email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ซื้อยาให้ใคร?

ชื่อตอน : ซื้อยาให้ใคร?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2565 07:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซื้อยาให้ใคร?
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 36

 

 

รพ.แซนวู้ด

ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่เปิดไฟสว่างทุกดวงจนห้องเป็นสีขาวโพลน ณัฐนิธานนั่งใบหน้าเครียดอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ที่มีร่างของภรรยานอนหลับไหลไม่ได้สติ ข้างกายหญิงสาวมีอุปกรณ์การแพทย์ระโยงระยางเต็มไปหมด เขาไม่อาจละสายตาจากหญิงสาวไปทางไหนได้เลยเพราะกลัวว่าถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันกับเธอขึ้นมาอีกเขาจะได้ตามหมอมาดูอาการเธอได้ทันท่วงที

 

ชายหนุ่มนึกโทษตัวเองตลอดเวลาที่เขาปล่อยให้จัสมินกับปภาวีใช้คำพูดทำร้ายภรรยาโดยที่เขาไม่สามารถปกป้องเธอได้เลย ทั้งที่ชีวิตคู่ของเขากำลังจะมีความสุขสมบูรณ์อย่างแท้จริงอยู่แล้ว ภาพในฝันมันใกล้จะเป็นจริงอีกไม่นานแล้วแท้ๆ ครอบครัวที่มีกัน

 

สามคน..พ่อแม่ลูก

 

แต่ตอนนี้ภาพนั้นกำลังเลือนหายไป ภรรยาที่ตั้งครรภ์โดยไม่รู้ตัวของเขากำลังต่อสู้อย่างหนักเพื่อลูก แต่เขากลับทำได้เพียงนั่งมองเธอต่อสู้โดยไม่สามารถช่วยเธอได้เลย

 

รสา.. พี่ขอโทษนะคะ

 

ชายหนุ่มพร่ำบอกร่างไร้สติพร้อมรอยน้ำตา อธิปและศศิพิมกลับไปพักที่บ้านตั้งแต่ช่วงสี่ทุ่มกว่ จนตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปตีสองแล้วแต่เขายังไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ด้วยห่วงภรรยาและหวาดกลัวไปหมดทุกเรื่อง ถึงแม้เขาจะให้พยาบาลกุ้งมาเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลภรรยายี่สิบสี่ชั่วโมงก็ตาม แต่ณัฐนิธานก็ไม่อาจวางใจเอาตัวห่างจากศิรสาแม้เพียงเสี้ยวนาทีและสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า เขาจะดูแลปกป้องครอบครัวที่เขารักจากคนใจร้ายทุกคนที่ไม่หวังดี และนับจากนี้เขาจะตอบโต้กลับไปอย่างรุนแรงเช่นกัน

 

นึกได้ดังนั้นจึงส่งข้อความไปหาไมเคิล เบราซ์เลขาคู่ใจของเขาให้ทำหนังสือไล่ปภาวีออกจากบริษัทมีผลทันทีวันพรุ่งนี้ในข้อหายุยงสร้างความเกลียดชังให้กับพนักงานในองค์กร โดยที่ไม่จ่ายเงินค่าชดเชยใดๆให้เลย พร้อมทั้งย้ำว่าให้ส่งเอกสารไล่ออกนี้ไปตามบริษัทต่างๆที่เป็นพาร์ทเนอร์ของบริษัทเพื่อให้รับรู้โดยทั่วกัน

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

 

 

วิวริเวอร์คอนโด

 

"ประมาณสิบเอ็ดโมงพี่ไปรับพิมที่บ้าน แล้วเราไปเยี่ยมรสากันนะ"

 

อธิปคุยโทรศัพท์กับปลายสายน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะเดินออกจากร้านขายยาที่ใต้ถุนคอนโดเพื่อซื้อของบางอย่าง เขาโทรศัพท์ไปอัพเดทข้อมูลอาการป่วยของศิรสาจากศศิพิมก็รู้ว่าน้องสาวยังไม่รู้สึกตัว ทั้งที่เวลาก็ผ่านมาข้ามคืนแล้วส่วนณัฐนิธานก็เฝ้าดูอาการของภรรยาไม่เคยห่าง

 

เขาจึงนัดแนะศศิพิมเพื่อไปเยี่ยมศิรสาที่โรงพยาบาล แม้หญิงสาวจะยังไม่ฟื้นแต่เขาก็อยากไปหาอยู่ดีเพื่อเก็บข้อมูลก่อนที่จะโทรศัพท์ไปบอกป่ะป๊ากับหม่าม๊าให้รู้ เขากังวลใจห่วงว่าหม่าม๊าจะเครียดเพราะรายนั้นรักศิรสาเหมือนลูกสาวแท้ๆ ยิ่งถ้ารู้ว่าหญิงสาวตกเลือดและมีความเสี่ยงที่จะเสียหลานคนแรกไปหม่าม๊าอาจจะเศร้าเสียใจมากก็เป็นได้ เขาต้องใช้คำพูดให้ฟังดูมันเบาลงเพื่อจะได้ไม่สะเทือนใจคนฟังมากนัก หรือไม่ก็อาจจะทิ้งระยะเวลาที่จะบอกออกไปอีกสองสามวันเพื่อรอดูอาการน้องสาวก่อน

 

"อ้าวไอ้ธิป มาซื้ออะไรแต่เช้า ไม่ไปทำงานหรอวะ?"

 

เสียงทักจากคุณหมอดลวิทย์เพื่อนสนิทของเขาที่เพิ่งออกเวรจากโรงพยาบาลแซนวู้ดของณัฐนิธานกำลังจะกลับเข้าห้องพักพอดี

 

"หยุดว้อย ทำงานวันมะรืนโน่นเข้ากะดึก มึงเพิ่งกลับหรอ? รสาเป็นไงมั่งวะ?"

 

"อืม อาการทรงๆว่ะ ต้องรอให้ฟื้นก่อนถึงจะบอกได้ แล้วมึงเป็นไรวะ มาซื้อยา"

 

คุณหมอพูดขึ้นเมื่อมองเห็นเพื่อนรักเดินออกมาจากร้านขายยา เขาถือวิสาสะเอื้อมมือไปหยิบถุงยาที่อธิปถือไว้ หยิบออกจากถุงมาดูทีละชิ้นแล้วขมวดคิ้ว

 

"ยาคุมฉุกเฉิน!! ซื้อให้ใครวะ?"

 

"มึงนี่เสือกจริง เอามานี่"

 

อธิปรู้สึกเขินเพื่อน จึงรีบดึงถุงยากลับมาเพื่อกลบเกลื่อนอาการ

 

"ต่ำกว่าสิบแปดหรือเปล่า? กูไม่ไปเยี่ยมมึงในคุกนะ อายเขา"

 

ดลวิทย์แซวยิ้มๆ แต่เพื่อนรักกลับส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วยิ้มมุมปากจางๆ

 

"ไม่ต่ำกว่าสิบแปดแต่ซื้อยากินเองไม่เป็น มึงต้องมาซื้อให้ แสดงว่า.. เวอร์จิ้น"

 

คุณหมอคนเก่งวิเคราะห์ตรงแป่ะ จนอธิปหนุ่มตึ๋ขาวใบหน้าแดงขึ้นมาทันที

 

"เชี่ย มึงหน้าแดง เรื่องจริงหรอวะ?"

 

"มึงจะเสียงดังทำไมไอ้ดล"

 

อธิปส่งเสียงปรามเพื่อนเบาๆ ดลวิทย์ไม่สนใจยังส่งเสียงโวยวายต่อ

 

"เฮ้ย แล้วจริงจังป่าววะเนี้ย ต้องรับผิดชอบไหมมึง? ไม่ได้นะว้อย มึงจะสละโสดก่อนกูไม่ได้"

 

"กูไปล่ะ คุยกับมึงเสียเวลา"

 

อธิปไม่ตอบคำถามเขารีบเดินหนีดลวิทย์แต่เพื่อนรักยังเดินตามไปติดๆ เพราะต้องไปขึ้นลิฟท์เหมือนกัน เพื่อนรักทั้งสองคนมีที่พักอยู่ที่เดียวกันแถมอยู่ชั้นเดียวกันอีกคือชั้นสิบแปดแต่คนละโซน ทำให้ในกลุ่มเพื่อนทั้งหมดสองคนนี้จะเจอกันบ่อยที่สุด

 

เมื่อแยกจากดลวิทย์ อธิปเดินผ่านห้องจัสมินไปเข้าห้องตัวเอง เดินเข้าห้องครัวหยิบวัตถุดิบอาหารต่างๆที่หม่าม๊าให้มาจนเต็มสองมือแล้วเดินออกจากห้องตัวเองกลับไปห้องของจัสมิน ไขกุญแจเปิดประตูห้องเข้าไปประหนึ่งเจ้าของห้อง เพราะชายหนุ่มแอบยึดกุญแจสำรองห้องของจัสมินเก็บไว้เรียบร้อย

 

อธิปเปิดประตูห้องนอนเข้าไป หญิงสาวยังนอนหลับสนิทภายใต้ผ้าห่มอุ่น เขาใช้มือตวัดผ้าห่มออกจากร่างบางก็พบว่ามีร่องรอยผื่นแดงช้ำและคราบน้ำขุ่นๆจากผลงานของเขาอยู่ตามร่างกายเธอไปหมด เธอที่โดนเขาบังคับทำเกือบทั้งคืนทำให้ตั้งรับแทบไม่ไหว

 

เธอนอนหันหลังให้เขาที่นั่งอยู่บนเตียงจึงยกมือลูบไล้ไปตามเนื้อตัวเธอเบาๆ สายตาชายหนุ่มที่มองเธอนั้นดูอ่อนโยนลงกว่าเดิมแต่ก็แค่ชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อเขานึกถึงศิรสากับหลานในท้องน้องสาวที่ยังไม่ได้สติอยู่โรงพยาบาลสายตาก็กร้าวขึ้นมา ยกมือขึ้นฟาดลงไปที่บั้นท้ายหญิงสาวอย่างแรง

 

เพี้ยะ!!!

 

"งื้อ เจ็บ" จัสมินส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดทั้งที่ยังหลับตา

 

"ตื่นได้แล้ว ลุกเดี๋ยวนี้"

 

อธิปพูดเสียงดุแล้วเอื้อมมือไปกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่ง

 

"นายอธิป อย่าทำอะไรฉันเลยนะ"

 

แม้จะงัวเงียจากการถูกปลุกให้ตื่นแต่ปากเธอก็ยังพูดอ้อนวอนเขา

 

"ฉันอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี ไม่มีใครสอนเลยหรอว่าต้องเรียกยังไง พูดใหม่"

 

เสียงดุของอธิปทำให้จัสมินนั่งคิดก่อนจะเอ่ยปากอย่างขัดใจว่า

 

"พี่อธิป"

 

เธอจำยอมพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูดด้วยใบหน้าซีดเซียว

 

"เฮียอธิป พูดอีกที" เขายังบังคับต่อจนเธอถอนใจอย่างเอือมระอา

 

"เฮียอธิป พอใจยัง"

 

"ว่านอนสอนง่ายแบบนี้ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว เอ้า!! เอานี่ไปกินซะ"

 

ชายหนุ่มโยนถุงยาไปวางไว้ที่ตักหญิงสาว คิ้วสวยขมวดอย่างงุนงง แม้จะหยิบมันขึ้นมาเปิดดูก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งที่อธิปให้มาคืออะไร

 

"อะไรคะ?"

 

"ยาคุมฉุกเฉิน"

 

จัสมินนิ่งอึ้งไป ก้มหน้ามองแผงยาในมือคิดอย่างรันทดใจ

 

นี่เราต้องมากินยาแบบนี้จริงๆหรอ? สงสารตัวเองชะมัด

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

ให้มะลิเรียกว่าเฮียซะด้วย อะไร ยังไงล่ะเนี้ย

ถ้าชอบ .. ขอคนละคอมเม้นท์น้าาา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว