email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำอาหารให้กินหน่อย

ชื่อตอน : ทำอาหารให้กินหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2565 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำอาหารให้กินหน่อย
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 37

 

"ไปทำอะไรให้กินหน่อย หิวมาก"

 

อธิปออกคำสั่ง จนหญิงสาวเงยหน้ามองด้วยสายตาอ่อนล้า

 

"แจ๊สทำอาหารไม่เป็นค่ะ"

 

"ทำไม่เป็นก็หัดซะซิ เร็วๆด้วย อย่ายืดยาด อ่อ..กินยาคุมด้วยล่ะ ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันมีแม่แบบเธอ"

 

เมื่อได้ยินคำพูดชายหนุ่ม มือที่ถือแผงยาคุมอยู่สั่นระริก

 

ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันมีแม่แบบเธอ อย่างนั้นหรอ?

 

นี่เธอเป็นผู้หญิงที่แย่มาก ถึงขนาดที่แม้แต่อธิปก็ยังไม่ต้องการเลยหรือไงนะ

 

ทำไมเขาถึงปากร้ายอย่างนี้?

 

ปากร้ายไม่พอ ยังใจร้ายมากด้วย

 

"อ่อ แล้วอย่าได้คิดเอาเรื่องบนเตียงครั้งนี้มาผูกมัดฉันเด็ดขาด เพราะฉันจะไม่รับผิดชอบในตัวเธอ แต่ถ้าเธออยากมีผัวเป็นช่างซ่อมในโรงงานมากนักล่ะก็ ฉันก็จะสงเคราะห์แนะนำเพื่อนฉันให้ได้นะ"

 

คำพูดของเขายิ่งตอกย้ำให้เธอเจ็บแปลบในใจเพิ่มไปอีก น้ำตาแห่งความน้อยใจหยดลงบนมือที่ถือแผงยาคุมอยู่ จึงค่อยๆยกมือปาดน้ำตา สั่งตัวเองให้รีบหยุดร้องไห้

 

"ถ้ารังเกียจกันขนาดนั้น เฮียจะมายุ่งกับแจ๊สทำไมคะ?"

 

"ที่เธอโดนแบบนี้ก็เพราะว่าเธอทำร้ายรสาครั้งแล้วครั้งเล่าไงล่ะ เธอไม่รู้หรือไงว่าเขาสองคนแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว ก่อนที่คุณณัฐจะรู้จักเธอซะอีก เธอไม่มีสิทธิ์ไปทำให้สามีภรรยาเขาต้องมีปัญหากัน"

 

"แจ๊สไม่รู้จริงๆ พี่นาธานไม่เคยเล่าเรื่องพี่รสาให้ฟังมาก่อน แจ๊สคิดว่าเฮียอธิปเป็น.."

 

"สามีรสา" อธิปพูดต่อให้ หญิงสาวจึงพยักหน้ารับ

 

"ทำไมไม่ถามดีๆ เธอไม่เคยพูดดีกับใครเลย ทั้งกับรสาหรือกับฉัน คิดเองเออเองทุกอย่าง แล้วรสาตกเลือดยังไม่ได้สติแบบนี้ เธอจะรับผิดชอบได้ไหมจัสมิน"

 

อธิปพูดด้วยเสียงที่ดังจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาเอ่ยชื่อเธอ

 

"เฮียจะให้แจ๊สทำยังไงล่ะคะ?"

 

"ลองคิดดูซิ ว่าความผิดของเธอครั้งนี้จะแก้ไขยังไง เธอก็ไม่ใช่คนโง่ แค่นี้คิดเองก็คงได้มั้ง?"

 

จัสมินนิ่งเงียบ นึกตามคำพูดชายหนุ่ม น้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง

 

ความผิดครั้งนี้ เธอจะรับผิดชอบยังไงดี แล้วพี่นาธานกับพี่รสาจะยกโทษให้เธอหรือเปล่า?

 

เธอคิดแล้วยังสะอื้นอยู่ จนต้องยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาหลายครั้ง อธิปที่จ้องมองตลอดเมื่อเห็นน้ำตาหญิงสาว ใจที่แข็งของเขาก็อ่อนยวบลง อยากยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดปลอบเธอเบาๆ

 

แต่.. ที่เขาทำได้ตอนนี้คือ

 

มองเธอด้วยใบหน้าดุดัน อย่างไร้คำพูดปลอบโยนใดๆ

 

จัสมินลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก เธอรู้สึกเจ็บตั้งแต่ท้องน้อยลงมาจนถึงส่วนกลางของร่างกาย พยายามจะยืนให้ตรง แต่ยืนไม่ไหว คอยแต่จะงอตัวแล้วเอามือจับที่ท้องไว้ตลอดเวลา เดินต่อไปได้สองสามก้าวก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพราะรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่ก้าวเดิน

 

"เป็นอะไรอีกล่ะ จะสำออยไปถึงไหน? ลุกขึ้น!!"

 

อธิปพูดอย่างรำคาญ เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นจริงอย่างที่แสดงออกมา

 

"แจ๊สปวดท้อง ขอพักหน่อยนะคะ"

 

เสียงเธอเบาหวิวราวกระซิบ จนเขาชะงักไปสีหน้าเป็นห่วงแต่ก็ฝืนพูดเสียงดุ

 

"ไปทำอะไรให้ฉันกินก่อน แล้วจะไปไหนก็ไป"

 

จัสมินพยายามยันตัวลุกขึ้นจนสำเร็จ แล้วเดินออกจากห้องนอนตรงไปห้องครัวเปิดตู้เย็นก็ต้องประหลาดใจที่ข้างในนั้นบรรจุไปด้วยเนื้อสัตว์ ผักและผลไม้อยู่เต็มไปหมดแถมมีเครื่องปรุงต่างๆวางอยู่ที่เคาน์เตอร์จึงหยิบออกมาดู หญิงสาวไม่ค่อยได้ทำอาหารทานเองนักเพราะอยู่คนเดียว จึงมักจะหาทานจากข้างนอกมาเสร็จเรียบร้อย

 

แต่เธอก็พอจะมีความรู้ในเรื่องอาหารไทยอยู่บ้าง เพราะคุณแม่ที่เป็นคนไทยมักจะชวนให้เธอเข้าครัวด้วยบ่อยๆ จึงได้วิชาจากแม่มาพอสมควร มองดูวัตถุดิบที่เอาออกมาวางเรียงราย ตัดสินใจจะทำแค่สองอย่างน่าจะเพียงพอสำหรับผู้ชายตัวสูงอย่างอธิป

 

แกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย กับไข่เจียวปู

 

หลังจากหุงข้าว เธอก็ลงมือทำอาหารทันที เริ่มที่แกงเขียวหวานก่อน ขณะทำจนเกือบเสร็จ อธิปเดินเข้ามายืนใกล้แล้วกอดเธอจากข้างหลัง ใช้สองมือลูบไล้ไปตามเรือนร่างบาง

 

"มะลิ.. ทำอะไรกิน กลิ่นหอมออกไปข้างนอกเลย"

 

แว่บแรกที่ได้ยินเขาเรียกชื่อ หญิงสาวนึกไปถึงแม่ผู้ให้กำเนิด มีแต่แม่เท่านั้นที่เรียกเธอว่า "มะลิ" อธิปเริ่มใช้ปากซุกซนไปตามซอกคอ ทั้งที่รู้สึกสยิวกับสัมผัสของเขา แต่เธอก็เบี่ยงตัวออกมาแล้วฝืนพูดว่า

 

"เฮียนั่งรอก่อนค่ะ ใกล้เสร็จแล้ว"

 

เขาปล่อยมือจากร่างบางอย่างเสียดาย เดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวอย่างว่าง่าย นี่ถ้าไม่นับรวมเรื่องเลวร้ายที่จัสมินทำไว้กับศิรสา อธิปกำลังคิดว่าเขากับจัสมินเป็นคู่รักที่เพิ่งแต่งงานย้ายมาอยู่บ้านเดียวกัน ใช้ชีวิตแบบข้าวใหม่ปลามัน

 

สามีนั่งรอภรรยาทำอาหารแสนอร่อยมาให้ทาน คุยกันกระหนุงกระหนิงตามประสาคู่รัก แต่ชายหนุ่มรีบสะบัดไล่ความคิดบ้าๆนี้ออกไปทันที

 

คู่รักเหรอ?!?

 

ไม่ใช่ซิ!! .. มันต้องไม่ใช่แบบนั้น

 

ถ้าศิรสายังไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าจัสมินจะได้สัมผัสกับรสชาตินั้นเช่นกัน

 

เขาคิดขบกรามแน่น จ้องมองเธอที่กำลังยกจานอาหารมาวางบนโต๊ะ ก็เห็นมีแต่จานข้าวของเขาเท่านั้น

 

"แล้วเธอไม่กินหรอไง?"

 

เขาถามเสียงดุ จัสมินสะดุดในน้ำเสียงนั้นอย่างรู้สึกกลัว จึงเลี่ยงเดินไปเก็บกวาดทำความสะอาดที่หน้าเคาน์เตอร์ พูดกับเขาโดยไม่มองหน้า

 

"เฮียทานเลยค่ะ แจ๊สขอเก็บของล้างก่อน"

 

ไม่มีเสียงตอบจากชายหนุ่ม ได้ยินแต่เสียงลากเก้าอี้ แล้วข้อมือเธอก็ถูกกระชากให้หันกลับไปหาเขาอย่างแรง

 

"โอ้ย เฮียทำอะไรคะ แจ๊สเจ็บนะ"

 

"ไปล้างมือแล้วไปนั่งกินด้วยกัน หรือจะให้ฉันกินเธอก่อนที่จะกินข้าว"

 

อธิปไม่พูดเปล่า แต่เขายังใช้มือกระชากเสื้อยืดตัวจิ๋วที่เธอใส่จนเกือบขาด หญิงสาวรีบยกมือขึ้นจับมือเขาไว้

 

"เดี๋ยวแจ๊สไปทานด้วยค่ะ ขอตักข้าวก่อน"

 

เธอละล่ำละลักพูดกับเขาด้วยใจระทึก รีบเดินไปหยิบจานใบใหม่มาตักข้าวแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทันที

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

ยิ่งกว่าจำเลยรักอีกนะเฮียอธิป โหดเกิ้นนน!!! ชักเริ่มสงสารมะลิแล้วซิ T_T

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว