ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2563 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

รักนี้ผมลิขิตเอง ตอนที่ 18 

 

ซัน Part 

“ไปได้หรือยังแผลแค่นี้ไม่ทำให้ถึงตายหรอกหน่า” แผลแค่นิดเดียวมันร้องแทบตาย ผมเข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมสองคนนี้เป็นเพื่อนกันได้ 

 

“เออๆ เดี๋ยวกูขอเก็บของแป็บหนึ่งนะ” เพื่อนมันโดนจับไปทั้งคนมันยังจะใจเย็นเก็บของเล่นอยู่ได้ 

 

“ไม่ต้องเก็บหรอกไปเลยล็อกแค่ห้องก็พอแล้วไอ้สัส!” ผมเริ่มจะโมโหเพื่อนไอ้คินแล้วนะมันโคตรจะลีลาเลย 

 

“อ้าวๆ ไอ้สัสเลยเหรอว่ะ! ไม่สนิทกันเรียกไม่ได้นะเว้ย! นี่มึงเห็นว่าไอ้คินชอบมึงแล้วมึงจะเรียกกูก็ได้เหรอวะ!” 

 

“เออ! มึงจะทำไมมึงไม่ห่วงเพื่อนมึงบ้างหรือไง” 

 

“หึ! กูแม่งโคตรอยากให้ไอ้คินมาเห็นมึงตอนนี้เลย เพื่อนกูคงจะดีใจไปสามวันเจ็ดวันเพราะคนที่มันชอบเป็นห่วงมันด้วยโว้ยยยย แบบนี้เพื่อนกูก็มีหวังแล้วดิ?” 

 

“มีหวังอะไร มันก็เหมือนเพื่อนกูคนหนึ่งไหมล่ะ” 

 

“ฮ่าๆๆ ปากแข็งนะมึงอ่ะ ระวังไอ้คินมันท้อก่อนแล้วยอมตรอมใจแต่งงานกับสาวที่พ่อแม่มันหาให้แล้วมึงจะเสียใจทีหลังเอานะ นี่กูบอกด้วยความหวังดีนะ” ไอ้ตะวันนี่ผีเจาะปากมันมาพูดหรือไงพูดไม่หยุดเลยเชียว 

 

“จะไปได้ยังพูดมากจัง” 

 

“เออๆ รีบร้อนจังวะไปเวลานี่แล้วจะถึงกรุงเทพกี่โมงวะเนี่ย จะมีที่ซุกหัวนอนไหมกว่าจะเช้ากว่าจะรอให้พ่อกับแม่ไอ้คินออกไปทำงานอีก” 

 

“มีที่ให้มึงนอนละกัน” ผมพูดจบก็เดินลงมารอมันที่รถเลยขี้เกียจฟังมันพูดมาก 

 

“นี่รถมึงเหรอวะ! โคตรเจ๋งเลยเพื่อน” เมื่อกี้มันยังว่าผมอยู่เลยที่เรียกมันว่าไอ้สัสอ่ะ แล้วไหนตอนนี้ผมกลายมาเป็นเพื่อนมันได้ 

 

“อืม รถกูเองแหละ” 

 

“มึงจะรอช้าอยู่ทำไมล่ะ รีบขึ้นรถสิว่ะกูอยากไปช่วยไอ้คินจะแย่แล้ว” 

 

กรุงเทพฯ  

ระยะเวลาเดินทางจากเชียงใหม่มากรุงเทพกว่าสิบชั่วโมงก็เล่นเอาเพลียเหมือนกันนะครับ ดีหน่อยที่มีไอ้ตะวันคอยสลับกันขับไม่งั้นผมได้หลับในลงข้างทางแน่นอน  

 

“มึงเราจะไปไหนต่อดีวะ นี่ก็เข้ากรุงเทพแล้วนะถ้าจะไปบ้านไอ้คินตอนนี้คงโดนลูกน้องพ่อมันสงสัยแน่เลย” ไอ้คินที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นทันทีที่เราเริ่มเข้าเขตกรุงเทพ 

 

“มึงไม่ต้องห่วงกูมีที่ให้มึงนอนก็แล้วกัน แค่มึงนั่งคุยเป็นเพื่อนกู กูก็มีที่นอนให้มึงได้นอนสบายแน่นอน” โชคดีหน่อยที่เรามาถึงกันดึกเลยไม่ต้องเจอกับรถติด เวลาเพียงแค่สามสิบนาทีก็สามารถถึงบ้านผมได้แล้ว  

 

“บ้านใครวะหลังใหญ่ฉิบหาย นี่มึงอย่าบอกนะว่าบ้านมึงอ่ะ” ทันทีที่ผมเปิดไฟเลี้ยวจะเลี้ยวเข้าบ้านตัวเองไอ้ตะวันที่นั่งมาข้างๆ แบบจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ก็ถึงกับตาตื่นขึ้นมาทันที 

 

“อืมบ้านกูเองแหละ วันนี้เรานอนที่นี่กันก่อนพรุ่งนี้ค่อยไปช่วยไอ้คินกัน” 

ความคิดเห็น