email-icon

หลินฮวาผู้ซึ่งจะมาเปลี่ยนคำว่าชายารองให้ทรงคุณค่ามากกว่าคำว่าชายาเอก

ชื่อตอน : ครอบครัว

คำค้น : นิยายจีนอ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2563 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครอบครัว
แบบอักษร

หลินฮวา นั่งอยู่บนคาคบไม้สูงลิบ เสี่ยวจงวิ่งออกมาจาป่ารก 

“ชายารอง มีคนมาทางนี้”ดวงตาตื่นตระหนก หลินฮวากระโดดลงจากคาคบไม้วิ่งเข้าไปในป่ารกทึบ หมอบลงกับพื้นข้างๆ เสี่ยวจง 

“ใครกัน”กระซิบเบาสุดเบา

“ท่านอ๋องเก้าแน่นอน นี่เป็นคนของท่านอ๋องเก้าทั้งหมด คงไปตามหาต้าหวังที่หมู่บ้านกลางหุบเขาเป็นแน่” หลินฮวาทำสีหน้าตกใจ 

“อย่างนั้นเราต้องรีบกลับไปที่หมู่บ้านกันแล้วที่นั่นคงราบเป็นกองไปแล้ว”เสี่ยวจงดึงไว้ 

“ชายารองท่านต้องอยู่นิ่งๆ ก่อน สักประเดี๋ยวหากท่านเก้าพบท่านอาจได้โอกาสจับตัวท่านไปต่อรองกับต้าหวัง”หลินฮวานิ่งคิดยอมอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับตัวจนกระทั่ง ทัพของหูซือเย่ผ่านไป 

หลินฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก 

“เสี่ยวจง เราตามพวกมันไปดีไหม” 

“ชายารอง เสี่ยวจงเป็นห่วงกลัวว่าเราสองคนจะพลาดท่า” 

“ข้าหลินฮวา ออกรบมากับท่านพ่อบ่อยครั้งรับรอง เรื่องกลยุทธ์ไม่เป็นรองใคร” 

“แต่ ชายารองท่าน ไตร่ตรองให้ดีข้าเกรงว่าหากถูกจับไม่สู้เราเร่งเดินทางไปหาต้าหวังบอกเล่าเรื่องราวที่เราพบ ท่านเก้าให้ต้าหวังฟังเพื่อหาทางรับมือ”หลินฮวาคิดตาม 

“แล้วเราจะล่วงหน้าไปได้อย่างไรในเมื่อพวกเขานำเราหากเราเร่งเดินทางเกรงว่าจะถูกพบเจอ” 

“เชื่อใจเสี่ยวจงเสี่ยวจงอาสานำทางชายารองรับรองต้องเจอต้าหวังก่อนพวกมันแน่นอน หากเราชักช้าเดินตามพวกมันเกรงว่าพวกมันจะพบต้าหวังแล้วเป้นต้าหวังที่จะเจออันตรายอย่างแน่นอน” 

“สมกับที่ต้าหวังไว้ใจเจ้าเสี่ยวจงเช่นนั้นรีบ นำทางทันที ข้า…”หยุดคำพูดไว้แค่นั้น 

“ชายารองกำลังจะบอกว่าทนคิดถึงต้าหวังไม่ไหวแล้วใช่ไหม”หลินฮวาอมยิ้ม 

“ห้ามบอกต้าหวังแบบนั้นนะเสี่ยงจงข้า….” 

“เสี่ยงจงรู้ดีว่าชายารองห่วงใยต้าหวังเพียงใด เอาเป้นว่าให้ชายารองเป็นคนพูดกับต้าหวังเองจะดีไหม”หลินอวาพยักหน้า เสี่ยวจงรู้สึกว่าเจิ้งจินเทาช่างโชคดีเสียจริงที่ได้พบกับหลินอวาเขาเคยมองว่า ลุกเชลยจะมีความจริงใจแค่ไหนกันแต่บัดนี้กลับรู้แล้วว่า เขาคงเลิกห่วงต้าหวังของเขาเสียที 

วังหลวง 

“ป่านนี้ยังไม่พบเจิ้งจินเทากับไท่จือ ข้าคิดว่าส่งเพียงองครักษ์ไปเห็นทีจะไม่ได้การทำงานล่าช้าปล่อยให้เจิ้งจินเทาหนีไปง่ายดาย ท่านเก้าก็ไม่อยู่ที่นี่ เจ้าส่งมือสังหารมือดีติดตามไล่ล่าเจิ้งจินเทาอีกชั้นหนึ่งสังหารเขากับไท่จือเสียทันทีอย่าให้รอดกลับเป็นเสี้ยนหนามต่อข้า ในเมื่อไท่จืออยู่ในมือของเจิ้งจินเทาข้าจะทำเป็นไม่แยแสไม่ได้แล้ว แม้ฝ่าบาทจะยังไม่ระเคะระคายแต่ทว่าอีกไม่นาน หากไท่จือกับเจิ้งจินเทายังอยู่คงไม่พ้นที่ฝ่าบาทจะรู้ความจริงจนได้” 

“พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”บุรุษร่างสูงในเสื้อคลุมสีดำใบหน้าเหี้ยมเกรียม ประสานมือก่อนจะออกจากตำหนักชิงหนิงกง อิงเผยเหน็บจดหมายที่นกพิราบสื่อสารแล้ว ปล่อยมันออกจากพันธนาการ 

เพียงบินผ่านตำหนักใหญ่ของฮ่องเต้ ลูกศรคมกริบก็พุ่งอย่างรวดเร็วเข้าเสียบที่นกพิราบสื่อสารตัวนั้นจนร่วงลงตรงหน้าตำหนักใหญ่ 

“ขันทีนำตัวหานห้าวตง มาพบข้าที่ห้องทำงาน”เจิ้งลี่เฉิงสั่งการก่อนจะขยำกระดาษแผ่นเล็กในมือไว้แน่นสายตาดุดัน 

เจิ้งจินเทา พยุงร่างเล็กของเจิ้งลี่กัง ลงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ 

“หากว่า ให้อาเล็กทิ้งข้าไว้ที่นี่อาเล็กจึงจะสามารถไปได้เร็วกว่านี้” 

“ข้าไม่มีวันทิ้งไท่จือแน่ การเดินทางแม้จะยากลำบากแต่ในเมื่อเรารวมกันจึงอุ่นใจ”เจิ้งลี่กังยิ้มเพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองว่าเหตุใดฮ่องเต้ถึงได้พร่ำพูดกับเขาเสมอว่าเจิ้งจินเทาคือครอบครัว 

สุขสันต์วันลอยกระทงลอยกระทงเผื่อไรท์ด้วยค่ะ ปีนี้ไรท์คงไม่ได้ไปลอยคงลอยออนไลน์ไปพลางๆขอให้สนุกสุขสันต์กันทุกคนค่ะ 

..จันทร์ส่องแสง .. 

ความคิดเห็น