email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 12

ชื่อตอน : Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 12

คำค้น : เด็กของชาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2564 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chan's Children เด็กของชาน ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

 

  

  

  

AuThor : นามิ 

  

  

  

  

ตอนที่ 12 

  

  

  

  

 

บอลไปส่งน้ำกับป้าหวินและป้าวาฬที่ตลาดในช่วงเช้าแล้วรอรับกลับบ้านเลย ซึ่งกว่าจะซื้อของเสร็จและกลับถึงบ้านก็หกโมงกว่าแล้ว ป้าหวินและป้าวาฬรีบช่วยกันเตรียมทำอาหาร  

ส่วนน้ำก็ขึ้นไปเปลี่ยนใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นบนห้องเพราะอากาศร้อน อีกอย่างพอทำกับข้าวเสร็จก็จะได้อาบน้ำเลย 

“งั้นเดี๋ยวน้ำหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุงรอนะครับ” น้ำลงมาถึงก็อาสาช่วยโดยการเป็นลูกมือไปก่อน น้ำไม่ได้ทำอาหารเก่งจนเป็นมืออาชีพเลยซ้อมเป็นลูกมือไปก่อน  

น้ำตั้งใจช่วยอย่างขะมักเขม้นเพราะป้าสองคนทำอาหารก็จะคอยสอนน้ำไปด้วย น้ำเป็นพวกที่เรียนรู้เร็วจึงจำสูตรได้แม่นแต่ก็จดเอาไว้ด้วยกันพลาด 

หลังจากทำกับข้าวเสร็จน้ำก็ออกไปช่วยลุงชุมล้างรถยนต์ต่อ ส่วนลุงสมัยกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ น้ำตาโตเมื่อเห็นรถหรูของชานแต่ละคัน น้ำไม่รู้หรอกว่าราคาเท่าไหร่ แต่คิดว่าเกินหลักเจ็ดแน่นอน 

ชานไม่เคยเอารถเหล่านี้ออกมาขับเพราะน้ำไม่เคยเห็นสักคัน รถที่ขับไปฉุดน้ำในวันนั้นก็เป็นรถทั่วไปที่น้ำเห็นอยู่ตามท้องถนน 

“ลุงชุมครับทำไมรถของพี่เสือเยอะจัง” น้ำถามออกไปขณะที่มือก็เช็ดรถไปด้วย ส่วนลุงสมัยไปล้างอีกคันอยู่ 

“สมัยเรียนเพื่อนคุณชานแต่ละคนมีแต่รถหรูทั้งนั้น คุณชานอยากได้มากแต่คุณผู้ชายไม่ซื้อให้เพราะไม่อยากตามใจลูกชายครับพอเข้ารับตำแหน่งคุณชานก็เลยซื้อรถมาสะสมไว้เพราะสมัยเรียนอยากได้มากแต่คุณผู้ชายไม่ซื้อให้ครับ” ลุงชุมทำงานอยู่นี่ที่มานานเลยรู้จักนิสัยของเจ้านายดี 

“คุณผู้ชายรักลูกชายสี่คนมากแต่ไม่ได้รักจนตามใจทุกอย่าง” ลุงชุมเองก็ชอบการเลี้ยงดูของเหมราชเพราะคนสมัยนี้เลี้ยงลูกแบบตามใจมากจนกลายเป็นพ่อแม่รังแกฉันไปแล้ว 

“คุณเหมราชสอนลูกดีมากเลยครับ” น้ำพูดออกมายิ้มๆ  

ตอนนี้แปดโมงกว่าแต่ไม่เห็นชานกลับมาสักที น้ำล้างรถไปก็ชะเง้อมองประตูทางเข้าไปด้วย หลังจากที่ล้างรถเสร็จน้ำก็กลับขึ้นไปบนห้องเพื่ออาบน้ำ  

ได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดภายในบ้าน น้ำมองตรงหน้าต่างแล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นชานลงจากรถ ใจดวงน้อยสั่นไหวขึ้นมา  

เรื่องที่บอกกับร่างสูงเอาไว้เมื่อคืนเริ่มไหลย้อนเข้ามา.... 

แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปอาบน้ำชานก็เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี ชานคิ้วกระตุกเมื่อเห็นน้ำใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น  

“ใส่ชุดนี้ไปตลาดงั้นเหรอ” ชานถามอย่างสงสัย น้ำโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว 

“เปล่าครับน้ำใส่เสื้อแขนสั้นไปครับแต่ในครัวมันร้อนมากเลยขึ้นมาเปลี่ยนเป็นเสื้อกล้าม” น้ำอธิบายเมื่อเห็นสายตาวาวโรจน์ถูกส่งมาหาอย่างไม่พอใจ แต่พอได้ยินที่น้ำอธิบายสายตาก็อ่อนลงและเปลี่ยนเป็นหื่นกามแทน 

“จะอาบน้ำใช่ไหมครับ” ชานถามขึ้น น้ำพยักหน้ารับเพราะเหงื่อท่วมตัวเลย ชานทำท่าจะอุ้มไปห้องน้ำแต่ร่างเล็กขยับออกห่าง 

“อย่าเพิ่งทำได้ไหมครับ อาบน้ำเสร็จแล้วทานข้าวก่อน พี่เสือยังไม่ได้ทานข้าวเลย” น้ำเป็นห่วงร่างสูงเพราะทานข้าวและพักผ่อนไม่เป็นเวลาเลย ชานยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะพยักหน้ารับและน้ำก็ถูกอุ้มเข้าไปอาบน้ำทันที การอาบน้ำเป็นไปอย่างล่าช้าเพราะชานเอาแต่ลวนลามน้ำไม่หยุดกว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ปาไปเป็นชั่วโมง  

ชานกำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจก น้ำจึงฉวยโอกาสนี้รีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องลงไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว น้ำเบรกเท้าทันเมื่อวิ่งลงบันไดแล้วเกือบชนเข้ากับเหมราช เด็กหนุ่มยกมือไหว้ทันควัน เหมราชไม่ถือสาเพียงแค่ส่งยิ้มให้ 

“คุณเหมราชลงมาทานข้าวใช่ไหมครับ งั้นเดี๋ยวน้ำตักข้าวให้นะครับ” น้ำขยับเก้าอี้ให้เหมราชนั่ง ป้าหวินและป้าวาฬตั้งโต๊ะรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว ทั้งคู่จะน่าจัดโต๊ะอาหารช่วงที่น้ำขึ้นไปอาบน้ำ 

“ขอบใจนะ” เหมราชพูดขอบคุณกลับไปแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ ส่วนน้ำก็เข้าไปในครัวอาสาตักข้าวให้และเอาน้ำมาเสิร์ฟ น้ำทำได้อย่างคล่องแคล่วและว่องไวเนื่องจากเคยทำงานเป็นแม่บ้านมาก่อน 

การกระทำของน้ำอยู่ในสายตาเหมราชตลอดเวลา ชานตามลงมาพอดีแล้วคาดโทษน้ำทางสายตาที่หนีเขาลงมาก่อน  

“งั้นน้ำไปทานข้าวกับป้าหวินและป้าวาฬที่บ้านเล็กนะครับ” น้ำบอกกับทั้งคู่เพราะยังรู้สึกเกร็งกับเหมราชอยู่ 

“นั่งทานด้วยกันนี่แหละ” เหมราชพูดขึ้นทำให้น้ำที่เตรียมจะเดินออกไปจากห้องครัวถึงกับชะงัก ชานนั่งลงเก้าอี้และตบเก้าอี้ให้นั่งลงข้างๆ น้ำจึงนั่งลงอย่างรวดเร็วและเริ่มทานข้าวพร้อมกัน 

“คืนนี้ออกเดินทางแล้วใช่ไหม เคลียร์งานที่บริษัทหมดยัง” เหมราชถามถึงงานที่บริษัทเพราะงานแต่ละวันค่อนข้างเยอะและวุ่นวายพอสมควรจึงเกรงว่าชานจะเคลียร์ไม่ทัน แต่ชานที่บ้างานอยู่แล้ว ถ้าให้เคลียร์งานก่อนออกเดินทางนั้นเป็นเรื่องที่สบายมาก 

“เรียบร้อยครับเมื่อเช้าก็ไปสั่งงานลูกน้องเอาไว้แล้ว ช่วงที่ผมไม่อยู่ก็ฝากป๊าช่วยดูแลก่อนนะครับ” เหมราชพยักหน้ารับเพราะต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ส่วนน้ำได้แต่นั่งทานข้าวตาแป๋วเพราะไม่ค่อยรู้เรื่องที่ผู้ใหญ่คุยกัน 

“ผมฝากน้องด้วยนะป๊าอย่าทำหน้าดุมากแค่นี้น้องก็กลัวแล้วเนี่ย” ชานพูดสั่งกับบิดาเสียงดุ  

“เอ่อ...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ครับ คุณเหมราชแค่หน้านิ่งเองแต่น้ำรู้ว่าใจดีเหมือนพี่ชาน” น้ำบอกออกไป  

“เรียกว่าป๊าก็แล้วกัน มาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะเมียเจ้าชานก็เรียกว่าป๊านั่นแหละ” เหมราชบอกออกไปทำให้น้ำหน้าแดงขึ้นมา 

“เอ่อ....” น้ำพูดไม่ออกเมื่อได้ยินแบบนั้น ชานไม่เคยคุยเรื่องนี้กับน้ำแบบจริงจังเลย เอาแต่พูดทีเล่นทีจริงจนน้ำไม่รู้ว่าแกล้งเล่นหรือพูดจริงกันแน่ 

“เด็กคนนี้ซื่อบื้อจะตาย ถึงผมไม่พูดแต่ผมก็แสดงออกชัดเจนว่าผมให้ความสำคัญด้วยมากแค่ไหน” ชานส่ายหน้าไปมาขณะที่พูดกับบิดา น้ำใจเต้นรัวเมื่อได้ยินที่ชานพูด  

“รู้สึกยังไงก็บอกน้องไปสิ” เหมราชบอกลูกชาย  

“หึ! แล้วทีคุณเหมรักคุณวิชุดาจะตายยังไม่บอกไปตรงๆ เลย แล้วยังกล้ามาสอนผมอีกงั้นเหรอ” ชานสวนบิดากลับไป น้ำแอบยิ้มเพราะเห็นเหมราชหน้าเสียที่ถูกลูกชายจับไต๋ได้ 

“เรื่องของฉัน” เหมราชตอบลูกชายกลับไป 

“ใช่ครับมันเป็นเรื่องของป๊าแต่ผมและพี่ชายยังหวังว่าสักวันจะเห็นภาพครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่นะครับ” ชานพูดเสียงจริงจัง เขารู้ว่าพ่อและแม่ยังรักกันอยู่  

“ป๊ามองออกใช่ไหมล่ะว่าม้าก็ยังรักป๊าแต่ทำไมถึงได้กลัวเสียฟอร์มกันจังทั้งที่พวกผมสี่คนก็จะสามสิบกันแล้วนะ จะแก่ทันป๊ากับม้าแล้วเนี่ย ยังไม่เลิกห่วงกลัวเสียฟอร์มกันอีก” ชานบ่นกับบิดา 

“วันที่ม้าพาน้ำไปเที่ยวห้างแล้วแวะร้านเสื้อผ้า น้ำเห็นม้าเดินไปดูโซนเสื้อผ้าของผู้ชายด้วยครับ น้ำเห็นม้าแอบยิ้มด้วยคงเพราะคิดว่าชุดที่ดูอยู่นั้นเหมาะกับป๊าแน่เลย” น้ำช่วยพูดอีกแรงเพราะเห็นแบบนั้นจริงๆ ชุดที่วิชุดาเลือกนั้นก็เหมาะกับเหมราชจริงๆ 

“อาจจะหมายถึงสามีคนใหม่ก็ได้” เหมราชพูดออกมา 

“ป๊าหย่ากับม้ามาตั้งกี่ปีแล้ว ต่างคนต่างไม่มีคนใหม่สักทีเป็นเพราะอะไรถ้าไม่ใช่ยังรักกันอยู่ อีกอย่างป๊าไม่สังเกตหรือยังไงว่าม้ามาเยี่ยมผมบ่อยมากกว่าไอ้ชินกับไอ้เชนอีก ทั้งที่อ้างว่าคิดถึงลูกเลยไปเยี่ยมทุกคนแต่ดันมาหาผมบ่อยสุด ถ้าไม่ใช่เพราะป๊าอยู่ที่นี่ม้าคงไม่มาบ่อยขนาดนี้หรอก” ชานพูดออกมา สายตาที่พ่อแม่เจอหน้ากันนั้นบ่งบอกว่าคิดถึงและโหยหากันมากขนาดไหน 

“ป๊าลองเข้าหาม้าดูก่อนสิครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายม้าก็มาถึงแล้ว จะมาอยู่เป็นเพื่อนน้ำหนึ่งเดือน คราวนี้ป๊าก็รีบง้อขอคืนดีเลย” ชานพูดยุบิดา เหมราชยังคงทำหน้านิ่งแต่ชานรู้ว่าเหมราชกำลังสับสน 

//เดี๋ยวน้ำช่วยอีกแรงครับ พอพี่ชานกลับมาจะเห็นป๊ากับม้าคืนดีกันแล้ว// เด็กน้อยข้างกายกระซิบบอกกับชานข้างหู 

ชานก้มลงหอมแก้มใสต่อหน้าบิดาแล้วทานข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำหน้าแดงซ่านและหลบสายตาเหมราชที่มองมา 

หลังจากทานข้าวเสร็จเหมราชที่กำลังจะไปบริษัทก็เห็นวิชุดามาถึงพอดี ทั้งสองเผชิญหน้ากันอยู่หน้าบ้าน วิชุดาเดินผ่านเหมราชไปราวกับไม่มีตัวตน เหมราชก็ไม่ได้เอ่ยทักจึงเดินขึ้นไปบนรถและบอลก็ขับรถออกไป 

“หนูน้ำมานี่เร็ว ม้าซื้อขนมมาฝากเยอะแยะเลย” วิชุดาเรียกร่างเล็ก น้ำวิ่งไปหาอย่างรวดเร็วและถูกวิชุดาหอมแก้มไปตั้งหลายทีกว่าจะส่งขนมให้ ชานยิ้มออกมาเมื่อมองภาพที่วิชุดาลูบหัวน้ำ  

ไม่แปลกใจที่คนในบ้านจะเอ็นดูเพราะน้ำตัวเล็ก ผิวขาวจั๊วะ แถมยังน่าฟัดขนาดนี้ ชานเองยังอดที่จะเอ็นดูไม่ได้เลย 

“นี่ของฝากจ้ะ” วิชุดาส่งถุงเสื้อผ้ามาให้ ชานรับมาและหยิบออกมาดูก่อนจะพบว่าเป็นเสื้อโค้ตตัวใหญ่  

“ขอบคุณครับม้า” ชานส่งยิ้มให้มารดา  

“ดูแลตัวเองด้วยนะชานแล้วก็ระวังตัวด้วยล่ะ มีสติให้มากๆ” วิชุดาบอกกับลูกชาย เธอไม่อยากให้ลูกชายไปเลยสักคน 

“ครับม้า” ชานรับคำ วิชุดาจึงเรียกคนใช้มาในบ้านมารวมตัวเพราะจะเอาของฝากให้ 

“สองถุงนี้ของคุณเฉินและคุณบอลจ้ะ สามถุงนี้ของป้าหวินป้าวาฬและน้องวิน ส่วนสองถุงนี้ของลุงชุมและลุงสมัย” วิชุดาส่งของฝากให้ทีละคน ป้าหวินพูดขอบคุณที่วิชุดายังซื้อของมาฝากวินลูกชายของตัวเองก่อนจะพากันแยกย้ายไปทำงานกันต่อ 

“แล้วอีกถุงล่ะครับม้า” น้ำถามขึ้นโดยไม่ได้คิดอะไร วิชุดาชะงักไปนิด นั่นจึงทำให้ชานรู้ได้ในทันทีว่าอีกถุงของใคร 

“ของป๊าเหรอครับม้า” ชานแกล้งถาม น้ำยิ้มตามเพราะวิชุดาตอนเขินก็น่ารักไปอีกแบบ 

“ก็ใช่ ถ้าม้าซื้อมาให้แต่คนอื่นแล้วเขาไม่ได้ของฝากคนเดียวจะเสียหน้าเอาเดี๋ยวก็โวยหาว่าถูกมองข้าม” วิชุดาตอบกลับไป  

ชานไม่ได้พูดอะไรต่อ ขืนพูดออกไปเดี๋ยววิชุดาอาจเปลี่ยนไม่ให้ของฝากกับเหมราชก็ได้ 

“ช่วงนี้ป๊าโทรมลงมากเลยนะครับพี่เสือ ป๊าหน้าซีดมากเลย ดูท่าแล้วทำงานหนักพอสมควร” จู่ๆ น้ำก็พูดขึ้น ชานมองหน้าของน้ำทันทีและน้ำก็ส่งสายตาบอกว่าให้ไหลตามน้ำไปก่อน 

“คงเครียดเรื่องงานนั่นแหละ” ชานรีบตามน้ำตามที่เมียสั่ง 

“งั้นผมขอตัวพาน้องขึ้นไปบนห้องนะครับ จะนอนกอดเมียให้หนำใจก่อนที่จะไปต่างประเทศครับ” ชานบอกมารดาไปตรงๆ ทำเอาเด็กหนุ่มหน้าร้อนวูบ วิชุดาส่งยิ้มให้ทั้งคู่ 

“ตามสบายจ้ะ” วิชุดาส่งยิ้มให้กับน้ำแล้วเรียกให้ป้าหวินและป้าวาฬเอากระเป๋าเสื้อผ้าเก็บบนห้อง  

ส่วนชานก็อุ้มน้ำขึ้นไปบนห้องทันที พอเข้ามาในห้องชานก็จ้องหน้าน้ำอย่างสื่อความหมาย น้ำได้แต่นั่งตัวเกร็งอยู่บนตักเพราะรู้ช่วงล่างต้องระบมแน่นอน 

“กามเทพตัวน้อย” ชานบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว ไม่ว่าน้ำจะทำอะไรก็น่ารักไปหมด น้ำหัวเราะคิกคักที่ถูกบีบจมูก 

“ช่วงที่พี่เสือไม่อยู่ น้ำจะสวมบทกามเทพน้อยแผลงศรเอง” เด็กน้อยบอกเสียงใส ก่อนจะทำหน้าตื่น 

“พี่เสือครับ คือเมื่อเช้าน้ำเห็นคุณบอลทำหน้าเครียดมากเลยถามดู คุณบอลเล่าให้น้ำฟังว่าคุณวาร์ดส่งคนมาจับตัวน้องบิวไปเป็นตัวประกันแล้วขู่คุณบอลด้วยถ้าไม่ทำตามที่สั่ง” น้ำบอกออกไปทำให้ชานนิ่งไปและคาดโทษบอลเอาไว้ก่อนเพราะไม่อยากให้น้ำรู้เรื่องทั้งหมดเนื่องจากเป็นงานอันตราย 

“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ ทำไมถึงได้จับตัวเด็กที่ไม่เกี่ยวข้องไปเป็นตัวประกันแบบนี้ล่ะครับ” น้ำตัดสินใจถามออกไป  

น้ำคิดว่าเบื้องหลังต้องมีอะไรอยู่อีกแน่นอนและเป็นเรื่องใหญ่พอสมควรด้วย 

“ทำไมถึงถามเรื่องนี้ล่ะหืม” ชานไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับไป เรื่องมันใหญ่พอสมควรเลยไม่อยากให้น้ำรู้สักเท่าไหร่ 

“ถ-ถ้าพี่เสือไม่อยากบอก น้ำไม่อยากรู้ก็ได้เพราะคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ” น้ำรีบพูดออกมา ลืมไปว่าน้ำไม่ได้สำคัญขนาดนั้น  

อีกอย่างสถานะของน้ำและชานในตอนนี้ก็ยังไม่ชัดเจน น้ำไม่สมควรไปยุ่งเรื่องภายในบ้านของชานแบบนี้ด้วยซ้ำ ชานจูบลงที่หน้าผากเรียวแล้วผละออกจ้องหน้าและลูบแก้มใสเบาๆ  

“อยากรู้ขนาดนั้นเลยหรือไง” ชานแกล้งถามกลับไป 

“ก็น้ำเห็นพี่เสือเครียดมากนี่ครับ ก-ก็เลยเป็นห่วง” ประโยคสุดท้ายน้ำพูดเสียงแผ่วมากแต่ชานก็ได้ยินชัดเจน 

“ให้พี่ไปจัดการเรื่องทั้งหมดก่อนนะครับ ตอนนี้อะไรมันยังไม่ลงตัว เราฟังไปก็ช่วยอะไรพี่ไม่ได้อยู่แล้ว ฉะนั้นหน้าที่ของเราคือแปลงร่างเป็นกามเทพตัวน้อยทำให้ป๊ากับม้าของพี่คืนดีกันดีกว่า” ชานบอกไปเพราะมันอันตรายจริงๆ  

“ไว้ใจน้ำได้เลย” น้ำรับคำ ถึงแม้จะสงสัยมากก็ตามและน้ำคิดว่าจะอาศัยช่วงที่ชานไปต่างประเทศนี่แหละหาความจริงให้ได้ 

ชานยิ้มออกมาก่อนจะหอมแก้มใสแล้วเลื่อนมาจูบปาก  

ลิ้นร้อนเลียตามรอยแยกปากแล้วสอดลิ้นเข้าไปโพรงปากนุ่ม เอวบางถูกกอดแน่นและฝ่ามือหนาก็ลูบวนอยู่ตามแผ่นหลังลงไปยังบั้นท้ายงอนเด้ง 

น้ำตวัดตอบโต้ลิ้นของชานกลับไปยามที่ชานกวาดชิมโพรงปากนุ่ม ยอมรับว่าชอบรสจูบของชานมาก ชานถอดกางเกงของน้ำออกแล้วบีบเคล้นแก้มก้นจนแดงคามือ  

ชานเลื่อนริมฝีปากไปยังใบหูแล้วดูดเม้มเพื่อกระตุ้นอารมณ์ น้ำขนลุกไปทั้งตัวเมื่อมือหนาปัดป่ายผ่านหน้าอกสองข้างแล้วถอดเสื้อน้ำออกจนเห็นเม็ดสีชมพูลอยเด่นตรงหน้า ไม่รอช้ารีบก้มลงใช้ลิ้นตวัดชิมทันที น้ำแอ่นอกขึ้นครางเสียงหวาน 

“อ๊ะ!...ย-อย่ากัดสิครับ” น้ำพูดออกมาอย่างลำบากเพราะทั้งเสียวและเจ็บในคราวเดียวกัน เสียงดูดและเลียดังขึ้นจนน้ำหน้าแดงขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ จุกนมสองข้างแข็งเป็นไตสู้ลิ้นหนาและนิ้วมือจนอยากจะกัดให้จมเขี้ยว น้ำไม่เคยรู้สึกมีอารมณ์ขนาดนี้มาก่อน อยากโดนชานสอดใส่ความเป็นชายเข้ามาแล้วแถมยังขยับสะโพกเบียดกับส่วนล่างของชานด้วย 

“หืม?” ชานผละออกจากหน้าอกและมองหน้าน้ำอย่างสงสัยเพราะทุกครั้งที่มีอะไรกันน้ำไม่เคยเป็นแบบนี้เลย 

“น้ำขออมให้พี่เสือนะครับ” น้ำร้องขอเสียงหวาน  

ใบหน้าเต็มไปด้วยความต้องการ ชานแอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะน้ำนั้นเซ็กซี่เป็นอย่างมากในเวลานี้ 

//พี่ตามใจหนูครับ// ชานกระซิบข้างใบหู น้ำหน้าแดงมากแต่ความอยากมันชนะทุกอย่างอยู่แล้ว น้ำจึงกระโดดลงจากตักมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเพราะชานนั่งอยู่ที่ปลายเตียง ชานถอดเสื้อออกเผยให้เห็นซิกซ์แพ็กที่อัดแน่นอยู่ภายใต้ของเสื้อผ้า  

น้ำมองตาค้างและตาค้างมากกว่าเดิมเมื่อชานถอดกางเกงออกจนความเป็นชายผงาดขึ้นสู้หน้า น้ำเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับชักรูดเบาๆ ซึ่งมันกระตุกสู้มือจนน้ำยังตกใจ  

“เลียมันสิครับ” ชานบอกเสียงหื่น น้ำมองสิ่งที่ผงาดตรงหน้าด้วยสายตาสั่นระริกก่อนจะแลบลิ้นเลียส่วนหัวเบาๆ ความนุ่มจากลิ้นทำให้ชานพอใจอย่างมาก เสียงทุ้มครางออกมาเบาๆ น้ำรู้สึกมีกำลังใจเมื่อทำให้ชานมีความสุข ชานกดหัวเบาๆ เพื่อให้น้ำครอบลงไปทั้งปาก  

น้ำจึงครอบลงไปจนสุดความยาวจนชานยังอึ้ง เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้ได้เหมือนกับน้ำเลย มากสุดครอบลงไปได้แค่สามในสี่ส่วนเท่านั้น น้ำขยับรูดรั้งเร็วขึ้นจนชานต้องเชิดหน้าครางออกมา  

น้ำทำเก่งมากจนชานแทบคลั่ง มือก็กดหัวน้ำให้ขยับเร็วขึ้น น้ำรับรู้เลยว่าส่วนใหญ่โตนั้นเข้ามาจนจุกลำคอแต่น้ำดันชอบแบบนี้ จึงเพิ่มความเร็วเข้าไปอีก  

“หนูพี่จะแตกแล้วครับ...อ่า” ชานพูดออกมา น้ำก็พอรู้เพราะมันกระตุกอยู่ในลำคอ มือเล็กวางค้ำลงที่เตียงแล้วขยับเร็วกว่าเดิม ชานผลักน้ำออกห่างแต่น้ำก็ปฏิเสธโดยการปัดมือออก 

“หนูพอก่อนครับ” ชานบอกอีกครั้งแต่น้ำไม่ฟัง ชานเองก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว ไม่นานนักร่างสูงก็ปลดปล่อยเข้าไปเต็มปากเล็ก  

น้ำจึงหยุดขยับและกลืนลงไปจนหมด ชานอุ้มน้ำมานั่งตักแล้วจูบเลียคราบในปากแล้วดูดกลืนเองจนหมด น้ำโอบลำคอของชานแล้วจูบตอบกลับไปตามแรงอารมณ์  

“ทำไมวันนี้ร้อนแรงจัง” ชานผละออกแล้วถามขึ้น ตอนนี้น้ำกำลังขยับสะโพกเบียดเสียดช่วงล่างอยู่ทำเอาชานคลั่งมาก 

“หนูอยากให้พี่เสือมีความสุขครับ” ชานตายไปกับประโยคนี้เต็มๆ ฝ่ามือหนาอุ้มน้ำไปนอนที่เตียง สายตาคมมีแววตาของตาเสือแฝงอยู่ด้วยและมองหนูน้อยอย่างน้ำเพื่อที่จะจับเชือด 

“เดี๋ยวจะโดนฟาดก้น!” ชานพูดขู่ก่อนจะแยกขาออกกว้างๆ แล้วหยิบเจลหล่อลื่นมาป้ายช่องทางด้านหลังและสอดใส่นิ้วเข้าไปอย่างช้าๆ  

สะโพกน้อยขยับร่อนนิ้วเขาอย่างยั่วยวน ทำเอาน้องชายของชานปวดหนึบจนอยากจะสอดใส่เข้าไปเดี๋ยวนี้เสียเลย 

ชานก้มลงชิมจุกนมสองข้างต่อจนน้ำเป็นฝ่ายร้องลั่นห้องบ้าง ชานสอดนิ้วไปจนสุดและเริ่มขยับเบาๆ ใบหน้าหวานทำหน้าฟินจนชานอยากฟัดให้จมเตียง ชานหยิบถุงยางมาสวมใส่แล้วสอดใส่เข้ามาทันที ชานขยับเข้าไปช้าๆ ไม่ได้ขยับเข้าไปรวดเดียว  

แค่นั้นก็ทำให้น้ำร้องเสียงหลงไปแล้ว ชานสอดเข้าไปจนสุดความยาวแล้วแช่เอาไว้ ชานจ้องหน้าของน้ำอย่างสื่อความหมาย  

“รู้ไหมว่าเรื่องที่เราทำอยู่ตอนนี้มันควรเป็นสถานะแบบไหนถึงจะทำแบบนี้ได้” ชานถามขึ้น 

“ม-ไม่รู้ครับ” น้ำตอบกลับไป 

“หนูรู้แต่หนูไม่ยอมรับความจริง” ชานบอกยิ้มๆ และแกล้งขยับเบาๆ ทำเอาน้ำร้องออกมาก่อนจะรีบยกมือปิดปากเอาไว้ 

“หนูคิดเหมือนพี่ไหมว่าต้องเป็นแฟนกันถึงจะทำแบบนี้ได้” ชานถามออกไปเสียงนุ่ม ทำเอาเด็กน้อยหน้าแดงขึ้นและรีบหลบสายตาของเขาอย่างรวดเร็ว 

“ม-ไม่รู้ครับ” น้ำตอบกลับเหมือนเดิม 

“อ๊ะ!...พี่เสือ!” น้ำตกใจเมื่อถูกอุ้มแนบอกแล้วชานก็เดินไปตรงระเบียง น้ำตาโตเมื่อชานเปิดประตูระเบียงออกไปด้านนอก  

“ไม่ทำตรงนี้นะครับเดี๋ยวคนเห็น...อ๊ะ!...นี่ยังกลางวันอยู่เลย” น้ำบอกเสียงตื่นแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากชานก็เริ่มขยับอย่างช้าๆ  

“ไม่มีใครเห็นหรอกครับ ระเบียงพี่อยู่หลังบ้าน” ชานบอกออกไปก่อนจะเริ่มขยับช้าๆ ชานจ้องมองใบหน้าหวานอีกครั้ง 

“ม้าก็เคยบอกหนูไปแล้วนี่ครับว่าถ้าไม่ใช่ตัวจริงจะไม่พามาที่บ้านเด็ดขาด แล้วหนูก็เป็นคนแรกที่พี่พามาบ้านครับ” ชานบอกยิ้มๆ น้ำหันหน้าหนีจนชานต้องจับใบหน้าหวานมาจูบปาก 

“ซื่อบื้อจริงๆ” ชานพูดออกมาแค่นั้นแล้ววางน้ำลงพื้นแล้วยกขาขึ้นข้างหนึ่งแล้วขยับต่อ น้ำได้แต่ครางออกมา ชานจูบปิดปากเอาไว้เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยินเสียง  

ชานทั้งจูบและขยับช่วงล่างไปพร้อมกันจนปลดปล่อยออกมาพร้อมกันทั้งคู่  

และพายุลูกใหม่ก็พัดเข้ามาอีกระลอก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำซบลงที่อกแกร่งอย่างหมดแรง 

“ถ้าพี่ไม่อยู่ต้องเป็นเด็กดีนะรู้ไหม” ชานพูดออกมา 

“รู้แล้วครับ พี่เสือบอกน้ำไปแล้วนะตอนอยู่ในห้องทำงาน” เด็กน้อยพูดออกมายิ้มๆ ชานก้มลงหอมแก้มใสอย่างมันเขี้ยว 

“พี่อยากบอกย้ำๆ เพราะครั้งนี้พี่ไปนานมาก ก่อนหน้าที่หนูจะมาอยู่กับพี่ไม่มีงานเข้ามาแบบนี้หรอก พอหนูมาอยู่กับพี่ก็เหมือนถูกแกล้งเลยเนี่ย ไม่อยากไปเลยครับ” ชานกอดร่างเล็กอย่างอ้อนๆ ทำเอาน้ำหัวเราะออกมา 

“น้ำก็เหมือนกันครับไม่อยากให้พี่เสือไปเลย” น้ำพูดความในใจออกมาบ้าง 

 

  

  

  

  

-------------++++++++++++------------ 

  

  

ความคิดเห็น