ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

3# เรื่องราวของเสิ่นหลินหวาย

ชื่อตอน : 3# เรื่องราวของเสิ่นหลินหวาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 93

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2564 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3# เรื่องราวของเสิ่นหลินหวาย
แบบอักษร

เจินหนียงผู้ซึ่งมายังที่เเห่งนี้ด้วยตัวคนเดียว เเละความรักที่บิดามีต่อบุตรเช่นนี้ที่เพิ่งเคยได้รับ.....เเละก็คิดถึงคุณตาจัง.....เจินเหนียงอดที่จะตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาไม่ได้ 'เจินเหนียงนะเจินเหนียงนะเจินเหนียง ทำไมคุณลุงถึงดีอย่างนี้.... เเม้ว่าตอนนี้เราไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอย่างไรต่อไปเเต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป การที่ได้เจอคนที่ดีกับเธอในที่ที่เธอไม่คุ้นเคยเเบบนี้มันเป็นเรื่องดีเเล้วไม่ใช่หรอ..... ' เจินเหนียงคิดปลอบใจตนเอง  

มู่มู่เเละไป๋หยวนอวิ๋นเห็นหลินหวายร้องไห้ก็ให้ตกใจคิดว่าคุณหนูคงเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นเเละมองพวกเขาเป็นคนเเปลกหน้า จึงอดไม่ได้จะเข้าไปปลอบ "คุณหนูเจ้าค่ะคุณหนูไม่ต้องร้องไห้นะเจ้าค่ะ ยังบ่าวอยู่ตรงนี้นะเจ้า อย่าเศร้าไปเลยนะเจ้า" 'ทูนหัวของบ่าว....ท่านช่างสงสารยิ่งหนักบ่าวจะปกป้องท่านให้ถึงที่สุด' "ไม่ต้องร้องๆนะหวายเอ๋อร์.."ไป๋หยวนอวิ๋นกล่าวปลอบหลินหวาย 

หมอเฟิงผิงเห็นดังนั้นได้เเต่สายศีรษะด้วยความจนปัญญา จึงกล่าวขอตัว "ถ้างั้นข้าขอตัวไปเตรียมเทียบยามาให้คุณหนูก่อนนะขอรับ" ไป๋หยวนอวิ๋นเพียงพยักหน้าอนุญาต เเล้วหันมาปลอบคนข้างๆต่อ

ณ เรือนใหญ่ไป๋ 

"เจ้าว่าอย่างไรนะ!!!..." อิงฮวารายงานด้วยความตื่นเต้นข่าวนี้ไป๋ฮูหยินจะพลาดไม่ได้ อิงฮวาตอบด้วยความมั่นใจ "จริงเจ้าค่ะ บ่าวเห็นนังบ่าวรับใช้ตัวดีมู่มู่มาตามนายท่านถึงเรือนเจ้าค่ะ ตอนเเรกบ่าวยังไม่เชื่อจึงตามท่านหมอเฟิงผิงไปเเล้วเเอบฟังอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ" อิงฮวาแอบเหลือบมองผู้เป็นนาย "ฮึ..ดวงเเข็งจริงๆนะนังเด็กเหลือขอ เจ้าสืบมาหรือยังนังเด็กนั้นพูดอะไรที่มากเกินไปไหม..." ไป๋ฮูหยินเน้นเสียงคำว่า ่'มากเกินไป' อิงฮวารีบกล่าวต่อทันที "บ่าวไปสืบมาเเล้วเจ้าค่ะ ได้ยินว่าคุณหนูหลินหวายเป็นโรคความจำเสื่อม จำเรื่องราวในอดีตอะไรไม่ได้เลยเจ้าค่ะ" ไป๋ฮูหยินได้ยินดังนั้นก็ให้แปลกใจ "มีเรื่องเเบบนี้ด้วยรึ..เจ้าเเน่ใจรึ" อิงฮวาเเรกๆก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกันเเต่หลังจากที่เห็นท่านหมอเฟิงผิงยืนยันด้วยตนเองจึงมั่นใจเรื่องนี้เเล้วนำมารายงาน จึงกล่าวด้วยความมั่นใจ "จริงเจ้าค่ะนายหญิง ท่านหมอเฟิงผิงยืนยันด้วยตนเอง บ่าวจึงกล้านำมารายงานนายหญิงเจ้าค่ะ" ไป่ฮูหยินได้ยินดังนั้นก็โล่งอก.. 'ฮึจะสร้างปัญหาอะไรเพิ่มอีกละ...หลินหวายเจ้าจะจำได้หรือจำไม่ได้ก็ดี เจ้าก็อย่างหวังจะมาสร้างปัญหาให้กับเฉินเอ๋อร์อีก..หากครั้งนี้เจ้าทำตัวดีขึ้นข้าอาจจะละเว้นเจ้าให้ได้ใช้ชีวิตต่อไปอย่างสงบก็ได้' อิงฮวาเหลือบมองหน้าไป๋ฮูหยินก็รู้ได้ว่านายของตนได้เตรียมแผนรับมือเรียบร้อยเเล้วจึงยิ้มตามด้วยรอดูเรื่องสนุกๆ 

ณ เรือนไผ่หยก 

หลังจากที่ไป๋หยวนอวิ๋นกลับไปได้ไม่นาน เจินเหนียงก็ได้ดื่มยารสขมฉบับของหมอเฟิงผิงกว่าจะดื่มหมดเล่นหายใจไม่ออกคิดถึงยาเเก้ปวดเป็นเม็ดจังกลืนแปปเดียวออกฤทธิ์เร็วทันใจด้วย จากนั้นมู่มู่ก็ปรนนิบัติเจินเหนียงอาบน้ำเล่นทำตัวไม่ถูกเลยในตอนเเรกไล่ให้มู่มู่ออกไปก่อนเเต่พอเห็นน้ำตาที่คลอเบ้าเเละสีหน้าอันน่าสงสารนั้นก็ใจอ่อนยอมให้ช่วยอาบน้ำ เล่นเขินจนหน้าเเดงไปหมด  

เจินเหนียงนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่หลายครั้ง จากที่มู่มู่เล่าให้ฟังถึงรู้ว่า ร่างนี้ชื่อว่า 'เสิ่นหลินหวาย' เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเสิ่่นหลิงหวายเเละจางปินหยู่ครอบครัวทั้งสองมาจากตระกูลหมอเเม้มีฐานะยากจนเเต่รวยด้วยคุณธรรม เคยมีบุญคุณใหญ่หลวงเนื่องจากเคยช่วยชีวิต 'ไป๋หยวนอวิ๋น' เอาไว้ถึงสองครั้งในครั้งเเรกตอนที่ไปตรวจการที่เมืองอิงถงซึ่งเป็นบ้านเกิดของหลินหวายต่อมาได้กลายเป็นสหายรักกันพวกเขาทั้งสองได้ออกปากสัญญากันว่าจะให้ลูกชายเเละลูกสาวของตนเเต่งงานกันถือเป็นการหมั่นหมายกันไว้ สองปีต่อจากนั้นจางปินหยู่ได้คลอคลูกสาว ซึ่งก็คือ'เสิ่นหวาย' ตอนเสิ่นหลินหวายอายุได้สามขวบได้เกิดโรคระบาดทางชายเเดน เสิ่นหลิงหวายเเละจางปินหยู่ได้เดินทางออกไปช่วยจัดการโรคระบาดในครั้งนั้นพร้อมไป๋หยวนอวิ๋นเนื่องจากราชโองการจากฝ่าบาท ในเหตุการณ์ครั้งนั้นเเม้ว่าจะสามารถยุติการระบาดได้เเต่ก็ทำให้เกิดการสูญเสียด้วยเช่นกัน ไป๋หยวนอวิ๋นได้ติดโรคระบาดในครั้งนั้นเกือบเอาตัวไม่รอดได้เสิ่นหลิงหวายช่วยรักษาจนหายคาดไม่ถึงว่ากลายเป็น 'เสิ่นหลิงหวาย' ที่ติดโรคระบาดในครั้งนั้นเเละคลาดถึงชีวิต ด้วยคำขอสุดท้ายของเสิ่นหลงหวาย จึงทำให้ 'ไป๋หยวนอวิ๋น' รับจางปินหยู่เเละหลิงหวายมาอยู่ด้วยที่เมืองอี้ซึ่งเป็นเมืองหลวง ไป๋หยวนอวิ๋นได้ให้ที่อยู่อาศัยกับจางปินหยู่เเละบุตรสาวทำให้ไป๋ฮูหยินเข้าใจผิดคิดว่าไป๋หยวนอวิ๋นแอบไปมีบ้านเล็กไว้นอกบ้าน เเม้จะมาทราบภายหลังเเน่ชัดเเล้วว่าไม่ใช่เรื่องจริงเเต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆกับสองเเม่ลูกคู่นี้ขึ้นเลยเมื่อได้รู้ถึงสัญญาการหมั่นหมายจากไป๋หยวนอวิ๋น ไป๋ฮูหยินไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้อย่างมากทำให้ทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง สี่ปีต่อมาจางปินหยู่ก็ล้มป่วยด้วยโรคเลือดจากการคลอดลูกทำให้เสิ่นหลินหวายสูญเสียมารดาตั้งเเต่นั้นมาดีที่ได้ ไป๋หยวนอวิ๋นช่วยเหลือจึงรับหลินหวายเข้ามาด้วย ด้วยความสงสารเเละเอ็นดูเเละคิดว่าอย่างไรก็ต้องให้เเต่งงานเป็นครอบครัวเดียวกันจึงให้ตนว่าพ่อตั้งเเต่นั้นเป็นต้นมา ได้ยินมาว่านายหญิงบ้านนี้ไม่ชอบหลินหวายเอามากๆ เเละอุบัติเหตุในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญซะด้วย 

เจินเหนียงนอนพลิกตัวไปมาอยากไรก้อนอนไม่หลับ พรางถอนหายใจ.... 'เฮ้ย........เจินเหนียง....หลินหวาย....หน้าตาเหมือนเราตอนเด็ก.....เสียพ่อตอนสามขวบ....เรื่องนี้มันออกจะบังเอิญเกินไป...เอ๊ะ...หรือว่าโลกนี้จะโลกคู่ขนานอีกใบของเรา....หลินหวายนะหลินหวายเราสองคนต้องมีอะไรที่เชื่อมกันเเน่ๆ.....เฮ้ย...ทำไงได้คนอยู่ต้องอยู่ต่อไป....เจินเหนียงหรือหลินหวายเธอต้องมีชีวิตต่อไป......" 

"เเล้วฉันต้องไปต่อทางไหนดีเนี้ย..........."  

ความคิดเห็น