email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไข้ทับระดู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2564 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไข้ทับระดู
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.45 ไข้ทับระดู

 

วิวริเวอร์คอนโด

 

"คืนนี้ป๊ากับม๊านอนที่คอนโดนะครับ เดี๋ยวผมจะไปทำงานมีควบสองกะ"

 

อธิปบอกเฮงกับวันหลังจากที่พามาส่งที่ห้องพักแล้วทำท่าจะออกจากห้องไปทันที

 

"อะไรกันลูก มาถึงยังไม่ทันได้นั่งพักเลยก็จะไปซะแล้ว ม๊าอยากถามว่าเมื่อไหร่จะหาสะใภ้มาให้ม๊าซะที ถ้าไม่หาเอง ม๊าจะหาให้แล้วนะ"

 

วันนิ่วหน้าพูดอย่างขัดเคือง จนอธิปต้องรีบเข้าไปกอดอย่างเอาใจ ทำให้ผู้เป็นแม่ถึงกับใจอ่อนแต่ก็ยังไม่วายแอบค้อนใส่ลูกชายวงเล็กๆ

 

"คงอีกไม่นานหรอกม๊า ผมจะพาสะใภ้ไปไหว้ป๊ากับม๊าที่บ้านแน่นอน อย่าหาใครให้ผมนะ ขอผมหาเองนะครับ นะครับม๊า"

 

"เอาล่ะอาวัน อีจะไปทำงานก็ให้อีไป พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่ ไปๆอาตี๋ ไปทำงานเถอะ"

 

เมื่อได้ไฟเขียวจากเฮง อธิปรีบยกมือไหว้พ่อกับแม่แล้วเดินออกจากห้องพักตัวเองทันที ปล่อยให้วันมองตามร่างสูงของลูกชายอย่างขัดใจ จึงหันมาบ่นสามีตัวเองแทน

 

"ป๊าจะให้ลูกไปทำไม ม๊ายังคุยกับลูกไม่รู้เรื่องเลย"

 

"อาตี๋อีโตแล้วนะอาวัน จะสามสิบอีกไม่กี่เดือนนี้แล้ว ให้อีหาคู่เองเถอะ อย่าไปคลุมถุงชนอีเลย"

 

"ไม่ได้คิดจะคลุมถุงชนหรอกค่ะ พูดไปอย่างงั้นแหละ ลูกจะได้กะตือรือร้นรีบหาลูกสะใภ้ให้เราซะที อยากอุ้มหลานกับเขาจะแย่แล้ว"

 

วันบอกความจริงให้เฮงรู้ จนสามีส่ายหน้าในความเจ้าเล่ห์ของภรรยา

 

อธิปเดินออกจากห้องตัวเองแล้วเดินไปไขกุญแจเข้าห้องจัสมินอย่างคุ้นเคย เมื่อเข้าไปภายในห้องนั่งเล่น กลับรู้สึกว่าห้องเงียบผิดปกติ ถ้าจัสมินอยู่หญิงสาวจะเปิดโทรทัศน์ไว้เป็นเพื่อน

 

แล้วเจ้าตัวจะนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือหรือไม่ก็โน้ตบุ้คอยู่ใกล้ๆ แต่นี่นอกจากจะไม่เปิดโทรทัศน์ไว้แล้ว ภายในห้องนั่งเล่นยังมืดสนิทไม่ได้เปิดไฟเอาไว้สักดวง

 

ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูห้องนอน มองฝ่าความมืดเข้าไปเห็นร่างบางของจัสมินนอนขดตัวอยู่บนเตียงโดยไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ จนเขาขมวดคิ้วสงสัย

 

"ทำไมไม่เปิดแอร์ ไม่ร้อนหรือไง?"

 

เขาพูดกับเธอแล้วเอื้อมมือไปเปิดสวิสต์ไฟจนภายในห้องสว่างไสว หยิบรีโมทเครื่องปรับอากาศมากดเปิด แล้วเดินไปถือสเปรย์ปรับอากาศมาฉีดจนทั่วห้องเพื่อลดความอบอ้าวและเพิ่มความสดชื่นให้กับห้องนอน

 

ทั้งที่อธิปทำถึงขนาดนี้แต่จัสมินยังนอนหลับสนิทไม่ไหวติง ยิ่งทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมากขึ้นไปอีก จึงเดินเข้าไปนั่งบนเตียงใกล้ๆเธอ ยกมือหนาขึ้นเขย่าร่างบางก็สัมผัสได้ว่าร่างกายเธอมีเหงื่อซึมออกมาเต็มใบหน้า

 

"มะลิทำไมนอนขี้เซาจัง?"

 

เขาถามแต่เธอก็ยังไม่ตื่น ใบหน้างามส่ายไปมาก่อนจะพูดคล้ายคนละเมอ

 

"หนาว หนาวจังค่ะ"

 

"หนาวอะไร ร้อนจะตาย นอนเข้าไปได้ยังไงแอร์ก็ไม่เปิด"

 

เมื่ออธิปส่งเสียงดังทำให้จัสมินค่อยๆลืมตาขึ้นมา เมื่อมองเห็นว่าเป็นใครเธอก็หลับตาลงอีกครั้ง จนชายหนุ่มส่ายหน้าเอือมกับพฤติกรรมของเธอ

 

"นี่ตื่นได้แล้ว จะรีบนอนไปไหนกัน ยังไม่สองทุ่มเลย ฉันหิวข้าวไปทำอะไรให้กินหน่อย"

 

น้ำเสียงเฉียบขาดของอธิปทำให้จัสมินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ค่อยๆพยุงร่างขึ้นนั่งบนเตียง ถามโดยไม่มองหน้าเขาว่า

 

"เฮียอยากทานอะไรคะ?"

 

"มีอะไรก็ไปทำมาเหอะ เร็วๆด้วย"

 

หญิงสาวพยายามกัดฟันลุกจากเตียงทั้งที่ยังระบมจากพิษไข้ ทำให้ตอนขยับจะลงจากเตียงเสียหลักล้มลงใส่อธิปจนเขาเอื้อมมือมารับร่างบางเกือบไม่ทัน

 

"อ่อยฉันหรือไง แค่บอกว่าอยาก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้แล้ว"

 

ไม่พูดเปล่าแต่มือไม้ของอธิปยังลูบไล้ไปตามร่างบอบบาง แล้วผลักเธอลงนอนหงายบนที่นอนนุ่มอีกครั้ง ก่อนที่ตัวเองจะทาบทับตามลงไป แต่หญิงสาวพยายามบ่ายเบี่ยง ใช้มือยันหน้าอกเขาไว้

 

"อย่าดัดจริตหน่อยเลย ทำอย่างกับไม่เคย ร่างกายเธอตรงไหนรสชาติเป็นยังไง ฉันรู้หมดแล้ว ยังจะมาหวงตัว น่ารำคาญ"

"เฮียพอก่อนได้ไหมคะ?"

 

เธอขอร้องเขาเสียงแผ่ว อธิปถามกลับน้ำเสียงเข้มไม่พอใจ

"ทำไม?!?!"

"แจ๊สไม่ค่อยสบายค่ะ"

"เป็นอะไร?!!?"

"เอ่อ คะ..คือแจ๊ส มีประจำเดือนค่ะ"

 

เธอพูดอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียงเพราะอายและกระดากเกินกว่าจะพูดกับผู้ชายตรงหน้า

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวใส่ถุงเอา"

"แต่เหมือนแจ๊สจะมีไข้.."

"อย่ามาสำออย แค่เป็นเมนส์ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะไม่ยอมนอนกับฉัน"

จัสมินไม่ได้ตอบโต้กลับ เพราะเนื้อตัวเริ่มสั่นสะท้าน รู้สึกหนาวเย็นยะเยือกทั้งที่เหงื่อแตกออกมาเต็มใบหน้า จนทำให้อธิปเริ่มสังเกตอาการเธอจริงจัง

 

เมื่อรู้ว่าหญิงสาวไม่ได้แกล้งจึงหยุดการกระทำลง แล้วลุกนั่งบนเตียงมองหญิงสาวด้วยสายตาห่วงใย

"ถ้าเฮียจะกลับ ช่วยล็อคห้องให้แจ๊สด้วยนะคะ"

จัสมินที่หลับตารู้สึกหนาวสั่น อธิปไม่ได้ล่วงเกินเธออีก จึงคิดว่าเมื่อร่างกายเธอให้ความสุขกับเขาไม่ได้ เขาคงจะไปหาสิ่งนั้นกับผู้หญิงคนอื่น คิดอย่างน้อยใจแล้วซบหน้าลงแนบกับหมอนข้าง น้ำตาอยู่ๆก็ไหลมาเรื่อยๆไร้เสียงสะอื้นให้เขาได้ยิน จนหลับไปเพราะพิษไข้

 

เมื่อชายหนุ่มนั่งเฝ้าจนหญิงสาวหลับสนิท เขาก็คว้าโทรศัพท์มือถือเดินออกมาจากห้องนอนเงียบๆ กดโทร.หาดลวิทย์ซึ่งอีกฝ่ายก็รับทันที

 

"ไงมึง โทร.หากูได้เนี้ยบ้านมึงมีใครป่วยอีกล่ะ?" คุณหมอกรอกเสียงประชดทันทีที่รับสาย

 

"จมูกไวจังนะมึง เออ.. อยากถามถึงเวลาผู้หญิงเป็นเมนส์ ต้องมีไข้ด้วยหรอวะ?"

 

"ไอ้ฟาย เขาเรียกไข้ทับระดู จะมีอาการปวดหัวตัวร้อน มีไข้หนาวสั่น อาจมีอาการปวดหลังปวดท้อง คลื่นไส้ร่วมด้วย"

 

"แล้วมียากินไหมมึง?" อธิปนิ่วหน้ากังวลเมื่อฟังเพื่อนพูดจบ

 

"ถ้าไม่เป็นมากนัก ก็กินยาแก้ปวดแก้ไข้ธรรมดานี่แหละ แต่ถ้าอาการหนักอย่างอาเจียนหรือหมดสติก็พาส่งโรงพยาบาลเถอะมึง มาโรงพยาบาลกูนะ อยากเห็นหน้าคนป่วยว่ะ"

 

"เชี่ย กูไม่ไปโรงพยาบาลมึงหรอกว้อย ไปที่อื่น" อธิปตอบกลับอย่างไม่ลังเล

 

"แล้วใครเป็นวะ? อย่าบอกนะว่าสาวน้อยเวอร์จิ้นคนนั้น เฮ้ย!! ยังคบอยู่หรอวะ เอาจริงดิ่คนนี้ ปกติกูเห็นมึงไม่จริงจังกับใครสักคนตั้งแต่เลิกกับหญิงไป"

 

ห ญิ ง

 

อธิปสะอึกกับคำพูดของเพื่อนรัก เขาไม่ได้ยินดลวิทย์หรือเพื่อนสนิทในกลุ่มพูดถึงชื่อนี้นานแล้ว

 

เขารีบสะบัดเรื่องนี้ทิ้งไป ก่อนจะตัดบทวางสายจากคุณหมอทันที แล้วรีบเดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง เห็นจัสมินยังนอนอยู่ท่าเดิม เดินไปจับตัวเธอก็เป่าปากอย่างโล่งใจที่ตัวเธอเย็นเฉียบ ไม่ได้ตัวร้อนอย่างที่คาดไว้

จัสมินตื่นมาราวตีสอง รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอีกครั้ง พลิกตัวควานหาผ้าห่มทั้งที่ยังหลับตา ละเมอพูดออกมาว่า

"หนาวจังเลย"

"หนาวหรอมะลิ ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา"

 

หญิงสาวที่ยังคงสั่นสะท้าน เธอปรือตามองในความมืด ได้ยินเสียงนุ่มนวลของอธิปกระซิบที่ข้างหู

นี่เขายังไม่กลับอีกหรอ?

 

ทำไมยังอยู่อีกนะ?!?!?

ส่วนอธิปเมื่อเห็นจัสมินหนาวสั่นจึงตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างเธอโอบกอดร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนล่ำ ทำให้สองร่างเบียดกันแน่น

 

จัสมินรู้สึกอบอุ่นและหลับไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

อยากมีโมเม้นท์หวานๆแบบนี้บ้างจัง อิจมะลิเนาะ

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว