email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ผมไม่ใช่เด็กขาย!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ผมไม่ใช่เด็กขาย!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2564 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ผมไม่ใช่เด็กขาย!!
แบบอักษร

ตอนที่ 3 ผมไม่ใช่เด็กขาย!!

"ฉันจะใส่แล้วนะ.."

"!!! "

 ตายแน่ไอ้ฉายย!!!  

 ไม่รอดแน่ ๆ 

สวบ

"อึก!! เจ็บบ..ฮึกก ฮืออ.."ร่างบางร้องไห้ออกมาทันทีทั้งคับแน่นเจ็บและอึดอัด

"ผ่อนคลายหน่อยอ่า..ฉันใส่ไม่ได้ ซี๊ดดด"ร่างสูงทำหน้าเหยเกเพราะเขาเข้าไปได้แค่ครึ่งทางอีกคนก็ร้องไห้ออกมา

"เอาออกไปเถอะ..ฮึก..พอแล้วไม่ไหว ฮือออ"ร่างบางปล่อยโฮออกมาพร้อมกับผลักอกอีกคนให้ถอยออก

"อย่าเกร็งนะ ฟอด"หอมแก้มขาวเบา ๆ ไปหนึ่งทีหอมมาก..หอมเป็นพิเศษมันน่าหลงใหลเสียจิง

สวบ

"อึก..ฮ๊าา"

"อ่า...รัดแน่นไป.."กว่าแก่นกายของร่างสูงจะเข้าไปจนหมดใจแทบขาดตัวเขาเองถูกช่องทางรัดขนาดนี้กบัวอดใจไม่ไหวเพราะพูดไปแล้วว่าจะอ่อนโยน..

ชืบ ชืบ

"อ๊ะ..อ๊ะ.."

เมื่อเห็นว่าร่างบางนิ่งไปสักพักหลังจากที่แก่นกายของตัวเองเข้าไปจนสุดก็เริ่มขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ เนิบนาบล็อกขาร่างบางไว้แยกออกกว้าง ๆ แล้วขยับเข้าออกจนสุดลำ

"ซี๊ดด..."แค่นี้ยังรู้สึกดีมากความรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มอย่างล้นอกรู้แบบนี้เขาเองน่าจะลองไปตั้งนานแล้ว

"อื้อออ..."

"อย่ากลั้น..ฉันอยากได้ยินเสียงหวาน ๆ ของนาย..อ่า..."

"อ๊ะๆ..อ๊า..บะ..เบาหน่อยอื้ออ..ฮ๊ะ.."

พับ พับ พับ

ความฝืดเคืองเริ่มหายไปความรู้สึกดีและสุขสมกำลังเข้ามาแทรกทั้งคู่ยิ่งทำให้ร่างสูงเพิ่มจังหวะแรงขึ้นจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนตัวของร่างบางเปลี่ยนเป็นสีแดงลามไปถึงใบหน้าเพิ่มความเซ็กซี่ขึ้นไปอีกอีกหน่อยเขาคงจะทนไม่ไหว

ชืบ ชืบ

ร่างสูงปล่อยมืออกจากขาอีกข้างแล้วมาจับแก่นกายของคนตรงหน้าขนาดไม่ได้เล็กเลยแต่ถ้าเทียบกับเขาแล้วมัน...มือหนาค่อย ๆ รูดขึ้นลงไปตามความยาวอย่าช้า ๆ

"อื้อออ คุณ...อ๊ะๆ.."

"อาเธอร์..เรียกฉันว่าอาร์เธอร์.."

"อะ..อาเธอร์..อื้อออ..ตรงนั้นแรงหน่อย อ๊ะ.."ร่างบางรู้สึกดีเมื่อโดนเข้ากับจุดกระสันแทบไม่ต้องรอร่างสูงก็เร่งจังหวะกระแทกย้ำจุดทันที

"ดีมากอ่า.."แรงกระแทกไม่มีตกแถมยังช่วยรูดแก่นกายอีกฝ่ายแนงไปกดหมุนวนตรงส่วนหัวไปมาย้ำ ๆ จนเริ่มจะทนไม่ได้

"อึก..ไม่ไหว..อื้ออ.."

พรวด

"อ่า...แฮก.."ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่จนเลอะหน้าท้องมือหนาลูบวนน้ำรักบนท้องน้อยคนตรงหน้าไปมาจนคนถูกลูบสะดุ้ง

หมับ

"อ๊ะ อาเธอร์นี่คุณ..อึก.."

"เสร็จคนเดียวไม่รอฉันเลยนะ"อาร์เธอร์จับคนตรงหน้าพลิกตัวให้อยู่ในท่าคลาน...มือหนายึดสะโพกไว้แน่นแล้วกระแทกแก่นกายเข้าไปจนสุดอีกครั้ง

พับ พับ พับ

เพียะ

"อ๊ะ..อื้อออ เจ็บนะ"เห็นสะโพกมนแล้วอดใจไว้ไม่ได้จริง ๆ เลยตีไปเบา ๆ ก่อนจะบีบเคล้นอย่างสนุกมือ

"วิวสวยมากรู้ไหม..ซี๊ดดด.."

"คะ ใครจะอยากรู้..ฮ้ะ!! "

"หึ"

 ขำอะไรนักหนา... 

"อื้มม..."

"อื้ออ..แรงไป..."จนเจ้าตัวยั้งไม่อยู่ใบหน้าแนบไปกับหมอนใบโต

"อ่า...ซี๊ดดดด"

พรวด

"อึก..แฮก..พอแล้ว.."ร่างบางทรุดลงไปกับเตียงทันทีแรงที่มีหายไปหมดแล้วจะพลิกตัวยังลำบาก

"อีกสักรอบดีไหม"

"ไม่.."

ชืบ

"อ่า.."

"นี่คุณ.."

"อะไร"

"อย่าบอกนะว่าคุณปล่อย.."

"อื้มปล่อยในมันไม่ทันแล้ว"

"ถุงยางอนามัยก็ไม่ใส่บ้าที่สุด!! อึก!! "ร่างบางยันตัวขึ้นมากะทันหันด้วยความโมโหเลยทำให้รู้สึกเจ็บช่วงล่าง

"ผมตรวจโรคตลอดเชื่อถือได้อีกอย่างฉันเอาสดกับนายคนแรก"

ฉ่า!!

"!!! "ไม่รู้จะพูดยังไงกับคำพูดของอาร์เธอร์ที่มันตรงเกินไปจนร่างบางหันหน้าหนีด้วยความอาย

"ชื่ออะไร"

"ผม..จะกลับห้องแล้ว.."

"ตอบมาก่อนไม่อย่างนั้นฉันจะเอานายยันสว่าง"ดูหน้าและน้ำเสียงแล้วมันไม่มีคำว่าพูดเล่นเลยสักนิด

"อย่าได้หวัง"

"ตอบ"อาร์เธอร์ยังคงยืนยันคำเดิม

"ระ รู้แล้ว ๆ ชื่อฉาย"

"ชื่อน่ารักดี"

"โรคจิต"

"นี่ผัวนะฉาย"ไหน ๆ ก็ได้เสียกันแล้วนี่จริงไหม

"ได้รอบเดียวไม่นับ"

"ได้เดี๋ยวจัดให้"

"มะ ไม่ต้องแล้วผมจะกลับห้อง"ฉายค่อย ๆ กระดึ๊บไปข้างเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มห่อตัวไปด้วยเพื่อที่จะไปหยิบเสื้อผ้า

"ฉายอยากได้ค่าเสียหายอะไรไหม"เมื่อไม่เห็นฉายเรียนกร้องอะไรนอกจากกลับห้องของตนเองอย่างเดียวเขาเลยยื่นข้อเสนอนี่ขึ้นมา

"ผมไม่ใช่เด็กขายผมเมาแล้วพนักงานก็พาผมมาผิดห้องตอนนี้ผมจะกลับห้องแล้วผมขอตัว"ฉายอบิบายยาวออกมาเผื่ออีกคนจะเข้าใจและปล่อยเขาไปสักที

  ก่อนหน้านี้เกือบจะได้เมียแต่ตอนนี้ดันได้ผัวมาแทนซะอย่างนั้นเวรกรรมอะไรของไอ้ฉายคนนี้กัน 

"งั้นไม่ต้องกลับ"

"ห๊ะ คุณจะบ้าหรอ"อาร์เธอร์ยิ้มรับใช่บ้าเขาบ้าไปแล้วแต่เขาปล่อยฉายไปไม่ได้

"ไม่ได้บ้าฉันอยากจะรับผิดชอบฉายด้วย"นี่คงเป็นข้ออ้างที่ฟังแล้วมันดูดีที่สุดเขายังไม่กล้ามัดมือชกเพราะดูลักษณะตอนนี้แล้วคงจะพยศน่าดู...

"ไม่ต้องผมเป็นผู้ชายไม่ท้องหรอกเรื่องครั้งนี้ก็ถือซะว่าเป็นone night stand ไปก็ได้คุณคงไม่ถือ"ฉายพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

"ไม่รู้ล่ะฉันจะรับผิดชอบฉายเป็นเด็กดีแล้วเชื่อฟังฉันซะ"อาร์เธอร์พูดตัดบทเขาไม่อยากให้ฉายปฏิเสธเพราะเขาถูกใจคนนี้แล้ว

"คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องเลยนะว่าผมไม่ใช่พวกขายตัวผมไม่เป็นเด็กใครทั้งนั้นแหละผมเป็นตัวผมเอง"ฉายยังคงคัดค้านหัวชนฝา

"ฉันบอกตอนไหนว่าจะให้เป็นเด็กในสังกัด"อาร์เธอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์จนฉายรู้สึกไม่ไว้วางใจขึ้นมา

"เป็นอะไรนายบำเรอหรอไม่ล่ะผมขอตัว"ฉายหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาจนครบแล้วเตรียมตัวจะใส่

"เป็นเมีย"

"ห๊ะ"คำตอบของอาร์เธอร์ยิ่งทำให้ฉายงุนงงเข้าไปอีก

"ใช่"

"ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย"เขาบอกไปจู่ ๆ จะมีผัวเลยมันก็ยังไงอยู่ถึงแม้เขาจะไม่ได้รังเกียจเรื่องแบบนี้แต่มันกะทันหันเกินไปขอทำใจก่อนได้ไหม...

"งั้นชอบฉันคนแรกได้ไหมฉายแค่ฉัน"

"คือผม..."ฉายอ้ำอึ้งพูดไม่ออกยิ่งน้ำเสียงขอร้องปนออดอ้อนมาแล้วมันทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

"ยังไม่ต้องตอบก็ได้"

"ถ้าผมตอบว่าไม่ล่ะ"ฉายลองถามกลับดูเผื่อจะมีทางเลือกมากขึ้นกว่านี้

"ฉันจะยัดเยียดความเป็นผัวให้ฉายไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องกลับไทยแล้ว"เป็นคำพูดที่ลามกและเอาแต่ใจที่สุดเท่าที่ฉายเคยได้ยินมาเลย

"เราพึ่งจะเจอกันและเราก็ไม่รู้จักกันมาก่อนด้วย"เหตุผลนี้มันต้องใช้ได้เพราะมันเป็นความจริง

"ไม่เป็นไรคู่อื่นเขาก็อยู่กินกันเลยด้วยซ้ำไป"หน้าด้าน..ฉายคิดทำไมฝรั่งคนนี้ถึงได้หน้าด้านหน้าทนพูดเรื่องแบบนี้ออกมาโดยไม่อายหรือเขานิยมรุกคนที่ชอบกันแบบนี้หรอ

"โว้ยยย คุณนี่มัน!! "สุดท้ายความอดทนที่พยายามกลั้นไว้ก็ระเบิดออกมา

"มันอะไร"

"ผมเหนื่อยกับคุณแล้ว"

"อาร์ท"

"อะไร"

"อีกชื่อฉันไงเรียกฉันว่าอาร์ท"หมอนี่เป็นลูกครึ่งสินะมิน่าล่ะพูดไทยซะคล่องป๋อเลย

"ถ้า...เออ ๆ ก็ได้ ๆ "เมื่อเจอกับสายตาจริงจังแบบนั้นแล้วฉายก็รู้สึกห่วงชีวิตตัวเองขึ้นมาทันที...

  คนอะไรเผด็จการชะมัดเลย.. 

 

2BC.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว