรื่อง...

มันมายุ่งกับกูเองงงงงง

Mikk:ได้ส่งลิงก์

:กูจะช่วยมึงเท่าที่ทำได้ก็แล้วกันมีไรก็ทักมากูไปดูโรงบ่มไวน์กูแล้ว

แม่งกูจะรอดไหมล่ะแบบนี้

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว