email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำลาสั้นๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2564 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำลาสั้นๆ
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.43 คำลาสั้นๆ

อธิปยืนมองร่างเปลือยเปล่าของจัสมินที่นอนหายใจหอบอย่างพึงพอใจ แล้วเดินเข้าห้องนอนเพื่อจะอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน

 

เธอนอนหอบอยู่ตรงนั้นสักพักก็เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะมาเช็ดคราบที่อธิปปล่อยทิ้งไว้ตามร่างกายเธอจนสะอาด

หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ควานหาเสื้อผ้าที่ถูกเขาถอดออกแล้วเหวี่ยงทิ้งไปคนละทิศละทาง เธอรีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วก่อนที่ชายหนุ่มจะออกมาเห็นร่างเปลือยแล้วเกิดอยากทำอะไรกับร่างกายเธอขึ้นมาอีก

 

แม้สิ่งที่เขาเพิ่งทำกับเธอ จะทำให้จัสมินเริ่มรู้สึกถึงความสุขบางอย่าง เพราะมันไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา และร่างกายของเธอเริ่มปรับตัวกับสิ่งแปลกปลอมจากส่วนนั้นของเขาได้แล้วก็ตาม

 

แต่หญิงสาวยังรู้สึกผิดเรื่อยมา ทั้งเรื่องของศิรสาและเรื่องที่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับอธิป

 

เธอรู้ว่าเขา .. ไม่ได้รักเธอ

 

ไม่เคยรัก ..

 

และจะไม่มีวันรักด้วย

 

ที่อธิปทำก็เพราะต้องการเอาคืนจัสมิน ที่ไปทำร้ายน้องสาวของเขา เธอคิดอย่างน้อยใจ

 

เขาแค่ต้องการแก้แค้นเธอเท่านั้นเอง

 

เมื่ออธิปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เดินออกมาในชุดยูนิฟอร์มโรงงานพร้อมกลิ่นหอมจางๆของครีมอาบน้ำ จัสมินยังนอนหลับตาอยู่ที่เดิม เขาเดินผ่านเธอออกประตูห้องไปโดยไม่พูดลาสักคำ

 

เสียงปิดประตูห้องดังเบาๆ แต่มันกระแทกเข้าไปที่หัวใจเธอจนน้ำตาเริ่มไหลริน

 

รู้ตัวดี.. เธอไม่ใช่คนสำคัญสำหรับเขา

 

แต่แค่พูดคำลาสั้นๆกับเธอ มันจะทำให้เขาลำบากใจมากนักหรือไง?

 

จัสมินยกมือชึ้นปาดน้ำตา แล้วลุกขึ้นช้าๆ มองอาหารสองจานบนโต๊ะด้วยสายตาว่างเปล่า เขาที่สั่งให้เธอนำมาใส่จานแต่ไม่ได้กินสักคำ

 

และตอนนี้เธอก็ไม่นึกอยากอาหารแล้วเช่นกัน เดินผ่านจานอาหารไปอย่างไม่ใยดีเข้าไปในห้องนอนแล้วล้มตัวลงนอนคว่ำหน้าบนเตียง

 

น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว

 

โดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องไห้ได้เลย นอนสะอื้นอยู่อย่างนั้น จนเผลอหลับไป

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

อธิปเลิกงานในช่วงสายของอีกวัน เขารีบขับรถออกจากโรงงานทันทีอย่างร้อนใจ อันที่จริงมีโอทีต้องทำแต่ได้ขอร้องให้เพื่อนทำแทนเขา เพราะนึกห่วงไปถึงคนที่อยู่คอนโดจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน

 

เขาแวะซื้อของกินตลอดทางตั้งแต่ออกจากโรงงานไปถึงคอนโด เพราะไม่รู้ว่าจัสมินชอบหรือไม่ชอบกินอะไร จึงซื้อไปหลายๆอย่างให้เธอเลือกเอา

 

เมื่อเปิดประตูห้องที่คอนโดเข้าไป เขามองเห็นจานอาหารสองจานที่จัสมินซื้อไว้เมื่อคืน ยังไม่มีร่องรอยการกินเลย เขาขมวดคิ้วสงสัย

 

ไหนบอกว่าหิวไง??

 

ไม่เห็นแตะต้องอาหารสักคำ

 

เดินเข้าห้องนอนก็เห็นหญิงสาวนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ยิ้มอย่างนึกเอ็นดู เดินเข้าไปนั่งปลายเตียงมองเธอเนิ่นนาน

 

ครืด ครืด ครืด

 

เสียงโทรศัพท์มือถืออธิปดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมายังไม่ทันได้ดูว่าใครโทร.มาก็รีบตัดสายทิ้งไปทันที เพราะเกรงว่าเสียงโทรศัพท์จะปลุกให้จัสมินที่ยังนอนหลับต้องตื่นขึ้นมา

 

เขาก้มลงไปมองหน้าหญิงสาวแล้วอดที่จุมพิตเบาๆที่แก้มไม่ได้

 

ครืด ครืด ครืด

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง อธิปส่ายหัวอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอว่าเป็นใครโทร.มา ก็รีบกดรับสายและเดินออกจากห้องนอนไปทันที

 

จัสมินที่ถูกเสียงโทรศัพท์ของอธิปปลุกให้ตื่น เธอหันมาทันมองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่ม แล้วได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูห้อง จึงลุกขึ้นนั่งมองนาฬิกา ..สิบโมง.. เธอลุกจากเตียงเดินออกมาหาเขา แต่ไร้เงาชายหนุ่ม

 

จัสมินเดินตามหาทุกห้องก็ไม่พบ เข้าห้องครัวเห็นอาหารหลายอย่างทั้งกับข้าวสำเร็จ ขนมและผลไม้วางอยู่มากมาย ลองเอามือจับที่ถุงยังอุ่นอยู่ อธิปคงซื้อมาแน่ แต่.. เขาหายไปไหน?

 

เธอนั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนล้า หรือว่าเขาจะกลับไปแล้ว ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขา

 

ใครโทร.หาเขากันนะ?

 

คงต้องเป็นคนสำคัญมาก เพราะยังไม่ทันรับสาย เขาก็รีบผลุนผลันออกไปทันที

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

 

รพ.แซนวู้ด

 

ศิรสานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลของสามี กำลังพูดคุยกับณัฐนิธานและศศิพิมอย่างสนุก เมื่ออธิปเดินหน้ายุ่งเข้ามาก็ทักเขาว่า

 

"พี่อธิปเลิกงานแล้วหรอคะ? ทำไมทำหน้าหยั่งงั้นล่ะคะ?"

 

"เลิกงานแล้วจ๊ะ พี่รอป๊ากับม๊าน่ะสิ บอกว่าจะมาถึงตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วก็ยังมาไม่ถึงเลย โทร.ไปหาก็ไม่รับสาย พี่กลัวว่าจะหลงทางน่ะซิ"

 

"ใจเย็นก่อนเถอะค่ะ ลุงเฮงกับป้าวันรู้จักเส้นทางแถวนี้ดีกว่าพวกเราซะอีก แกอาจจะไปธุระที่ไหนก็ได้ รออีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยโทร.หาใหม่อีกครั้งนะคะพี่อธิป"

 

เมื่อศศิพิมพูดด้วยเหตุผล ก็ทำให้อธิปใจเย็นลง ที่เขารีบออกมาจากคอนโดเพราะหม่าม๊าวันโทร.หาเขา บอกว่าจะมาหาศิรสาที่โรงพยาบาล ให้เขามารออยู่ที่นี่ด้วย เพราะอยากเจอหน้าลูกชายคนเดียว ทั้งที่เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเขาก็เพิ่งจะไปหาที่บ้านมาเอง หม่าม๊าคงจะเอาของฝากจากบ้านต่างจังหวัดมาให้เขาอีกหลายกระสอบแน่

 

"คุณณัฐได้สอบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นหรือยังคะ?"

 

ศศิพิมถามทันทีที่นึกขึ้นได้ เธอต้องการให้ณัฐนิธานหาคนผิดในเรื่องนี้มาลงโทษให้ได้

 

"ยังครับ แจ๊สไม่สบายไม่มาทำงานตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง"

 

"ป่วยการเมืองหรือเปล่าคะ?" ศศิพิมพูดอย่างไม่ไว้ใจ เพราะรู้กิตติศัพท์ของน้องสาวณัฐนิธานเป็นอย่างดี

 

"เขาอาจจะป่วยจริงๆก็ได้นะพิม"

 

อธิปรีบแก้ตัวให้จัสมิน เพราะรู้ดีว่าเขาคือสาเหตุหลักที่ทำให้เธอไปทำงานไม่ได้ แล้วทำให้ใจพะวงไปถึงคนป่วยที่ศศิพิมพูดถึงทันที

 

"ตั้งแต่ทำงานมาน้องไม่เคยลางานเลย ผมว่าอาจจะป่วยจริงอย่างพี่อธิปพูดก็ได้ เดี๋ยวจะให้เลขาไมเคิลไปหาน้องที่บ้านดูครับ"

 

อธิปที่ยืนฟังการสนทนาอย่างเงียบๆ ขมวดคิ้วกับคำว่า "บ้าน" ที่ณัฐนิธานบอก บ้านในที่นี้คงหมายถึงคอนโดล่ะซิ ชายหนุ่มไม่อยากให้ทุกคนพูดถึงจัสมินจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

 

"แล้วหมอว่ายังไงบ้างรสา? หลานพี่น่ะผู้หญิงหรือผู้ชาย?"

 

"แค่สองเดือนเอง ยังไม่รู้เพศหรอกค่ะพี่อธิป"

 

"อืม แล้วไอ้หมอดลว่ายังไงเรื่องอาการเราน่ะ จะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่?"

 

"หมอให้อยู่ที่นี่อีกสักพักครับ ก็ยังกังวลเรื่องการขยับตัว การลุกนั่งเร็วๆ มันมีผลต่อเด็กหมดเลย" ณัฐนิธานที่รู้รายละเอียดอาการป่วยดีกว่าได้อธิบายแทนภรรยา

 

"ถ้าไปอยู่บ้าน พิมก็ไม่ไว้ใจรสาเลยค่ะ กลัวจะลืมตัวทำงานยกของหนักๆ ให้อยู่ที่นี่จนคลอดไปเลยดีกว่า"

 

ศศิพิมพูดแซวน้องสาว จนศิรสาย่นจมูกอย่างแสนงอนแอบบ่นพี่สาวเบาๆว่า "พี่พิมใจร้าย"

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

แข็งแรงขึ้นก็ดีแล้วนะรสา แต่หนูมะลินี่สิ น่าเป็นห่วง

ถ้าชอบ .. ขอคนละไลค์ คนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว