ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทละครยังคงต้องดำเนินต่อไป

ชื่อตอน : บทละครยังคงต้องดำเนินต่อไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2563 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทละครยังคงต้องดำเนินต่อไป
แบบอักษร

ตอนนี้เธอเริ่มจะคุ้นชินและทำใจได้กับโลกใบนี้แล้ว หลังจากที่ลองใช้ชีวิตอยู่ในจวนหลังนี้มาเป็นระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ยากเย็นแม้แต่น้อย สิ่งที่ต้องทำก็แค่กินและก็นอน

มันใช่ที่ไหนเล่า! เธอต้องพยายามหาหนทางกลับบ้านสิ

เพราะคิดอย่างนั้นก็เลยพยายามทดสอบอะไรหลายอย่าง จนพอรู้คร่าวๆว่าตนเองนั้นถูกยัดเยียดให้รับบท‘เฉินหรูอี้’ที่เป็นใครก็ไม่รู้ ส่วนระบบที่เพิ่มค่าหัวใจกับตัวเลือกนั้นจะเกิดขึ้นเฉพาะบางเหตุการณ์เท่านั้น

 

“คุณหนู นายท่านหวังมาเยื่ยมเจ้าคะ”

“เข้าใจแล้วผิงผิง บอกให้ท่านอารอที่ห้องทางฝั่งตะวันตก”

ถึงเวลาที่เฉินหรูอี้คนนี้ต้องออกฉากแล้วสินะ

 

ว่าแล้วเธอก็เดินไปที่ห้องทางฝั่งตะวันตกอย่างไม่เร่งรีบนัก พอเดินมาถึงก็พบกับชายหนุ่มผมสีดำสนิท นัยน์ตาสีเขียวมรกต หน้าตาดูหล่อเหลาคมคาย ยืนอยู่ข้างกับเด็กชายวัยประมาณเจ็บขวบที่เหมือนกับเขาฉบับย่อส่วน เพียงแค่นัยน์ตาของเด็กคนนั้นเป็นสีม่วงอเมทิสต์

เธอทำความเคารพเขาแบบผู้น้อยที่เคารพผู้อาวุโสกว่าตามแบบฉบับหนังจีน

 

ต้องโค้งตัวประมาณนี้หรือเปล่านะ 

 

“หรูอี้เจ้าอยากมาอยู่อาหรือไม่” ท่านอาหวังพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่เหมือนกับแววตาของเขา

 

ทันทีที่เขาพูดจบช่วงเวลาก็พลันหยุดนิ่งลง ตัวเลือกสามข้อได้ปรากฏขึ้น พร้อมกับตัวเลขสีแดงที่กะพริบถี่ขึ้นเพื่อบอกเวลาให้เลือกคำตอบ

 

1. อยากมากเลยคะท่านอาผู้หล่อเหลา

2. พยักหน้าตอบรับ

3. ขอบคุณมากท่านอา ข้าจะไปอยู่กับท่าน

 

พอเธอเห็นตัวเลือกทั้งสามข้อนั้น ก็รู้สึกคล้ายจะเป็นลมจนอยากล้มพับไปกับพื้น

ตัวเลือกที่คำตอบไปทางเดียวกันทุกข้อแบบนั้น

อีกทั้งตัวเลือกข้อหนึ่งนั่นมันอะไรกัน…คำตอบที่เหมือนกับสาวน้อยหนีตามผู้ชายแบบนั้น 

 

ตัวเลข 20 สีแดงกะพริบถี่ขึ้น ราวกับจะบอกให้เธอรีบๆเลือกคำตอบได้แล้ว

แล้วเธอเลือกอะไรได้ไหม…เลือกที่จะไม่ไปได้หรือเปล่า

 

สุดท้ายเฉินหรูอี้ก็กลั้นใจกดตัวเลือกข้อสามไป

 “ขอบคุณมากท่านอา หรูอี้จะไปอยู่กับท่าน”

หลังจากที่พูดออกไปท่านอาหวังก็ยิ้มกว้างอย่างยินดีที่เธอเลือกจะไปอยู่กับเขา

 

อีกทั้งเสียงปริศนายังดังขึ้นภายในหัว

 ‘ปลดล็อคเนื้อหาของเฉินหรูอี้ 2% ความเข้าใจเกี่ยวกับตัวละครหวังหมิงเหอเพิ่มขึ้น 55%’

 

 “งั้นหรูอี้ก็เก็บของได้เลย พวกเราจะออกเดินทางกันทันที”

เดี๋ยวมันไวไปหรือเปล่า เธอยังไม่ทันได้เตรียมใจไว้เลยนะ

 

ขณะที่จะพูดแย้ง หวังหมิงเหอกลับพูดดักไว้ก่อน เหมือนกับว่าเขาอ่านความคิดของเธอได้

 “เตรียมแค่ของสำคัญก็พอ ที่เหลืออาจัดการทุกอย่างให้หมดแล้ว”

เธอพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม ก่อนจะเดินคอตกออกจากห้องนี้ไปด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว

 

เมื่อมาถึงที่ห้องส่วนตัว เฉินหรูอี้ก็เรียกหน้าต่างข้อมูลออกมาดู ข้อมูลอื่นๆนั้นยังคงเหมือนเดิม สิ่งที่เพิ่มมาใหม่นั้นมีแค่บิดาบุญธรรมที่เป็นชื่อของหวังหมิงเหอ ส่วนประวัติของหวังหมิงเหอนั้นเป็นข้อมูลทั่วไปที่บอกว่าเขาชอบกินอะไร มีภรรยาและบุตรกี่คน เมื่อไล่อ่านมาเรื่อยๆเฉินหรูอี้ก็มาสะดุดกับข้อมูลนี้

 

หวังหมิงเหอ หัวหน้าตระกูลหวังผู้มีวิชาตัวเบาล้ำเลิศ 

 

นั้นแปลว่าเธอจะได้ฝึกวิชาตัวเบาแบบจอมยุทธ์หญิงใช่หรือไม่

 

เฉินหรูอี้รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

 

แต่ว่าตื่นเต้นได้ไม่นาน เฉินหรูอี้ก็นึกถึงข้อเท็จจริงบางอย่างที่ไม่สามารถปัดทิ้งลงได้ ความจริงที่ว่า ‘เธอต้องไปอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้า’

 

เธอต้องการตัวช่วยอย่างเร่งด่วน

และสิ่งที่นึกออกนั้นมีแค่ ‘ผิงผิง’

 

ถึงจะอยู่ด้วยกันแค่หนึ่งอาทิตย์ แต่ผิงผิงก็เป็นสาวใช้ที่ซื่อสัตย์และหวังดีกับเฉินหรูอี้มากที่สุด

เฉินหรูอี้รู้ดีว่ามันดูเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว

แต่เพื่อความอยู่รอดนั้น…เธอต้องการตัวช่วยอย่างผิงผิง

เพราะไม่รู้ว่าฉากต่อไปเธอจะต้องเจออะไรบ้าง ถ้าเป็นเรื่องที่ดีก็ดีไป แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เลวร้ายถึงขั้นเสี่ยงชีวิตละ

 

เฉินหรูก็คงไม่รู้จะทำอย่างไร

สิ่งที่นึกออกในตอนนี้คือการมีคนใกล้ตัวที่ไว้ใจได้อย่างผิงผิง

คนที่จะช่วยเพิ่มความปลอดภัยของเธอ

 

“คุณหนูเตรียมของเสร็จเรียบร้อยหรือยังเจ้าคะ”

พูดถึงผิงผิง ผิงผิงก็มา

เฉินหรูอี้ตัดสินใจแล้วถ้าผิงผิงไม่ไป เธอก็จะไม่บังคับสาวใช้ตัวน้อย

 

เธอปรับคำพูดของเธอให้เข้ากับยุคสมัย พร้อมกับพูดกับสาวใช้ตัวน้อยด้วยท่าทางและสีหน้าที่ดูโศกเศร้า ประหนึ่งตัวเองเป็นนางเอกในละครที่น่าสงสาร

 “ผิงผิง ข้าน่ะต้องย้ายไปอยู่กับท่านอาหวังหมิงเหอแล้ว”

 

 “ข้าทราบแล้วเจ้าคะ” 

ผิงผิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ อีกทั้งแววตาของผิงผิงนั้นแฝงไปด้วยความเศร้า

 

 “ข้าน่ะไม่มีท่านพ่อกับท่านแม่แล้ว คนที่ข้าคิดว่าสำคัญก็เหลือแค่ผิงผิงคนเดียวแล้ว”

คนสำคัญที่จะเป็นตัวช่วยในการรอดชีวิตของเธอ

 

เหมือนกับบทนางเอกพยายามส่งเสริมเธอ น้ำเสียงที่พูดออกไปจึงฟังดูสั่นเครือ เหมือนว่าเธอกำลังเศร้าอยู่จริงๆ เฉินหรูอี้คิดว่าบางทีอาจจะเป็นความรู้สึกส่วนลึกของเจ้าของร่างนี้

 

“โถ่คุณหนูของข้า”

ผิงผิงเข้ามากอดเธออย่างปลอบโยนแล้วร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น หยดน้ำตาสีใสของผิงผิงหยดทับลงบนไหล่ของเธอจนรู้สึกได้ถึงความชื้น

 

พอเห็นสาวใช้ตัวน้อยร้องไห้แบบนี้ เธอเองก็รู้สึกอ่อนไหวจนเผลอร้องไห้ตามออกมา

 

แต่ถึงอย่างนั้นบทละครก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป

 

“ผิงผิงยินดีติดตามข้าไปหรือไม่”

“ข้ายินดีติดตามคุณหนูไปตลอดชีวิตเจ้าคะ”

“ขอบคุณนะผิงผิง”

 

เฉินหรูอี้ยกมือขึ้นปาดน้ำตาของเธอออกอย่างลวกๆ

เอาละ ฉากต่อไปเธอพร้อมแล้ว

 

ความคิดเห็น