email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จะรอเขากลับมา

ชื่อตอน : จะรอเขากลับมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2564 14:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะรอเขากลับมา
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.41 จะรอเขากลับมา

 

รพ.แซนวู้ด

 

"พี่อธิปเย็นนี้มีธุระไปไหนไหมคะ ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ รอคุณณัฐไปเซ็นเอกสารที่ห้องทำงานเดี๋ยวก็มาแล้วค่ะ"

 

ศศิพิมพูดกับอธิปแต่สายตายังจ้องมองไปที่คนป่วยที่ยังนอนหลับอยู่ ใบหน้าของศิรสาซีดเซียวจนอธิปต้องลอบถอนหายใจ

 

สองสัปดาห์แล้วที่น้องสาวของเขายังไม่ได้สติ คุณหมอดลวิทย์เพื่อนรักอธิปก็ได้รักษาเธอเต็มความสามารถแล้ว แต่หญิงสาวที่กำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในร่างกายตัวเองก็ยังไม่ฟื้นอยู่ดี

 

"ได้ซิพิม วันนี้พี่ไม่รีบไปไหนหรอก เข้ากะดึกน่ะ"

 

แม้ชายหนุ่มจะมีแผนในใจว่าอยากจะพาจัสมินออกไปหาอาหารอร่อยนอกบ้านรับประทาน แต่เมื่อศศิพิมอยากให้เขาอยู่ต่ออีกสักพักตัวเขาเองก็ยินดี

 

ณัฐนิธานเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าอิดโรย หลายวันมาแล้วที่เขาไม่เคยหลับตาได้สนิทเลยเพราะกังวลเกี่ยวกับอาการของภรรยา ตามหลักการแพทย์เธอน่าจะตื่นลืมตาได้แล้ว แต่นี่ทำไมยังไม่ฟื้นสักที ซึ่งคุณหมอก็ให้คำตอบไม่ได้ เขาถามพี่สาวภรรยาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

 

"รสาเป็นไงบ้างครับพี่พิม"

 

"เหมือนเดิมค่ะคุณณัฐ"

 

ศศิพิมพูดด้วยใบหน้าที่หมดหวัง อธิปเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าหมองของทั้งสองคนก็พลอยเศร้าไปด้วย

 

ณัฐนิธานเดินไปที่ข้างเตียงคนป่วย ก้มหน้าลงจุมพิตที่แก้มศิรสาพร้อมกระซิบข้างหูภรรยา

 

"รสาคะ ตื่นเถอะนะ ทุกคนรอหนูอยู่ พี่พิมกับพี่อธิปมาหาหนูทุกวันเลยค่ะ"

 

ศศิพิมได้ยินสามีของน้องสาวพูดแบบนั้นก็ยกมือปาดน้ำตาแล้วรีบลุกเดินเข้าไปในห้องพักญาติอย่างรวดเร็ว เมื่อก้าวเท้าเข้าไปเธอก็ร้องไห้ปล่อยโฮออกมาคล้ายกับคนที่อัดอั้นตันใจมานาน

 

ส่วนอธิปก็ขยับห่างออกมา เขากดโทรศัพท์มือถือโทร.หาพ่อกับแม่เพื่อบอกข่าวน้องสาว ด้วยอาการที่มีแต่ทรงกับทรุดอย่างนี้เขาคงต้องบอกพวกท่านแล้วล่ะ จะได้มาเยี่ยมทันเวลา เขาไม่ได้เล่าอาการศิรสามากนัก บอกแค่เพียงน้องบาดเจ็บไม่มาก

 

ณัฐนิธานยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง เอาหน้าซบอกภรรยาไว้ เขาปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาเงียบๆไร้ซึ่งเสียงสะอื้นใดๆ

 

"หนูใจร้ายจังเลย สิบกว่าวันแล้วนะคะที่เราไม่ได้คุยกัน พี่คิดถึงหนูมากนะ รสาตื่นมาคุยกันเถอะค่ะ"

 

คุณสามียังคงพูดคุยกับภรรยาต่อไป ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ยินที่เขาพูด แต่เหมือนร่างไร้สตินั้นจะขยับเบาๆ ณัฐนิธานตกใจรีบลุกขึ้นนั่งมองร่างบางเขม็ง

 

ศิรสาค่อยๆลืมตาขึ้นมา สายตาที่พร่ามัวมองใบหน้าของณัฐนิธานไม่ชัดเจน แต่เธอจำรูปร่างเค้าโครงของสามีได้

 

"พี่ณัฐ"

 

เธอพูดออกมาด้วยเสียงที่แหบจนคนฟังแทบไม่ได้ยิน แต่ก็ดีใจที่เธอฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก

 

"พี่อธิป รสาฟื้นแล้วครับ"

 

น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของณัฐนิธานทำให้อธิปตื่นจากภวังค์แล้วรีบเดินไปใกล้ศิรสาที่เตียงทันที หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยอีกครั้ง มองชายสองคนที่เดินมาอยู่ข้างเตียงจึงเอ่ยทักเบาๆ

 

"พี่ณัฐ พี่อธิป"

 

"รสาตื่นแล้วหรอคะ? พี่เป็นห่วงหนูแทบแย่"

 

ณัฐนิธานพุ่งตัวเข้าไปกอดภรรยาไว้ด้วยความคิดถึง เธอถามอย่างสงสัยขณะใช้มือลูบใบหน้าสามีเบาๆ

 

"รสาเป็นอะไรหรอคะ?"

 

"หนูเดินตกบันไดค่ะ เดี๋ยวพี่เรียกคุณหมอให้มาตรวจหนูดีกว่า"

 

สามีพูดอย่างยิ้มแย้มแล้วเดินไปกดปุ่มเรียกพยาบาลบอกให้ติดต่อคุณหมอโดยด่วนคนไข้ฟื้นแล้ว

 

ส่วนอธิปก็เดินไปบอกข่าวดีกับศศิพิมที่ห้องพักญาติ เมื่อพี่สาวรู้จึงรีบวิ่งมาหาน้องสาวพร้อมรอยยิ้มสดใส

 

"รสา พี่ดีใจจังที่น้องตื่นซะที รสาหลับไปนานมากเลยนะ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงมากแค่ไหน?"

 

"ก็มีแค่พี่พิม พี่อธิปแล้วก็พี่ณัฐเท่านั้นแหละค่ะที่ห่วงรสา"

 

คนป่วยฝืนยิ้มให้ทุกคนทั้งที่ยังรู้สึกอ่อนล้า

 

"ใครบอกล่ะ ป๊ากับม๊าพี่ด้วย เพิ่งโทร.ไปบอกเห็นว่าจะมาเยี่ยมรสาด้วยนะ"

 

อธิปพูดแล้วยิ้มให้ อย่างน้อยคำโกหกของเขาก็เป็นจริง เขาโทรศัพท์ไปบอกพ่อกับแม่ว่าศิรสาตกบันไดแต่อาการดีขึ้นแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น สองสามีสูงวัยก็ตั้งใจจะมาเยี่ยมหลานสาวด้วยความห่วงใย

 

"แล้วใครขับรถให้คะพี่อธิป" ศศิพิมถามอย่างเป็นห่วง

 

"ก็คงจะขับรถมากันเองสองคนตายายแหละพิม"

 

แม้พ่อแม่อธิปจะมีอายุมากแล้ว แต่ชอบไปไหนมาไหนกันสองคน ทั้งที่มีพนักงานในร้านไว้ใช้สอยมากมาย แต่พวกเขาไม่ค่อยพึงพาใคร มักจะทำอะไรด้วยตัวเองเสมอ

 

"สองคนตายายที่ไหนกันคะ? สองคนปู่ย่าต่างหาก"

 

ศศิพิมที่ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นเพราะน้องสาวฟื้นแล้วแอบแซวพี่ชายหน้าตี๋ เพราะเฮงกับวันพ่อแม่อธิปมีลูกชายเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่อธิปที่หน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลกลับค้านว่า

 

"ยังไม่ใช่ปู่กับย่า เป็นตากับยายนั่นแหละถูกแล้ว ยินดีด้วยนะรสา"

 

"ยินดีอะไรคะพี่อธิป?"

 

ศิรสาถามพี่ชายหน้าตาตื่นเพราะเหมือนเธอพลาดเรื่องอะไรไป ณัฐนิธานที่ยืนยิ้มไม่หุบตั้งแต่ภรรยาตื่นขึ้นมาก็เดินเข้าไปจับมือเธอไว้ ก้มหน้าไปกระซิบข้างหูหญิงสาวว่า

 

"รสาตั้งครรภ์ได้สองเดือนค่ะ เราจะมีลูกด้วยกัน หนูกำลังจะเป็นคุณแม่แล้วนะคะ"

 

เพราะความตื่นเต้นดีใจที่ศิรสาฟื้นสติขึ้นมา ทำให้ทั้งณัฐนิธาน อธิปและศศิพิมอยู่คุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮาที่โรงพยาบาลจนถึงเย็นย่ำ

 

แม้คนป่วยจะหลับไปอีกครั้งเพราะฤทธิ์ยาแล้วก็ตาม ก็ไม่ทำให้ทุกคนหยุดคุยได้ ต่างสรรหาเรื่องเก่าในอดีตมาคุยกันไม่รู้จบ

 

ทำให้กว่าอธิปจะขับรถมาส่งศศิพิมที่บ้านเวลาก็ปาไปเกือบสามทุ่ม แล้วเขาก็ขับรถเลี้ยวออกไปทันทีตั้งใจจะกลับที่พักในโรงงาน เพราะคืนนี้ต้องทำงานเข้ากะเที่ยงคืนจึงอยากจะนอนพักเอาแรงสักสองสามชั่วโมง แต่ก็ต้องรีบเหยียบเบรคห้ามล้อรถอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

 

เขาลืมจัสมินไว้ที่คอนโด!!

 

ตอนแรกตั้งใจจะไปเยี่ยมศิรสาแค่ครึ่งวัน แล้วจะกลับมารับจัสมินไปทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารบรรยากาศดีๆสักร้านแถวริมแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้ๆกับคอนโด แต่เมื่อเห็นคนป่วยได้สติจึงมีเรื่องให้คุยกันยาว คุยเพลินจนทานมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นที่โรงพยาบาลพร้อมทุกคนเสร็จเรียบร้อย

 

แล้วมะลิจะได้กินอะไรหรือยังนะ?

 

นึกเป็นห่วงสาวน้อยว่า เธอที่ผ่านศึกหนักจากเขาจะลุกไปทำอาหารได้หรือเปล่า?

 

วัตถุดิบที่หม่าม๊าให้มาน่าจะพอทำได้อีกหลายวันแต่ก็กลัวเธอจะเบื่อที่ต้องกินอาหารซ้ำๆกันหลายมื้อ

 

🧸☆🧸☆🧸☆🧸

รสาฟื้นแล้ว .. เย้!!!

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

🐈

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว