email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.44 มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเอง

ชื่อตอน : ep.44 มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2564 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.44 มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเอง
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

🍑ep.44 มีลูกสะใภ้เป็นของตัวเอง

 

เมื่อณัฐนิธานมีโอกาสได้อยู่กับศิรสาตามลำพัง เพราะอธิปออกไปโทรศัพท์หาป่ะป๊ากับหม่าม๊าของเขา ส่วนศศิพิมขอเข้าไปเอนหลังที่ห้องพักญาติซึ่งอยู่ติดกัน ถึงแม้แผลจากการผ่าตัดเปลี่ยนไตจะหายสนิทแล้ว แต่ร่างกายศศิพิมก็ยังไม่แข็งแรงร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้ยังมีอาการล้าอยู่บ้าง

 

คุณสามีรอจังหวะที่จะพูดกับภรรยาถึงเรื่องที่คาใจเขามาตลอด

 

"รสา พี่ขอโทษนะคะ ที่หนูต้องมาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้"

 

ณัฐนิธานพูดอย่างรู้สึกผิด ศิรสายิ้มอ่อนให้เขา แล้วดึงสามีมากอดแนบสนิท

 

"รสาไม่เคยคิดว่ามันเป็นความผิดของพี่ณัฐเลยนะคะ และตอนนี้รสาก็ไม่อยากนึกไปถึงเรื่องนั้นแล้ว ห่วงแต่เรื่องลูกอย่างเดียว"

 

"แต่หนูต้องอยู่โรงพยาบาลอีกเป็นเดือนเลยนะ ไม่เบื่อหรอคะ?"

 

สามีนิ่วหน้าถามด้วยความห่วงใย

 

"ไม่เบื่อค่ะ รสาอยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีพี่ณัฐกับลูก ถึงจะลำบากกว่านี้รสาก็ทนได้"

 

"เอ่อ .. แล้วเรื่องแจ๊สล่ะคะ?" ณัฐนิธานเลียบๆเคียงๆถามศิรสา

 

"คุณจัสมินทำไมคะ?"

 

"ถ้าแจ๊สมาวุ่นวายกับหนูอีก" ณัฐนิธานถามหยั่งเชิง

 

"ถ้าคุณจัสมินมาที่นี่จริงๆล่ะก็ รสาขอโต้ตอบกลับไปบ้างนะคะพี่ณัฐ"

 

"พี่อยากให้รสาเอ็นดูแจ๊สเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แจ๊สไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่ทุกคนคิดเลยนะ น้องเป็นเด็กน่ารักมาก ถ้ารสาได้รู้จักน้องจริงๆจะหลงรักแจ๊สเลยล่ะค่ะ"

 

ได้ยินสามีพูดศิรสาเม้มปากแน่นอย่างลังเล เธอไม่กล้ารับปากสามีเพราะไม่ค่อยแน่ใจในตัวจัสมินสักเท่าไหร่

 

"พี่รู้ว่าเราอาจยังระแวงในตัวแจ๊ส แต่ก็อยากจะขอโอกาสให้น้องได้พูดบ้าง ลองฟังทางนั้นก่อนดีไหมคะ?"

 

ณัฐนิธานถามภรรยา เธอจึงพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเชื่อมั่นนัก แต่เพราะคำขอร้องของสามี จึงตัดสินใจจะลองเปิดใจให้จัสมินอีกสักครั้ง

 

🧸☆🧸☆🧸☆🧸

 

ที่.. วิวริเวอร์คอนโด

 

จัสมินเดินออกจากห้องน้ำไปที่ตู้เสื้อผ้า เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีประจำเดือนนึกโล่งอกในใจที่อย่างน้อยยาคุมที่อธิปให้มาถือว่าได้ผลจึงยิ้มอย่างสบายใจ เธอหยิบผ้าอนามัยออกมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง

 

เวลามีประจำเดือนจัสมินจะรู้สึกหนาวสั่นเหมือนคนเป็นไข้ แต่ก็เก็บอาการไว้เพราะวันนี้เธอจะไปหาศิรสากับณัฐนิธานที่โรงพยาบาล

 

จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วขับรถออกจากคอนโดตรงมาที่โรงพยาบาลทันที ขณะที่เธอยังลังเลว่าจะทำอย่างไรต่อไป พยาบาลกุ้งที่เป็นพยาบาลพิเศษเฝ้าศิรสาก็เดินมาทักทาย

 

"สวัสดีค่ะคุณจัสมิน มาเยี่ยมคุณรสาหรอคะ?"

 

"ใช่ค่ะ พี่รสาเป็นยังไงบ้างคะกุ้ง?"

 

"คุณรสาฟื้นแล้วค่ะ ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก เด็กในท้องก็ปลอดภัยดี แต่คุณหมอดลยังไม่ให้ออกจากโรงพยาบาล ไม่อยากให้คุณรสาทำงานหรือเคลื่อนไหวมาก กลัวน้องหลุดน่ะค่ะ"

 

"มีโอกาสที่จะหลุดหรอคะ?"

 

จัสมินถามเสียงเศร้ารู้สึกสะเทือนใจที่เธอเป็นสาเหตุทำให้ศิรสาต้องเป็นแบบนี้

 

"มีค่ะ เพราะคุณรสาตกมาจากที่สูง หมอดลไม่อยากเสี่ยง เลยขอให้อยู่ดูอาการที่นี่อีกสักเดือนสองเดือน"

 

"ห๊ะ!!! อยู่เป็นเดือนเลยหรอ?"

 

เธอถามกุ้งด้วยเสียงแผ่วเบา พยาบาลกุ้งยังไม่ทันตอบอะไร สายตาก็เหลือบไปมองบางอย่างที่อยู่ด้านหลังจัสมิน ทำให้หญิงสาวต้องหันไปมองตาม ก็พบกับชายหญิงสูงวัยที่ดูท่าทางดีและแต่งตัวภูมิฐานยืนยิ้มให้เธอ

 

"หนูจ๋า ห้องพิเศษวีไอพีไปทางไหนคะ?" หญิงสูงวัยถามจัสมิน

 

"ขึ้นลิฟท์ไปชั้นที่เจ็ดค่ะคุณป้า ลิฟท์อยู่ทางนี้ค่ะ เดี๋ยวแจ๊สพาไป"

 

หญิงสาวโบกมือลาพยาบาลกุ้ง ก่อนจะเดินนำชายหญิงคู่นี้ไปถึงลิฟท์ ยกมือสวยขึ้นกดเรียกลิฟท์ให้แล้วอธิบายทางไปห้องพิเศษวีไอพีอย่างละเอียด

 

"หนูทำงานอยู่ที่นี่หรอจ๊ะ?"

 

"ใช่ค่ะ"

 

จัสมินรับคำเพราะเธอเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของโรงพยาบาล เธอจึงเหมือนเป็นพนักงานคนหนึ่งของที่นี่ เมื่อลิฟท์มาถึงทั้งสองคนจึงกล่าวขอบคุณจัสมินอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าลิฟท์ไป

 

ส่วนจัสมินที่ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายเป็นผลจากการมีประจำเดือน ทำให้เธอตัดสินใจกลับไปนอนพักที่คอนโด คิดว่าเมื่อหายดีแล้วเธอค่อยกลับมาเยี่ยมศิรสาอีกครั้ง เพราะรู้มาจากพยาบาลกุ้งว่าศิรสายังอยู่ที่โรงพยาบาลอีกเป็นเดือน

 

เฮงกับวันขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นเจ็ดตามคำบอกทางของพนักงานสาวสวยหน้าฝรั่ง แล้วเดินไปถามที่เคาน์เตอร์ พยาบาลจึงพาทั้งสองคนมาส่งที่ห้องพักของศิรสา เปิดประตูห้องเข้าไปก็เจอกับศิรสาที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยมีณัฐนิธานนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนศศิพิมกับอธิปนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ที่โซฟาขนาดใหญ่

 

เมื่อทุกคนเห็นญาติผู้ใหญ่ทั้งสองคนจึงลุกขึ้นต้อนรับด้วยความดีใจ โดยเฉพาะลูกชายที่เป็นห่วงพ่อกับแม่ที่ผิดนัดเขาไปหลายชั่วโมง

 

"ป๊า ม๊า ทำไมเพิ่งมาครับ แล้วก็ไม่รับโทรศัพท์ด้วย" เขาหน้านิ่วบ่นอุบ

 

"พาม๊าอีไปซื้อของมา"

 

เฮงพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี แล้วยกมือรับไหว้ลูกและหลานของเขา ลูกชายถามต่ออย่างสงสัย

 

"แล้วมาถูกห้องได้ไงครับเนี้ย?"

 

"มีน้องพนักงานบอกทางมาให้ สวยมากเลยหน้าตาเหมือนฝรั่ง น่ารักเชียว"

 

วันบอกอย่างชื่นชมจนณัฐนิธานขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจว่าที่โรงพยาบาลมีพนักงานหน้าตาแบบนั้นหรือเปล่า แต่ไม่ได้ถามออกไป เพราะมัวแต่อึ้งกับของรับขวัญหลานคนแรกของเจ้าของร้านทอง

 

"ของรับขวัญหลาน เล็กๆน้อยๆจากอากงกับอาม่านะลูก"

 

วันพูดขึ้นอย่างดีใจ แล้วยื่นถุงแดงใบเล็กให้ศิรสา เธอรับมาเปิดดูเห็นเป็นทองคำแท่งขนาดสิบบาทก็รู้สึกอึ้ง ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะให้ของที่มีมูลค่ามากขนาดนี้กับลูกของเธอ

 

"ตอนนี้เอาเล็กๆไปก่อน ไว้วันคลอดค่อยรับของใหญ่นะจ๊ะ"

 

วันพูดต่อแล้วหันไปยิ้มกับทุกคน ศศิพิมถามขึ้นบ้าง

 

"แล้วป้าวันไปซื้ออะไรมาคะ?"

 

"ก็ไปซื้อสมุนไพรจีนมา เดี๋ยวป้าจะต้มให้รสาดื่ม มันดีต่อสุขภาพนะลูก"

 

"เกรงว่าจะไม่ได้นะครับม๊า เพราะตอนนี้รสายังอยู่ในระยะเฝ้าระวัง ถ้าขืนกินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไป อาจทำให้แท้งได้นะม๊า"

 

อธิปรีบปฏิเสธแทนทุกคน เพราะรู้ว่าทั้งสามคนที่เหลือเกรงใจแม่ของเขาจนไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีที่จะทำให้ญาติผู้ใหญ่ใจดีคนนี้ต้องเสียใจ ทำให้วันหน้ามุ้ยอย่างเสียดาย บ่นกระปอดกระแปดว่า

 

"ไม่กินของดีก็ตามใจ ไว้ม๊ามีลูกสะใภ้เป็นของตัวเองเมื่อไหร่ จะต้มให้กินเช้ากลางวันเย็นและก่อนนอนเลย"

 

"พี่อธิปยังไม่มีแฟนเลยค่ะป้าวัน คงต้องรอนานหน่อยนะคะ"

 

ศศิพิมแซวอย่างขำขันแต่อธิปกลับยิ้มมุมปากโดยไม่พูดอะไรสักคำ ถึงแม้เฮงกับวันจะรู้ข้อนี้ดีแต่ทั้งสองก็ยังมีความหวังเรื่องลูกสะใภ้มาตลอด และคิดว่าด้วยอายุของลูกชายที่ใกล้เลขสามเข้าไปทุกที

 

เขาควรจะต้องคิดเรื่องครอบครัวได้แล้ว

 

🧸☆🧸☆🧸☆🧸

นั่นไง!! โดนกดดันแล้วเฮีย หาสะใภ้ให้ม๊าเร็วๆเลย อิ_อิ

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

🐈

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว